Ποια είναι η εγκληματική οργάνωση;

του Βασίλη Σαμαρά 

«Οι ιδιοκτήτες του κόσμου»

Η επιδρομή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα μπορεί να χρωματίζεται από το στυλ νονού μαφιόζου του προέδρου τους Τραμπ, αλλά από άποψη ουσίας δεν είναι κάτι πρωτότυπο. Είναι η σημερινή έκφραση μιας μακράς παράδοσης του λεγόμενου «δυτικού κόσμου». Αρχικά των Ευρωπαίων αποικιοκρατών που εξαπλώσανε την κυριαρχία τους σε όλο σχεδόν τον πλανήτη. Που ρήμαξαν χώρες, που εξόντωσαν ολάκερους λαούς, που εξαφάνισαν πολιτισμούς αιώνων. Που καταλήστευσαν αυτές τις περιοχές συγκεντρώνοντας πλούτο στις μητροπόλεις τους, διασφαλίζοντας την ισχύ τους και θεμελιώνοντας τον «πολιτισμό» τους. Μια εξέλιξη που διαμόρφωσε σε αυτές τις δυνάμεις μια αίσθηση «ιδιοκτητών του κόσμου». Που γέννησε το δουλεμπόριο, που εξέθρεψε τον ρατσισμό, που οδήγησε στην αντιμετώπιση των «άλλων» ως κατώτερο είδος, πάνω στο οποίο μπορεί να ασκηθεί ατιμώρητα κάθε μορφή βίας. 

Ο μεγαλύτερος εχθρός των λαών

Με την ίδια λογική και «φιλοσοφία» πέρασαν στην περίοδο του ιμπεριαλισμού συνεχίζοντας το εγκληματικό τους έργο σε βάρος των λαών της γης. Εξέχουσα θέση σ’ αυτή τη διακρατική συμμορία ανέλαβε μετά από ένα σημείο το κράτος των ΗΠΑ. Ένα κράτος που δημιουργήθηκε πάνω στους τάφους της μαζικής εξόντωσης των γηγενών, των γνωστών ως ινδιάνοι –ερυθρόδερμοι. Που αναπτύχθηκε μέσα από την κτηνώδη εκμετάλλευση των δούλων και στη συνέχεια των εξαθλιωμένων μεταναστών. Που προχώρησε στην αρπαγή εδαφών από γειτονικές χώρες. Που συνέχισε επεκτείνοντας την κυριαρχία του στην Λατινική Αμερική, μέσα από στρατιωτικές επεμβάσεις, πιέσεις, εκβιασμούς και αμέτρητα πραξικοπήματα. Μια χώρα που αξιοποιώντας τη συμμετοχή της στους δύο παγκόσμιους πολέμους αναδείχθηκε σε υπερδύναμη και σε ηγέτιδα δύναμη του δυτικού κόσμου. 

Έκτοτε και λειτουργώντας ως «κληρονόμος» της δυτικής παράδοσης, προώθησε σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα το εγκληματικό της έργο για λογαριασμό συνολικά της Δύσης, με την μερίδα του λέοντος για λογαριασμό της. Με αφετηρία το έγκλημα του πυρηνικού βομβαρδισμού της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, προχώρησε σε σειρά στρατιωτικών επεμβάσεων αιματοκυλώντας χώρες και λαούς, υποκινώντας πραξικοπήματα που αλυσόδεσαν λαούς και χώρες στο άρμα της Δύσης, αναδεικνυόμενη στον μεγαλύτερο εχθρό των λαών και την πιο επικίνδυνη δύναμη ακόμα και για έναν παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο. 


Η στρατηγική αν-ασφάλειας των λαών

Η εγκληματική επέμβαση στη Βενεζουέλα αποτελεί τη σημερινή έκφραση αυτής της εγκληματικής παράδοσης και «φιλοσοφίας». Έρχεται σε μια περίοδο που έχει τεθεί επί τάπητος το ζήτημα αναδιάταξης δυνάμεων και αναδειχτεί το μεγάλο διακύβευμα, στο εάν οι ΗΠΑ-Δύση θα συνεχίσουν να έχουν τη δεσπόζουσα θέση στον κόσμο ή θα περάσουμε σε μια νέα διάταξη και ιεραρχία δυνάμεων. 

Σε μια περίοδο που οι ΗΠΑ αντιμέτωπες με αυτό το πρόβλημα προχώρησαν στη διατύπωση της νέας Στρατηγικής Ασφαλείας. Έκφραση αυτής της στρατηγικής που ήδη προωθούνταν πριν διατυπωθεί και δημοσιοποιηθεί ολοκληρωμένα. Μια στρατηγική που κεντρικός της στόχος είναι η διατήρηση, διασφάλιση της ηγετικής θέσης και ρόλου των ΗΠΑ στον κόσμο και έχει ήδη εκδηλωθεί σε διάφορα μέτωπα. Στο μέτωπο της Ουκρανίας, της Μέσης Ανατολής και πρόσφατα με τους βομβαρδισμούς στη Νιγηρία. 

Ο «Νονός» της αμερικανικής ηπείρου

Μια ιδιαίτερη έκφραση αυτής της στρατηγικής αποτελεί η θέση που αναβιώνει το δόγμα Μονρόε για να το θέσει στην υπηρεσία των σημερινών επιδιώξεων των ΗΠΑ. Ότι η αμερικανική ήπειρος, το «δυτικό ημισφαίριο» αποτελεί μια περιοχή όπου τον κυρίαρχο ρόλο, πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά θα έχουν οι ΗΠΑ. Ότι η παρέμβαση ανταγωνιστριών δυνάμεων θα είναι τόση, όσο το επιτρέπουν οι ΗΠΑ. Μια θέση που αποτελεί έναν από τους βασικότερους άξονες της συνολικής στρατηγικής με την οποία σκοπεύουν να κινηθούν στο επόμενο διάστημα. Μια θέση στη βάση της οποίας έχουν ήδη κινηθεί ασκώντας πιέσεις και εκβιασμούς στον Παναμά για εκτοπισμό των κινέζικων εταιριών από τη διώρυγα. Με βάση αυτή την κατεύθυνση κινήθηκαν το τελευταίο διάστημα, συγκεντρώνοντας δυνάμεις στην περιοχή της Βενεζουέλας, δολοφονώντας δεκάδες ανύποπτους ψαράδες με το πρόσχημα της καταπολέμησης των ναρκωτικών. 

Τελικά και πάντα στη βάση αυτής της στρατηγικής, προχώρησαν στην γκανγκστερικού χαρακτήρα επιδρομή στο έδαφος της Βενεζουέλας. Έφτασαν μάλιστα, μέχρι την απαγωγή του προέδρου της χώρας, Νικολάς Μαδούρο, τον οποίο, λέει, σκοπεύουν να δικάσουν στις ΗΠΑ ως αρχηγό εγκληματικής οργάνωσης. Μόνο που εκείνο που ισχύει είναι το ακριβώς αντίθετο. Αν υπάρχει μια εγκληματική οργάνωση, η μεγαλύτερη, η πιο αδίστακτη και δολοφονική, αυτή είναι το ίδιο το κράτος των ΗΠΑ. Αυτή είναι που βαρύνεται με εκατοντάδες εγκλήματα σε βάρος των λαών της γης, που έχει καταστρέψει χώρες και έχει μακελέψει ολάκερους λαούς. Είναι η ίδια που δια στόματος του θρασύτατου σημερινού τους προέδρου με ύφος νονού μαφιόζου απειλεί χώρες και λαούς, αν δεν υποταχθούν στα κελεύσματά του. 


Στόχοι και «μηνύματα»

Όσον αφορά τώρα τους λόγους που οδήγησαν σε αυτή την κίνηση, είναι προφανείς. Πολύς λόγος γίνεται για τα πετρέλαια της Βενεζουέλας, τα οποία ορέγονται οι αμερικανικές εταιρίες. Πράγματι, αυτός είναι ένας σοβαρός λόγος. Μόνο που δεν είναι αποκλειστικά αυτός και μάλλον δεν είναι και ο κύριος. 

Το κύριο και κατά την άποψή μου πάντα, βρίσκεται στις γεωστρατηγικές επιδιώξεις των ΗΠΑ και ειδικότερα σε αυτές που αφορούν τον έλεγχο του δυτικού ημισφαιρίου. Βρίσκεται στο «μήνυμα» που θέλουν να επιδώσουν οι ΗΠΑ όχι μόνο στη Βενεζουέλα, αλλά στο σύνολο των χωρών της Λατινικής Αμερικής και ειδικότερα στις άρχουσες ελίτ. Ένα μήνυμα στη βάση του οποίου «προειδοποιούνται» ότι θα χρησιμοποιηθεί και ενάντιά τους η αμερικανική ισχύς αν δεν ακολουθήσουν μια πολιτική «φιλική» προς τις ΗΠΑ, αν δεν ευθυγραμμιστούν με τις επιδιώξεις τους. Ένα μήνυμα που οι προεκτάσεις του φτάνουν μέχρι και τους ανταγωνιστές τους. Κίνα, Ρωσία, αλλά με έναν τρόπο και τους Ευρωπαίους. (Καθόλου τυχαία η στάση της Ισπανίας). 

Το ερώτημα βρίσκεται στο αν οι ΗΠΑ κατορθώσουν να πετύχουν το στόχο τους. Είναι γεγονός ότι Κίνα και Ρωσία δεν έχουν μεγάλες δυνατότητες πιο «δυναμικής» παρέμβασης στην αμερικανική ήπειρο. Μια έλλειψη που -σε αντίθεση με τις ΗΠΑ- γενικότερα χαρακτηρίζει τις δυνατότητες υπερπόντιας παρέμβασής τους. Αυτό μάλλον εξηγεί και τη χλιαρή τους αντίδραση. Απ’ εκεί και πέρα, αν επιλέξουν να «απαντήσουν» με ανάλογες ενέργειες σε περιοχές που έχουν αυτή τη δυνατότητα, μένει απλώς να το δούμε. 

Το βάρος της απάντησης

Οι δυνάμεις στις οποίες πέφτει το βάρος της απάντησης βρίσκονται στο έδαφος της αμερικανικής ηπείρου. Πρώτο απ’ όλα, τις ίδιας της Βενεζουέλας. Σε σχέση με αυτό, ο Τραμπ θρασύτατος πάντα, δηλώνει ότι οι ΗΠΑ θα αναλάβουν τη διοίκηση της Βενεζουέλας και για όσο διάστημα χρειαστεί να φέρουν την κατάσταση στα μέτρα τους. Προφανώς υπολογίζει ότι θα το πράξει μέσω πολιτικών (και στρατιωτικών) δυνάμεων της Βενεζουέλας, τις οποίες έχει ή θεωρεί ότι μπορεί να θέσει υπό τον έλεγχό του. Άλλωστε, η επιδρομή δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς τη συνεργασία και τη συμβολή εσωτερικών δυνάμεων. Εδώ βρίσκεται πλέον η απάντηση στο ερώτημα. Το ζήτημα θα κριθεί από το αν και ποιας κλίμακας αντίδραση θα υπάρξει από τον λαό της Βενεζουέλας, των πολιτικών του οργανώσεων, των στρατιωτικών δυνάμεων της χώρας. Του πολιτικού της προσωπικού, της σημερινής πολιτικής του ηγεσίας. Από κοντά και της στάσης που θα κρατήσουν οι άλλες χώρες της περιοχής. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχουν αναδειχτεί στην πληρότητά τους όλα τα δεδομένα που θα επέτρεπαν μια ασφαλή πρόβλεψη. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να προσδιοριστούν οι όροι του προβλήματος. 


Αφορά όλες τις χώρες της περιοχής

Το ίδιο ερώτημα αφορά και την αντίδραση των άλλων χωρών της περιοχής. Είναι γεγονός ότι μια σειρά χώρες, και μάλιστα σημαντικές, έσπευσαν να καταδικάσουν την επιδρομή. Άλλο τόσο, ωστόσο, είναι γεγονός ότι νιώθουν την πίεση, την απειλή που συνιστούν οι διαθέσεις, οι πολιτικές επιδιώξεις, η ισχύς των ΗΠΑ και το πόσο αδίστακτα μπορούν να την χρησιμοποιήσουν. Ούτε σ’ αυτό το ερώτημα μπορούν να δοθούν ασφαλείς και σαφείς προβλέψεις. Μπορούν μόνο να ειπωθούν τα εξής. 

Είναι γεγονός ότι διανύουμε μια περίοδο ήττας των λαών και κατίσχυσης των πιο αντιδραστικών επιθετικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Μόνο που υπάρχει και μια άλλη πλευρά. Ούτε ο κόσμος, ούτε η Λατινική Αμερική δεν βρίσκονται στην εποχή του δόγματος Μονρόε. Δεν βρίσκονται ούτε στην περίοδο που οι ΗΠΑ μπορούσαν εν μια νυκτί να πραγματοποιούν πραξικοπήματα στη Λατινική Αμερική το ένα μετά το άλλο. Οι λαοί της Λατινικής Αμερικής μέσα από μια μακρά περίοδο αγώνων έχουν δείξει ότι θέλουν και μπορούν να διεκδικήσουν τα δίκαιά τους. Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής (εκτός εξαιρέσεων) δεν είναι πια οι μπανανίες, στις οποίες με πάσα ευκολία επιβάλλονται οι ΗΠΑ. Οι αστικές τάξεις αυτών των χωρών, λιγότερο ή περισσότερο αναπτυγμένες ανά χώρα, έχουν διαμορφωθεί σε δυνάμεις με ιδιαίτερα συμφέροντα και με διάθεση να τα υπερασπίσουν. Ορισμένες μάλιστα, όπως η Βραζιλία και όχι μόνο, έχουν πλέον ένα μέγεθος στη βάση του οποίου αναπτύσσουν φιλοδοξίες ανάληψης σημαντικών ρόλων στην περιοχή και ευρύτερα. 

Αυτά δε σημαίνουν ότι αυτές οι χώρες θα επιλέξουν μια ευθεία αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ. Ούτε, όμως, ότι θα αποδεχτούν πειθήνια τις υποδείξεις τους. Το πιο πιθανό είναι ότι θα έχουμε μια περίοδο, όπου από τη μια οι ΗΠΑ θα εντείνουν τις πιέσεις τους και από την άλλη οι χώρες της περιοχής θα προβάλλουν αντιστάσεις τις οποίες θα εναλλάσσουν με προτάσεις διαπραγμάτευσης με τις ΗΠΑ. 

Όπως και να έχει, το μείγμα δείχνει εκρηκτικό. Το συναποτελούν από τη μία οι αμετακίνητες διαθέσεις των ΗΠΑ να επιβάλλουν την κυριαρχία τους και από την άλλη ένα έδαφος που δεν είναι πλέον και τόσο πρόσφορο για την αποδοχή της. Το πού θα οδηγηθεί όλο αυτό, μένει απλώς να το δούμε. 


ΥΓ. Δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να σχολιάσω τη στάση της «ηγέτιδας» της βενεζουλανής αντιπολίτευσης, Μαρίνα Κορίνα Ματσάδο. Αυτό το άθλιο υποκείμενο δε δίστασε να χαιρετίσει τον βομβαρδισμό της χώρας της από τις ΗΠΑ. Αυτό το γλοιώδες άτομο έσπευσε να χαιρετίσει τη δολοφονία αθώων συμπατριωτών της από τις στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ. Αυτό το εκτόπλασμα δείχνει τι είδους «δημοκρατικές» ηγεσίες θέλουν να εγκαταστήσουν οι ΗΠΑ σε διάφορες χώρες. Και για να μην ξεχνιόμαστε, πρόκειται για το ίδιο άτομο που η Σουηδική Ακαδημία επιβράβευσε με το Νόμπελ (Ειρήνης παρακαλώ!) καταδείχνοντας για άλλη μια φορά τα κριτήρια, τις στοχεύσεις και τον ρόλο της.