Τιμή στον Νοέμβρη ή αλλιώς «για τους σεισμούς που μέλλονται να’ ρθούν!»

Μια πρώτη ματιά στην σημερινή παγκόσμια αλλά και στην κατάσταση στη χώρας μας, δεν θα έδινε και μεγάλη αισιοδοξία. Το σύστημα βυθισμένο στην παγκόσμια δομική κρίση που η πανδημία δυνάμωσε και περιέπλεξε, πασχίζει να βρει διέξοδο πάνω στις πλάτες και με τον ιδρώτα και το αίμα των λαών. Η επίθεση του κεφαλαίου παροξύνεται ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς, ξεθεμελιώνοντας δικαιώματα και καταχτήσεις ενός αιώνα και βάλε. Παράλληλα κλιμακώνεται ο «πόλεμος όλων εναντίον όλων» των ιμπεριαλιστών, που κομματιάζει χώρες και λαούς, ερημοποιεί περιοχές, σπρώχνει στην φτώχεια και την εξαθλίωση μεγάλα τμήματα της εργαζόμενης ανθρωπότητας.

Αν τα πράγματα είχαν μόνο αυτήν την όψη τότε, η περίφημη φράση του επαναστάτη και κομμουνιστή Γκράμσι πως «οι μαχητές δεν μπορούν και δεν πρέπει να ελεεινολογούν τη μοίρα τους επειδή πάλεψαν όχι γιατί τους εξανάγκασε κανείς, αλλά γιατί το θέλησαν οι ίδιοι συνειδητά», θα φαίνονταν μονάχα σαν ένα είδος ανώφελης διδαχής.

Ωστόσο μια βαθύτερη ματιά στις κοινωνικές εξελίξεις, δείχνει πως υπάρχει και η άλλη όψη, μικρή, ανοργάνωτη, με πολύ και δύσβατο δρόμο μπροστά της, αλλά υπάρχει! Η όψη της μεγάλης δυσαρέσκειας αλλά κυρίως των αγώνων εκατομμυρίων καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων απ’ άκρη σ’ άκρη της γης. Αυτό μας υπενθύμισε την προηγούμενη Κυριακή το άρθρο του Κώστα Καλλίτση στην Οικονομική Καθημερινή με τον τίτλο «Η μεγάλη καμπή». Διαβάζουμε:

«Προχθές ένας μεγάλος εκδοτικός οίκος, ο Springer, κυκλοφόρησε ένα ασυνήθιστο βιβλίο. Θέμα οι μαζικές αντιδράσεις και διαμαρτυρίες που ξεσπάνε στο άνοιγμα του 21ου αιώνα […]

Γενικό συμπέρασμα (σ.δ.: του βιβλίου): οι μαζικές διαμαρτυρίες έχουν πυκνώσει, με κυρίαρχα αιτήματα πραγματική δημοκρατία, εργασία, κοινωνικό κράτος, κοινωνική προστασία, πολιτικά δικαιώματα, δικαιοσύνη, όχι στη διαφθορά.[…]

Υπήρξαν περίοδοι στην Ιστορία που μεγάλες μάζες ανθρώπων επαναστάτησαν απαιτώντας αλλαγή, όπως το 1848, το 1917 και το 1968».

Ο Κ. Καλίτσης μια πληροφορεί πως οι συγγραφείς (τέσσερις τον αριθμό) καταλήγουν πως και σήμερα βιώνουμε άλλη μια περίοδο μεγάλης δυσφορίας και καταγράφονται μερικές από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας που έχουν παρατηρηθεί στην παγκόσμια ιστορία. Και τελικά ο αρθρογράφος της συντηρητικής εφημερίδας, αφού αναδείξει μια σειρά στοιχεία του βιβλίου, καταλήγει και ο ίδιος στο εξής:

«Ίσως όλα αυτά είναι μικρές ενδείξεις μιας μεγάλης καμπής στην Ιστορία. Που ήδη άρχισε».

Όπως γράφει στην αρχή του άρθρου του ο Κ. Καλλίτσης, το εν λόγω βιβλίο, «γράφτηκε με στόχο να ακούσουν, να καταλάβουν και να δράσουν αναλόγως οι ανά τον κόσμο πολιτικές ηγεσίες».

Είναι καλό λοιπόν να διαβάζουμε τους αντιπάλους μας, είναι απαραίτητο να διαβάζουμε τους εχθρούς μας. Είναι καλό και απαραίτητο να «διαβάζουμε» αυτή την πρωτόγνωρη εποχή. Διότι και εμείς πρέπει να ακούσουμε, να καταλάβουμε και να δράσουμε αναλόγως. Γιατί ενώ όσοι είναι με τον επαναστατικό δρόμο είναι/είμαστε λίγοι, ταυτόχρονα είμαστε με τους πολλούς. Μ’ αυτούς πρέπει να «ταιριάξουμε», να ακούσουμε, να καταλάβουμε, να συμβάλλουμε στην συγκρότησή τους σε σώμα αγώνα και σε μια πορεία σε σώμα επαναστατικό. Δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη.

Γιατί τελικά, το ερώτημα που πρέπει να απαντήσουν παλιοί και νέοι αγωνιστές είναι όχι εάν οι αγώνες μπορούν να δώσουν δικαιώματα αλλά αν μπορούν να υπάρξουν δικαιώματα και ζωή χωρίς αγώνες! Αν «η ζωή χαρίζεται, χωρίς να ανατραπεί»! Αυτό δεν μας έμαθε ο Νοέμβρης;

Στους αγώνες του σήμερα λοιπόν, προετοιμάζουμε εαυτούς και αλλήλους «για τους σεισμούς που μέλλονται να ‘ρθούν»!

Τάσος Σαπουνάς