65 χρόνια από την δολοφονία του Στέφανου Βελδεμίρη
Στην δίνη των ιμπεριαλιστικών πολέμων, η νεολαία και ο λαός σε όλες τις χώρες της Ευρώπης ξεσηκώνεται, εξεγείρεται για να επιβάλλει τους όρους με τους οποίους θα ζει. Για να έχει τα λεφτά να σπουδάσει, να πληρώσει την πανάκριβη ενέργεια, και όχι να πληρώσει, του ξένους για τα συμφέροντας της πολέμους, ούτε με τα λεφτά της, ούτε με τη ζωή της.
Δίνουμε και φέτος την υπόσχεση ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν για το ψωμί, την δουλειά και την χαρά όπως έγραφε και το γνωστό σύνθημα της ΕΔΑ, η μνήμη του Στέφανου θα τιμάτε. Ότι οι αγώνες τους δεν πήγανε χαμένοι ακόμα και αν δεν έχουν βρει ακόμα την δικαίωση.
“Στέφανε, αγκαθοστέφανε,
το αγκάθινο στέφανο
στο μέτωπό σου
πελώριο φωτοστέφανο
στους κροτάφους του σύμπαντος.
Στέφανε, αιματοστέφανε,
τα ματωμένα 24 χρόνια σου,
24 απέραντα χρώματα
στον ορίζοντα.
Στέφανε, αστεροστέφανε,
έκλαψε η νύχτα όλα τα αστέρια της στο γυμνό σώμα σου.
ενώ μεσ’ απ’ τα σταυρωμένα χέρια σου το περιστέρι της νεότητάς σου
έφευγε μεταφέροντας
τ’ άσπρο και ρόδινο στέφανο
για της αυγής το μέτωπο.
Στέφανε, αστέφανε,
στεφανωμένε της αιωνιότητας,
επάνω στο μικρό τραπέζι σου
με το σφυρί, την πένσα και το κατσαβίδι σου
μαδάνε τα πορτοκαλάνθια τους οι μέρες μας.
Στέφανε, εργατοστέφανε,
η πέτσινη τσάντα σου
με τα εργαλεία της δουλειάς σου
και με το περιγιάλι της Θεσσαλονίκης σου
σα μια κουλούρα συρματόσκοινο
στου φεγγαριού το χέρι απόψε κρέμεται.
Και δε φοβόμαστε πια, Στέφανε
μη και κοπεί το φως
μη κι απομείνουμε στη μέση
καθώς διαβάζουμε τον ύμνο της ελευθερίας
που υπέγραψες με το αίμα σου.
Στέφανε, φωτοστέφανε,
με τη γαλάζια φόρμα σου
τη σκάλα της αθανασίας ανέβηκες
και ορθός με το λαμπρό ατσαλινό σου μεσ’ απ’ τις σιωπηλές πληγές μας πέρασες
το ασύντριφτο καλώδιο
για το μεθαυριανό
ηλεκτροφωτισμό του Κόσμου Στέφανε”.
“Ωδή στον Στέφανο Βελδεμίρη" του Γιάννη Ρίτσου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου