Καθοριστικοί είναι όμως οι κινηματογραφικοί του ρόλοι. Ενδεικτικά, τρεις από τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε τη δεκαετία του 1980, θεωρούνται από τις πιο εμβληματικές της πρώτης περιόδου της μεταπολίτευσης.
Το 1981 συμμετέχει στην ταινία "Μάθε παιδί μου γράμματα" του Θεόδωρου Μαραγκού. Η ατάκα του με την οποία τελειώνει σχεδόν απότομα η ταινία αυτή αντηχεί στα αυτιά των θεατών σαν να εκφράζει μία συλλογική αγανάκτηση και οργή. Το “Μάθε παιδί μου γράμματα” σατιρίζει με μπόλικο χιούμορ την μεταπολιτευτική ελληνική κοινωνία. Ταυτόχρονα θίγει ουσιώδη πολιτικά, κοινωνικά και ιστορικά ζητήματα, για αυτό και θεωρείται μέχρι και σήμερα μία από τις πιο καλές πολιτικές κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Το 1983 ο Καλογερόπουλος παίζει τον Μπάμπη, στην ταινία του Κώστα Φέρρη με μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου και στίχους του Νίκου Γκάτσου. Τον Μπάμπη, που στην πραγματικότητα είναι ο Βασίλης Τσιτσάνης. Στο "Ρεμπέτικο" ο Φέρρης επιλέγει να παρουσιάσει, σε πολύ ελεύθερη απόδοση, τη ζωή της Μαρίκας Νίνου και μέσα από αυτή την σύγχρονη ελληνική ιστορία από τον Μεσοπόλεμο, την Μικρασιατική Καταστροφή, την δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή μέχρι την κυβέρνηση του Παπάγου. Μέσα από την ακολουθία των ιστορικών γεγονότων το “Ρεμπέτικο” μιλάει και για την φτώχεια και την εξαθλίωση του ελληνικού λαού αλλά και για την εξέλιξη του ρεμπέτικου τραγουδιού.
Το 1984 στην ταινία "Λούφα και Παραλλαγή" του Νίκου Περάκη, ο Νίκος Καλογερόπουλος υποδύεται τον φαντάρο Γιάννη Παπαδόπουλο. Η ταινία διαδραματίζεται στη διάρκεια της επταετίας, και σατιρίζει την γελοιότητα της χούντας των συνταγματαρχών. Δεν είναι όμως μόνο οι γκροτέσκοι στρατιωτικοί το ζήτημα της ταινίας . Κόντρα στους διάφορους που λέγαν -και λεν ακόμη- ότι η χούντα έχαιρε κοινωνικής αποδοχής, ο Περάκης δείχνει την αμηχανία αλλά και τις αντιδράσεις του λαού απέναντι στη χούντα: “Εγώ ήξερα ότι τις επαναστάσεις τις κάνουν οι λαοί”. Η αυτοκτονία του αριστερού φαντάρου μετά την ανακοίνωση της δυσμενούς μετάθεσής του προσγειώνει στην πραγματικότητα την κωμωδία, θυμίζοντας την βάρβαρη φύση του φασιστικού καθεστώτος.
Ο Καλογερόπουλος, λοιπόν, επέλεγε πολύ προσεκτικά τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε. Φρόντιζε να έχουν πολιτικό στίγμα, να αφορούν το λαό. Δεν απευθύνθηκε ποτέ στους “από πάνω”. Έλεγε, άλλωστε, ότι “η τέχνη χωρίς πολιτική δεν έχει νόημα”. Το καθοριστικό είναι ότι οι ταινίες που συμμετείχε έχουν πάρει τη θέση τους στην συλλογική μνήμη του λαού, συνεχίζουν να θίγουν ζητήματα και να ενοχλούν αυτούς που εξουσιάζουν.
Καμία σχέση δεν έχει ο Καλογερόπουλος με όσους υποκριτικά εκφράζουν την μεγάλη τους θλίψη. Τίποτα κοινό δεν έχει η παρακαταθήκη που άφησε η τέχνη του μαζί τους. Και το ξέρουν κι αυτοί.
Για εμάς, θα συνεχίσει να ζει μέσα από την τέχνη που με τόση αγάπη υπηρέτησε.
Νικ. Παν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου