Ηράκλειο | Από την προβολή ντοκιμαντέρ στο Στέκι «Ζάλο»

Με καλή συμμετοχή (20-25 άτομα) με αρκετούς νέους,  πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 22/5 στο στέκι μας η προβολή του ντοκιμαντέρ «Εργατικά Ατυχήματα: Οι άνθρωποι πέρα από τους αριθμούς», την οποία ακολούθησε μια πλούσια και αναγκαία συζήτηση.

Το ντοκιμαντέρ: Σπάζοντας τη βιτρίνα των στατιστικών

Η προβολή μάς έφερε αντιμέτωπους με την σκληρή πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από τα ψυχρά δελτία τύπου και τις τηλεοπτικές «ειδήσεις» των λίγων δευτερολέπτων. Εκεί που τα εργοδοτικά εγκλήματα βαφτίζονται «κακές στιγμές» και «ατυχήματα», το ντοκιμαντέρ έδωσε φωνή και πρόσωπο στους ίδιους τους πρωταγωνιστές.

Μέσα από μια βαθιά έρευνα ενός έτους, παρακολουθήσαμε:

• Τον Τάκη Πέττα, που επέζησε από πτώση 14 μέτρων στο λιμάνι του Πειραιά, και τη σύζυγό του, Στέλλα, που περιέγραψε το αποτύπωμα του τραύματος στην οικογένειά τους.

• Τον Κώστα Χήτα, που μετά από 31 μέρες στην εντατική λόγω της φύσης της δουλειάς του (επιμεταλλώσεις), ζει πλέον με μόνιμο πρόβλημα στους πνεύμονες.

• Τον Στέλιο Αφράτη, που συνεχίζει τον αγώνα για τη δικαίωση του αδερφού του, Μανώλη, ο οποίος έχασε τη ζωή του όταν έσπασαν τα φρένα του φορτηγού που οδηγούσε.

Οι μαρτυρίες αυτές, σε συνδυασμό με τις τοποθετήσεις του Μιχάλη Καλκάνη (πρώην ειδικού επιθεωρητή εργασίας) και του Ανδρέα Στοϊμενίδη (προέδρου ΟΣΕΤΕΕ), ανέδειξαν το μέγεθος της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, την πλήρη υποβάθμιση των ελεγκτικών μηχανισμών και, κυρίως, τον διάχυτο φόβο που επιβάλλεται στους χώρους δουλειάς ώστε να μη μιλάνε οι εργαζόμενοι με το όνομά τους.

Η συζήτηση: Γιατί πεθαίνουμε στη δουλειά;

Μετά την προβολή, το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε στο φλέγον ερώτημα: Γιατί φτάσαμε σήμερα να μετράμε τόσα εργατικά ατυχήματα –ή ορθότερα, εργοδοτικά εγκλήματα;

Στη συζήτηση που άνοιξε είχε μεγάλη συμμετοχή όπου αναζητήθηκαν οι αιτίες πέρα από την προφανή απληστία του κεφαλαίου, εστιάζοντας στην κατάσταση που επικρατεί μέσα στο ίδιο το εργατικό κίνημα. Οι βασικοί άξονες και οι απαντήσεις που αναδείχθηκαν ήταν:

• Η αποσυγκρότηση του εργατικού κινήματος: Τα χρόνια της κρίσης, της εντατικοποίησης και των αντεργατικών νόμων επέφεραν ένα ισχυρό πλήγμα στις συλλογικές αντιστάσεις, αφήνοντας τον κάθε εργαζόμενο μόνο του απέναντι στην εργοδοτική πίεση.

• Η αποδιοργάνωση των σωματείων: Διαπιστώθηκε η βαθιά κρίση που διέρχονται τα συνδικάτα σήμερα. Πολλά από αυτά είναι γραφειοκρατικοποιημένα, αποκομμένα από τη βάση, χωρίς ενεργή συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αποτελέσουν πραγματική ασπίδα προστασίας στους χώρους δουλειάς.

• Η απογοήτευση και η ηττοπάθεια: Συζητήθηκε έντονα το αίσθημα που κυριαρχεί σε μεγάλο κομμάτι της τάξης μας, ότι «οι αγώνες δεν κερδίζουν». Αυτή η απογοήτευση οδηγεί στην παθητικότητα και στην ανοχή της επικινδυνότητας, καθώς η επιβίωση (το μεροκάματο) ιεραρχείται αναγκαστικά πάνω από την ίδια την ασφάλεια.

Η εκδήλωση στο Ζάλο δεν ήταν απλά μια υπενθύμιση της βαρβαρότητας που βιώνουμε καθημερινά στους χώρους δουλειάς, αλλά και μια αφορμή για αυτοκριτική και ανασυγκρότηση. Για να πάψουν οι ζωές μας να είναι απλά νούμερα στις στατιστικές των υπουργείων, ο μόνος δρόμος είναι το σπάσιμο του φόβου, η επιστροφή στις συλλογικές διαδικασίες και η αναζωογόνηση των σωματείων μας από τα κάτω.

Καμία θυσία στον βωμό του κέρδους τους. Τα κέρδη τους, οι νεκροί μας.