Σε μία εποχή που τα πειθαρχικά έχουν αναλάβει έργο και βγάζουν όλο και νέες φουρνιές εκπαιδευτικών προς εξέτασή (και στη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Ανατολικής Θεσσαλονίκης)…
Σε μία εποχή που οι εκπαιδευτικοί καλούνται να «διαχειριστούν» τη φτώχεια τους, αποδεχόμενοι τα κλεισίματα και τις συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων και τμημάτων ενώ παράλληλα σύμφωνα με το νέο πειθαρχικό δίκαιο για τους δημόσιους υπαλλήλους πρέπει να σιωπούν και να μη… φωνασκούν επί τη απειλή ποινής…
Σε μία εποχή που οι μισθοί και οι συντάξεις φτάνουν δε φτάνουν μέχρι το πρώτο δεκαπενθήμερο….
Σε μία εποχή που ο ένας υπουργός μιλά για την ανάγκη να αποδεχτούν οι οικογένειες να δέχονται φέρετρα με την σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο άλλος ότι «αν χρειαστεί και πάλι θα χύσουμε το αίμα μας για τους Αμερικάνους»…
…Σε αυτή τη ζοφερή εποχή η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Ανατολικής Θεσσαλονίκης θα γιορτάσει λέει την «ημέρα του εκπαιδευτικού», η παρουσία μάλιστα Προϊσταμένων και Διευθυντών σχολικών μονάδων «κρίνεται απαραίτητη» θυμίζοντας όχι απλά «άλλες εποχές» αλλά το βαρύ σκοτάδι που μας ετοιμάζουν σήμερα.
Αλλά ποιου εκπαιδευτικού ;
Αυτού που έχει γίνει λάστιχο για να καλύψει τα κενά και για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός προγράμματος που γίνεται όλο και πιο σκληρό και άπιαστο για τα παιδιά των εργαζόμενων, που πρέπει να αξιολογηθεί γιατί είναι «ανεπαρκής», που σέρνεται στις τάξεις γιατί δεν μπορεί να συνταξιοδοτηθεί ξεπερνώντας αρκετές φορές τα εξήντα γιατί η σύνταξη εξακοντίζεται στο μέλλον;
Είναι αρκούντως προκλητικός ένας τέτοιος εορτασμός!
Αρκούντως προκλητική είναι και η στάση (ή καλύτερα η …μη στάση) των συνδικαλιστικών οργάνων, ΔΣ και Συλλόγων πρωτοβάθμιας.
Ούτε μία ανακοίνωση, λέξη για την πρόκληση!
Ενδεχομένως κάποιοι να σκέφτονται και να συμμετέχουν, εκφράζοντας την γκρίνια τους ίσως ή και καθόλου υποτασσόμενοι στο πνεύμα του νέου πειθαρχικού πλαισίου με το οποίο κατά τα άλλα διαφωνούν.
Όπως έκαναν αρκετοί πρόεδροι και ΔΣ πριν δύο χρόνια όταν έδιναν παρόν στη συνάντηση με τον Περιφερειάρχη και τον Επόπτη αλλά βροντερό… απών έξω από τις διευθύνσεις όπου οι νεοδιόριστοι έδιναν τη δική τους μάχη ΜΟΝΟΙ ενάντια στην αξιολόγηση.
Φαίνεται ότι η αγωνιστική εμπειρία του Πειραιά, όπου επιχειρήθηκε η καθιέρωση δυνητικής αργίας στο κατώφλι της απόλυσης για την Χρύσα Χοτζόγλου και τον Δημήτρη Χαρτζουλάκη αλλά προσέκρουσε σε ένα μαζικό κίνημα αντίστασης που ανάγκασε την κυβέρνηση να υποχωρήσει και να επιτευχθεί μία νίκη μεγάλης σημασίας, όλα αυτά δεν μετρούν για τους «συνδικαλιστές» του κρατικού συνδικαλισμού και της συνδιαχείρησης.
Οι εκπαιδευτικοί θα γιορτάσουν τη μέρα «τους» στους δρόμους του αγώνα γιατί μόνο η μαζική και συλλογική πάλη μπορεί να ανοίξει χαραμάδες νίκης και αισιοδοξίας φωτίζοντας το ζόφο των ημερών που ζούμε και θέλουν να μας επιβάλλουν κυβέρνηση και πιθανοί διάδοχοι της επίθεσης.
Πολλά ερωτήματα μπορούν να τεθούν, όμως ένα είναι σίγουρο:
«Έτσι ήρθαν τα πράγματα μα έτσι δεν θα πάνε»!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου