12 Φεβρουαρίου 2012, ημέρα Κυριακή, και η κυβέρνηση Παπαδήμου ψήφιζε το 2ο μνημόνιο. Την ίδια στιγμή εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές πλημμύριζαν την πλατεία Συντάγματος. Μια μεγαλειώδης συγκέντρωση που, για άλλη μια φορά, πνίγηκε στην άγρια καταστολή και στα δακρυγόνα. Μια διαδήλωση που στάθηκε επί ώρες στην πλατεία Συντάγματος, με χιλιάδες διαδηλωτές, παρά τα χημικά και την τρομοκρατία, να παραμένουν σε ατελείωτα «πίσω – μπρος», στην οδό Αμαλίας. Ο λαός της Αθήνας με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο έδινε τη μάχη του ενάντια την εξαθλίωση της ζωής του. Και όχι μόνο, σε όλη τη χώρα χιλιάδες διαδηλωτές βρίσκονταν στους δρόμους και τις πλατείες.
Είχε προηγηθεί μια ολόκληρη περίοδος όπου ο ελληνικός λαός βρέθηκε κατά εκατοντάδες χιλιάδες σε μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις. Οι απεργίες του Μαρτίου του 2010, η απεργία της 29 Απριλίου, οι εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς, η μεγάλη διαδήλωση της 5ης Μαΐου, οι μαζικές καθημερινές συγκεντρώσεις στην πλατεία Συντάγματος, από τις 25 Μαΐου, η απεργία της 28-29 Ιουνίου, που πνίγηκε στα χημικά, οι συγκεντρώσεις στις παρελάσεις... Μια ασταμάτητη περίοδος διαδηλώσεων, απεργιών και κινητοποιήσεων που συνεχίστηκε όλο το 2011 για να φτάσουμε στην απεργιακή συγκέντρωση της Παρασκευής 10 Φεβρουαρίου και στη μεγαλειώδη συγκέντρωση της Κυριακής 12 Φεβρουαρίου 2012. Μια τεράστια κινητοποίηση που αποδεικνύει ότι ο λαός έχει δυνατότητες, με την οποία, όμως, φρόντισε ο ΣΥΡΙΖΑ να τραβήξει την αυλαία, οδηγώντας τη λαϊκή αγανάκτηση στις… κάλπες. Μια στιγμή από την οποία ξεκίνησε το αφήγημα περί «ενός νόμου και ενός άρθρου», οι αυταπάτες του εύκολου κοινοβουλευτικού δρόμου και η …γνωστή συνέχεια του δημοψηφίσματος και του 3ου μνημονίου!
Ο.Π.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου