82 χρόνια απ΄ το μπλόκο της Κοκκινιάς, το πνεύμα της Αντίστασης, πάντα ζωντανό κι επίκαιρο!

     

82 χρόνια συμπληρώθηκαν σήμερα, 17 του Αυγούστου, από εκείνο το πρωινό του 1944, όπου οι ναζί κατακτητές και οι ντόπιοι συνεργάτες τους, (1ο Τάγμα Ευζώνων, Τάγματα Ασφαλείας και "μπουραντάδες"), οι γνωστοί "γερμανοτσολιάδες", δηλαδή, έστησαν ένα ακόμα φονικό "μπλόκο" στην εργατοσυνοικία της Κοκκινιάς. Ένα ακόμα «μπλόκο» μετά απ΄ αυτά στο Παγκράτι, στην Καισαριανή, στη Γούβα, στα Λιόσια, στα Πετράλωνα, στου Γκύζη, στο Βύρωνα, στο Δουργούτι, στο Κατσιπόδι, στο Κουκάκι, στο Αιγάλεω, στην Καλλιθέα…

    Στην Κοκκινιά, 4.000 γερμανοί στρατιώτες και οι δωσίλογοι "καθοδηγητές" των ταγματασφαλιτών, Πλυτζανόπουλος και Μπουραντάς, απέκλεισαν όλη τη γειτονιά και διέταξαν όλον τον ανδρικό πληθυσμό, ηλικίας από 14 ως 60 χρόνων να μαζευτεί στην πλατεία Οσίας Ξένης. Συγκεντρώθηκαν περίπου 20.000, όσοι μπορούσαν να χωρέσουν στην πλατεία.

    Στη συνέχεια επιδόθηκαν στο γνωστό τους «έργο» των βασανισμών και των ξυλοδαρμών, ενώ δεν έλλειψαν οι εισβολές τους στα σπίτια του λαού και το «πλιάτσικο». Πάνω από 300 αγωνιστές δολοφονήθηκαν, ενώ ντόπιοι προδότες, κατέδιδαν ηγετικά στελέχη των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ, που εκτελέστηκαν επί τόπου, στην κοντινή μάντρα του Άνω Καραβά, στη Νεάπολη. 8.000 αγωνιστές συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, ενώ 1.200 απ΄ αυτούς μεταφέρθηκαν σε γερμανικά στρατόπεδα και αρκετοί από τους υπόλοιπους εκτελέστηκαν ή πέθαναν από βασανιστήρια.

    Δεν ήταν τυχαία η λύσσα των ναζί κατακτητών απέναντι στο λαό μας, την τελευταία χρονιά της κατοχής. Το φούντωμα και η νίκη της αντίστασης, του αγώνα του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, στην ύπαιθρο και σε μια σειρά πόλεις της χώρας, οι μεγάλες κινητοποιήσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων του λαού για ΛΕΥΤΕΡΗ και ΛΑΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ Ελλάδα, η ηρωική Αντίσταση των εργατολαϊκών γειτονιών, όπως η ίδια η Κοκκινιά, η Καισαριανή, η Καλλιθέα, με την μάχη ενάντια στην επιστράτευση, τον Μάρτη του ’43, και τις μεγάλες απεργίες στις 24/2 και στις 6/3 του ‘44, στην πραγματικότητα έσπερναν τον τρόμο στους ναζι-φασίστες και τους συνεργάτες τους. Που για να κάμψουν αυτή την αντίσταση, έσπερναν το θάνατο… Μάταια όμως! Το δολοφονικό αυτό όργιο, φούντωσε περισσότερο τη λαϊκή οργή, τη δυνάμωσε, και έφερε το αντίθετο αποτέλεσμα! Το ίδιο βράδυ κυκλοφόρησαν χιλιάδες προκηρύξεις του ΕΑΜ στα σοκάκια της Κοκκινιάς που έγραφαν:

«17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1944, ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ, ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΖΗΤΑΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΠΑΛΙΚΑΡΙΩΝ ΜΑΣ!

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΕ ΣΑΣ ΑΔΕΡΦΟΙ!

Το αίμα σας θα το πάρουμε πίσω. Ορκιζόμαστε να συνεχίσουμε με πιότερη ορμή το μισοτελειωμένο σας έργο, για λευτεριά του τόπου μας. Ορκιζόμαστε εκδίκηση και θάνατο στους Γερμανούς και τους προδότες….» (Πηγή : Δημήτρη Λιάτσου, «Το μπλόκο της Κοκκινιάς», σελ. 49). Ενώ χιλιάδες λαού πλημμύρησαν ξανά τους δρόμους, για να τιμήσουν τους αγωνιστές και για να διώξουν τους φασίστες κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους.

Μπορεί η ντόπια αστική τάξη και οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις της, που διασώθηκαν απ’ τα ξένα αφεντικά – τους εγγλέζους ιμπεριαλιστές, τότε – είτε να «ξέπλενε» τους κάθε είδους δωσίλογους, (οι χουντικοί διόρισαν δήμαρχο Νίκαιας τον ανιψιό του Πλυτζανόπουλου), είτε προσπαθούσε να ευνουχίσει τέτοια αντιστασιακά γεγονότα, με κούφια και υποκριτικά λόγια, δεν κατάφερε όμως να σβήσει το πραγματικό τους νόημα, στη λαϊκή και εργατική συνείδηση. Που όχι μόνο συνεχίζει να τιμά τους αγωνιστές αυτούς – όπως και χιλιάδες άλλους – αλλά εμπνέεται για τους σημερινούς και αυριανούς αγώνες ενάντια στο φασισμό και τον ιμπεριαλισμό, ενάντια στον εφιάλτη του εκμεταλλευτικού – καταπιεστικού συστήματος που ζούμε.

ΥΓ1. Όχι τυχαία, οι διαδηλώσεις για την επέτειο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα απ΄ τους νέο-ναζί, καταλήγουν στο Μπλόκο…

ΥΓ2. Όχι τυχαία, το μνημείο βεβηλώνεται σήμερα απ’ τις πιο μαύρες δυνάμεις του συστήματος. Η ιστορική μνήμη τους εξοργίζει, δεν είναι μουσειακή…

Γ.Β.