*Αναρτούμε εκ νέου το παρακάτω άρθρο διότι στην προηγούμενη μετάφραση εντοπίστηκαν μεταφραστικά λάθη. Η μετάφραση του κειμένου έγινε από την ιστοσελίδα Global Politics. Η αναδημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα συμφωνία με τις θέσεις και τον τρόπο που αυτές διατυπώνονται.
Τομ Άπελ
Παρά τους ισχυρισμούς της εισερχόμενης κυβέρνησης Τραμπ στα τέλη του 2024 και στις αρχές του 2025 ότι επιδίωκε να τερματίσει γρήγορα τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ αντίθετα τον έχουν κλιμακώσει σταθερά.
Σήμερα, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης παραδέχονται ανοιχτά ότι οι συνεχιζόμενες επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεγάλης εμβέλειας βαθιά μέσα στο ρωσικό έδαφος και οι θαλάσσιες επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στις ρωσικές εξαγωγές ενέργειας πραγματοποιούνται από την αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών, τη CIA - ενώ οι ΗΠΑ συνεχίζουν να εμφανίζονται ως κάποιο είδος αμερόληπτου «μεσολαβητή» στη σύγκρουση.
Επιπλέον, οι ΗΠΑ προετοιμάζουν τώρα τους Ευρωπαίους αντιπροσώπους τους για έναν πιο άμεσο και επικίνδυνο ρόλο στις μάχες στην Ουκρανία, μετατοπίζοντας την κυβερνητική χρηματοδότηση από την εξυπηρέτηση του ευρωπαϊκού κοινού σε στρατιωτικές δαπάνες που απευθύνονται ειδικά στη Ρωσία.
Ενώ οι ΗΠΑ πράγματι πραγματοποιούν επιθέσεις στην ρωσική παραγωγή ενέργειας εντός των ρωσικών συνόρων και πραγματοποιούν θαλάσσιες επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε δεξαμενόπλοια που μεταφέρουν ρωσική ενέργεια πέρα από αυτά, τοποθετούν την Ευρώπη σε θέση να διαδραματίσει έναν πιο επιθετικό ρόλο στην αναχαίτιση, την επιβίβαση και τελικά τον αποκλεισμό του λεγόμενου «ρωσικού σκιώδους στόλου».
Οι Ευρωπαίοι πληρεξούσιοι της Ουάσιγκτον πιέζονται επίσης να επέμβουν άμεσα στην ίδια την Ουκρανία – για να καλύψουν το αυξανόμενο κενό που δημιουργείται από μια σταδιακά καταρρέουσα Ουκρανία.
Αν και οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι προσπαθούν να αποστασιοποιηθούν από τον δικό τους πόλεμο δι' αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας στην Ουκρανία για να επιδιώξουν άλλους γεωπολιτικούς στόχους - αυτοί οι στόχοι συνδέονται με τους βασικούς εταίρους της Ρωσίας σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Βενεζουέλας και της Κούβας στη Λατινική Αμερική, του Ιράν στη Μέση Ανατολή και της Κίνας στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού.
Ουσιαστικά, ανεξάρτητα από τη ρητορική, οι ΗΠΑ παραμένουν πλήρως εμπλεκόμενες στον πόλεμο δι' αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας, ως ένα μόνο μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου πολέμου που διεξάγουν ενάντια στον αναδυόμενο πολυπολισμό - όλα αυτά ως μέρος της διατήρησης της υπεροχής των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο.
Οι στόχοι των ΗΠΑ στην Ουκρανία παραμένουν αμετάβλητοι
Πολύ πριν η Ρωσία ξεκινήσει την Ειδική Στρατιωτική Επιχείρησή της (SMO) στην Ουκρανία το 2022, έγγραφα πολιτικής των ΗΠΑ είχαν παρουσιάσει τη λογική όχι μόνο για τον έλεγχο της Ουκρανίας, αλλά και για τη χρήση της χώρας ως εμπόλεμου αντιπροσώπου εναντίον της Ρωσίας για την υπερέκτασή της με τον ίδιο τρόπο που είχε κάνει η Σοβιετική Ένωση πριν καταρρεύσει στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Το έγγραφο της RAND Corporation του 2019 με τίτλο «Επέκταση της Ρωσίας: Ανταγωνισμός από Πλεονεκτικό Έδαφος», έκανε δύο σημαντικές και αποκαλυπτικές παραδοχές. Πρώτον, ότι η συνεχιζόμενη υποστήριξη των ΗΠΑ προς την Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένης της μεταφοράς θανατηφόρας βοήθειας στον στρατό της (ξεκινώντας κατά τη διάρκεια της πρώτης κυβέρνησης Τραμπ), έγινε ειδικά για να προκαλέσει τη Ρωσία - όχι για να προστατεύσει την Ουκρανία.
Δεύτερον, το έγγραφο παραδέχτηκε ότι η προκύπτουσα σύγκρουση πιθανότατα θα οδηγούσε σε «δυσανάλογες ουκρανικές απώλειες, εδαφικές απώλειες και ροές προσφύγων. Θα μπορούσε ακόμη και να οδηγήσει την Ουκρανία σε μια δυσμενή ειρήνη».
Και αυτό ακριβώς συμβαίνει.
Ο στόχος των ΗΠΑ τότε και τώρα δεν είναι η Ουκρανία (ή ακόμα και η Ευρώπη) να νικήσει ποτέ τη Ρωσία - αλλά να αυξήσει το κόστος για τη Ρωσία όσο το δυνατόν υψηλότερα, ως μέρος μιας πολύ ευρύτερης στρατηγικής που στοχεύει στο να «προκαλέσει την υπερβολική άσκηση στρατιωτικής ή οικονομικής δύναμης στη Ρωσία ή να προκαλέσει την απώλεια εγχώριου ή/και διεθνούς κύρους και επιρροής από το καθεστώς».
Αλλού στο έγγραφο, και συγκεκριμένα σε σχέση με την Ουκρανία, η σχεδιασμένη από τις ΗΠΑ σύγκρουση στο Αφγανιστάν στην οποία ενεπλάκη η Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του 1980 χρησιμοποιήθηκε ως σύγκριση με αυτό που οι ΗΠΑ προσπαθούν να αναπαράγουν σήμερα.
Για τον σκοπό αυτό, παρά το κόστος όχι μόνο για την Ουκρανία, αλλά και για την υπόλοιπη Ευρώπη, οι ΗΠΑ συνεχίζουν αυτόν τον πόλεμο δι' αντιπροσώπων, αναγκάζοντας τη Ρωσία να δεσμεύσει τεράστιες ποσότητες στρατιωτικού ανθρώπινου δυναμικού και εξοπλισμού στο μέτωπο - σε τέτοιο βαθμό που οι ρωσικές δεσμεύσεις αλλού, συμπεριλαμβανομένης της Συρίας, υπονομεύτηκαν αρχικά, πριν οδηγηθούν στην πλήρη κατάρρευση της Συρίας το 2024.
Και ενώ οι αναγνωρισμένες επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη της CIA των ΗΠΑ που στοχεύουν την παραγωγή ρωσικής ενέργειας εντός της Ρωσίας και τις εξαγωγές ενέργειας στη θάλασσα πολύ πέρα από τα ρωσικά σύνορα αποσκοπούν όλες στην υπονόμευση της οικονομικής και, επομένως, στρατιωτικής ισχύος της Ρωσίας, η στοχοποίηση της παραγωγής και των εξαγωγών ρωσικής ενέργειας αποτελεί επίσης μέρος μιας πολύ ευρύτερης στρατηγικής που αποσκοπεί στην περικύκλωση και τον περιορισμό της Κίνας στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού.
Η έκθεση της Επιθεώρησης της Ναυτικής Σχολής Πολέμου των ΗΠΑ του 2018, με τίτλο «Ένας Ναυτικός Αποκλεισμός Πετρελαίου Εναντίον της Κίνας», όχι μόνο συνέστησε την αύξηση των στρατιωτικών δυνατοτήτων των ΗΠΑ στην Ασία-Ειρηνικό για την εφαρμογή ενός «απομακρυσμένου αποκλεισμού» (μέτρα που έχουν έκτοτε εφαρμοστεί), αλλά επίσης προσδιόρισε τόσο την Πρωτοβουλία Ζώνης και Δρόμου (BRI) της Κίνας όσο και τις ρωσικές εξαγωγές ενέργειας προς την Κίνα ως εμπόδια στην πλήρη απομόνωση και στραγγαλισμό της ίδιας της Κίνας.
Ενώ η έκθεση συνιστούσε «κινητικά μέτρα», συμπεριλαμβανομένων «αεροπορικών επιδρομών και εναέριας ναρκοθέτησης» από τις ΗΠΑ για την φυσική επίθεση και την απομόνωση της BRI, δεν προέβλεπε συγκεκριμένα στρατιωτικά μέτρα για τη μείωση των ρωσικών εξαγωγών ενέργειας στην Κίνα.
Έκτοτε, ωστόσο, οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη που οργανώνονται από τη CIA κατά της ρωσικής παραγωγής ενέργειας αντικατοπτρίζουν την «κινητική δράση» που συνιστά η έκθεση κατά της BRI. Όσον αφορά την ίδια την BRI, η Ουάσινγκτον, ενώ δεν επιτίθεται σε υποδομές της BRI από τις ΗΠΑ, έχει αντίθετα εξοπλίσει και υποστηρίξει μαχητές - ιδιαίτερα στη Μιανμάρ και το Πακιστάν - για να επιτίθενται σε έργα, μηχανικούς και τοπικές δυνάμεις ασφαλείας εκ μέρους της.
Αυτό που διαμορφώνεται είναι ένας πόλεμος σε πολλά μέτωπα που διεξάγουν οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον της Ρωσίας, των συμμάχων της και φυσικά, πρώτα και κύρια, της Κίνας.
Η αποδυνάμωση της Ρωσίας δεν είναι στόχος, αλλά μάλλον μέσο.
Η πραγματικότητα επί τόπου στην Ουκρανία
Η Ρωσία έχει εκσυγχρονίσει και επεκτείνει γρήγορα τον στρατό της - τόσο πριν όσο και από τότε που οι ΗΠΑ κατέκτησαν πολιτικά την Ουκρανία για πρώτη φορά το 2014 και στη συνέχεια προκάλεσαν τον SMO το 2022.
Έκτοτε, η Ρωσία έχει καταφέρει να ξεπεράσει όχι μόνο οποιοδήποτε ευρωπαϊκό έθνος ή τις Ηνωμένες Πολιτείες μόνο του, αλλά ολόκληρο τον συλλογικό δυτικό κόσμο όσον αφορά τα τεθωρακισμένα, τα πυρομαχικά πυροβολικού, τους πυραύλους κρουζ και βαλλιστικούς πυραύλους, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, την αεράμυνα και τις δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου - ένα κατόρθωμα που απαιτούσε χρόνια σχεδιασμού και προετοιμασίας πολύ πριν από την έναρξη του SMO 2022.
Είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι Ρώσοι στρατιωτικοί σχεδιαστές γνώριζαν ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία (και αλλού) θα ήταν εξαντλητική και οργάνωσαν τις κρατικές επιχειρήσεις τους ώστε να δίνουν προτεραιότητα στην παραγωγή έναντι των κερδών με τρόπο διαμετρικά αντίθετο από τη δυτική στρατιωτικοβιομηχανική παραγωγή.
Αυτό έχει εκδηλωθεί στο πεδίο της μάχης σε έναν πόλεμο φθοράς που ευνοεί σταθερά τη Ρωσία, ανεξάρτητα από τη σταθερή κλιμάκωση και τις προκλήσεις που χρησιμοποιεί η Δύση.
Δυτικοί αναλυτές έχουν επανειλημμένα απορρίψει τις προελάσεις της Ρωσίας στην Ουκρανία - χρησιμοποιώντας τα εδαφικά κέρδη ως μοναδικό κριτήριο για να το πράξουν. Στην πραγματικότητα, μια γραμμή μετώπου μπορεί να παραμείνει στάσιμη για χρόνια πριν από την ξαφνική και ταχεία κατάρρευση των δυνάμεων από τη μία ή την άλλη πλευρά.
Για να μετρηθεί πραγματικά η επιτυχία σε έναν πόλεμο φθοράς, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μετρήσεις όπως η στρατολόγηση και η εκπαίδευση εργατικού δυναμικού, η στρατιωτικοβιομηχανική παραγωγή και η αιτιότητα - μετρήσεις που δεν ταιριάζουν με τις αμερικανικές αφηγήσεις και ως εκ τούτου είτε διατυπώνονται ψευδώς είτε δεν αναφέρονται καθόλου.
Από τα τέλη του 2025 και έως το 2026, μετά την κατάρρευση του Ποκρόφσκ και του Μίρνογκραντ νότια των υπολειμμάτων του ελεγχόμενου από την Ουκρανία εδάφους του Ντονμπάς και τις σταθερές ρωσικές προελάσεις προς και γύρω από το Λάιμαν στα βόρεια, τα ελεγχόμενα από την Ουκρανία Σλοβιάνσκ και Κραματόρσκ αντιμετωπίζουν το ίδιο είδος διαταραχών στις εναλλαγές στρατευμάτων και στις γραμμές ανεφοδιασμού που οι Ρώσοι χρησιμοποίησαν για να απομονώσουν και να καταλάβουν πολλές από τις πόλεις του Ντονμπάς μέχρι σήμερα.
Οι ρωσικές δυνάμεις θα συνεχίσουν να ασκούν πίεση σε όλο το μέτωπο, ενώ παράλληλα θα μετακινούν χειριστές μη επανδρωμένων αεροσκαφών, πυροβολικό και άλλα οπλικά συστήματα όλο και πιο κοντά στις γραμμές επικοινωνίας που χρησιμοποιεί η Ουκρανία για να ελέγχει αυτές τις δύο βαριά οχυρωμένες πόλεις στο Ντονμπάς. Όσο πιο κοντά και πιο πολυάριθμα γίνονται αυτά τα οπλικά συστήματα, τόσο πιο περίπλοκες θα γίνονται οι εναλλαγές στρατευμάτων και οι προμήθειες στις πόλεις και τόσο πιο δύσκολο θα είναι για την Ουκρανία να συνεχίσει να τις κατέχει.
Εν τω μεταξύ, τα ουκρανικά στρατεύματα διεξάγουν αυτή τη στιγμή επίθεση νοτιότερα.
Όπως όμως όλες οι ουκρανικές επιθέσεις στο παρελθόν, όσο επιφανειακά κι αν φαίνονται επιτυχημένες, εκτός αν έχει αντιμετωπιστεί η έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού, όπλων και πυρομαχικών (κάτι που δεν έχει γίνει), τέτοιες επιχειρήσεις οδηγούν μόνο σε υψηλότερες απώλειες και ταχύτερη εξάντληση των ήδη περιορισμένων πόρων - απώλειες και εξάντληση πόρων που μόνο θα επιταχύνουν μια νίκη φθοράς για τη Ρωσία.
Τι ακολουθεί;
Οι ΗΠΑ έχουν ήδη καταστήσει απολύτως σαφές ότι δεν θα τερματίσουν τον πόλεμο δι' αντιπροσώπων με τη Ρωσία στην Ουκρανία σύντομα. Αντίθετα, τοποθετούν την Ευρώπη σε θέση να καλύψει το κενό που άφησε η ραγδαία εξάντληση των ουκρανικών δυνάμεων, να διατηρήσει συνεχή πίεση στη Ρωσία κατά μήκος του μετώπου, ενώ η ίδια συνεχίζει να επιτίθεται στην ρωσική παραγωγή ενέργειας εντός των ρωσικών συνόρων και οι Ευρωπαίοι πληρεξούσιοί της προετοιμάζονται για πιο επιθετικές στρατηγικές που στοχεύουν, ακόμη και κατάσχουν, πλοία που μεταφέρουν ρωσική ενέργεια στο εξωτερικό.
Με την πολιτική κατάκτηση της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ, την πίεση στην Κούβα και τις προετοιμασίες για πόλεμο με το Ιράν να προχωρούν ραγδαία, οι ΗΠΑ προσπαθούν να περιορίσουν τους βασικούς εταίρους στον ρωσο-κινεζικό πολυπολικό κόσμο μέχρι να απομείνουν μόνο η Ρωσία και η Κίνα.
Η κατανόηση του μέλλοντος της σύγκρουσης στην Ουκρανία απαιτεί την κατανόηση τόσο του τρόπου με τον οποίο οργανώνονται και λειτουργούν ο μονοπολικός κόσμος υπό την ηγεσία των ΗΠΑ όσο και ο πολυπολικός κόσμος, καθώς και του ρόλου που διαδραματίζει ο πόλεμος δι' αντιπροσώπων των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας στην Ουκρανία σε έναν πολύ ευρύτερο πόλεμο που διεξάγει η Ουάσιγκτον κατά της πολυπολικότητας παγκοσμίως.
Να κατανοήσουν ότι η Ευρώπη είναι υποτελής στις ΗΠΑ, όχι αντίθετη προς αυτές, και ότι ανεξάρτητα από τα όσα ισχυρίζονται δημόσια οι Ευρωπαίοι ηγέτες, έχουν ήδη ξεκινήσει οι προετοιμασίες για την εφαρμογή των αμερικανικών οδηγιών που αφορούν τον μεγαλύτερο, πιο επικίνδυνο και πιο άμεσο ρόλο της Ευρώπης στη σύγκρουση στην Ουκρανία.
Επιπλέον, ο πρωταρχικός γεωπολιτικός στόχος της Ουάσιγκτον πρέπει να γίνει σαφώς κατανοητός – επιδιώκει την πρωτοκαθεδρία έναντι όλων των εθνών του κόσμου. Δεν υπάρχει διαπραγμάτευση με ένα μέρος του οποίου ο απώτερος στόχος είναι να υποτάξει ή ακόμη και να εξαλείψει όσους προσπαθούν να διαπραγματευτούν μαζί του.
Μόνο με την οικοδόμηση της στρατιωτικής, οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ισχύος που είναι απαραίτητη για την άμυνα, την αποτροπή και τελικά τον αφοπλισμό των Ηνωμένων Πολιτειών από την παγκόσμια επιθετικότητά τους, μπορεί η σύγκρουση στην Ουκρανία - και οι συγκρούσεις παντού αλλού - να λάβουν ένα δίκαιο και οριστικό τέλος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου