Ο αγώνας για αξιοπρεπή στέγαση συνεχίζεται
2 Οκτωβρίου 2026
Έχουμε ήδη αναφερθεί στις συνεχιζόμενες διαδηλώσεις για αξιοπρεπή στέγαση στην Ισπανία, οι οποίες πυροδοτήθηκαν από την έξωση μιας 87χρονης γυναίκας με αναπηρία 50%, παρά τις προσπάθειες τουλάχιστον 400 ακτιβιστών έξω από την κατοικία της να αποτρέψουν την έξωση με διαμαρτυρίες.
Μπροστά στις μαζικές διαμαρτυρίες, της επιστράφηκε το διαμέρισμά της, και η Ένωση Ενοικιαστών προώθησε το αίτημα για αυτό που αποκαλούν «Διάταγμα Μαρικάρμεν». Μεταξύ των αιτημάτων, ένα κεντρικό σημείο είναι η κατάργηση του περιορισμού των συμβολαίων ενοικίασης στα 5 έτη και η μετατροπή τους σε συμβόλαια αορίστου χρόνου.
Η κυβέρνηση πρότεινε δύο διατάγματα με αυτόν τον τίτλο, χωρίς όμως να περιέχουν ούτε ίχνος του περιεχομένου του, τα οποία απορρίφθηκαν από το κοινοβούλιο την Παρασκευή. Η οργάνωση «Servir al Pueblo» ανέλυσε αυτές τις προτάσεις, δηλώνοντας ότι η πρώτη δεν είναι παρά μια τακτική μάρκετινγκ και κενές υποσχέσεις που δεν θα έλυναν το πρόβλημα, ακόμη και αν εφαρμοζόταν, προσθέτοντας:
«Και τι θα συμβεί αν ο ενοικιαστής δεν θέλει να υπογράψει σύμβαση με παράνομες ρήτρες; Ο ιδιοκτήτης θα του πει ότι υπάρχουν άλλοι 30 άνθρωποι που περιμένουν να δουν το διαμέρισμα. Και ο ενοικιαστής, απελπισμένος από τη δραματική κατάσταση της αναζήτησης στέγης, αναγκάζεται να υποκύψει σε κάθε απαίτηση. Το ίδιο συμβαίνει και με όσους ήδη ενοικιάζουν. Μια παράταση της σύμβασης ενοικίασης, στην καλύτερη των περιπτώσεων, απλώς μεταθέτει το πρόβλημα στο μέλλον. Δύο χρόνια αργότερα το πρόβλημα θα είναι το ίδιο ή χειρότερο, καθώς τα ενοίκια δεν σταματούν να αυξάνονται. Ακόμα κι έτσι, αν ο ιδιοκτήτης θέλει να διώξει τον ενοικιαστή, αυτό ακριβώς θα κάνει. Έχει στη διάθεσή του πολλά μέσα για να το πετύχει. Από το να προσποιηθεί ότι έχει κάποιο μέλος της οικογένειάς του που θα μείνει εκεί, μέχρι το να στείλει εταιρεία εκδίωξης
Το δεύτερο διάταγμα προβλέπει την αυτόματη παράταση των συμβολαίων ενοικίασης, αλλά όχι των συμβολαίων αορίστου χρόνου. Η οργάνωση «Servir al Pueblo» επισημαίνει ότι οι ιδιοκτήτες μπορούν επίσης να εκμεταλλευτούν αυτή τη διάκριση για να εκδιώξουν τους ενοικιαστές. Θεωρώντας αυτό ως μια ακόμη από μια σειρά κενών υποσχέσεων της κυβέρνησης, συνεχίζουν λέγοντας:
«Ο λαός έχει κουραστεί από τα ψέματά τους και δεν πιστεύει καθόλου σε αυτή την κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που υποσχέθηκε «απαγόρευση των εξώσεων» κατά τη διάρκεια της πανδημίας, αλλά συνέχισε με χιλιάδες εξώσεις κάθε μήνα. Μια κυβέρνηση που διακήρυξε «Όχι στο ΝΑΤΟ», αλλά τελικά παρέμεινε στην Ατλαντική Συμμαχία και αύξησε τις στρατιωτικές δαπάνες. Μια κυβέρνηση που είπε ότι θα καταργούσε τον «Νόμο της Σιωπής» [σημείωση του μεταφραστή: Ένας νόμος που περιορίζει σοβαρά το δικαίωμα στη διαμαρτυρία], αλλά ποτέ δεν το έκανε. Μια κυβέρνηση της «ένταξης», αλλά υπό την εξουσία της οποίας οι ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών εκτοξεύτηκαν στα ύψη και ο εγκληματικός νόμος περί μετανάστευσης δεν τροποποιήθηκε ούτε στο ελάχιστο. Μια φεμινιστική κυβέρνηση που δεν κούνησε ούτε το δάχτυλό της για να εγγυηθεί το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση, να προστατεύσει τις κακοποιημένες γυναίκες ή να διώξει ποινικά τους σωματέμπορους για την καταπολέμηση της πορνείας. Σχεδόν οκτώ χρόνια μετά την έναρξη της θητείας της, τα πράγματα είναι χειρότερα από κάθε άποψη: στέγαση, εκπαίδευση, υγειονομική περίθαλψη, πολεμοκαπηλεία, στρατιωτικοποίηση και καταστολή…»
Καλούν να απορριφθούν οι κοινοβουλευτικές ψευδαισθήσεις από το κίνημα για τη στέγαση, και πράγματι οι διαμαρτυρίες δεν σταμάτησαν από αυτά τα μέτρα. Το καταυλισμό διαμαρτυρίας στην Πουέρτα ντελ Σολ στη Μαδρίτη συνέχισε να μεγαλώνει, φτάνοντας την πέμπτη νύχτα του σε περίπου 2.000 άτομα. Ο καταυλισμός αυτός έχει λειτουργήσει ως σημείο συνάντησης διαφόρων λαϊκών αγώνων, κινητοποιώντας κυρίως τους νέους. Σε ένα δεύτερο άρθρο, η «Servir al Pueblo» ανέδειξε τρεις νίκες που έχει ήδη πετύχει ο καταυλισμός:
«Πρώτον, πολιτικοποιεί δεκάδες χιλιάδες νέους σε ολόκληρη τη χώρα. Η δεύτερη νίκη είναι ότι έχει επεκταθεί σε περισσότερες πόλεις: υπάρχει ήδη καταυλισμός στη Βαρκελώνη (Plaça Catalunya). Η τρίτη είναι ότι το κίνημα για τη στέγαση θα έχει ένα “καυτό φθινόπωρο” με πολλές κινητοποιήσεις.»
Στη συνέχεια αναλύουν τρεις ομάδες εχθρών που αντιμετωπίζουν επί του παρόντος οι διαδηλώσεις. Πρώτον, τους αντιδραστικούς και τους φασίστες, αναφέροντας το παράδειγμα ενός προβοκάτορα που ξυλοκοπήθηκε και εκδιώχθηκε από το στρατόπεδο. Δεύτερον, τους διεισδυμένους πράκτορες της σοσιαλδημοκρατίας και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τον αγώνα, και τρίτον, τα αστικά μέσα ενημέρωσης που προσπαθούν να παρουσιάσουν τη μαχητική νεολαία ως απλούς παραβάτες και εγκληματίες. Κλείνουν λέγοντας: «Η νεολαία έχει πει: Αρκετά. Η νεολαία θέλει να αγωνιστεί».
Αναφορά για την 1ή εβδομάδα του καταυλισμού της Πουέρτα ντελ Σολ
Έχει περάσει μια εβδομάδα από την έναρξη του καταυλισμού στην Πουέρτα ντελ Σολ. Μετά από μια διαδήλωση στην οποία συμμετείχαν πάνω από 10.000 άτομα υπέρ του δικαιώματος στη στέγαση και ως αντίδραση στην πρόσφατη έξωση της Μαρικάρμεν, δημιουργήθηκε αυθόρμητα ένας καταυλισμός στην κεντρική Πλάζα ντελ Σολ της Μαδρίτης.
Αυτό το στρατόπεδο, που ξεκίνησε με μόλις μερικές δεκάδες σκηνές, μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, μέχρι που γέμισε την πλατεία με περισσότερες από χίλιες σκηνές και χιλιάδες ανθρώπους που ήρθαν να υποστηρίξουν τον αγώνα για στέγαση. Σε ορισμένες ώρες της ημέρας, ειδικά το βράδυ, το πλήθος είναι τόσο πυκνό που είναι σχεδόν αδύνατο να κινηθεί κανείς μέσα στην πλατεία, κάτι που αποδεικνύει την αποφασιστικότητα των μαζών να αγωνιστούν για στέγαση.
Ομάδες φασιστών – που ενεργούν ως τσιράκια των «αετοειδών» επενδυτικών κεφαλαίων και των μεγάλων τραπεζών, όπως οι Desokupa και Núcleo Nacional – καθώς και το Δημοτικό Συμβούλιο της Μαδρίτης έχουν απειλήσει να εκκενώσουν τον καταυλισμό. Ωστόσο, μπροστά σε αυτή τη μαζική κινητοποίηση, καμία από αυτές τις ομάδες δεν έχει τολμήσει μέχρι στιγμής να επιτεθεί.
Η Επαναστατική Επιτροπή της Μαδρίτης κινητοποιεί ομάδες για δράσεις προς όφελος του λαού στη γειτονιά της Cañada Real. Επιπλέον, τοποθετήθηκαν αυτοκόλλητα στον καταυλισμό και διανεμήθηκε η εφημερίδα «Servir al Pueblo». Ο επαναστατικός Τύπος και η ανάγκη διάδοσης των εγχώριων και διεθνών ταξικών αγώνων προκάλεσαν μεγάλο ενδιαφέρον στον λαό.
Έχει επίσης εκφραστεί υποστήριξη για τον αγώνα στην Παλαιστίνη, καθώς και για την Ινδία και τον Λαϊκό Πόλεμο. Διανεμήθηκαν φυλλάδια της Διεθνούς Αντιιμπεριαλιστικής Ένωσης (AIL) σχετικά με την τρέχουσα Εβδομάδα Αλληλεγγύης προς τον Λαϊκό Πόλεμο στην Ινδία, η οποία πραγματοποιείται από τις 26 Σεπτεμβρίου έως τις 3 Οκτωβρίου. Ο κόσμος έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον, θέτοντας ερωτήσεις σχετικά με την Ινδία και την εν εξελίξει επανάσταση.
Κατά τη διάρκεια του καταυλισμού, όχι μόνο ακούγονται συνθήματα για τη στέγαση όπως «Δεν φεύγουμε – μένουμε!» ή «Δεν φεύγουμε γιατί δεν έχουμε σπίτι!», αλλά αυτά συνδέονται επίσης με τον αγώνα της εργατικής τάξης. Διάφορες εργατικές οργανώσεις, όπως οι παιδαγωγοί παιδιών ηλικίας 0 έως 3 ετών, έχουν έρθει στον καταυλισμό για να εκφράσουν τον αγώνα τους.
Είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί τους, και μας είπαν τα εξής:
«Τα παιδιά παραμελούνται εντελώς από τα ιδρύματα· τα σχολεία μας είναι επίσημα δημόσια, αλλά στην πραγματικότητα είναι ιδιωτικά.» Καταγγέλλουν την υψηλή αναλογία παιδιών ανά εκπαιδευτικό: στην Κοινότητα της Μαδρίτης, ένας εκπαιδευτικός μένει μόνος του με οκτώ βρέφη, 14 παιδιά ηλικίας 1–2 ετών ή 20 παιδιά ηλικίας 2–3 ετών. Αναφέρουν ότι βρίσκονται σε απεργία εδώ και 178 ημέρες· μέχρι στιγμής, το Υπουργείο έχει υποσχεθεί να μειώσει την αναλογία παιδιών ανά εκπαιδευτικό, αλλά οι εκπαιδευτικοί παραμένουν προσηλωμένοι στον αγώνα.
Καταγγέλλουν επίσης τις επισφαλείς συνθήκες υπό τις οποίες ζουν. «Κερδίζουμε τον κατώτατο μισθό στη Μαδρίτη, ο οποίος δεν αρκεί για να ζήσουμε (…) Δεδομένου ότι πρόκειται για έναν τομέα με υψηλή γυναικεία συμμετοχή, θεωρείται φυσιολογικό μια γυναίκα να παρέχει αυτή τη φροντίδα – γι’ αυτό δεν εκτιμάται και γι’ αυτό πληρωνόμαστε τόσο λίγα. Αυτό συμβαίνει και σε άλλους τομείς, όπως στο προσωπικό καθαρισμού ή στους εργαζόμενους στην κατ’ οίκον φροντίδα (SAD)». Προσθέτουν επίσης: «Υπάρχει μια σύγκλιση αγώνων εδώ· όλοι έχουν δικαίωμα σε αξιοπρεπή στέγαση, και εξαρτόμαστε από άλλους. Πολλοί από τους συναδέλφους μας ζουν με τους γονείς τους ακόμη και στην ηλικία των 40 ετών (…) Πώς μπορείς να δημιουργήσεις οικογένεια με αυτούς τους μισθούς, όταν δεν μπορείς καν να γίνεις οικονομικά ανεξάρτητος;»
Επιπλέον, σχολιάζουν τα προβλήματα που δημιουργεί ο αριθμός των παιδιών ανά τάξη για τα ίδια τα παιδιά: «Αν εμείς στην Προσχολική Εκπαίδευση δεν μπορούμε να στηρίξουμε τα άτομα που βρίσκονται ακόμα σε φάση ανάπτυξης [τα παιδιά] (…) αν ένα παιδί είναι περιορισμένο μαζί με πέντε άλλα άτομα που του λένε ότι δεν πρέπει να ενοχλεί κανέναν, δεν πρέπει να κάνει θόρυβο… του λένε ότι “ενοχλεί” τους άλλους, και αυτό δημιουργεί ένα πρόβλημα σχετικά με το πώς θα βλέπει τον εαυτό του στο μέλλον».
Ο καταυλισμός της Πουέρτα ντελ Σολ δεν αποτελεί πλέον απλώς έναν αγώνα για στέγαση – αν και αυτό παραμένει το κύριο θέμα – αλλά συγκεντρώνει πλέον διάφορους αγώνες: για την Παλαιστίνη, τα εργατικά δικαιώματα, τον αντιφασισμό, τον περιβαλλοντισμό και άλλα. Αυτός ο καταυλισμός αποτελεί ένδειξη της αγανάκτησης των μαζών – ειδικά της νεολαίας – απέναντι στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, το οποίο επιτίθεται όλο και περισσότερο σε αυτόν τον δίκαιο αγώνα με ολοένα και μεγαλύτερη καταστολή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου