Την Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε στάση εργασίας και συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ στο Σύνταγμα ενάντια στην συνταγματική αναθεώρηση. Όπως ήταν αναμενόμενο, η συμμετοχή των εργαζομένων ήταν μικρή. Τόσο στην τρίωρη στάση εργασίας, που κήρυξε η ΑΔΕΔΥ μόνο για την Αττική λίγες μόλις ημέρες πριν, όσο και στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, όπου απουσίαζαν τα περισσότερα σωματεία. Όχι γιατί οι εργαζόμενοι δεν θεωρούν ότι τους αφορά η αναθεώρηση του συντάγματος και οι αλλαγές στο άρθρο που προστατεύει τη μονιμότητα, τη μόνιμη και σταθερή δουλειά τους, αλλά γιατί, για άλλη μια φορά, οι στάσεις κηρύσσονται και υπονομεύονται την ίδια στιγμή από αυτούς που τις κηρύσσουν.
Μπορεί η πρώτη δύναμη στην ΑΔΕΔΥ να άλλαξε και να βρέθηκε εκεί η ΔΑΣ/ΠΑΜΕ, όμως η ρότα παραμένει ίδια. Από τη μια μεριά στάσεις εργασίας και ελεγχόμενες κινητοποιήσεις που ελάχιστοι προσπαθούν να μαζικοποιήσουν και από την άλλη μεγάλα λόγια με «ταξικό» πρόσημο, ότι τα αντεργατικά μέτρα δεν θα περάσουν και εάν περάσουν θα μείνουν στα χαρτιά. Πώς λοιπόν να κινητοποιηθούν οι εργαζόμενοι; Πώς να πιστέψουν ότι έτσι κάτι θα κερδίσουν; πώς να εμπιστευτούν τις δυνάμεις τους και να πιάσουν το νήμα των αγώνων για να διεκδικήσουν ζωή και δουλειά με δικαιώματα;
Ωστόσο η παρουσία πρωτοβάθμιων σωματείων, συνδικαλιστικών σχημάτων και εκατοντάδων εργαζομένων στο δρόμο δεν είναι ποτέ αμελητέα. Δίνει αισιοδοξία και βάζει τις βάσεις για το αύριο, ειδικά σε αυτές τις δύσκολες και αντίξοες συνθήκες. Εξάλλου τα συμπεράσματα από την πρόσφατη νίκη της επιστροφής της Χρύσας Χοτζόγλου στο σχολείο της, που έδειξε ότι οι αγώνες μπορούν να νικήσουν, δίνει κουράγιο στους εργαζόμενους να συνεχίσουν.
Η Ταξική Πορεία συμμετείχε στην συγκέντρωση και παρέμβηκε μοιράζοντας ανακοίνωση και το εφημεριδάκι της, βάζοντας ακριβώς αυτό το στίγμα της προοπτικής και της πίστης στις δυνάμεις του αγώνα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου