Και τι δεν ακούμε και διαβάζουμε την προεκλογική περίοδο. Για ανάπτυξη και αυτοδύναμη Ελλάδα! Για δικαιοσύνη και ευημερία για όλους! Για αλλαγή και ισχυρό κοινωνικό κράτος! Για δυνατό λαό μέσω της ψήφου! Για εθνικά φιλολαϊκά προγράμματα! Για περιορισμό της κυβερνητικής παντοδυναμίας, αν μπουν στη βουλή μικρά κόμματα! Ύστερα, όλοι αυτοί θα κάνουν τους ανήξερους! Αρκεί να αποπροσανατολίσουν το λαό και να του υφαρπάξουν την ψήφο. Και μετά; Από αλλού πάνε... Θα αρχίσουν τα “δεν καταλάβατε καλά” και τα “μα, τα είχαμε στο πρόγραμμά μας”, όταν, ο καθένας από τη θέση του, θα συμβάλουν στην εξαπόλυση της νέας επίθεσης και στο πέρασμά της. Τους αδικούμε; Ας δούμε.
Η ΝΔ, βασικός συντελεστής της υπανάπτυξης της χώρας με τα “ανήκομεν εις την Δύσιν”, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, την ιδιωτικοποίηση οτιδήποτε μπορεί να αποφέρει κέρδος, την αποβιομηχάνιση, το ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς, την παραρτημοποίηση συνολικά της οικονομίας, τάζει “ανάπτυξη” (για ποιον;) και “αυτοδυναμία” (έναντι ποιου;). Λίγο θέλει να μας πει ότι η χώρα είναι και “ανεξάρτητη”! Τόσο, που το αστικό πολιτικό προσωπικό δεν μπορεί να πάρει την παραμικρή απόφαση χωρίς να δώσει λόγο στα μεγάλα αφεντικά του, τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Αρκεί η άρχουσα τάξη να στηρίζεται πολιτικά και, αναπαραγόμενη, να παίρνει το μπαξίσι για τις υπηρεσίες της, φυσικά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει στον ίδιο “θεό” του συστήματος, έβαλε πλάτη στο χαντάκωμα του λαϊκού κινήματος την εποχή που περνούσαν τα δύο πρώτα μνημόνια, έφερε το τρίτο, εφάρμοσε την ίδια αντεργατική κι αντιλαϊκή πολιτική ως κυβέρνηση, ήταν ανύπαρκτος ως αντιπολίτευση την τελευταία 4ετία. Θέλει με τη σειρά του την “ανάπτυξη δίκαιη” και την “ευημερία καθολική”, την ώρα που διαπιστώνει ότι “εντείνονται οι ανισότητες” και γνωρίζει ότι τίποτε απ’ όσα τάζει δεν μπορεί να προχωρήσει. Γιατί, ακόμη κι αν ξανακαλείτο να (συν)κυβερνήσει, θα έκανε τα ίδια και χειρότερα για το λαό με όσα έπραξε κατά την κυβερνητική του θητεία. Αλλού λογοδοτεί, με τη σειρά του, άλλωστε.
Το ΠΑΣΟΚ, δοκιμασμένο επί δεκαετίες αστικό κόμμα, ξανακαπηλεύεται τον πόθο του κόσμου για αλλαγή, εμφανίζεται “αδιάλλακτο” απέναντι σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, την ώρα που ομολογεί ότι παραμένει “κόμμα ευθύνης” απέναντι στο σύστημα. Η επαμφοτερίζουσα στάση του εδράζεται σ’ αυτό ακριβώς: αν παραστεί ανάγκη, να συνδράμει στην εξεύρεση λύσεων υπέρ της ντόπιας ολιγαρχίας του πλούτου και των Αμερικάνων κι Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Εμφανίζεται με το προσωπείο του “φίλου” του λαού, την ώρα που ελέγχει - σε αγαστή συνεργασία με τη ΝΔ - την ΓΣΕΕ, ομοσπονδίες του δημοσίου και των πάλαι ποτέ ΔΕΚΟ αλλά και μια σειρά μηχανισμούς της λεγόμενης τοπικής αυτοδιοίκησης. Αποτέλεσμα; Να μη κινείται φύλλο!
Το ΚΚΕ, ένα μεταρρυθμιστικό συμπλήρωμα του συστήματος για 10ετίες, καμώνεται ότι εκφράζει τα λαϊκά συμφέροντα. Ισχυρίζεται ότι, αν ανέβει εκλογικά, θα είναι δυνατός ο λαός. Γι’ αυτήν την “συνεπαγωγή”, κανένα πολιτικό επιχείρημα. Στα πρωτοβάθμια συνδικάτα, τα εργατικά κέντρα και τις ομοσπονδίες που ελέγχει, όμως, τίποτε το διαφορετικό δεν συμβαίνει από τα υπόλοιπα. Ούτε συνελεύσεις και μαζικές διαδικασίες ούτε νικηφόρες κινητοποιήσεις ούτε ανέβασμα του επιπέδου συνείδησης των μαζών. Μάλιστα σ’ αυτά αποδεικνύεται “κράτος εν κράτει”, εφαρμόζοντας ανάλογες μεθόδους με τα κυρίαρχα αστικά κόμματα. Τα πανεπιστήμια τον τελευταίο χρόνο είναι πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο ακίνδυνο είναι για το σύστημα.
Το ακροδεξιό κόμμα της Ελληνικής Λύσης, συνιστώσα της δεξιάς συστημικής πολυκατοικίας, παίζει το παιχνίδι της επικοινωνίας και των εντυπώσεων, ενώ, αν δεν είχε καθημερινή παρουσία στους τηλεοπτικούς δέκτες, πιθανότατα θα είχε καταλήξει όπως το ΛΑΟΣ. Διοχετεύει το φασιστικό και ρατσιστικό του δηλητήριο με λιγότερη φασαρία, εγκολπώνει τμήματα επιρροής της Χρυσής Αυγής, ενώ παριστάνει ότι “τα χώνει” δεξιά κι αριστερά, καλλιεργώντας τον ραγιαδισμό πότε στη Δύση πότε στη Ρωσία, ανάλογα το θέμα.
Σε ακολουθία όλων αυτών, μικρότερα ακροδεξιά και φασίζοντα, δεξιά και μικροαστικά κόμματα “είδαν φως” και επιχειρούν να εισέλθουν στη βουλή. Λειτουργούν ως δεκανίκια-συμπληρώματα στο αστικό πολιτικό σκηνικό αλλά και ως αναχώματα που επαναφέρουν την οργή του κόσμου στην κοίτη του συστήματος. Η ΝΙΚΗ, του παπαδαριού, της συνομωσιολογίας, του σκοταδισμού, των μακεδονομάχων και του φασισμού είναι γνήσιο τέκνο του συστήματος, υποσχόμενη να “τιμωρήσει” όσους παρεκκλίνουν των ελληνοχριστιανικών “αρχών”. Η αρχηγική ΠΛΕΥΣΗ, με δυσανεξία στους μαζικούς αγώνες και το πεζοδρόμιο, δηλώνει κόμμα “υπέρβασης” του δίπολου δεξιά-αριστερά, ψαρεύει στα θολά νερά, μπιζάρεται ασύστολα από το σύστημα και υπόσχεται, εν είδει Χρυσής Αυγής, να “τα κάνει λίμπα στη Βουλή” και να “υπερασπιστεί τους αδύναμους”. Το ΜέΡΑ25, προσωποκεντρικό ρεφορμιστικό κόμμα της μικροαστικής εκπροσώπησης και των…γρίφων (θεωρία των παιγνίων γαρ του επικεφαλής του), διατίθεται πάντα για “προγραμματικές συγκλήσεις” με τα μεγάλα αστικά κόμματα, που όμως δεν το “παίζουν”. Έχει ρυμουλκήσει με τη θέλησή τους μικρότερες οπορτουνιστικές δυνάμεις που ονειρεύονται, τί άλλο, να πιάσουν στασίδι…
Ο “όμορφος, αγγελικά πλασμένος” αυτός κόσμος έχει αναχθεί σε μετρ της “ηθοποιίας”. Άπαντες είναι συνειδητοί υπηρέτες του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Στηρίζονται και στηρίζουν το καθεστώς. Γνωρίζουν πολύ καλά τί κάνουν. Τσακώνονται, βέβαια, για το πλασάρισμα στην “τελική βαθμολογία”. Είναι υποχρεωμένοι, εν τούτοις, να προσπαθούν να δείχνουν ότι “υπηρετούν” το λαό. Ότι οτιδήποτε λένε και κάνουν έχει “φιλολαϊκά” κίνητρα και στοχεύσεις. Τα πάντα γίνονται στο όνομα του λαού, ακόμη και τα μεγαλύτερα εγκλήματα και ξεπουλήματα.
Το σκηνικό, ωστόσο, έχει ένα μειονέκτημα: συγκρούεται με την πραγματικότητα! Ας τρέμουν οι λογιών λογιών ψεύτες, όταν ο λαός βγει στο δρόμο. Οι μάσκες δεν θα μπορούν να τους προστατεύουν πλέον ...
Σπύρος Παπακωνσταντίνου
(υποψήφιος με το ΚΚΕ(μ-λ) στον Βόρειο Τομέα της Αθήνας)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου