Ολοκληρώθηκαν την Τετάρτη 17/3 οι εκλογές του ΣΜΤ. Οι εκλογές διήρκησαν 3 μέρες με τις κεντρικές κάλπες να έχουν στηθεί στην Αθήνα στο κτήριο του ΤΕΕ αλλά και στο εργοτάξιο του Ελληνικού. Την πρώτη μέρα διεξήχθησαν οι εκλογικές διαδικασίες στα παραρτήματα του σωματείου σε Λάρισα, Πάτρα, Ηράκλειο και Χανιά. Στις φετινές εκλογές εμφανίζεται μια δυναμική περίπου ίδια με την προηγούμενη καταγραφή. Πρώτη δύναμη παραμένει η ΕΣΑΚ (ΠΑΜΕ), με την ΑΡΙΣ να συμμετέχει στο ψηφοδέλτιό της, με ποσοστό 39,7%. Δεύτερη η Αριστερή Πρωτ. Τεχν. (ΝΑΡ-ΟΚΔΕ Σπ.) με ποσοστό 29,1%. Ακολουθεί η Barricada (Αναμέτρηση, Μετάβαση, ΔΕΑ) η οποία σημειώνει πτώση με ποσοστό 15,9%, η Συνάρτηση (Νέα Αριστερά) η οποία ξαναπαίρνει την έδρα που είχε χάσει το 2024 με ποσοστό 6,5%, η ΣΑΜΙΤ (ΑΡΑΣ) η οποία στις προηγούμενες εκλογές κατέβαινε με την Barricada με ποσοστό 5,4%, η Ταξική Πορεία η οποία ανεβαίνει στις 49 ψήφους με ποσοστό 2,1% και τέλος η ΕΡΓΑΣ (Μ-Λ ΚΚΕ) που καταγράφει 10 ψήφους και ποσοστό 0,4%.
Οι εκλογές αυτές έγιναν στο φόντο της συζήτησης που ταλανίζει καιρό το σωματείο για το ζήτημα της συλλογικής σύμβασης. Ο αγώνας για υπογραφή ΣΣΕ για όλους τους εργαζόμενους του κλάδου έχει βρεθεί σε σημαντικά αδιέξοδα εδώ και αρκετό καιρό, αφού βρίσκει απέναντί του τη βάρβαρη αντεργατική επίθεση που εξελίσσεται στους χώρους εργασίας. Ταυτόχρονα η εργοδοσία του κλάδου εμφανίζεται απελευθερωμένη να εφαρμόζει τον εργασιακό μεσαίωνα με δεκάδες νεκρούς και σακατεμένους εν ώρα εργασίας στα μεγάλα εργοτάξια της χώρας. Την ίδια στιγμή, με κεντρική ευθύνη της ΕΣΑΚ-ΠΑΜΕ, κυριαρχεί μια κατεύθυνση τόσο στο ΣΜΤ όσο και συνολικά στα σωματεία του κλάδου που δεν μπορεί να ενσωματώσει τις διεκδικήσεις των εργατών και των εργαζόμενων του κλάδου και ταυτόχρονα να δημιουργήσει όρους πίεσης προς την εργοδοσία.
Ενδεικτική της κατάστασης είναι η πρόσφατη εκλογοαπολογιστική συνέλευση και ο τρόπος που τοποθετείται στο σώμα η πλειοψηφούσα ΕΣΑΚ. Από τη μία έντονοι βερμπαλισμοί για την «αλλαγή των συσχετισμών» και την «αντεπίθεση» που εξελίσσεται μέσα από τη δράση του ΠΑΜΕ και από την άλλη η πραγματικότητα και πολλαπλές αδυναμίες. Οι δεκάδες αντεργατικοί νόμοι που περνάνε κατά ριπάς «χωρίς να ανοίγει ρουθούνι», ενώ στον κλάδο μετά από 5 χρόνια πάλης για ΣΣΕ, η εργοδοσία ΔΕΝ συζήτα καν, ΔΕΝ δέχεται υποχωρήσεις ακριβώς γιατί δεν νιώθει καμία ουσιαστική πίεση όταν οι κλαδικές απεργίες είναι υπόθεση μερικών δεκάδων μελών.
Επιπλέον, η συμμετοχή μερικών δεκάδων στην κάλπη που στήθηκε στο Ελληνικό μαρτυράει ότι, παρά την ανησυχία που υπάρχει με βάσει τις μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας και τους θανάτους εργατών εν ώρα εργασίας, υπάρχει μεγάλο κενό το οποίο το σωματείο με την στάση των κυρίαρχων δυνάμεων δεν μπορεί να καλύψει.
Διαβάστε τη συνέχεια στη σελίδα της Ταξικής Πορείας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου