Matteo Stocchetti, 5 Νοεμβρίου 2025
Στον συνασπισμό αυτόν ανήκουν τουλάχιστον τρεις κατηγορίες ενεργών παραγόντων: αφενός οι κολοσσοί της ψηφιακής τεχνολογίας (Big Tech), αφετέρου οι ηγεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας και της Κίνας, καθώς και ένας διακρατικός συνασπισμός ηγετών από τον χώρο των επιχειρήσεων, της πολιτικής και των θρησκευτικών κοινοτήτων. Οι παράγοντες αυτοί συμμερίζονται, για διαφορετικούς λόγους, το φόβο ότι η τεχνολογική εξέλιξη θα μπορούσε στην πράξη να καταστήσει δυνατές πιο ουσιαστικές μορφές δημοκρατίας.
Ο συνασπισμός αυτός καταφεύγει στη χρήση προπαγάνδας, η οποία —όπως συμβαίνει με κάθε μορφή προπαγάνδας— αποσκοπεί στην υπερβολική προβολή (hajpa) και στην απόσπαση της προσοχής. Προβάλλει την τεχνητή νοημοσύνη ως λύση για τις πολλαπλές κρίσεις της εποχής μας, ενώ την ίδια στιγμή αποσπά την προσοχή του κοινού από το πλαίσιο μέσα στο οποίο η τεχνολογία αυτή σχεδιάζεται, αναπτύσσεται και χρησιμοποιείται. Όλα αυτά συμβαίνουν στο πλαίσιο αυτού που αποκαλούμε καπιταλισμό της επιτήρησης.
Η επιτήρηση ως επιχειρηματική δραστηριότητα
Η συζήτηση για την τεχνητή νοημοσύνη αποτελεί προέκταση της συζήτησης για την ψηφιοποίηση: η υπόσχεση ενός «θαυμαστού νέου κόσμου» συγκαλύπτει τις πραγματικές επιπτώσεις της νέας τεχνολογίας. Το ζήτημα δεν αφορά τις καθαρά πρακτικές δυνατότητες των νέων τεχνολογιών, αλλά τις κοινωνικές δομές και, τελικά, τις σχέσεις εξουσίας [που αναδιαμορφώνουν].
Για να αναφερθούμε σε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι δημοκρατικές δυνατότητες που συνδέονταν με την πρώιμη φάση της ψηφιοποίησης καταπνίγηκαν από τις επιχειρήσεις που απέκτησαν τον έλεγχο των εν λόγω τεχνολογιών. Η ψηφιοποίηση και τα κινητά τηλέφωνα δεν ενίσχυσαν τη δημοκρατία· αντίθετα, παρείχαν σε αυταρχικά καθεστώτα, σε ολόκληρο τον κόσμο, αποτελεσματικά μέσα ελέγχου και φίμωσης αντιπολιτευόμενων φωνών. Η πεποίθηση/πίστη ότι οι νέοι, οπλισμένοι με κινητά τηλέφωνα, θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια «Αραβική Άνοιξη» διαψεύστηκε, καθώς τα καθεστώτα διέθεταν ανώτερες δυνατότητες αξιοποίησης των μηχανισμών επιτήρησης που παρείχαν αυτές οι τεχνολογίες.
Η λέξη-κλειδί είναι η επιτήρηση.
Η ιδιοποίηση της ψηφιοποίησης από τις δυνάμεις της αγοράς δεν έθεσε απλώς φραγμό στις δημοκρατικές ή χειραφετητικές δυνατότητες που ενσωμάτωνε η ίδια η τεχνολογία. Η παραγωγή και η διανομή ψηφιακών συσκευών διαμόρφωσαν τις υλικές προϋποθέσεις για ένα καθεστώς μαζικής επιτήρησης πρωτοφανές στην ανθρώπινη ιστορία. Από τη μία πλευρά, το καθεστώς αυτό είναι σε θέση να παρακολουθεί, στην πράξη, σχεδόν κάθε στιγμή της ζωής εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων· από την άλλη, είναι οικονομικά επικερδές για εκείνους που το ελέγχουν. Αυτό ακριβώς είναι που η Αμερικανίδα συγγραφέας και ερευνήτρια Shoshana Zuboff ονόμασε το 2019 «καπιταλισμό της επιτήρησης»[1]. Σε αντίθεση με παλαιότερα καθεστώτα επιτήρησης, ο μαζικός έλεγχος στον καπιταλισμό της επιτήρησης δεν αποτελεί δαπάνη, αλλά πηγή εσόδων.
Σήμερα, ηγετικά στελέχη επιχειρήσεων και άλλοι παράγοντες επιχειρηματολογούν με ένταση υπέρ της άρσης των ρυθμίσεων και των περιορισμών που εμποδίζουν την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης —άλλοτε επικαλούμενοι την τεχνολογική πρόοδο και άλλοτε τον διεθνή ανταγωνισμό με την Κίνα. Ωστόσο, είναι σημαντικό να θυμόμαστε τι συνέβη με την ψηφιοποίηση και να κατανοήσουμε ότι η τεχνητή νοημοσύνη είναι πλέον αναγκαία για την περαιτέρω ενίσχυση της αποδοτικότητας και της παραγωγικότητας του καπιταλισμού της επιτήρησης. Αναμφίβολα, και ο ανταγωνισμός με την Κίνα έχει σημασία, καθώς πρόκειται για τη χώρα όπου ο καπιταλισμός της επιτήρησης έχει φτάσει στο πιο προχωρημένο στάδιο.
Όπως συμβαίνει και με άλλες μορφές ψηφιακής τεχνολογίας, το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η τεχνολογία, αλλά η πολιτική της οικονομία. Με άλλα λόγια, το ζήτημα αφορά τις κοινωνικές δομές και τις σχέσεις εξουσίας που καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο η τεχνητή νοημοσύνη θα χρησιμοποιηθεί στην πράξη και, ιδίως, το ποιος θα αποφασίζει πώς χρησιμοποιείται.
Ο δημόσιος διάλογος αστοχεί
Η τρέχουσα συζήτηση γύρω από την ηθική και την τεχνητή νοημοσύνη λειτουργεί ως ομίχλη καπνού. Η προσοχή στρέφεται μακριά από τον καπιταλισμό της επιτήρησης, ενώ την ίδια στιγμή αποκρύπτεται/αποσιωπάται το γεγονός ότι άτομα που επιδιώκουν να ενισχύσουν, αντί να περιορίσουν, αυτή τη μορφή καπιταλισμού έχουν αποκτήσει δυσανάλογα μεγάλη επιρροή.
Η ανασκόπηση της ερευνητικής βιβλιογραφίας δείχνει ότι οι δυνάμεις που επιδιώκουν να στηρίξουν και να επεκτείνουν τον καπιταλισμό της επιτήρησης μέσω της χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης διαθέτουν σημαντικά μεγαλύτερη επιρροή και πόρους σε σχέση με εκείνους που έχουν γνήσιο ενδιαφέρον για τη δημοκρατία.
Όπως και στις περισσότερες άλλες «κρίσεις της δημοκρατίας» μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πρόκειται και πάλι για την αντιπαράθεση ανάμεσα στις ελίτ και τον λαό, και την αντίληψη ότι η δημοκρατία προϋποθέτει/απαιτεί τη χειραγώγηση και τον έλεγχο του λαού από πρόσωπα με «φυσικά ηγετικά προσόντα», όπως έγραψε ήδη από το 1928 ο Edward Bernays (ο δημιουργός/εισηγητής του όρου PR)[2].
Στις συζητήσεις στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της τεχνητής νοημοσύνης, ακούγονται συνεχώς διάφοροι «γκουρού» και «οραματιστές», αλλά σπάνια κάποιος από τους πολλούς ερευνητές που, τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, έχουν μελετήσει πώς ο καπιταλισμός της επιτήρησης καθόρισε την εξέλιξη από τα πρώτα στάδια της κοινωνίας της πληροφορίας μέχρι τις σημερινές συζητήσεις γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη.
Οι περισσότεροι ερευνητές προειδοποιούν, τουλάχιστον από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, για τους κινδύνους που φέρνει η ψηφιοποίηση. Ενδεικτικά μπορεί να αναφερθεί ένα πρόσφατο έργο του David Lyon[3], Surveillance: A Very Short Introduction. Από την ανάγνωση τέτοιων κειμένων γίνεται σαφές ότι η εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης στο κατ’ ουσίαν μη αμφισβητούμενο καθεστώς του καπιταλισμού της επιτήρησης θα αποβεί μοιραία για τη δημοκρατία.
Η επιτήρηση ως εργαλείο αυταρχισμού
Η κατάρρευση της δυτικής δημοκρατίας μπορεί να λάβει πολλές μορφές. Μία από αυτές, η οποία ήδη υπάρχει και θεωρείται από μερικούς ως παράδειγμα ενός πιο ανταγωνιστικού και συνεπώς «καλύτερου» καπιταλισμού, είναι το κινεζικό μοντέλο, όπου η επιτήρηση είναι πιο εκτεταμένη και ευρέως αποδεκτή από τον πληθυσμό.
Μια δεύτερη μορφή είναι το νεοφεουδαρχικό μοντέλο, που αρχικά περιγράφηκε πριν από είκοσι χρόνια από τον Αμερικανό καθηγητή πληροφορικής Abbe Mowshowitz[4]. Μια τρίτη είναι το λεγόμενο μοντέλο 1984. Σε αυτήν την εκδοχή, όσοι υπόκεινται σε επιτήρηση ζουν υπό φρικτές συνθήκες, αλλά τους επιτρέπεται να συνεχίσουν να ζουν, εφόσον συμμετέχουν ενεργά στο σύστημα που τους υποδουλώνει και, όταν απαιτείται, καταδίδουν και προδίδουν τους πιο κοντινούς τους [ανθρώπους].
Η κατάρρευση της δημοκρατίας μπορεί να διαφαίνεται σε ένα από αυτά τα μοντέλα ή να προκύπτει μέσα από έναν συνδυασμό και των τριών. Αν και οι λεπτομέρειες των διαφορετικών σεναρίων δεν είναι σαφείς, είναι σε κάθε περίπτωση βέβαιο ότι οι δυνάμεις που σήμερα ελέγχουν την τεχνητή νοημοσύνη και τις συναφείς με αυτήν τεχνολογίες είναι ηγεμονικές και αντιδημοκρατικές. Πρόκειται για δυνάμεις που κατέχουν πρωτοφανούς κλίμακας υλικούς και άυλους πόρους για να επηρεάζουν τις πολιτικές διαδικασίες και που αντιλαμβάνονται τη λαϊκή εξουσία (folkstyre) είτε ως άχρηστη ουτοπία είτε ως επικίνδυνη δυστοπία.
Η τεχνολογία ως υποδομή γενοκτονίας
Αυτό που επίσης απουσιάζει χαρακτηριστικά από τη κυρίαρχη δημόσια συζήτηση περί ηθικής στην τεχνητή νοημοσύνη είναι το ερώτημα πώς μπορεί κανείς να φαντάζεται ότι οι παράγοντες που βρίσκονται πίσω από την ΤΝ θα νοιάζονταν για ηθικές κατευθυντήριες γραμμές, όταν σχεδόν όλοι όσοι αναπτύσσουν και στηρίζουν την αναγκαία τεχνολογική υποδομή συμβάλλουν και καθιστούν δυνατή την γενοκτονία στη Γάζα.
Η έκθεση του ΟΗΕ με τίτλο From Economy of Occupation to Economy of Genocide[5] δείχνει ότι σχεδόν το σύνολο του κλάδου της τεχνητής νοημοσύνης, συμπεριλαμβανομένων των Microsoft, Alphabet και Amazon, εμπλέκεται στις τεχνολογικές υποδομές που καθιστούν δυνατή τη γενοκτονία. Οι υποδομές αυτές προϋπήρχαν της επίθεσης της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023. Εταιρείες όπως η Palantir[6] και η ισραηλινή εταιρεία κυβερνοεπιχειρήσεων NSO, οι οποίες τυπικά δραστηριοποιούνται στον τομέα της επιτήρησης με στόχο την αποτροπή της τρομοκρατίας, έχουν κατηγορηθεί για συστηματικές παραβιάσεις της προστασίας της ιδιωτικότητας. Ακόμη και επιχειρήσεις όπως η Apple και η Meta έχουν προειδοποιήσει για αυτές τις παραβιάσεις. Όπως έχει αναφέρει, μεταξύ άλλων, η Washington Post (5.8.2018), η NSO έχει πωλήσει το κατασκοπευτικό λογισμικό Pegasus σε δικτάτορες σε ολόκληρο τον κόσμο[7].
Αυτό που προκαλεί ενδεχομένως μεγαλύτερη ανησυχία από την ίδια την έκθεση είναι ότι αυτή έχει σχεδόν πλήρως αγνοηθεί από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης.
Η τεχνητή νοημοσύνη δεν θα συνιστούσε πρόβλημα εάν οι ψηφιακές δομές μας βασίζονταν σε ψηφιακά κοινά (commons)[8].
Τα ψηφιακά κοινά ως εναλλακτική
Για να το επαναλάβουμε: το πρόβλημα δεν είναι η τεχνητή νοημοσύνη αυτή καθαυτή —η τεχνολογία δεν είναι ποτέ από μόνη της το πρόβλημα— αλλά οι κοινωνικές δομές και οι σχέσεις εξουσίας που καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν θα αποτελούσε πρόβλημα αν οι ψηφιακές μας δομές βασίζονταν σε ψηφιακά κοινά (commons). Σε μια τέτοια περίπτωση, θα μπορούσε κανείς να αναμένει ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι παράγοντες θα συνεργάζονταν για την αξιοποίηση των πλεονεκτημάτων και τον περιορισμό των κινδύνων της ΤΝ. Όταν όμως οι ηγεσίες των ισχυρότερων κρατών και εταιρειών του κόσμου συσπειρώνονται γύρω από μια βαθιά αποστροφή και εναντίωση απέναντι στη δημοκρατία, τις θεμελιώδεις ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα, τότε είναι εύλογο να αντιμετωπίζει κανείς την εξάπλωση της τεχνητής νοημοσύνης με σκεπτικισμό και όχι με αισιοδοξία.
Σημειώσεις
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 05 Νοεμβρίου 2025 στο Ny Tid με τίτλο «Övervakningskapitalismen möter AI» στη διεύθυνση … https://www.nytid.fi/2025/11/overvakningskapitalismen-moter-ai/
Το Ny Tid είναι ένα ανεξάρτητο πολιτικά αριστερό περιοδικό με έμφαση στον πολιτισμό, την κοινωνία, την πολιτική και το περιβάλλον. Το περιοδικό υποστηρίζει τη μεθοδική δημοσιογραφία, συνδυάζοντας διεθνή ρεπορτάζ με προσωπικά πορτρέτα, δοκίμια, κριτικές και συζητήσεις γύρω από την τέχνη και τον πολιτισμό. Στους συνεργάτες του περιλαμβάνονται μερικοί από τους πιο ενδιαφέροντες ελεύθερους δημοσιογράφους του Βορρά. Έχει κυκλοφορία περίπου 1.900 αντιτύπων και εκδίδεται από τον Ιανουάριο του 2015 μία φορά το μήνα με έδρα το Ελσίνκι στη Φιλανδία. Η ιστοσελίδα έχει πάνω από 12.000 μοναδικούς επισκέπτες το μήνα.
Τη μετάφραση (με τη βοήθεια Τ.Ν.) από τα σουηδικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ.
Τονίζουμε ότι η δημοσίευση του άρθρου γίνεται για πληροφοριακούς λόγους και δεν συνιστά απαραίτητα συμφωνία με τις θέσεις και τον τρόπο που αυτές διατυπώνονται.
Παραπομπές
[1] ΣτΜ. Στην ελληνική γλώσσα υπάρχει το βιβλίο της: «Η Εποχή του Κατασκοπευτικού Καπιταλισμού – Ο αγώνας για ένα ανθρώπινο μέλλον στο μεταίχμιο της νέας εξουσίας» (μτφρ. Γιώργος Μπέτσος, εκδ. Καστανιώτη, 2020).
[2] ΣτΜ. Edward Bernays (1891–1995), ανιψιός του Σίγκμουντ Φρόιντ, θεωρείται ο πατέρας των σύγχρονων δημοσίων σχέσεων (Public Relations – PR). Θεμελίωσε το PR ως επιστημονικά οργανωμένη στρατηγική επικοινωνίας, με στόχο τη διαμόρφωση και καθοδήγηση της κοινής γνώμης. Έθεσε τις βάσεις για το πώς οι εταιρείες, οι κυβερνήσεις και οι οργανισμοί επικοινωνούν και επηρεάζουν τη δημόσια γνώμη.
[3] ΣτΜ. Ο David Lyon είναι σκωτσέζος κοινωνιολόγος γνωστός διεθνώς για τις μελέτες του πάνω στην επιτήρηση (surveillance studies), την κοινωνική κατηγοριοποίηση (“social sorting”), και τις κοινωνικές συνέπειες των τεχνολογιών παρακολούθησης στη σύγχρονη κοινωνία.
Στην ελληνική γλώσσα υπάρχει πρώτον το κείμενό του με τον τίτλο «Προβάλλοντας Αντίσταση στην Παρακολούθηση (Μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001)» στην σελίδα 109 του συλλογικού τόμου «Όψεις της νέας παρακολούθησης: Διεθνείς και Ελληνικές Προσεγγίσεις», (εκδ. Βιβλιόραμα, 2010), ο οποίος περιέχει τις βασικές εισηγήσεις του Συνεδρίου Surveillance and Democracy, και της ημερίδας Παρακολουθήσεις και Δημοκρατία στην Ελλάδα, που διοργάνωσε ο Μηνάς Σαματάς στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο 2-4 Ιουνίου 2008.
Βλέπε το κείμενο του David Lyon στο ... https://student.cc.uoc.gr/uploadFiles/181-%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%9A266/LYON%20%20ANTISTASH%20-56-64.pdf
και κατέβασε τον συλλογικό τόμο από το ... https://www.researchgate.net/publication/317597607_OPSEIS_TES_NEAS_PARAKOLOUTHESES_DIETHNEIS_KAI_ELLENIKES_PROSENGISEIS
Δεύτερον το κείμενό του με τον τίτλο «H Παρακολούθηση, ο Snowden και τα Big Data: Δυνατότητες, συνέπειες, κριτική» στην σελίδα 79 του συλλογικού τόμου «Η Nέα Ψηφιακή Παρακολούθηση», (εκδ. Παπαζήση, 2022), προς τιμήν του Μηνά Σαματά.
Βλέπε και κατέβασε τον συλλογικό τόμο στο ... https://www.researchgate.net/publication/388109562_E_Nea_Psephiake_Parakolouthese_Keimena_pros_timen_tou_Mena_Samata_Epistemonike_Epimeleia_Giannes_Theochares_Antones_Kaniadakes_Ekdoseis_Papazese_2022_Minas_Samatas_Eonorable_Volume_on_NEW_DIGITAL_SURV
Επίσης αναφορές στον Lyon γίνονται στο άρθρο «Μορφές τεχνο-επιτήρησης στον έλεγχο της συμπεριφοράς και της παρέκκλισης»
https://www.crimetimes.gr/%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%AD%CF%82-%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%BF-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CF%87%CE%BF-%CF%84/
[4] ΣτΜ. Ο Abbe Mowshowitz είναι μια σημαντική φωνή στη μελέτη του πώς η πληροφορική και οι νέες τεχνολογίες μετασχηματίζουν κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές δομές, εισάγοντας έννοιες όπως η εικονική οργάνωση και ο εικονικός φεουδαλισμός, που έχουν επηρεάσει θεωρητικές συζητήσεις γύρω από την ψηφιακή εποχή. Ανέπτυξε την έννοια του virtual feudalism, όπου η τεχνολογία και οι ψηφιακές υποδομές οδηγούν σε αποδυνάμωση των παραδοσιακών κοινωνικών δεσμών και στην συγκέντρωση εξουσίας σε ιδιωτικά χέρια αντί για παραδοσιακές θεσμικές δομές.
https://en.wikipedia.org/wiki/Abbe_Mowshowitz
[5] ΣτΜ. Η παρούσα έκθεση του ΟΗΕ εξετάζει τον επιχειρηματικό μηχανισμό που στηρίζει το ισραηλινό αποικιοκρατικό σχέδιο εκδίωξης και αντικατάστασης των Παλαιστινίων στα κατεχόμενα εδάφη. Υποστηρίζει ότι πάρα πολλές εταιρείες έχουν επωφεληθεί από την οικονομία της παράνομης κατοχής, του απαρτχάιντ και πλέον της γενοκτονίας. Η συνέργεια που αποκαλύπτεται στην έκθεση αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.
https://www.un.org/unispal/document/a-hrc-59-23-from-economy-of-occupation-to-economy-of-genocide-report-special-rapporteur-francesca-albanese-palestine-2025/
[6] ΣτΜ. Στην Ελλάδα η Palantir είχε συνάψει κρυφή σύμβαση με την ελληνική κυβέρνηση εν μέσω πανδημίας COVID‑19 για υποστήριξη αποφάσεων με βάση δεδομένα, η οποία αργότερα έγινε αντικείμενο έρευνας από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Η έρευνα έκλεισε με καθυστέρηση και χωρίς συνέπειες για την ελληνική πλευρά.
Γράφει η εφημερίδα Documento «Η Palantir είναι µια εταιρεία που σχετίζεται µε διαχείριση big data, δηλαδή δεδοµένων ύψιστης σηµασίας και συνδέεται µε µυστικές υπηρεσίες και βρόµικες δουλειές όπως οι επιχειρήσεις της εταιρείας Cambridge Analytica που καθόρισαν την εκλογή του Τραµπ και το δηµοψήφισµα του Brexit στη Βρετανία.
Η Palantir όπως και η συνεργαζόµενη µε αυτήν αµαρτωλή Cambridge Analytica ειδικεύονται στη συλλογή και επεξεργασία δεδοµένων, µε την πρόφαση προφανώς των επιστηµονικών συµπερασµάτων και των αθώων κοινωνικών συµπερασµάτων. Οπως φάνηκε όµως από την ιστορία της Cambridge Analytica, πρόκειται για εξόρυξη δεδοµένων από το Facebook και τα social media ή από ανοιχτές πηγές, βάσει των οποίων συντίθεται το ψυχολογικό προφίλ των πολιτών. Στη συνέχεια σε αυτούς τους πολίτες, των οποίων η ψυχολογική ταυτότητα έχει καταγραφεί, επιστρέφουν εξειδικευµένα και προσωποποιηµένα µηνύµατα µε τα οποία επιτυγχάνονται ο επηρεασµός και η χειραγώγησή τους. Φυσικά δεν πρόκειται για τη χειραγώγηση εµπορικών συνηθειών, αλλά για τη διαµόρφωση πολιτικής άποψης.»
https://www.documentonews.gr/article/palantir-o-megalos-adelfos-toy-kyriakoy/?utm_source=chatgpt.com
[7] ΣτΜ. Όχι μόνο σε δικτάτορες. Όπως αναφέρει η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» στις 10/08/2022
«Όπως ενημέρωσε η εταιρεία, –σημειώνει το δημοσίευμα– στην παρούσα φάση η ίδια συνεργάζεται με 22 «τελικούς χρήστες», δηλαδή υπηρεσίες/ οργανισμούς ασφαλείας και πληροφοριών και αρχές επιβολής του νόμου, σε δώδεκα ευρωπαϊκά κράτη- σε κάποια δε εξ αυτών έχει περισσότερους από έναν πελάτες, καθώς όπως σημειώνεται τα συμβόλαια δε συνάπτονται με τις χώρες, αλλά με τις κατά τόπους υπηρεσίες/ οργανισμούς.»
https://www.tanea.gr/2022/08/10/world/apokalypsi-yparxoun-22-energa-symvolaia-gia-to-logismiko-pegasus-stin-ee/
Η εφημερίδα «Τα Νέα» έχει δημοσιεύσει άρθρα που αναφέρονται σε στοιχεία για ενδεχόμενη χρήση του Pegasus στην Ελλάδα από το 2016, με βάση διεθνείς έρευνες όπως του εργαστηρίου Citizen Lab του Πανεπιστημίου του Τορόντο.
[8] ΣτΜ. Αναφέρεται σε πόρους που ανήκουν ή είναι διαθέσιμοι σε όλους, χωρίς ιδιωτικό μονοπώλιο, και η διαχείρισή τους γίνεται συλλογικά. Στην ψηφιακή σφαίρα, τέτοιοι πόροι μπορεί να περιλαμβάνουν ελεύθερο λογισμικό και open-source projects (π.χ. Linux, Mozilla Firefox), ανοιχτά δεδομένα και βάσεις δεδομένων, καθώς και κοινότητες δημιουργών περιεχομένου που μοιράζονται τους πόρους τους χωρίς εμπορική εκμετάλλευση. Η ιδέα είναι ότι αν οι ψηφιακές υποδομές ήταν οργανωμένες ως κοινά, θα υπήρχε μεγαλύτερος έλεγχος, διαφάνεια και συμμετοχή των χρηστών, και επομένως η ΤΝ δεν θα προκαλούσε τα ίδια προβλήματα συγκέντρωσης ισχύος, μονοπωλίων και καταχρήσεων όπως σήμερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου