Μια τυχαία (;) επιλογή

Το πρώτο που μπήκε στη βαλίτσα ήταν οι “Δοσίλογοι”, του Μενέλαου Χαραλμπίδη. Αγορασμένο τον περασμένο Μάρτη, όταν εμφανίστηκαν οι συγκλονιστικές φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής και η συζήτηση είχε φουντώσει.

Το δεύτερο, ήταν το “Palestine” του Joe Sacco, αγορασμένο επίσης τον περασμένο Μάρτη, στο πλαίσιο εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου “Εκτός των Τειχών” για την ένατη τέχνη, με τίτλο “Εκτός καρέ”.

[Το παρόν κείμενο περιέχει τοποθέτηση “προϊόντος”: και τα δύο βιβλία αγορασμένα από το βιβλιοπωλείο “Εκτός των Τειχών”, Γραβιάς 10-12, Εξάρχεια.]

Αυτή ήταν μια τυχαία επιλογή, βιβλίων που έμεναν αδιάβαστα στη βιβλιοθήκη, περιμένοντας (και αυτά!) τις ημέρες άδειας του Αυγούστου.

Ήταν όμως και μια “τυχαία” επιλογή, αφού αυτά -και ορισμένα ακόμη αντίστοιχα-, και όχι κάποια άλλα βιβλία, βρήκαν το δρόμο, αρχικά για τη βιβλιοθήκη και στη συνέχεια για τη βαλίτσα…

Σίγουρα τυχαία ήταν η σειρά με την οποία διαβάστηκαν, πρώτα οι “Δοσίλογοι” και μετά το “Palestine”.

Στους “Δοσίλογους”, ο Χαραλαμπίδης αναφέρει πολλά και ενδιαφέροντα. Τέσσερα αστεράκια.

Πιάνεις μετά το “Palestine” (άλλα τέσσερα αστεράκια) και έρχεται το deja vu…

Οι ομοιότητες, στα όρια του copy-paste, είναι αποκαλυπτικές.

Οι δοσίλογοι της Αθήνας του ‘40 και οι έποικοι της Παλαιστίνης του ‘90 μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι που δύσκολα ξεχωρίζει. Ίδια η τρομοκρατία, η απειλή, η καταστροφή, οι δολοφονίες, οι καταδόσεις. Στους δρόμους της κατειλημμένης Δυτικής Όχθης και στους δρόμους της κατειλημμένης Αθήνας, με διαφορά 50 χρόνων εκτυλίσσονται πανομοιότυπες σκηνές. “Βγείτε από τα σπίτια σας, βρωμόσκυλα!”... Η τρομοκρατία απέναντι στους αντιστεκόμενους λαούς, ίδια. Ίδια και τα βαρέλια-αποχωρητήρια στα πηγμένα από “τρομοκράτες” κελιά. Ίδια και τα βασανιστήρια, λες κι έχουν παρακολουθήσει τα ίδια σεμινάρια…

Με μια έννοια, έχουν πράγματι παρακολουθήσει τα ίδια σεμινάρια.

Εκείνα των υποτακτικών του ιμπεριαλισμού, που προσφέρονται δωρεάν για να επιστραφούν στο πολλαπλάσιο (“κερνάει τσιγάρο, μα πουλάει τη φωτιά”, έγραφε κάποτε ο Άλκης Αλκαίος).

Να, λοιπόν, μερικές ακόμη “τυχαίες” επιλογές. Όσων προσδένουν το μέλλον των λαών στα συμφέροντα των μεγαλύτερων εγκληματιών του πλανήτη, εξασφαλίζοντας τη διαιώνιση της κυριαρχίας τους, περνώντας από δρόμους και θάλασσες πλημμυρισμένες στο αίμα.

Δυστυχώς για όλους αυτούς, οι ομοιότητες δεν σταματούν εκεί. Συνεχίζουν στην αποφασιστικότητα των λαών! Στο πείσμα τους, στην πάλη τους για λευτεριά. Στην αλληλεγγύη.

Στην επιλογή (όχι τυχαία!) να δώσουν ότι τους απομένει για να πάρουν πίσω τον τόπο τους. Από την Αλεξανδρούπολη μέχρι τη Σούδα! Από τη Μεσόγειο Θάλασσα μέχρι τον Ιορδάνη Ποταμό!

Ε.Β