Για την προεκλογική ανοιχτή συζήτηση του ΚΚΕ(μ-λ) στο Χαλάνδρι

Με ικανοποιητική συμμετοχή έγινε η προεκλογική ανοιχτή συζήτηση του ΚΚΕ(μ-λ) στο Χαλάνδρι, το Σάββατο 10/6.

Έγινε μια σύντομη, αλλά περιεκτική εισήγηση, η οποία άνοιξε ένα σύνολο ζητημάτων γύρω από τις εκλογές, τόσο της 21ης Μάη όσο και τις επικείμενες της 25ης Ιούνη. Περισσότερο εστίασε στην επόμενη μέρα, στην άγρια επίθεση που περιμένει τον λαό. Μια επίθεση που θα αναλάβει η κυβέρνηση που θα προκύψει.

Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν πλούσια, με τοποθετήσεις, ερωτήσεις και εκτιμήσεις γύρω από τις εξελίξεις. Κοινός τόπος η γωνία όλων των παρευρισκομένων για το πως θα μπορέσει ο λαός να προετοιμαστεί γι' αυτήν την δύσκολη επόμενη μέρα, για τους αγώνες που πρέπει να αναπτύξει για να αντισταθεί στην επίθεση που έρχεται.

Η εισήγηση

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι… 

Τα αποτελέσματα των εκλογών στις 21 Μάη είναι γνωστά. Κανένας όμως δεν τα είχε προβλέψει. Όσοι βάζανε στοίχημα χάσανε. Όμως και τα επιτελεία των κομμάτων έδειξαν να αιφνιδιάζονται. Ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα δούμε, αν μετά το χουνέρι που έπαθαν όσοι στοιχηματίζανε, θα κάνουν πρόβλεψη για τις επόμενες εκλογές στις 25 Ιούνη. Σε κάθε περίπτωση, όποιος θέλει να μάθει τι σκέφτεται και τι θα πράξει ο λαός πρέπει να έρθει σε επαφή μαζί του, ο λαός να τον εμπιστευτεί για να δώσει σημασία σε ό,τι τον ρωτά και αυτός που ρωτά να μπορεί και να θέλει να ακούσει. Όχι μόνο στις εκλογές αλλά καθημερινά, επιδίωξη του ΚΚΕ(μ-λ) είναι η επαφή με τον λαό. Να συζητήσουμε. Γι’ αυτό γίνονται παντού συζητήσεις όπως αυτή.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε κάποια σημεία για το πώς πρέπει να βλέπουμε τις εκλογές.

1. Οι εκλογές του αστικού κοινοβουλίου δεν είναι ΤΟ ΜΕΤΡΟ αξιολόγησης του λαού αλλά ούτε και της πολιτικής γενικότερα. Πρέπει να υπολογίζουμε μια σειρά παράγοντες και γεγονότα, να λαμβάνουμε υπόψη τη συνολική εικόνα πριν βαθμολογήσουμε και όχι μόνο το διαγώνισμα, όπως λέμε οι εκπαιδευτικοί. Να έχουμε πάντα κατά νου πως «τα πάντα ρει και ουδέν μένει».

2. Οι αστικές εκλογές καταγράφουν τον βαθμό ωριμότητας της εργατικής τάξης μια δεδομένη στιγμή και μάλιστα στρεβλά, έλεγε ο Ένγκελς.

3. Στις αστικές εκλογές δεν καταγράφετε το αποτέλεσμα της ελεύθερης και ανεπηρέαστης βούλησης του λαού αλλά αυτής που διαμορφώνουν καθημερινά οι πιέσεις, οι εκβιασμοί και η παραπληροφόρηση. Σε περίοδο εκλογών πολλαπλασιάζονται για να σπρώξουν τους ψηφοφόρους στη μια ή στην άλλη ψήφο. Οι αστικές εκλογές είναι μια ελεγχόμενη διαδικασία που στόχο έχει να βγει ο νέος διαχειριστής του συστήματος. Αν καμιά φορά τους ξεφύγει ο έλεγχος, βρίσκουν τρόπο να επαναφέρουν την τάξη. πχ Μας βάζουν να ψηφίζουμε συνεχώς μέχρι να διορθώσουμε τόσο πολύ την ψήφο μας που να ψηφίσουμε αυτόν που θέλουν. Πάντα υπάρχει η «λύση» μιας Χούντας.

4. Το αστικό κοινοβούλιο παίζει ρόλο στην διακυβέρνηση μιας χώρας, δεν είναι θέατρο, όπως το ευρωκοινοβούλιο αλλά δεν μπορεί να ανατρέψει τον κατασκευαστή του, την αστική τάξη και τον καπιταλισμό.

5. Ο συσχετισμός που καταγράφει η ψήφος δεν είναι αδιάφορος όχι μόνο για τα κόμματα του κοινοβουλίου αλλά και για τις δυνάμεις που δρουν στο κίνημα και στον δρόμο. Δεν υπάρχει χαμένη ψήφος. 

6. Το σίγουρο είναι πως αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα θα ήταν παράνομες. Η ψήφος δεν μπορεί να αλλάξει το μαύρο μέλλον που μας ετοιμάζουν. 

Το μέλλον μαυρίζει ο πόλεμος. Η ανατίναξη του φράγματος Νόβα Καχόβκα στον Δνείπερο, βλέπουμε το μέγεθος της  καταστροφή στις εικόνες, είναι μια πολύ ανησυχητική εξέλιξη στον άδικο πόλεμο στην Ουκρανία. Αν δεν σταματήσουν τον πόλεμο οι λαοί, οι απειλές για χρήση πυρηνικών και για 3ο παγκόσμιο πόλεμο δεν θα μείνουν για πάντα μόνο απειλές.

Το μέλλον μαυρίζει η προδιαγεγραμμένη πολιτική της επόμενης κυβέρνησης, που επαναφέρει την «κανονικότητα της δημοσιονομικής πειθαρχίας και των πλεονασμάτων» που είχε διαταράξει η πανδημία και η οποία καθορίζεται από την ενδιάμεση εαρινή σύνοδο της Κομισιόν για την Ελλάδα. Στην ουσία είναι ένα ακόμα μνημόνιο. Όταν τσακώνονται για το αν είναι σταθμισμένα τα προγράμματα των κομμάτων, εννοούν αν συμβαδίζουν με τους στόχους της Κομισιόν. Ενδεικτικά και συνοπτικά: κόβονται τα επιδόματα όλα, καμία αύξηση μισθού μέχρι το 2030, κι άλλες περικοπές σε σχολεία, υγεία, συγκοινωνίες κλπ, πλειστηριασμοί, νέοι φόροι, νέα «Εργασιακή Μεταρρύθμιση»… 

Το μέλλον μαυρίζει το τσάκισμα των δημοκρατικών, συνδικαλιστικών και ατομικών δικαιωμάτων. Η καταστολή και οι απαγορεύσεις θα ανέβουν σε άλλο επίπεδο…

Είναι τόσο μαύρο αυτό που μας φέρνουν που δεν έχουμε την «πολυτέλεια» να απογοητευτούμε, να αφεθούμε στη μελαγχολία μας. Για να ζήσουμε, πρέπει αγωνιστούμε.

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι

Στις εκλογές στις 21/5 το κόμμα της ΝΔ, με απλή αναλογική, πλησίασε την αυτοδυναμία παίρνοντας  το 41% των ψήφων. Τη σαρωτική νίκη την πιστώνεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσωπικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ καταποντίστηκε και η απόσταση από τη ΝΔ έφτασε στις 21 μονάδες. Το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ είχαν άνοδο, η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ του Βελόπουλου πέρασε άνετα την ελάχιστη βάση εισαγωγής για τη Βουλή, ενώ το ΜεΡΑ25 έμεινε απ’ έξω. Πραγματική έκπληξη ήταν το κόμμα ΝΙΚΗ που το χωρίζει μια ανάσα από το κοινοβούλιο όπως και η Πλεύση Ελευθερίας της Κωνσταντοπούλου. Συνολικά, τα ακροδεξιά και φασιστικά κόμματα μάζεψαν το 9,5% των ψήφων. Άνοδο όμως είχαν και όλες οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής  αριστεράς.

Τα αποτελέσματα καταγράφουν τον βαρύ αρνητικό ταξικό συσχετισμό που υπήρχε, που δεν μπόρεσαν να τον ανατρέψουν οι μεγάλες απεργίες και οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του λαού. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν τον επηρέασαν ή ότι πήγαν χαμένοι οι αγώνες. Τον αρνητικό συσχετισμό δεν τον δημιούργησε η ψήφος και δεν θα μπορεί να τον ανατρέψει μια ψήφος. Λέγαμε και γράφαμε ως ΚΚΕ(μ-λ) πως «η οργή δεν χωράει στην κάλπη». Επιμένουμε πως δεν έχει καταλαγιάσει η λαϊκή οργή και πως παραμένει ανοιχτό το χάσμα ανάμεσα  στον λαό και τη νεολαία από τη μια μεριά και τις δυνάμεις του συστήματος από την άλλη. Όσο όμως λαός και νεολαία παραμένουν ανοργάνωτοι χωρίς πολιτική στόχευση, όσο κινούνται μόνο με ξεσπάσματα, μπορεί να έχουν επιτυχίες αλλά δεν μπορούν να ανατρέψουν την επίθεση που θα γίνει ακόμα πιο άγρια. Θα βρεθούμε στα δύσκολα και για αυτό είναι αναγκαία όσο ποτέ η κοινή δράση και ο συντονισμός των δυνάμεων που θέλουν να υπηρετήσουν τον λαό. 

Όπως είναι αναμενόμενο οι νικητές πανηγυρίζουν για τη νίκη τους και οι χαμένοι συλλογίζονται την ήττα. Η μοιρολατρία των ηττημένων κάνει τους νικητές να ξεσαλώνουν. Ακούμε για την ιστορική ήττα της αριστεράς, για την ιδεολογική νίκη της δεξιάς, για παντοδυναμία της ΝΔ τα επόμενα 4 χρόνια. Ο Βορίδης μάλιστα, δήλωσε το βράδυ των εκλογών:

«Τελείωσε το ιδεολογικό αφήγημα της αριστεράς… 20 χρόνια πριν, αν έλεγες να φτιάξεις νοσοκομεία ή να κάνεις εξοπλισμούς θα σου έλεγαν να φτιάξεις νοσοκομεία, σήμερα σου λέει η κοινωνία για εξοπλισμούς και αυτό ψήφισε σήμερα».

Με τον αέρα του νικητή ο Μητσοτάκης αποφάσισε να πάει σε εκλογές στις 25 Ιούνη για να κερδίσει την αυτοδυναμία. Δεν παρέλειψε κι αυτός να δηλώσει πως ο κομμουνισμός τελείωσε.

Αν δούμε πίσω από τις δηλώσεις, θα διαπιστώσουμε τις αδυναμίες τόσο της ΝΔ όσο και του συστήματος. Ο Μητσοτάκης χρειάστηκε τη συνδρομή της δικαστικής εξουσίας για να μην χάσει ψήφους από το εκλογικό κατέβασμα του Κασιδιάρη και ανακοίνωσε την επίσκεψή του στο Άγιο Όρος θορυβημένος από τον εκλογικό καλπασμό του κόμματος ΝΙΚΗ που στηρίζεται από κύκλους της εκκλησίας και συγκεκριμένες Μονές. Τις τελευταίες μέρες απειλεί πως θα πάει σε νέες εκλογές τον Αύγουστο αν ο λαός δεν του δώσει πλειοψηφία τον Ιούνη. Είναι φανερό πως δεν μπορεί να αλώσει εύκολα τις ψήφους των άλλων. Δεν αμφισβητούμε τη δύναμη που του έδωσε η νίκη αλλά την παντοδυναμία του.

Το αστικό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει ομαλά μόνο με ένα κόμμα, με έναν πυλώνα. Χρειάζεται άλλον ένα που να τον εμφανίζει ως εναλλακτική λύση στον λαό κι έτσι να απορροφά, όπως λέμε, τη λαϊκή δυσαρέσκεια για να μην δημιουργούνται τριγμοί και αστάθειες. Θα δούμε αν αυτόν τον ρόλο θα τον παίξει ο ΣΥΡΙΖΑ ή αν το ΠΑΣΟΚ θα ξαναβρεί τα ποσοστά της χαμένης του νιότης. Ο ΣΥΡΙΖΑ που προσπάθησε να παίξει με την λέξη αλλαγή, που δεν μπόρεσε να βρει τρόπο να πλασάρει τον εαυτό του. Μετά το εκλογικό σοκ έχει ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα. Προς το παρόν τα ΜΜΕ φανερά προωθούν την Κωνσταντοπούλου και αναρωτιέται κανείς αν έχει τόσο μεγάλο πρόβλημα εφεδρειών το σύστημα ή έχουν γοητευτεί από τη φαιδρότητα.

Σε κάθε περίπτωση, ο δεύτερος αστικός πυλώνας, που δεν ξέρουμε αν θα φτιαχτεί γιατί δεν αρκεί η βούληση και η ανάγκη, θα πρέπει να κινηθεί πολύ δεξιά για να γίνει αποδεκτός. 

Για την άνοδο των ακροδεξιών και φασιστικών οργανώσεων και κομμάτων, που είναι ένα ανησυχητικό φαινόμενο και θέλει από μόνο του ξεχωριστή συζήτηση, θα πω μόνο σημεία: α) ο φασισμός εκμεταλλεύεται την ήττα των αριστερών κομμουνιστικών ιδεών, β)φυτρώνει στο έδαφος της κυρίαρχης ιδεολογίας που καλλιεργείται από τους θεσμούς του όπως είναι το σχολείο, η εκκλησία κλπ, γ) η δράση των φασιστικών ομάδων εξαρτάται από το πόσο μακρύ τους αφήνει το λουρί το σύστημα. Είναι φανερή η ευνοϊκή τους μεταχείριση δ) δεν έχει κερδίσει τη νεολαία παρά τις προσπάθειες που κάνει να χωθεί όπου σπουδάζει, ζει και διασκεδάζει.

Σε ό,τι αφορά στο ΚΚΕ που ενισχύθηκε και αυτό το κατατάσσουμε στα θετικά του εκλογικού αποτελέσματος, όλα δείχνουν είναι πως μονιμοποιείται η μεταφορά της δράσης του στο κοινοβούλιο και τα σωματεία που ελέγχει προς τα εκεί τα οδηγεί. Λέει χαρακτηριστικά πως θέλει την εξουσία, αν το επιλέξει ο λαός και τον προτρέπει με τη φράση «κάν’ το όπως οι φοιτητές» να ψηφίσει ΚΚΕ ώστε να βγει πρώτο στην κάλπη για να αλλάξει τα πράγματα.  

Μπροστά στις εκλογές στις 25 Ιούνη κυκλοφορούν διάφοροι μύθοι. Ένας από αυτούς είναι πως αν μπουν πολλά κόμματα στη Βουλή θα εξασθενίσει η δύναμη του Μητσοτάκη κι έτσι δεν θα μπορέσει πχ να αλλάξει το Σύνταγμα. Κάνουν πως δεν βλέπουν πως αυτά τα κόμματα που έχουν σταματήσει κοντά στο 3% και περιμένουν να μπουκάρουν στα κοινοβουλευτικά έδρανα, είναι συστημικά και αντιδραστικά ως το κόκκαλο και πως αν το σύστημα αποφασίσει πως χρειάζεται να τροποποιήσει στο σύνταγμα έχει τη δυνατότητα να το κάνει. Δεν θα τα καταφέρει μόνο αν πιεστεί, όπως το 2006, από τους αγώνες του λαού  και της νεολαίας.

Στο χώρο της αριστερά, παρά τα καλά εκλογικά της αποτελέσματα επικρατεί απογοήτευση. Να μαζέψουμε βαλίτσες να φύγουμε, ακούγαμε στην αρχή.  Η στεναχώρια των ανθρώπων του κινήματος για τα εκλογικά αποτελέσματα είναι λογική και ανθρώπινη. Βαραίνει πάνω τους η νίκη της ΝΔ.  Είναι όμως λάθος να θεωρηθεί πλήγμα για τον λαό η πτώση του ΣΥΡΙΖΑ. Διαβάζω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα: «η πολιτική προοπτική μιας άμεσης εναλλαγής στην εξουσία, για να φύγει η ΝΔ, δεν υπάρχει πια, θα δυσκολέψουν τα πράγματα σε ότι αφορά στο ηθικό των ανθρώπων και των αγωνιστών της αριστεράς». Αλήθεια, η ελπίδα του λαού σβήνει επειδή δεν υπάρχει  προοδευτική εναλλαγή της αστικής εξουσίας, επειδή δηλαδή καταποντίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ;

Καλά όλα αυτά. Αλλά ο λαός δεν έχει ευθύνη; Δεν καταλαβαίνει, βολεύεται κι επομένως του αξίζουν οι ταλαιπωρίες που περνάει… Στην κριτική που ασκείται στον λαό διακρίνονται οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες.  Ξεχνούν  πως ό,τι κέρδισε ο λαός μας τα κέρδισε με αγώνες και θυσίες και όχι με εκλογές.

Όποτε ο λαός μας βγήκε στο προσκήνιο, όταν καταργούσε ψηφισμένους νόμους, όταν κέρδιζε αυξήσεις στους μισθούς και τα μεροκάματά, το 8ωρο, το δικαίωμα στη σύνταξη και την περίθαλψη. η δράση του  δεν αποτυπωνόταν στις κάλπες, δεν προκύπτανε προοδευτικές κυβερνήσεις που νομοθετούσαν. Εξανάγκαζε σε  υποχωρήσεις αντιδραστικές κυβερνήσεις.

Σήμερα, δεν παθιάζονται οι άνθρωποι με τα κόμματα και τις εκλογές. Δεν ζητωκραυγάζουν ούτε γιουχάρουν, δεν κατεβαίνουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες στις προεκλογικές συγκεντρώσεις, δεν ανεμίζουν πλαστικές κομματικές σημαίες, δεν τσακώνονται στα καφενεία για τα κόμματα, δεν βγαίνουν στις πλατείες για να πάρουν εκλογικό αέρα και να στήσουν «πηγαδάκια» πολιτικής αντιπαράθεσης. Κάποιοι ονομάζουν αυτή τη στάση αδιαφορία.

Όμως, αν ρίξουμε μια ματιά στα γεγονότα θα δούμε πως οι λαοί ανακαλύπτουν τους δρόμους του αγώνα παντού στον κόσμο με χαρακτηριστικό παράδειγμα τους αγώνες του γαλλικού λαού αλλά και στη χώρα μας, Τέμπη, Μαλαματίνα, κούριερ, efood, Cosco… 

Εμείς αυτό που πιστεύουμε ότι λείπει είναι το πολιτικό υποκείμενο που θα εμπνεύσει στον λαό εμπιστοσύνη δείχνοντάς του εμπιστοσύνη, που θα του δείξει τον δρόμο του αγώνα. Έχει ανάγκη να δει την ενότητα των αγωνιστών στην πράξη και όχι στην κάλπη. Εμείς αυτό το λέμε κοινή δράση που θα έχει στόχο να στηρίξει τον λαό για να βγει και να παραμείνει στον δρόμο. Αυτή την κατεύθυνση υπηρετεί η πρόταση που καταθέτουμε στον λαό και τις δυνάμεις που έχουν αναφορά σε αυτόν για «κοινή δράση και συντονισμό των συλλογικοτήτων». Γι’ αυτό στο σύνθημα των εκλογών του Μάη, για να ζήσουμε πρέπει να αγωνιστούμε, το συνοδέψαμε με το «οργάνωση – αντίσταση» και τώρα του δείχνουμε προς την κατεύθυνση που πρέπει να κινηθεί με το σύνθημα «στον δρόμο λαέ μπορείς να τους νικήσεις».

Το ΚΚΕ(μ-λ) αντιλαμβάνεται το θετικό αποτέλεσμά του στις εκλογές του Μάη ως αποτέλεσμα που αυξάνει τις ευθύνες του και τα καθήκοντά του στο κίνημα και στη μαζική πάλη.

Στις εκλογές της 25ης Ιούνη ζητάμε ξανά τη στήριξη και την ψήφο. Καλούμε τον λαό και τη νεολαία, τον κόσμος του αγώνα και της Αριστεράς,  να πάει με τα χέρια κάτω αλλά με υψωμένη τη γροθιά!

Καμιά υποταγή -Αρνούμαστε τις «νέες» αυταπάτες και τους συμβιβασμούς - Παλεύουμε για ζωή και δουλειά με δικαιώματα.