Με πολύ μικρή μαζικότητα πραγματοποιήθηκαν οι απεργιακές κινητοποιήσεις στην Αθήνα στον χώρο της περίθαλψης. Με απεργία για τους νοσοκομειακούς γιατρούς και συγκέντρωση της ΟΕΝΓΕ στο υπουργείο υγείας στις 18 Μαρτίου και στάση εργασίας για τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία της ΠΟΕΔΗΝ (με απεργία... για την υπόλοιπη Ελλάδα, όπως μας έχει συνηθίσει) και συγκέντρωση στο υπουργείο υγείας με πορεία προς το υπουργείο οικονομικών στις 19 Μαρτίου. Και στις δύο περιπτώσεις, η συμμετοχή του κόσμου στις συγκεντρώσεις δεν ξεπέρασε τα 100-200 άτομα.
Για την αποκαρδιωτική αυτή εικόνα, που είναι εντελώς αναντίστοιχη με το μέγεθος των προβλημάτων και τις πραγματικές διαθέσεις των υγειονομικών, φέρουν ακέραια την ευθύνη οι συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΠΟΕΔΗΝ και της ΟΕΝΓΕ.Για άλλη μια φορά, οι ηγεσίες αυτές προκήρυξαν απεργιακές κινητοποιήσεις για να βγουν από την υποχρέωση, χωρίς καμία ουσιαστική προετοιμασία, με παντελή απουσία συζήτησης στους χώρους δουλειάς και χωρίς την παραμικρή κίνηση για τη διενέργεια συλλογικών διαδικασιών. Η ανυποληψία της ΠΟΕΔΗΝ λόγω της εξευτελιστικής της στάσης υποταγής στην κυβέρνηση και την πολιτική της συναντήθηκε με τον εικονικό συνδικαλισμό της ΟΕΝΓΕ, που αξιώνει να κατοχυρώσει τον ρόλο του κύριου συνομιλητή του υπουργείου με «αγωνιστικό» περιτύλιγμα. Η διαλυτική κοκορομαχία αυτών των ηγεσιών για το ποια θα διαπραγματεύεται με προνομιακούς όρους με την εκάστοτε κυβέρνηση έφτασε σε σημείο να προκηρύσσουν απεργίες σε ξεχωριστές ημέρες, απογειώνοντας την πολυδιάσπαση του κλάδου και τον συντεχνιασμό. Και πέρα από τον Γιαννακό και την ΠΟΕΔΗΝ του, που έχουν μετατραπεί σε δεξί χέρι του Γεωργιάδη στο κίνημα των υγειονομικών, σε αυτό συνέβαλε τα μέγιστα και η ηγεσία της ΟΕΝΓΕ, με τις δυνάμεις του ΚΚΕ μάλιστα να υπονομεύουν ανοιχτά τις κινητοποιήσεις, δίνοντας όλο το βάρος στο απογευματινό κυριακάτικο συλλαλητήριο για τον νοσηλευτικό κλάδο (!), στο οποίο καλούσαν στις 15 Μαρτίου.
Σε μια περίοδο κλιμάκωσης της επίθεσης στον χώρο της περίθαλψης, καθώς και έντασης της απροκάλυπτης απόπειρας ποινικοποίησης των αγώνων και του ταξικού συνδικαλισμού μετά τα γεγονότα της Νίκαιας, τέτοιες στάσεις αναπαράγουν την απογοήτευση και δε δίνουν πραγματική διέξοδο στις αγωνίες των υγειονομικών. Προϋπόθεση για να ανατραπεί αυτή η διαλυτική κατάσταση είναι να πάρουν οι εργαζόμενοι τα σωματεία και τους αγώνες στα χέρια τους και να ξεπεράσουν τις συμβιβασμένες ηγεσίες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου