Οργή και αγανάκτηση προκάλεσε στον εργαζόμενο λαό και στις οικογένειες των θυμάτων η απόφαση του δικαστικού συμβούλιου Τρικάλων για αποφυλάκιση του ιδιοκτήτη της μπισκοτοβιομηχανίας «Βιολάντα», Κ. Τζιωρτζιώτη.
Η έκρηξη στο εργοστάσιο στις 26 Φλεβάρη, λόγω πολύμηνης διαρροής προπανίου, είχε σαν αποτέλεσμα τον ακαριαίο θάνατο 5 εργατριών της βραδινής βάρδιας και τον τραυματισμό άλλων 7.
Ο ιδιοκτήτης είχε κριθεί προφυλακιστέος ως υπεύθυνος της φονικής έκρηξης και πληθώρας εγκληματικών παραλείψεων και κακοτεχνιών που οι έλεγχοι έβγαλαν στη δημοσιότητα. Έλεγχοι βέβαια που έγιναν εκ των υστέρων. Εξίσου λοιπόν υπεύθυνοι είναι και η επιθεώρηση εργασίας και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί κράτους και περιφέρειας, συντασσόμενοι πλήρως με την κυρίαρχη πολιτική: όλα για το κεφάλαιο, όλα στο κεφάλαιο.
Στο ίδιο πνεύμα βέβαια και η αστική δικαιοσύνη που υπερασπιζόμενη τα συμφέροντα του κεφαλαίου, αποφάσισε 7 μήνες μετά την αποφυλάκιση του Τζιωρτζιώτη. Είναι αυτή η «δικαιοσύνη» που με ορθάνοιχτα μάτια βγάζει τις απεργίες παράνομες και καταχρηστικές, σέρνει στα δικαστήρια εργαζόμενους που αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους, αγρότες που αγωνίζονται για την επιβίωση τους, μαθητές που αγωνίζονται για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους στην εκπαίδευση.
Είναι αυτή που αποφασίζει ότι ο 13ος και 14ος μισθός δεν συνάδει με το δημοσιονομικό πλαίσιο που ορίζουν η κυβέρνηση και οι ιμπεριαλιστές της Ε.Ε., αλλά εγκρίνει αυξήσεις μισθών (από 50% ως 90%) για δικαστικούς, εισαγγελείς και μητροπολίτες.
Οι συγγενείς των θυμάτων βαθιά εξοργισμένοι, έκαναν ένσταση κατά της απόφασης και συγχρόνως κατήγγειλαν ότι όχι μόνο δεν πήραν αυτά που τους είχε υποσχεθεί η εργοδοσία σαν τις ελάχιστες αποζημιώσεις αλλά και ότι πολλοί εργαζόμενοι εξαναγκάστηκαν σε παραίτηση αφού τα ψίχουλα που τους έδιναν σαν μισθό τα θεώρησαν (και σωστά) κοροϊδία. Αναρωτιούνται επίσης με ποιο σκεπτικό οι δυο πρώτες αποφάσεις προφυλάκισης άλλαξαν, αφού όλα τα στοιχεία δείχνουν εγκληματική ενέργεια. Είναι προφανές ότι οι αρχικές αποφάσεις προφυλάκισης ήθελαν να κατευνάσουν την οργή που μεταφράζονταν σε μαζικότατες κινητοποιήσεις καταγγελίας του εγκλήματος. Επτά μήνες μετά θεώρησαν ότι εκτονώθηκε η αγανάκτηση και ξεχάστηκε το εργοδοτικό έγκλημα.
Όμως οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να ξεχάσουν, αφού η περίπτωση της «Βιολάντα» δυστυχώς δεν είναι η μοναδική. Βαρύ φόρο αίματος στο βωμό του κέρδους πληρώνει η εργατική τάξη και ο εργαζόμενος λαός. Τα εργατικά ατυχήματα – εργοδοτικά εγκλήματα, που αφήνουν πίσω τους δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες σακατεμένους. Και όσο αυξάνονται αυτά τόσο πολλαπλασιάζονται τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών. Κανένα αστικό δικαστήριο λοιπόν δεν μπορεί να μπει φραγμός σε αυτήν την κατάσταση. Μόνο οι μαζικοί, διεκδικητικοί αγώνες εργατών και εργαζομένων μπορούν να ανατρέψουν την πολιτική που μας θέλει αναλώσιμους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου