Οι κολώνες της Πύλης του Πολυτεχνείου έχουν περάσει μαζί της στην Ιστορία. Όχι φυσικά για τα υλικά κατασκευής τους αλλά για τα συνθήματα που γράφτηκαν πάνω τους κατά τις ημέρες της Εξέγερσης, τον Νοέμβρη του 1973. Στην εξ αριστερών, σε απλή καθαρεύουσα της εποχής, αποθανατίστηκε - για να μείνει στη συλλογική μνήμη - το σύνθημα: “ΕΞΩ αι ΗΠΑ”. Προσπαθώντας να το μεταφέρω αυτούσιο, βρέθηκα μπροστά στην αδυναμία του πληκτρολογίου μου να καταγράψει αυτό το “περίεργο” σημείο στίξης πάνω στο ι, την δασεία. Για τους νεότερους ίσως να μοιάζει με … ιερογλυφικά.
Μαζί με το έτερο σύνθημα, “ΕΞΩ το ΝΑΤΟ”, στην εκ δεξιών κολώνα, δεν βρέθηκαν εκεί τυχαία. Απηχούσαν τον αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του ξεσηκωμού, αποτέλεσμα της από το 1949 αμερικανοκρατίας στη χώρα μας και της αμερικανοστήριχτης φασιστικής δικτατορίας της 21ης Απριλίου του 1967. Έγινε “μάχη” στα αμφιθέατρα και στις Γενικές Συνελεύσεις για να πλειοψηφήσει αυτός ο χαρακτήρας, σε ευθεία αντιπαράθεση με άλλες μεταρρυθμιστικές απόψεις που έβλεπαν μόνο την δικτατορική μορφή εξουσίας της άρχουσας τάξης, αποκομμένη από τη στήριξη των Αμερικανών πατρόνων της. Απαντούσαν, με άλλα λόγια, τα συνθήματα αυτά στον πυρήνα του ζητήματος.
48 χρόνια μετά, είναι στρουθοκαμηλισμός να παριστάνουν οι περισσότερες δυνάμεις της Αριστεράς ότι και σήμερα “δεν το βλέπουν”. Όχι μόνο στη συνθηματολογία αλλά στην πολιτική πραγματικότητα. Με ότι αυτό συνεπάγεται στα καθήκοντα, τα μέτωπα πάλης και τις κατευθύνσεις των αγώνων του λαού μας. Για την αστική, δεξιά και σοσιαλδημοκρατική αντίληψη, βέβαια, τέτοιο θέμα απλώς … “δεν υφίσταται”! Πως θα μπορούσε, άλλωστε, αφού η προστασία των ΗΠΑ - και της ΕΕ από το 1974 ουσιαστικά και λίγα χρόνια μετά και τυπικά - είναι αυτή που δίνει “υπόσταση” στο κομπραδόρικο, μεταπρατικό και εν πολλοίς αεριτζίδικο κεφάλαιο των ντόπιων αστών;
Ότι γράφει, όμως, δεν ξεγράφει. Ιδιαίτερα τη στιγμή κατά την οποία Βάσεις πάνε κι έρχονται, οι Αμερικανοί πρέσβεις είναι “αφανείς” υπουργοί επί παντός επιστητού όλων των κυβερνήσεων και χιλιάδες ΝΑΤΟικοί στρατιώτες παραμένουν μόνιμα εγκατεστημένοι ή διέρχονται από την επικράτεια της χώρας. “Μικρό το κακό”, λένε ευθέως ή υπαινίσσονται κάποιοι της Αριστεράς μας. Αλλού πρέπει να αναζητήσουμε τους εχθρούς του λαού: στην ντόπια ολιγαρχία του πλούτου, που, αν και συνάπτει ετεροβαρείς (;) συμφωνίες, αναγνωρίζουν τη σκιά της για … μπόι. Ότι βλέπει δια γυμνού οφθαλμού κάθε κάτοικος αυτής της χώρας, η πολιτική τους μυωπία δεν επιτρέπει να το ιεραρχήσουν σωστά.
Είναι, παρ’ όλα αυτά, υποχρεωμένοι να το “υφίστανται” κάθε 17 του Νοέμβρη! Και δεν τους είναι καθόλου εύκολο, με φτηνά προσχήματα, να “αναβάλουν” - στην ουσία να ματαιώσουν - μια αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση, όπως εκείνη στην Αθήνα με αφορμή την πρόσφατη Συμφωνία για την επ’ αόριστον παραμονή, αναβάθμιση και επέκταση των αμερικανικών Βάσεων αλλά και την Γαλλοελληνική Συμφωνία πολέμου. Υπονομεύοντας με τον τρόπο αυτό το πιο σημαντικό βάθρο συγκρότησης του λαϊκού, εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος της χώρας μας και “διαβρώνοντας” συνειδήσεις.
Ένα είναι ιστορικά αποδεδειγμένο: Η πραγματικότητα παραμένει πεισματάρα και θα “φιλοδωρήσει” κατάλληλα όσους την αγνοούν!
Σ.Π.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου