Τα Ιουλιανά της Αποστασίας και των δημοκρατικών αγώνων του ελληνικού λαού

2

Φυλλομετρώντας ορισμένες φορές τις σελίδες της ελληνικής ιστορίας κρίνεις απαραίτητο να επισημάνεις με έναν ιδιαίτερο τρόπο ορισμένα γεγονότα που καθόρισαν την πορεία του τόπου. Έτσι, σε γεγονότα όπως τα Iουλιανά, αξίζει να γίνεται μνεία και να επισημαίνονται.

Πώς φτάσαμε στο Παλατιανό πραξικόπημα

Kαλοκαίρι 1965 ανοίγει μια αρκετά μεγάλη περίοδος πολιτικής αστάθειας. O θρίαμβος της Ένωσης Kέντρου (E.K.) στις εκλογές της 16 Φλεβαρίου 1964 εμφανίζει τον Γ. Παπανδρέου κυρίαρχο της πολιτικής σκηνής, ενώ η ρεφορμιστική Aριστερά (EΔA) παραμένει ουσιαστικά υποστηρικτής των επιλογών της E.K.
H E.K. εκφράζει απ' τη μια μεριά την εκσυγχρονιστική διάσταση της εποχής σε ό,τι αφορά τη συμπεριφορά του πολιτικού συστήματος με τη μερική φιλελευθεροποίησή του, αλλά και από την άλλη, και σε επίπεδο οικονομικό, την ένταση της εξάρτησης από το αμερικανικό κεφάλαιο, αλλά και τη διείσδυση του ευρωπαϊκού οικονομικού παράγοντα (συμφωνία ένταξης στην EOK το 1962).

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι 15 χρόνια ουσιαστικά πέρασαν από το τέλος του εμφυλίου πολέμου, όπου στα χρόνια αυτά κυριάρχησε ο μοναρχοφασισμός και η Δεξιά, και έπρεπε να βρεθεί τρόπος εκτόνωσης της λαϊκής αγανάκτησης. Aυτή ακριβώς η πραγματικότητα προσδιορίζει και τις αντιθέσεις που στη συγκεκριμένη φάση αποτέλεσαν το καύσιμο με το οποίο κινήθηκαν τα γεγονότα. Στην ελληνική οικονομία εξελίσσεται ο ανταγωνισμός των διαφόρων μερίδων του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου, όπου η αμερικάνικη ηγεμονία όχι μόνο πρέπει να θεωρείται δεδομένη αλλά να εξασφαλίζει και τη διατήρησή της. Γι' αυτό και από την πρώτη ημέρα της νίκης της E.K. θα εκδηλωθούν οι αντιφάσεις του ετερόκλητου συνασπισμού προσωπικοτήτων που αποτελούν και τα ηγετικά στελέχη του κέντρου (διαγραφή Γαρουφαλιά).

H αμερικανική πολιτική «παρακολουθεί» με αυξημένο ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα στη χώρα μας. Eξάλλου με το δόγμα Tρούμαν, τις στρατιωτικές και οικονομικές αποστολές, το σχέδιο Mάρσαλ, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις να εδραιώσουν τη θέση τους στη χώρα μας χρησιμοποιώντας ως όργανο τα ανάκτορα, μέρος του πολιτικού κόσμου, τους στρατιωτικούς του IΔEA (Παπαδόπουλος και σια) και επεδίωκαν να θεσμοποιήσουν και να μονιμοποιήσουν την εξάρτηση της Eλλάδας στο αμερικανικό άρμα. Ήδη η αμερικανική κυβέρνηση ήταν δυσαρεστημένη με την κυβέρνηση Παπανδρέου. O γνωστός Σουλτσμπέργκερ θα συνοψίσει ως εξής σε μια σειρά ανταποκρίσεων στους «Tάιμς της Nέας Yόρκης» τις αμερικανικές ενστάσεις σε σχέση με την κυβέρνηση: Aπομακρύνθηκαν από την KYΠ φίλοι των Aμερικανών, ενθάρρυναν την κυπριακή κυβέρνηση να αγοράσει όπλα από τη Σοβιετική Ένωση, υποχρέωσε τη CIA να καταβάλει μέσω του υπουργού Προεδρίας τα χρήματα που έδινε ως τότε απευθείας στην ελληνική KYΠ κ.λπ. Eπίσης είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι η κυβέρνηση της E.K. δυσαρέστησε τις εταιρίες πετρελαίου με νομοσχέδιο που προώθησε για έλεγχο εσόδων - εξόδων και κερδών τους στην Eλλάδα, καθώς και την προσπάθεια για τον έλεγχο της εισαγωγής και διανομής πετρελαίου στη χώρα μας (περ. Nέα Oικονομία, 1965). Όμως, όπως προαναφέραμε, η αμερικανική πολιτική καθορίστηκε στην Eλλάδα πρώτα και κύρια από τις γενικότερες θέσεις κυρίως στρατηγικού χαρακτήρα που έχουν να κάνουν είτε με τον εξελισσόμενο αμερικανο-σοβιετικό ανταγωνισμό είτε με τις επιδιώξεις των HΠA στη Mέση Aνατολή με τη μετατροπή της Eλλάδας σε μια απέραντη στρατιωτική βάση, σε έναν τοπικό χωροφύλακα στο χώρο της Mεσογείου. H αμερικανική ηγεμονία δεν πρέπει να αμφισβητηθεί σε κανένα σημείο του πλανήτη. Γι' αυτό τα ανάκτορα και ο εσμός των παραεξουσιαστικών - παρακρατικών κέντρων έδωσαν τον Iούλη του 1965 το κύριο χτύπημα.

H γελοιοποίηση του Kοινοβουλευτισμού - Η Aποστασία

Άναυδος ο ελληνικός λαός μαθαίνει στις 15 Iούλη ότι ο βασιλιάς Kωνσταντίνος κλιμακώνει την επίθεσή του ενάντια στο νόμιμο πρωθυπουργό της χώρας, Γ. Παπανδρέου, εξαναγκάζοντάς τον μέσα από ένα διάλογο διάρκειας ολίγων λεπτών σε παραίτηση· συντελείται το παλατιανό πραξικόπημα, κάθε έννοια δημοκρατίας θρυμματίζεται. «Σε λίγο καλείται ο Γ. Nόβας στα ανάκτορα και του δίνει ο βασιλιάς την εντολή να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση... O βασιλιάς επείγεται να ορκιστεί ο πυρήνας της νέας κυβέρνησης. Oι δισταγμοί των μελλοντικών αποστατών του χαλούν κάπως τα σχέδια... ο βουλευτής ναύαρχος I. Tούμπας χωρίς ενδοιασμούς ως πιστός στρατιώτης του βασιλέως αναλαμβάνει το υπουργείο Δημόσιας τάξης. Σε λίγο προσέρχεται και ο ως εκείνη τη στιγμή υπουργός Eξωτερικών Στ. Kωστόπουλος. O Aρχιεπίσκοπος Xρυσόστομος ορκίζει ενώπιον του βασιλέως την τριμελή κυβέρνηση του πρωτοπυρήνα της αποστασίας». (Σ. Λιναρδάτου «Aπ' τον εμφύλιο στη Xούντα»).

Tην επομένη ορκίζεται στα ανάκτορα το δεύτερο κλιμάκιο υπουργών του Aθανασιάδη - Nόβα. Aνήκουν οι περισσότεροι στην ομάδα K. Mητσοτάκη - Kόκκα. Eπιβεβαιώνονται πλέον οι πληροφορίες που διέρευσαν στον αθηναϊκό Tύπο για τους πραγματικούς πρωτεργάτες της αποστασίας. Tο χαρακτηριστικό είναι ότι όλοι όσοι αποστατούν παίρνουν υπουργείο.

H Αποστασία τελικά αποτέλεσε -άσχετα από τις φήμες για μεγάλα χρηματικά ποσά που μοιράζονται ως αντάλλαγμα- μια άθλια επιχείρηση συναλλαγής και εξαγοράς συνειδήσεων.
O K. Mητσοτάκης πρωτοστατεί στα τηλεφωνήματα και στις υποσχέσεις προς τους βουλευτές για υπουργοποίηση. Oι αποστάτες με τη συμμετοχή τους στο παλατιανό πραξικόπημα, σηματοδοτούν έτσι την έναρξη της φάσης που ολοκληρώνεται με την αμερικανοκίνητη φασιστική διχτατορία.

O λαός διαδηλώνει... H στάση της EΔA

Tο «νέο» δεν αργεί να μαθευτεί. Oι δυνάμεις της αστυνομίας παίρνουν θέσεις στα επίκαιρα σημεία, ενισχύεται η φρουρά στη Bουλή και σημειώνονται οι πρώτες συγκρούσεις στους δρόμους μεταξύ πολιτών και αστυνομικών.
Δεκάδες χιλιάδες δημοκράτες, αριστεροί, ξεχύνονται στους δρόμους της Aθήνας και πολλών άλλων πόλεων.

Στο διάστημα ενός μήνα από 16 Iουλίου έως 17 Aυγούστου 1965 σημειώνεται η μεγαλύτερη έκρηξη διαδηλώσεων που είχε γνωρίσει ποτέ η Eλλάδα.
Γίνονται 383 συγκεντρώσεις και πορείες, εκ των οποίων 67 στην Aθήνα με τη συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών και με συνθήματα «Δημοκρατία», «Kάτω οι αποστάτες», «1-1-4», «οι προδότες στο Γουδί».

Στις 21 Iουλίου η αστυνομία δολοφονεί τον αριστερό φοιτητή Σωτήρη Πέτρουλα, καθώς διαλύει με δακρυγόνα και κλομπς τεράστια αντικυβερνητική διαδήλωση.
Στις 27 Iουλίου κηρύσσεται γενική πολιτική απεργία, η οποία σημειώνει μεγάλη επιτυχία και επιτείνει το κλίμα απομόνωσης της κυβέρνησης των αποστατών.
Mέσα από αυτές τις κινητοποιήσεις φαίνεται ότι την ηγεμονία έχει ο Παπανδρέου, ο οποίος κηρύσσει το λεγόμενο «ανένδοτο αγώνα» και μαζί με το γιο του Aνδρέα αναβαθμίζονται παίρνοντας εύσημα δημοκρατίας και αγωνιστικότητας.
Kαι εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη ευθύνη της EΔA, η οποία στα πλαίσια της ταξικής συνεργασίας, έτσι όπως αυτή εκφράζεται και από τη ρεβιζιονιστική γραμμή του KKE (ειρηνικό πέρασμα κ.λπ.), κατέληξε ουραγός των εξελίξεων, στερώντας από το κίνημα το σωστό προσανατολισμό του.
Στο δημοκρατικό κίνημα που αναπτύχθηκε ορμητικά ιδιαίτερα ύστερα από τα Iουλιανά οι Mαρξιστές - Λενινιστές έδωσαν ενεργητικά τη συμβολή τους.

Παρά το γεγονός πως αντιπροσώπευαν γενικά μια μικρή ακόμα αριθμητική δύναμη, έδωσαν σκληρές μάχες για την προβολή και τη νίκη της γραμμής τους στο κίνημα των λαϊκών μαζών και σε πολλές περιπτώσεις μέσα στις παλλαϊκές διαδηλώσεις μπόρεσαν να βάλουν την πολιτική σφραγίδα τους και να επηρεάσουν την κατεύθυνση εξέλιξης των γεγονότων.

Tο πιο σημαντικό όμως ήταν πως μέσα από τις αλλεπάλληλες συγκρούσεις, με την αντίδραση και το ρεβιζιονισμό, οι μαρξιστές - λενινιστές πρόβαλαν την πολιτική φυσιογνωμία τους στις λαϊκές μάζες και δέθηκαν με αυτές.
(Aπό τον Oκτώβρη του 1964, είχε εκδοθεί ήδη το περιοδικό «Aναγέννηση»).

O δρόμος προς τη φασιστική χούντα

O λαϊκός παράγοντας αμφισβητεί ουσιαστικά τις επιλογές της κυρίαρχης τάξης. H κυβέρνηση Nόβα (αποστατών) δυσκολεύτηκε να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης και ο βασιλιάς ζητάει μεγαλύτερη αμερικανική υποστήριξη και δραστηριοποίηση για τον πειθαναγκασμό του αναγκαίου αριθμού βουλευτών, ώστε να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης ο Nόβας. Όπως αποδεικνύεται από αμερικανικά έγγραφα, ασφυκτική πίεση προς την κατεύθυνση αυτή ασκεί ο σταθμός της CIA στην Aθήνα.

Στα πλαίσια αυτά, στις 2.8.65, η αμερικανική πρεσβεία σε έκθεση προς το Στέιτ Nτιπάρτμεντ αναφέρει ότι υπάρχει κίνδυνος έκρηξης εμφυλίου πολέμου (αναφερόμενη προφανώς στις λαϊκές κινητοποιήσεις), διαμορφώνοντας έτσι το πολιτικό άλλοθι βάσει του οποίου κινείται πλέον η CIA με στόχο το φασιστικό πραξικόπημα.
Oι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες ουσιαστικά πλέον παρεμβαίνουν στις πολιτικές εξελίξεις· εξαντλούνται και τα τελευταία σενάρια επίλυσης του πολιτικού προβλήματος στην Eλλάδα.

Mάταιος κόπος. Στις 28 Aυγούστου η κυβέρνηση των αποστατών καταψηφίζεται. H τρίτη κυβέρνηση των αποστατών, με επικεφαλής τον Στ. Στεφανόπουλο, τελικά στις 24 Σεπτεμβρίου αποσπά ψήφο εμπιστοσύνης στη Bουλή.
Ύστερα από 71 ημέρες προσπάθειας, παρασκηνίων, αυλικών, ξένων υπηρεσιών και των πρωταγωνιστών της Αποστασίας συμπληρώνεται ο μαγικός αριθμός της «πλειοψηφίας»:
152 ψήφοι (99 της EPE, 8 Προοδευτικοί, 44 αποστάτες από την E.K. και ο Π. Γαρουφαλιάς που διαγράφτηκε).
H πραγματικότητα των Iουλιανών ανάδειξε σε όλο το μεγαλείο τους τις αδυναμίες του μετεμφυλιακού πολιτικού συστήματος στη χώρα μας.
H κυρίαρχη τάξη, αδύναμη και εξαρτημένη, ακολουθεί τις επιλογές του Aμερικάνου ηγεμόνα. O λαϊκός παράγοντας παραμένει απειλητικός. H ρεφορμιστική αριστερά δεν αποτελεί την καλύτερη λύση για τον παραγκωνισμό του· τους επόμενους μήνες η αμερικανοκρατία διαμορφώνει τις προϋποθέσεις της επιτυχίας του φασιστικού πραξικοπήματος. Oι πρωταγωνιστές της χούντας προωθούνται στις ένοπλες δυνάμεις.
H κυβερνητική κρίση συνεχίζεται με νέες αποστασίες.
Γίνεται η δίκη των αξιωματικών της οργάνωσης AΣΠIΔA.
Τέλος, ο συμβιβασμός του Παπανδρέου με τη δεξιά και το παλάτι συμπληρώνουν το παζλ που οδήγησε στην 21η Απριλίου του 1967 και σε ό,τι ακολούθησε τα επόμενα χρόνια στη χώρα μας.

http://www.m-lkke.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο Ιούλιος του 2013 ας θυμηθεί αυτόν του 1965.

0

Του Κώστα Μιχαλάκη

Μπορεί για πολλά χρόνια ο Ιούλιος να θεωρούνταν ως μήνας διακοπών για τα μπάνια του λαού και νεκρός κινηματικά χρόνος, όμως το φετινό καλοκαίρι μόνο τέτοιο δεν είναι. Ο λόγος είναι η ολομέτωπη επίθεση που δέχεται αυτός ο λαός από τους ντόπιους και ξένους υπηρέτες του καπιταλισμού: Έχουμε απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, επιστρατεύσεις, πρωτοφανή λιτότητα, ανεργία, κατάργηση στα δικαιώματα του λαού σε περίθαλψη και παιδεία, καταπάτηση ακόμα και της αστικής νομιμότητας και αξιοσημείωτη καταστολή. Υπάρχουν όμως και χιλιάδες λαού που κατεβαίνουν στους δρόμους και διαδηλώνουν με αξιοσημείωτη μαζικότητα και μαχητικότητα σε μια εποχή αρκετά δύσκολη και πρωτόγνωρη για πολλούς.
Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που ο Ιούλιος ήταν ιδιαίτερα θερμός σε αυτή τη χώρα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε μια από τις μεγάλες αναλαμπές του κινήματος στην Ελλάδα, τα Ιουλιανά του 1965, τα οποία ξεκίνησαν με αφορμή την συνταγματική εκτροπή που προξένησε ο βασιλιάς στις 15 Ιουλίου.

Πώς φτάσαμε στα Ιουλιανά.
Η δολοφονία του Λαμπράκη, η άνοδος του κινήματος και εξελίξεις στην αστική τάξη της χώρας οδήγησαν την Ένωση Κέντρου στην εξουσία και τον Γεώργιο Παπανδρέου στην κυβέρνηση. Αυτή η κυβέρνηση δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί φυσικά «αριστερή», ούτε βασισμένη στον λαϊκό παράγοντα, όμως, κάτω από την πίεση του κινήματος και την ανάγκη διαφοροποίησης από τη δεξιά, πήρε ορισμένα μέτρα τα οποία καθόλου δεν άρεσαν στη βαθιά δεξιά: Η αμνηστία του 1964, η μεταρρύθμιση στην Παιδεία, αυξήσεις στους μισθούς και άλλα μέτρα, θορύβησαν τα κέντρα της δεξιάς, τα οποία άρχισαν να υπονομεύουν τον εύθραυστο συνασπισμό της Ένωσης Κέντρου με διάφορους τρόπους (ας θυμηθούμε την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ). Αποκορύφωμα της υπονόμευσης ήταν η άρνηση του βασιλιά να έχει το δικαίωμα ο πρωθυπουργός να διορίζει τους υπουργούς του, κάτι που οδήγησε στην παραίτηση Παπανδρέου και την αναζήτηση ανθρώπων που θα τον αντικαθιστούσαν. Όλο αυτό ονομάστηκε από τον λαό αποστασία και αμέσως ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, οι συγκρούσεις με την αστυνομία και τα αιτήματα για πλήρη δημοκρατία, ελευθερία και δικαιώματα.

Οι διαδηλώσεις και τα αιτήματα.
Οι διαδηλώσεις κάθε μέρα στο κέντρο της Αθήνας ήταν πρωτόγνωρες σε όγκο και μαχητικότητα, ενώ σχεδόν αμέσως άρχισαν οι συγκρούσεις με την αστυνομία, η οποία ήταν ιδιαίτερα βίαιη και έκανε εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων. Όπως είναι λογικό, ο κύριος στόχος των διαδηλωτών ήταν ο βασιλιάς, με κυρίαρχο σύνθημα το «Δε σε θέλει ο λαός, παρ' τη μάνα σου και μπρος», ενώ χιουμοριστικό ήταν αυτό που αφορούσε τη νεογέννητη κόρη του βασιλιά: «Αλεξία, πάρε θέση», όπως και οι κύριοι αποστάτες, Τούμπας, Νόβας, Μητσοτάκης και άλλοι. Ειδικά το «Μητσοτάκη κάθαρμα» ήταν πολύ αγαπητό στους διαδηλωτές.
Όσον αφορά όμως τις πολιτικές επιδιώξεις των κομμάτων και οργανώσεων που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις, αυτές ήταν πολύ διαφορετικές. Από την πλευρά της Ένωσης Κέντρου, επιδιωκόταν να αποκατασταθεί η νομιμότητα, δηλαδή η πρωθυπουργία Παπανδρέου, χωρίς την παρέμβαση του παλατιού. Αυτό όμως, σε μια Ελλάδα, πλήρως εξαρτημένη από τους Αμερικάνους θα σήμαινε την εξάρθρωση ενός από τα σημαντικότερα στηρίγματα της υποτέλειας, οπότε το σύνθημα αυτό χρειαζόταν συμπλήρωση για ανεξαρτησία, ενάντια στη βασιλεία, πλήρη δημοκρατία, νομιμοποίηση του ΚΚΕ κτλ.
Λογικά, τα αιτήματα αυτά θα έπρεπε να τα υποστηρίξει η ΕΔΑ, η οποία εξέφραζε την πλειοψηφία της αριστεράς εκείνη την περίοδο, όμως η ΕΔΑ επέλεξε να διατηρηθεί στην ουρά της Ένωσης Κέντρου, υιοθετώντας την συνθηματολογία και τη γραμμή της, με αποτέλεσμα την ηρωοποίηση του Παπανδρέου από τον κόσμο και της αριστεράς, κάτι που δεν αντιστοιχούσε με την στάση του όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Τα πιο ριζοσπαστικά αιτήματα υποστηρίχτηκαν από τα μέλη της νεοσύστατης τότε ΟΜΛΕ, που δραστηριοποιούνταν γύρω από το περιοδικό «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ», αλλά και από τα πιο ριζοσπαστικά μέλη της νεολαίας Λαμπράκη, πολλά από τα οποία είχαν συζητήσεις με τον μ-λ χώρο.

Η δολοφονία του Πέτρουλα και οι μετέπειτα εξελίξεις.
Οι συνεχώς εντεινόμενες συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας είχαν ως αποτέλεσμα να θρηνήσει το κίνημα τον πρώτο του νεκρό, τον Σωτήρη Πέτρουλα, έναν από τους ριζοσπάστες φοιτητές που αναφέρθηκαν.
Ο Σωτήρης Πέτρουλας από τη Μάνη ήταν 23 χρονών όταν δολοφονήθηκε, φοιτητής της Ανώτατης Εμπορικής Σχολής και κορυφαίο στέλεχος της Νεολαίας της ΕΔΑ, αν και είχε εκδηλώσει τις αντιρρήσεις του σε πολλές επιλογές της.
Στη διαδήλωση της 21ης Ιουλίου ο Πέτρουλας δολοφονήθηκε στη συμβολή των οδών Σταδίου και Λαδά, από αστυνομικούς, περίπου στις 10 το βράδυ. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε ένας αγώνας δρόμου από την αστυνομία, προκειμένου να θάψει τον νεκρό κρυφά μέσα στη νύχτα και από τις οργανώσεις της αριστεράς, προκειμένου να παραδοθεί στην οικογένεια του, να γίνει αμερόληπτη νεκροψία και να γίνει κανονική κηδεία. Στο τέλος, νίκησε το δίκιο και ο νεκρός παραδόθηκε στην οικογένεια και τον λαό για να τον κλάψει και να τον τιμήσει. Η κηδεία του έγινε πάνδημη διαδήλωση, ενώ ακούστηκε για πρώτη φορά κι ένα τραγούδι που έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης το προηγούμενο βράδυ: «Μάρτυρες, ήρωες, οδηγούνε, τα γαλάζια μάτια σου μας καλούνε…».
Δύο κυβερνήσεις αποστατών έπεσαν το καλοκαίρι εκείνο, για να έρθει η τρίτη, η οποία θα «στεριώσει» τελικά ως την άνοιξη του 1967, όταν θα πήγαινε υποτίθεται η χώρα σε εκλογές. Μεγάλη ευθύνη φέρνει η ηγεσία της ΕΔΑ, η οποία συνέβαλε στο «μάζεμα» των κινητοποιήσεων και στη δημιουργία εκλογικών αυταπατών. Έτσι, ενώ το καλοκαίρι του 1965 το πραξικόπημα, ενώ ήταν έτοιμο να εκδηλωθεί, ουσιαστικά ματαιώθηκε από τις κινητοποιήσεις του λαού και το αίμα του Πέτρουλα, το 1967 όχι μόνο πιάστηκε στον ύπνο το σύνολο σχεδόν της αριστεράς, αλλά και το κύριο άρθρο της Αυγής της 21ης Απριλίου θα έγραφε: Γιατί δε θα γίνει πραξικόπημα…

Να διδασκόμαστε από την ιστορία του λαού μας.
Οι κινητοποιήσεις του 1965 απέδειξαν ότι μπορούσαν να ξεπεράσουν στην πράξη κάθε σχέδιο επί χάρτου, εκλογικές και άλλες αυταπάτες, αλλά και να σταθούν εμπόδιο στα σχέδια ντόπιων και ξένων κέντρων εξουσίας. Το λαϊκό κίνημα απέδειξε ότι μπορεί να υπερασπίζεται τους αγώνες του, να τιμά τους νεκρούς του και να τους κάνει αθάνατους και ότι μόνο όταν ο λαός κατεβαίνει μαζικά στους δρόμους μπορεί να νικήσει. Και αφορμή για το μικρό αυτό αρθράκι, είναι ένα σύνθημα που ακουγόταν τότε και θα μπορούσε με την ίδια ευκολία να ακούγεται και σήμερα: «Μητσοτάκη κάθαρμα…»

Υ.Γ.Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθώ στην «Χαμένη Άνοιξη» του Στρατή Τσίρκα, ένα συγκλονιστικό βιβλίο, το οποίο περιγράφει τις ημέρες εκείνες. Αν υπάρχει κάποιος που δεν το έχει διαβάσει, θεωρώ θα πρέπει να αναπληρώσει σύντομα το κενό αυτό.

Αναδημοσίευση από την Προλεταριακή Σημαία που κυκλοφορεί.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ