Όπως αναμενόταν, συνταγματική και συμβατή με το ευρωπαϊκό δίκαιο κρίθηκε - για πολλοστή φορά - από το Συμβούλιο της Επικρατείας η κατάργηση του επιδόματος αδείας και των δώρων Πάσχα και Χριστουγέννων των εργαζομένων στο Δημόσιο. Αυτή έχει επιβληθεί με μνημονικό νόμο του 2012! Αποδεικνύεται έτσι ότι, όχι μόνο δεν "βγήκαμε από τα μνημόνια" αλλά ότι όλα τα αντεργατικά μέτρα ζουν και βασιλεύουν στην απατηλά επονομαζόμενη "μετα-μνημονιακή περίοδο".
Όχι, βέβαια, για όλους! Οι ίδιοι οι "ταγοί της δικαιοσύνης", μια ομάδα λίγων χιλιάδων δικαστών και εισαγγελέων, επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους, ειδικό μισθολόγιο και πολλαπλάσιο ύψος "αξιοπρεπούς διαβίωσης" σε σχέση με το περίπου μισό εκατομμύριο δημοσίων υπαλλήλων του ..."κοινού μισθολογίου". Οι χορτάτοι κρίνουν την διαβίωση των πεινασμένων!
Ούτε, βέβαια, ιδρώνει το αυτί τους από το γεγονός ότι εξακολουθούν να καταβάλλονται τα Δώρα στα περίπου 3,5 εκατομμύρια μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα και, με βάση την αρχή της "ίσης μεταχείρισης", θα έπρεπε να επαναχορηγηθούν αυτά και στους δημοσίους υπαλλήλους. Είμαστε βέβαιοι πως, αν και όποτε τεθεί θέμα κατάργησης των Δώρων στον ιδιωτικό τομέα, ο Άρειος Πάγος θα "αποφανθεί" ότι, "για λόγους δημοσίου, (δηλαδή εργοδοτικού), συμφέροντος" πρέπει κι εκεί να κοπούν!
Το ζήτημα, ωστόσο, δεν αφορά κυρίως τα "ανθρωπάρια" που παριστάνουν τους δήθεν δίκαιους κριτές. Αφορά την πλήρη εξάρτηση της δικαστικής -αλλά και της νομοθετικής- από από την εκτελεστική εξουσία. Την συγχώνευση των τριών σε μία. Τα "γραμμάτια" (στη συγκεκριμένη περίπτωση) που οι ανώτατοι δικαστές "ξεπληρώσουν" προς το καπιταλιστικό σύστημα που τους "ανέβασε" ως εκεί και την εκάστοτε κυβέρνηση που διορίζει την ανώτατη ηγεσία όλων των δικαστηρίων, ακριβώς για να "περνάει" την γραμμή της και αυτή των "δανειστών"-ληστών.
Ταυτόχρονα, αυτή και όλες οι ανάλογες αποφάσεις αποτελούν μια ακόμη επίσημη δήλωση υποτέλειας προς τα επιτελεία των Βρυξελλών και την ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση που οργάνωσαν και επέβαλαν, σε σύμπραξη με την ντόπια πλουτοκρατία και τις αστικές πολιτικές διαχειρίσεις της, την μισθολογική-εισοδηματική λεηλασία των εργαζομένων και των συνταξιούχων, εδώ και 16 χρόνια. Διαλύοντας (αυτ)απάτες για το δήθεν φιλολαϊκό και φιλεργατικό πρόσωπο της ΕΕ και των θεσμών της.
Και τώρα; Τί γίνεται, τώρα; Οι εργατοπατέρες "εραστές" των, εντός κι εκτός της χώρας, δικαστικών προσφυγών, που λειτουργούν μέσα στα σωματεία ως η 5η φάλαγγα του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, τί άλλο, άραγε, θα σκαρφιστούν για να απονευρώσουν και αποπροσανατολίσουν την οργή και την πάλη των εργαζομένων; Θα παραμείνουν θλιβεροί απολογητές του "έκτακτου αντί-δωρου" λίγων εκατοντάδων ευρώ που (εν είδει "μεγαλοθυμίας") καταβάλλεται στους συνταξιούχους προς το τέλος του έτους.
Κανένα αστικό δικαστήριο - και ιδιαίτερα τα ανώτατα - δεν θα επιστρέψει στους εργαζόμενους στο σύνολό τους και στο ακέραιο όσα δικαιώματα και μισθούς-συντάξεις τους αφαιρέθηκαν από τα κύματα της αντιλαϊκής και αντεργατικής λαίλαπας της ιδιωτικής και κρατικής εργοδοσίας, των κυβερνήσεών τους και της ΕΕ. Αυτό είναι έργο των ίδιων των εργαζομένων και συνταξιούχων και του δικού τους αγώνα για επανακατάκτηση και διατήρηση!
Σ.Π.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου