Με τον Παναγιώτη Λίλλη στα χρόνια που έζησε , δούλεψε και δραστηριοποιήθηκε στο εργατικό και λαικό κίνημα στην Θεσσαλονίκη μέσα από τις γραμμές της ΟΣΕ και αργότερα της ΔΕΑ, μπορεί να μας χώριζαν αρκετά στα ιδεολογικά και στα πολιτικά αλλά μας ένωνε η προσπάθεια και το ενδιαφέρον για κοινές δράσεις και μετωπικές πρωτοβουλίες.
Στα αντιπολεμικό, στο αντιφασιστικό, στο εργατικό, στο αντιρατσιστικό και σε άλλα μέτωπα πάλης. Με τον Παναγιώτη ακόμη και στις διαφωνίες μας η συζήτηση ήταν πάντα συντροφική και σε αυτό έπαιζε σημαντικό ρόλο η δική του συμπεριφορά, ο μειλίχιος τρόπος με τον οποίο παρουσίαζε τις απόψεις του και τις διαφωνίες του, ο πολιτισμός των γνήσιων αριστερών ανθρώπων που τον διέκρινε. Στα χρόνια της έντονης δράσης του στην Θεσσαλονίκη πολλές φορές συμμετείχε και έκανε παρεμβάσεις σε κοινές εκδηλώσεις ή και σε ξεχωριστές του ΚΚΕ(μ-λ) και πάντα αυτές ήταν καλοδεχούμενες, έδιναν αφορμή για συζήτηση και κοινό προβληματισμό. Μια καλή και χρήσιμη "συνήθεια" εκείνων των χρόνων που έχει λείψει σε αυτούς τους άνυδρους καιρούς και η οποία βοηθούσε στην επικοινωνία και στην ανταλλαγή ιδεών ανάμεσα σε οργανώσεις και ρεύματα της επαναστατικής αριστεράς. Θα θυμάμαι τον Παναγιώτη Λίλλη πάντα με σεβασμό και συντροφικό πνεύμα, ταγμένο με αυταπάρνηση στην υπόθεση της απελευθέρωσης εργατικής τάξης και του διεθνισμού.
Δ. Παυλίδης
Δ. Παυλίδης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου