Του Κώστα Καψ.
22 Απριλίου 2026
Η συζήτηση γύρω από τη στάση του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου απέναντι στην Παλαιστίνη συχνά ξεκινά από ένα φαινομενικά απλό ερώτημα σχετικά με το γιατί δεν υπάρχει ουσιαστική πολιτική αντίδραση ανάλογη με τη λαϊκή αλληλεγγύη. Ωστόσο, όπως αναδεικνύεται από τις αναλύσεις των Baroud, Rubeo και Iskandar, το ερώτημα αυτό βασίζεται σε μια παρανόηση καθώς συγχέει τις κοινωνίες με τα καθεστώτα που τις κυβερνούν.
Σε επίπεδο κοινωνίας, η υποστήριξη προς την παλαιστινιακή υπόθεση παραμένει ευρεία και διαχρονική. Έρευνες δείχνουν ότι η πλειοψηφία των πολιτών στον αραβικό κόσμο θεωρεί την Παλαιστίνη συλλογική υπόθεση, ενώ αντιλαμβάνεται το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες ως βασικές απειλές για την περιφερειακή ασφάλεια[1]. Παρά ταύτα, η στάση των κυβερνήσεων δεν αντανακλά αυτή τη λαϊκή βούληση[2].
Δεν πρόκειται για συγκυριακό φαινόμενο, αλλά για αποτέλεσμα βαθύτερων δομικών παραγόντων, που απορρέουν από τον τρόπο οργάνωσης του πολιτικού και γεωπολιτικού πλαισίου. Πολλά αραβικά καθεστώτα είναι ενταγμένα σε μια ευρύτερη περιφερειακή αρχιτεκτονική, όπου κυριαρχεί η στρατηγική επιρροή των ΗΠΑ. Η εξάρτηση αυτή εκδηλώνεται μέσα από στρατιωτικές συνεργασίες, φιλοξενία βάσεων και πολιτική ευθυγράμμιση, καθιστώντας τα κράτη αυτά όχι ουδέτερους παρατηρητές, αλλά ενεργά μέρη μιας περιφερειακής τάξης[3]. Έτσι, η «σιωπή» τους δεν είναι απουσία θέσης, αλλά έκφραση μιας ήδη διαμορφωμένης στρατηγικής επιλογής.
Το άρθρο της Iskandar προχωρά ακόμη περισσότερο, υποστηρίζοντας ότι ορισμένα κράτη του Κόλπου δεν περιορίζονται σε παθητική στάση, αλλά συμβάλλουν ενεργά —αν και συχνά αθέατα— στη στήριξη της ισραηλινής πολεμικής μηχανής. Η συμβολή αυτή λαμβάνει πολλαπλές μορφές. Οικονομικές συναλλαγές, επενδύσεις, τεχνολογική συνεργασία και διατήρηση εμπορικών ροών ακόμη και εν μέσω πολέμου[4]. Ενδεικτικά, οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ ορισμένων αραβικών κρατών και του Ισραήλ όχι μόνο δεν διακόπηκαν, αλλά ενισχύθηκαν κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, ενώ επενδυτικά κεφάλαια κατευθύνονται σε τομείς που συνδέονται άμεσα με την ισραηλινή οικονομία και ασφάλεια (πιο αναλυτικά στη συνέχεια).
Η εικόνα που προκύπτει είναι αυτή μιας πολυεπίπεδης συνεργασίας, η οποία εκτείνεται πέρα από τη διπλωματία. Από τη μία πλευρά, υπάρχουν δημόσιες δηλώσεις που διατηρούν μια ρητορική στήριξης προς την Παλαιστίνη· από την άλλη, λειτουργούν δίκτυα οικονομικής και στρατηγικής συνεργασίας που ενισχύουν την ισχύ του Ισραήλ. Αυτή η διττή στάση αποκαλύπτει ένα χάσμα μεταξύ λόγων και πράξεων.
Επίπεδα συνεργασίας μεταξύ αραβικών κρατών και Ισραήλ
Οικονομική συνενοχή
Ένα από τα πιο απτά επίπεδα αυτής της συνεργασίας είναι το οικονομικό. Παρά τις εκκλήσεις για μποϊκοτάζ και τη συνεχιζόμενη σύγκρουση, οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ κρατών του Κόλπου και του Ισραήλ όχι μόνο διατηρούνται αλλά και ενισχύονται. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν εξελιχθεί στον σημαντικότερο αραβικό εμπορικό εταίρο του Ισραήλ, ενώ το Μπαχρέιν κατέγραψε εντυπωσιακή αύξηση συναλλαγών κατά τη διάρκεια του πολέμου[5].
Η συνεργασία αυτή δεν περιορίζεται στο εμπόριο καταναλωτικών αγαθών[6]. Περιλαμβάνει επενδύσεις μέσω διεθνών funds που συνδέονται με ισραηλινές τράπεζες, εταιρείες τηλεπικοινωνιών και κατασκευαστικούς ομίλους που δραστηριοποιούνται σε κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και τροφοδοτούν άμεσα την επέκταση των ισραηλινών οικισμών[7]. Με αυτόν τον τρόπο, η οικονομική διασύνδεση μετατρέπεται σε έμμεση στήριξη υποδομών που σχετίζονται με την ισραηλινή παρουσία και επέκταση.
Στρατιωτικοί δεσμοί κάτω από την επιφάνεια
Πέρα από την οικονομία, υπογραμμίζεται η ύπαρξη εκτεταμένων στρατιωτικών σχέσεων, πολλές από τις οποίες παραμένουν αθέατες. Τα ΗΑΕ, για παράδειγμα, συνδέονται με εξαγωγές οπλικών συστημάτων προς το Ισραήλ και συμμετοχές σε ισραηλινές αμυντικές εταιρείες. Ενώ το Άμπου Ντάμπι φιλοξενεί γραφεία και εκθέσεις όπου συμμετέχουν ισραηλινές εταιρείες αμυντικής τεχνολογίας, ενισχύοντας τη διαλειτουργικότητα και τη συνεργασία [8].
Ακόμη και χώρες χωρίς επίσημη εξομάλυνση σχέσεων, όπως η Σαουδική Αραβία, φαίνεται να αποκτούν ισραηλινή στρατιωτική τεχνολογία μέσω έμμεσων διαδρομών ή τρίτων χωρών[9], ενώ το Κατάρ συμμετέχει σε κοινές στρατιωτικές ασκήσεις στις οποίες συμμετέχουν το Ισραήλ και άλλα κράτη του Περσικού Κόλπου —συμπεριλαμβανομένων ασκήσεων στην Ελλάδα— και να προμηθεύεται ανταλλακτικά από ισραηλινές πηγές[10].
Αυτές οι πρακτικές δείχνουν ότι η στρατιωτική συνεργασία δεν είναι περιστασιακή, αλλά ενσωματωμένη σε ένα ευρύτερο σύστημα ασφάλειας, το οποίο συχνά διαμεσολαβείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Δίκτυα εφοδιασμού και μεταφοράς
Ιδιαίτερα κρίσιμος είναι ο ρόλος των κρατών του Κόλπου ως κόμβων εφοδιαστικής αλυσίδας. Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, οι χώρες αυτές λειτούργησαν ως βασικά περάσματα για τη μεταφορά στρατιωτικού υλικού προς το Ισραήλ. Αεροπορικές βάσεις και εναέριοι διάδρομοι χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά όπλων και εξοπλισμού, ενισχύοντας την επιχειρησιακή ικανότητα του ισραηλινού στρατού[11].
Επιπλέον, όταν διαταράχθηκαν οι θαλάσσιες εμπορικές οδοί στην Ερυθρά Θάλασσα, τα κράτη του Κόλπου ανέπτυξαν εναλλακτικά δίκτυα. Δημιουργήθηκαν χερσαίοι διάδρομοι μεταφοράς εμπορευμάτων από τον Περσικό Κόλπο προς το Ισραήλ, ενώ λιμάνια χρησιμοποιήθηκαν ως ενδιάμεσοι σταθμοί για διεθνές εμπόριο[12]. Έτσι, διασφαλίστηκε η συνέχεια των εφοδιαστικών αλυσίδων.
Ενεργειακή συνεργασία και «διπλωματία αγωγών»
Ένα ακόμη επίπεδο συνεργασίας αφορά την ενέργεια και τις υποδομές. Σχέδια για αγωγούς που θα συνδέουν το Ισραήλ με αραβικές χώρες[13] εντάσσονται σε ευρύτερα γεωοικονομικά εγχειρήματα, όπως ο διάδρομος Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης (India-Middle East-Europe Economic Corridor, IMEC)[14].
Τέτοιες πρωτοβουλίες δεν είναι απλώς εμπορικές. Αντανακλούν μια διαδικασία «κανονικοποίησης» των σχέσεων μέσω της ενεργειακής αλληλεξάρτησης. Η συμμετοχή διεθνών επενδυτικών κολοσσών σε έργα υποδομών που συνδέονται με το Ισραήλ ενισχύει περαιτέρω αυτή τη δυναμική[15].
Κατασκοπεία και τεχνολογική συνεργασία
Τέλος, αναδεικνύεται ο ρόλος της ασφάλειας πληροφοριών και της τεχνολογίας. Η συνεργασία μεταξύ ισραηλινών και αραβικών φορέων περιλαμβάνει συστήματα επιτήρησης, κυβερνοασφάλειας και αντι-drone τεχνολογίας[16].
Μυστικές συναντήσεις μεταξύ στρατιωτικών αξιωματούχων, υπό την εποπτεία των ΗΠΑ, φέρονται να εστιάζουν στον συντονισμό απέναντι στο Ιράν και σε δίκτυα που υποστηρίζουν την παλαιστινιακή αντίσταση[17]. Παράλληλα, ισραηλινές εταιρείες τεχνολογίας έχουν διεισδύσει σε κρίσιμες υποδομές κρατών του Κόλπου, από την ενέργεια μέχρι τις ψηφιακές υπηρεσίες.
Τελικά, τα δύο άρθρα συγκλίνουν στο ίδιο βασικό συμπέρασμα, ότι η στάση των αραβικών κυβερνήσεων απέναντι στην Παλαιστίνη δεν μπορεί να ερμηνευθεί με όρους ηθικής αποτυχίας ή «προδοσίας», αλλά ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων. Η λεγόμενη «σιωπή» των αραβικών καθεστώτων δεν είναι ουδέτερη στάση, αλλά μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής που περιλαμβάνει οικονομική συνεργασία, στρατιωτική διασύνδεση, υλικοτεχνική υποστήριξη, παροχή υποδομών και διευκολύνσεων, ενεργειακές συμπράξεις και ανταλλαγή πληροφοριών. Αυτό το πλέγμα σχέσεων συγκροτεί μια πραγματικότητα στην οποία τα κράτη του Κόλπου λειτουργούν όχι απλώς ως παρατηρητές, αλλά —σε διαφορετικούς βαθμούς— ως ενσωματωμένοι παράγοντες σε μια περιφερειακή αρχιτεκτονική ισχύος. Η επιδίωξη διατήρησης της εξουσίας και της περιφερειακής σταθερότητας —όπως αυτή ορίζεται από τα ίδια τα καθεστώτα και τους συμμάχους τους— υπερισχύει έναντι οποιασδήποτε ιδεολογικής ή ιστορικής δέσμευσης.
Οι εξελίξεις στην περιοχή δεν αφορούν μόνο το παλαιστινιακό ζήτημα. Η σύγκρουση με το Ιράν και οι ευρύτερες γεωπολιτικές εντάσεις επηρεάζουν καθοριστικά τις αποφάσεις των αραβικών κυβερνήσεων. Προκειμένου να διατηρήσουν την πολιτική σταθερότητα και την εξουσία τους, τα καθεστώτα αυτά επιλέγουν να ευθυγραμμίζονται με τις στρατηγικές επιλογές των ΗΠΑ, ακόμη κι αν αυτό δεν ανταποκρίνεται στη βούληση των πολιτών τους. Ωστόσο, η ένταση των συγκρούσεων στην περιοχή, ιδίως ο πόλεμος με το Ιράν, ενδέχεται να επανακαθορίσει αυτές τις ισορροπίες, καθώς οι υφιστάμενες συμμαχίες δοκιμάζονται και ενδέχεται να αναδυθούν νέες πολιτικές αντιλήψεις και μορφές συλλογικής δράσης, με τον λαϊκό παράγοντα να αποκτά πιο ενεργό και καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των εξελίξεων.
Σημειώσεις
*Το κείμενο είναι του Κ.Καψ. και αντλεί πληροφορίες και υλικό από
· το άρθρο των Ramzy Baroud και Romama Rubeo με τίτλο «From Palestine to Iran: What Arab and Muslim Silence Really Reveals» που βρίσκεται στη διεύθυνση ... https://www.telesurenglish.net/opinion/palestine-iran-silence-reveals/
· το άρθρο της Mawadda Iskandar με τίτλο «Gulf-backed genocide: How Arab monarchies fuel Israel’s war machine» που βρίσκεται στη διεύθυνση ... <https://thecradle.co/articles/gulf-backed-genocide-how-arab-monarchies-fuel-israels-war-machine>
Παραπομπές
[1] Για παράδειγμα, μια μεγάλη δημοσκόπηση κοινής γνώμης στον αραβικό κόσμο για την περίοδο 2024-25 (2024-25 Arab Opinion Index) έδειξε ότι το 80% των ερωτηθέντων σε 15 αραβικές χώρες συμφώνησαν ότι «ο παλαιστινιακός αγώνας είναι ένας συλλογικός αραβικός αγώνας» και όχι αποκλειστικά παλαιστινιακός. Η ίδια έρευνα έδειξε ότι το 44% θεωρούσε το Ισραήλ ως τη μεγαλύτερη απειλή για την ασφάλεια των αραβικών χωρών, το 21% κατονόμασε τις Ηνωμένες Πολιτείες και μόλις το 6% κατονόμασε το Ιράν.
https://www.telesurenglish.net/opinion/palestine-iran-silence-reveals/
https://www.dohainstitute.org/en/Lists/ACRPS-PDFDocumentLibrary/arab-index-2025-in-brief-en.pdf
[2] Ενώ το Μπαχρέιν και τα ΗΑΕ επισημοποίησαν την εξομάλυνση των σχέσεών τους με το Τελ Αβίβ μέσω των «Συμφωνιών του Αβραάμ» του 2020, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, άλλα κράτη όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ έχουν διαδραματίσει πιο διακριτικούς αλλά εξίσου καθοριστικούς ρόλους. Το Ριάντ, που συχνά περιγράφεται ως ο αρχιτέκτονας πίσω από την εξομάλυνση, και η Ντόχα, κρυμμένη πίσω από τον τίτλο του «μεσολαβητή», έχουν βοηθήσει το κατοχικό κράτος με καθοριστικούς τρόπους.
Οι Συμφωνίες του Αβραάμ (στα αγγλικά: The Abraham Accords) είναι μια σειρά συμφωνιών για την ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και τεσσάρων αραβικών χωρών: των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, του Μπαχρέιν, του Μαρόκου και του Σουδάν. Οι συμφωνίες υπογράφηκαν από τον Σεπτέμβριο του 2020 έως τον Ιανουάριο του 2021. Οι συμφωνίες με τα ΗΑΕ, το Μπαχρέιν και το Μαρόκο παραμένουν ενεργές. Προηγουμένως, η Αίγυπτος (1979) και η Ιορδανία (1994) ήταν οι μόνες αραβικές χώρες που είχαν συνάψει ειρήνη με το Ισραήλ.
https://en.wikipedia.org/wiki/Abraham_Accords
https://thecradle.co/articles/gulf-backed-genocide-how-arab-monarchies-fuel-israels-war-machine
[3] Εδώ και δεκαετίες, τα βασικά αραβικά καθεστώτα εμπλέκονται βαθιά στη διατήρηση της στρατιωτικής ισχύος των ΗΠΑ στην περιοχή. Οι αμερικανικές εγκαταστάσεις στο Κουβέιτ, το Κατάρ, το Μπαχρέιν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και αλλού χρησιμεύουν εδώ και καιρό ως η υποδομή μέσω της οποίας η Ουάσιγκτον προβάλλει τη δύναμή της σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Αυτές οι βάσεις αποτελούν πλέον τις σανίδες σωτηρίας για τον αμερικανο-ισραηλινό πόλεμο κατά του Ιράν.
Γι' αυτό και η συνεχής απαίτηση προς τα αραβικά καθεστώτα να «υιοθετήσουν» μια πιο σθεναρή στάση στο παλαιστινιακό είναι τελικά παραπλανητική. Η θέση τους έχει ήδη διαμορφωθεί. Σε πολλές περιπτώσεις, έχει λάβει τη μορφή εξομάλυνσης των σχέσεων, συντονισμού σε θέματα ασφάλειας, φιλοξενίας στρατιωτικών δυνάμεων, παροχής υλικοτεχνικής υποστήριξης και πολιτικής προσαρμογής στις προτεραιότητες των ΗΠΑ. Η δράση έχει ήδη αναληφθεί. Απλώς δεν έχει αναληφθεί υπέρ της Παλαιστίνης.
https://www.telesurenglish.net/opinion/palestine-iran-silence-reveals/
[4] https://thecradle.co/articles/gulf-backed-genocide-how-arab-monarchies-fuel-israels-war-machine
[5] Το εμπόριο του Μπαχρέιν με το Τελ Αβίβ αυξήθηκε κατά 950% κατά τους πρώτους 10 μήνες του πολέμου στη Γάζα.
https://thecradle.co/articles/gulf-backed-genocide-how-arab-monarchies-fuel-israels-war-machine
[6] Προϊόντα από αραβικές χώρες που έχουν πιστοποίηση «kosher» (δηλαδή ένα είδος «θρησκευτικής έγκρισης» ώστε να μπορούν να καταναλωθούν σύμφωνα με τους εβραϊκούς διατροφικούς κανόνες) συνεχίζουν να εισέρχονται στις ισραηλινές αγορές. Μάρκες με έδρα τα ΗΑΕ, όπως η Al Barakah Dates και η Hunter Foods, μαζί με την Durra της Σαουδικής Αραβίας (προμηθευτή ζάχαρης), έχουν διατηρήσει εμπορικά κανάλια. Το Κατάρ έχει εξάγει ακατέργαστα υλικά για πλαστικά που χρησιμοποιούνται σε ισραηλινές βιομηχανίες. Το Μπαχρέιν έφτασε στο σημείο να αναγνωρίσει επίσημα τα αγαθά που παράγονται σε παράνομους οικισμούς της Δυτικής Όχθης ως ισραηλινής προέλευσης.
https://thecradle.co/articles/gulf-backed-genocide-how-arab-monarchies-fuel-israels-war-machine
[7] Οι επενδύσεις από τον Περσικό Κόλπο τροφοδοτούν άμεσα την επέκταση των ισραηλινών οικισμών. Τα χρήματα αυτά ρέουν στην Phoenix Holdings, η οποία χρηματοδοτεί βασικές τράπεζες που εμπλέκονται στην κατασκευή οικισμών —Leumi , Hapoalim και Discount Bank— καθώς και εταιρείες τηλεπικοινωνιών όπως η Cellcom και η Partner, και κατασκευαστικές εταιρείες όπως η Electra και η Shapir, οι οποίες λειτουργούν όλες εντός κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών.
Με την υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, η εταιρεία του Τζάρετ Κούσνερ (γαμπρός του Τραμπ) είναι πλέον ο μεγαλύτερος μέτοχος ισραηλινής εταιρείας που κατέχει μερίδια σε επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στα κατεχόμενα εδάφη.
https://www.middleeasteye.net/news/gulf-states-linked-through-kushner-israeli-businesses-un-settlements-blacklist
https://thecradle.co/articles/gulf-backed-genocide-how-arab-monarchies-fuel-israels-war-machine
[8] Εταιρεία που συνδέεται με τα ΗΑΕ, η Yugoimport-SDPR, εξήγαγε όπλα αξίας 17,1 εκατομμυρίων δολαρίων στο Ισραήλ μέσω στρατιωτικών αεροσκαφών που συμμετείχαν άμεσα στον βομβαρδισμό της Γάζας.
Ο κρατικός αμυντικός γίγαντας των ΗΑΕ, EDGE, κατέχει μετοχές σε ισραηλινούς στρατιωτικούς εργολάβους όπως η Rafael και η Israel Aerospace Industries (IAI), εταιρείες που μετασκευάζουν αεροσκάφη των ΗΑΕ σε στρατιωτικά φορτηγά αεροσκάφη.
Το Αμπού Ντάμπι έχει επίσης υποδεχτεί γραφεία ισραηλινών κατασκευαστών όπλων, όπως οι Bayt Systems και Third Eye Systems, και φιλοξένησε με υπερηφάνεια 34 ισραηλινές αμυντικές εταιρείες στην IDEX 2025 —μια μεγάλη έκθεση όπλων που χρησιμοποιείται για τη σύναψη συμφωνιών με τον Ισραηλινό στρατό κατοχής.
https://thecradle-co/articles/gulf-backed-genocide-how-arab-monarchies-fuel-israels-war-machine
https://www.latimes.com/world-nation/story/2025-03-19/israeli-arab-business-weapons-technology
https://www.merip.org/2025/10/the-military-industrial-backbone-of-normalization/
https://www.idexuae.ae/
[9] Η αγορά ισραηλινών συστημάτων όπως ο πύραυλος TOW μέσω θυγατρικών της Elbit Systems με έδρα τις ΗΠΑ. Η απόκτηση μη επανδρωμένων αεροσκαφών παρακολούθησης από τη Νότια Αφρική, τα οποία αποσυναρμολογούνται και επανασυναρμολογούνται στο βασίλειο για να καλυφθεί η ισραηλινή τους προέλευση.
https://thecradle-co/articles/gulf-backed-genocide-how-arab-monarchies-fuel-israels-war-machine
[10] Στην Πολυεθνική Αεροπορική Άσκηση «Ηνίοχος 2025» η οποία ξεκίνησε τη Δευτέρα 31 Μαρτίου 2025 συμμετείχαν συνολικά 12 χώρες. Συγκεκριμένα, συμμετείχαν η Γαλλία, οι ΗΠΑ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Ινδία, η Ισπανία, το Ισραήλ, η Ιταλία, το Κατάρ, το Μαυροβούνιο, η Πολωνία και η Σλοβενία. Η Κύπρος, το Μπαχρέιν και η Σλοβακία συμμετείχαν με ομάδα παρατηρητών.
Η Ντόχα συνεχίζει να προμηθεύεται ανταλλακτικά για άρματα μάχης, τεθωρακισμένα οχήματα και αεροσκάφη από Ισραηλινούς προμηθευτές
https://www.haf.gr/structure/ata/keat/iniohos/archeio/iniochos-2025/
https://thecradle.co/articles/arab-states-take-part-in-greek-air-drills-alongside-israel
[11] Οι αποστολές όπλων των ΗΠΑ πέρασαν από τη Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν, την Ιορδανία και ιδιαίτερα το Κατάρ, όπου η αεροπορική βάση Al-Udeid —έδρα της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ— χρησίμευσε ως κόμβος για τουλάχιστον 18 τεκμηριωμένες μεταφορές. Αρκετές κατευθύνθηκαν μέσω Κύπρου για να αποφευχθεί η άμεση παρακολούθηση πτήσεων.
Στα ΗΑΕ, το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ντουμπάι έγινε σημείο αναφοράς για τους Ισραηλινούς εφέδρους που πετούσαν από την Ασία. Συντονισμένες μέσω του ισραηλινού προξενείου στο Ντουμπάι, αυτές οι πτήσεις διοχέτευαν στρατιώτες στον πόλεμο στη Γάζα. Οι αρχές των Εμιράτων παρείχαν χώρους ξεκούρασης και αναψυχής για ισραηλινά στρατεύματα στο διάστημα ανάπαυσης μεταξύ επιχειρήσεων και επέτρεψαν σε εβραϊκές οργανώσεις στο Ντουμπάι να στέλνουν δέματα υποστήριξης (τρόφιμα, ρουχισμό, είδη πρώτης ανάγκης) στον κατοχικό στρατό.
https://thecradle-co/articles/gulf-backed-genocide-how-arab-monarchies-fuel-israels-war-machine
[12] Τα ΗΑΕ δημιούργησαν έναν χερσαίο διάδρομο εφοδιαστικής από το Ντουμπάι στο Τελ Αβίβ μέσω Σαουδικής Αραβίας και Ιορδανίας, και το Μπαχρέιν αναπροσάρμοσε τα λιμάνια του ώστε να χρησιμεύουν ως εναλλακτικοί κόμβοι ναυτιλίας για τα ισραηλινά αγαθά που έφταναν από την Ινδία και την Κίνα.
https://thecradle-co/articles/gulf-backed-genocide-how-arab-monarchies-fuel-israels-war-machine
[13] Ο Ισραηλινός υπουργός Ενέργειας Έλι Κοέν αποκάλυψε σχέδια για έναν περιφερειακό αγωγό πετρελαίου που θα εκτείνεται από την Ασκελόν στη Σαουδική Αραβία μέσω Εϊλάτ.
https://thecradle-co/articles/gulf-backed-genocide-how-arab-monarchies-fuel-israels-war-machine
[14] Μια υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ εναλλακτική λύση στην Πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» (BRI) της Κίνας, με συνδέσεις που διασχίζουν τα ΗΑΕ, την Ιορδανία και τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.
https://thecradle-co/articles/gulf-backed-genocide-how-arab-monarchies-fuel-israels-war-machine
https://thecradle.co/articles/war-of-economic-corridors-the-india-mideast-europe-ploy
[15] Μέλος της βασιλικής οικογένειας του Μπαχρέιν και επικεφαλής της ενεργειακής εταιρείας Bapco Energy ανακοίνωσε την πώληση μεριδίου ιδιοκτησίας ή ελέγχου σε ενεργειακή υποδομή (αγωγό) προς τη BlackRock, μια μεγάλη αμερικανική επενδυτική εταιρεία που έχει (σύμφωνα με το άρθρο) επενδυτικές σχέσεις με τους ισραηλινούς οικισμούς.
https://thecradle.co/articles/gulf-backed-genocide-how-arab-monarchies-fuel-israels-war-machine
[16] Το Μπαχρέιν βασίζεται πλέον σε ισραηλινές εταιρείες για συστήματα κατά των drones, δορυφορική επιτήρηση και κυβερνοασφάλεια. Μια αξιοσημείωτη συνεργασία περιλαμβάνει την εταιρεία Crescent Technologies του Μπαχρέιν και την ισραηλινή υπερδύναμη κυβερνοάμυνας CyberArk.
Εταιρείες των ΗΑΕ έχουν υπογράψει συμφωνίες με την XM Cyber —την οποία συνίδρυσε ένας πρώην επικεφαλής της Μοσάντ— για την ασφάλεια των εθνικών ενεργειακών υποδομών. Η XM Cyber συνεργάζεται με την Rafael και άλλες επίλεκτες ισραηλινές στρατιωτικές εταιρείες ως μέρος μιας κοινοπραξίας που στοχεύει σε ευαίσθητες αγορές του Κόλπου, συμπεριλαμβανομένου του πετρελαίου, της ενέργειας και των δεδομένων. Εν τω μεταξύ, η Orpak Systems, μια άλλη ισραηλινή εταιρεία, έχει εισέλθει αθόρυβα στους αραβικούς πετρελαϊκούς τομείς.
https://thecradle.co/articles/gulf-backed-genocide-how-arab-monarchies-fuel-israels-war-machine
https://www.intelligenceonline.com/middle-east-and-africa/2022/01/27/bahrain-reorganises-intelligence-services-to-work-closer-with-israel,109729616-art
[17] Μυστική συνάντηση του 2024 στο Μπαχρέιν μεταξύ του αρχηγού του ισραηλινού στρατού Herzi Halevi και ανώτερων στρατιωτικών αξιωματούχων από το Μπαχρέιν, τη Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ, την Ιορδανία και την Αίγυπτο. Υπό την επίβλεψη της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ, η σύνοδος κορυφής επικεντρώθηκε στην αντιμετώπιση των ιρανικών αντιποίνων και στη διακοπή των ροών όπλων προς τη Γάζα από τις δυνάμεις της αντίστασης στο Ιράκ και την Υεμένη, επιχειρήσεις που συχνά διέρχονται από τον ελεγχόμενο από τον Περσικό Κόλπο εναέριο χώρο.
https://thecradle.co/articles/gulf-backed-genocide-how-arab-monarchies-fuel-israels-war-machine
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου