ΙΡΑΚ | Οι δολοφονίες δεν σταμάτησαν ποτέ…

2

Τις τελευταίες 28 ημέρες, ο λαός του Ιράκ βρίσκεται σε ξεσηκωμό. Με αφορμή την αποπομπή ενός στρατηγού, ο οποίος όπως λέγεται διακρίθηκε στις μάχες ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, ο ιρακινός λαός ξεχύθηκε στους δρόμους. Φυσικά, τα αίτια πρέπει να αναζητηθούν αλλού. Εκατομμύρια Ιρακινοί στερούνται πρόσβασης στην εκπαίδευση, στη στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ακόμα και στη δυνατότητα να έχουν ηλεκτρισμό και πόσιμο νερό στα σπίτια τους. Όλα αυτά σε μία χώρα χωρίς υποδομές, όπου η ανεργία, ειδικά στους νέους, είναι τεράστια.

Η απάντηση της ιρακινής κυβέρνησης ήταν η ανελέητη τρομοκρατία και καταστολή που έχει επιδείξει όλες αυτές τις μέρες, απέναντι στους διαδηλωτές. Οι δυνάμεις καταστολής άνοιξαν πυρ εναντίον των διαδηλωτών στη σιιτική πόλη Kerbala, σκοτώνοντας 14 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 865, ενώ νωρίτερα άλλοι 3 διαδηλωτές υπέκυψαν στα τραύματά τους στην πόλη Nassiriya. Μέχρι την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο, ο αριθμός των δολοφονημένων από τις ένοπλες δυνάμεις έχει ξεπεράσει τους 250, με τις διαδηλώσεις πάντως να μην κοπάζουν, αντιθέτως να ενισχύονται με τη συμμετοχή μαθητών και φοιτητών. Η κυβέρνηση βρίσκεται πλέον σε πολιτική κρίση και κινδυνεύει να πέσει.

Η στρατιωτική επέμβαση των Αμερικανών ιμπεριαλιστών το 2003 άνοιξε το κουτί της Πανδώρας για τον ιρακινό λαό. 100.000 νεκροί και μία χώρα μέσα στα ερείπια. Και όταν κόπασε η μπόρα του πολέμου, άρχισε η κατοχή. Μία κατοχή στην οποία κυριάρχησε και κυριαρχεί η μαζική τρομοκράτηση και οι δολοφονίες ιρακινών πολιτών από τις αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις. Οι διαδοχικές κυβερνήσεις-όργανα των Αμερικανών που ανήλθαν στην εξουσία τα επόμενα χρόνια, καταλήστευαν τον πλούτο της χώρας, οδηγώντας τον λαό του Ιράκ στη φτώχεια και την ανέχεια. Απέναντι σε όλα αυτά λοιπόν, ο λαός σήκωσε το ανάστημά του και αντιπαρατίθεται ανοιχτά στους δυνάστες του.

Όπως είναι φυσικό, τα ελληνικά ΜΜΕ, εδώ και ένα μήνα τηρούν σιγή ασυρμάτου για τη σφαγή. Πλήρως στοιχισμένα και ευθυγραμμισμένα με τις εντολές και τις επιταγές των ιμπεριαλιστών “συμμάχων”, είδαμε τη ζέση με την οποία κάλυπταν τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα, πίνοντας νερό στο όνομα του “δημοκράτη” Juan Gerardo Guaidó, ανδρείκελου των Αμερικανών. Γνήσιοι υποτακτικοί των Αμερικανών και Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, οι οποίοι είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στο Ιράκ και τη γύρω περιοχή, εδώ και πολλά χρόνια.

Είναι ζητούμενο το αν αυτή η δίκαιη οργή του ιρακινού λαού θα καταφέρει να συγκροτηθεί απέναντι στις ντόπιες εξαρτημένες κυβερνήσεις και τους ξένους ιμπεριαλιστές, σε μία προοδευτική κατεύθυνση, για να μπορέσει ο λαός να διεκδικήσει καλύτερους όρους για τη ζωή του.

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ιράκ: Οι γάμοι κοριτσιών από 9 χρονών και οι μαχητές "μίας χρήσης"

0

"Την έντονη αγανάκτηση των επικριτών του έχει προκαλέσει ένα νομοσχέδιο το οποίο προτάθηκε από σιίτες βουλευτές στο Ιράκ και το οποίο προβλέπει τον γάμο κοριτσιών, ακόμη και πριν φτάσουν στην εφηβεία (9 χρονών). Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο επικριτές του, ανοίγει ο δρόμος «για τον βιασμό παιδιών»."
Αυτά αναφέρει το δημοσίευμα του "Βήματος", επικαλούμενο διεθνείς αντιδράσεις από ξένες κυβερνήσεις και την την αποστολή του ΟΗΕ στο Ιράκ (UNAMI).

Θέλουμε να υπενθυμίσουμε με αφορμή το συγκεκριμένο δημοσίευμα, ότι ήτανε οι σιιτικές πολιτοφυλακές και ο στρατός της κυβέρνησης του Ιράκ που σύμφωνα με το "Βήμα" και τον διεθνή τύπο "απελευθέρωσαν" την Μοσούλη απο το Ισλαμικό Κράτος. Η "απελευθέρωση" αυτή, γιορτάστηκε από τα διεθνή μέσα ως χτύπημα εναντίων του φονταμενταλισμού, ως επικράτηση των μετριοπαθών μουσουλμανικών δυνάμεων. Επίσης να υπενθυμίσουμε ότι η εκστρατεία αυτή έγινε με κάθε επισημότητα στα πλαίσια του "πολέμου κατά της τρομοκρατίας", με επίβλεψη και καθοδήγηση του Αμερικάνικου στρατού, στήριξη των Ρώσων, των Ιρανών κτλ.

Αυτό το μεσαιωνικό φαινόμενο που γυρίζει το Ιράκ αιώνες πίσω, αποκαλύπτει την φύση των δυνάμων με τις οποίες συνεργάζεται στο έδαφος ο ιμπεριαλισμός και ποιοι πραγματικά εκκολάπτουν τον σκοταδισμό. Επίσης αποκαλύπτει την αναξιοπιστία όλων εκείνων των μέσων ενημέρωσης που θέλουν να εμφανίζουν το κράτος και την κυβέρνηση του Ιράκ ως κανονικά μορφώματα. Ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για έκτρωματα, αποτέλεσματα της Αμερικάνικης κατοχής, του ντόπιου δωσιλογιμού και των εμφύλιων σφαγών που προκάλεσαν. Εκτρώματα στο έδαφος ων οποίων αναπτύσσεται κάθε είδος κοινωνική οπισθοδρόμηση.

Δεν μπορούμε, τέλος, να κρύψουμε ότι είμαστε δύσπιστοι για την σκοπιμότητα τέτοιων δημοσιευμάτων. Δεν πρόκειται για ευαισθησία που αφορά τα "ανθρώπινα διαιώματα", αλλά μάλλον πρόκειται για προϊόν πίεσης των Αμερικάνων για την αυξανόμενη ιρανική επιρροή στην κυβέρνηση και το κοινοβούλιο του Ιράκ -όσο μπορείς να το αποκαλέσεις κοινοβούλιο. Ξαφνικά, οι σιίτες του Ιράκ από μαχητές ενάντια στον σκοταδισμό και την "τρομοκρατία" μετατράπηκαν σε φονταμενταλιστές που υπογράφουν μεσαιωνικά νομοσχέδια, για να ξαναγίνουν μαχητές της ελευθερίας όταν τα ξαναβρούνε με τις ΗΠΑ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σχετικά με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε Συρία και Κουρδιστάν*

0

Θα μπορούσε κανείς να περιμένει πως μια κρίση τέτοιας κλίμακας, όπως αυτή που μαστίζει σήμερα τη Συρία και το Ιράκ, θα προκαλούσε μια μαζική χερσαία ιμπεριαλιστική στρατιωτική επέμβαση. Όμως η κυβέρνηση Ομπάμα απέρριψε αυτό το ενδεχόμενο. Με βάση την αποτυχία τους στο Ιράκ, οι Αμερικάνοι διαπίστωσαν ότι για τη διευθέτηση τέτοιων προβλημάτων δεν αρκεί να εισβάλλουν σε μια χώρα, αλλά πρέπει επίσης να είναι σε θέση να εγκαθιστούν και να διατηρούν εκεί μια σταθερή κυβέρνηση. Πρόκειται γι’ αυτό που ακούμε να αποκαλείται από τα μέσα ενημέρωσης «Δόγμα Ομπάμα».

Οι ιμπεριαλιστές δεν (ξανα)εισέβαλαν μαζικά στη Συρία και στο Ιράκ επειδή συνειδητοποιούν ότι, παρά τη στρατιωτική τους ισχύ, αντιμετωπίζουν πολιτική αδυναμία. Συν το γεγονός ότι μια εισβολή στις δύο αυτές χώρες θα δημιουργούσε αντιδράσεις από πλευράς της Ρωσίας και του Ιράν. Οι ΗΠΑ δεν έχουν καμία όρεξη να εμπλακούν σε πολυδάπανες στρατιωτικές κατοχές και διπλωματικές αντιπαραθέσεις. Όσο για τη Γαλλία, αυτή ούτως ή άλλως δεν μπορεί να έχει τέτοιας εμβέλειας φιλοδοξίες: δεν είναι σε θέση να κατέχει χώρες όπως η Συρία ή το Ιράκ.

Έχουμε ήδη επισημάνει ότι οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, στρατιωτικές, οικονομικές ή διπλωματικές, είτε είναι άμεσες είτε έμμεσες, από τη στιγμή που εντείνουν την αντίφαση μεταξύ ιμπεριαλιστικών χωρών και λαών υπό την κυριαρχία τους, γεννούν τέτοιου είδους καταστάσεις κρίσης που, καθώς φαίνεται, είναι ανεξέλεγκτες. Το μόνο που καταφέρνουν αυτές οι επεμβάσεις είναι να πυροδοτούν, ή τουλάχιστον να σπέρνουν το χάος. Σε καμία περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με μια υπολογισμένη και συνειδητή βούληση των ιμπεριαλιστών, σε αντίθεση με αυτό που θα μπορούσαν να ισχυριστούν οι συνωμοσιολόγοι, πράγμα που ισοδυναμεί με υπερεκτίμηση της ικανότητας των ιμπεριαλιστών να ελέγχουν τις αντιφάσεις των πολιτικών τους. Πρόκειται απλώς για το αναπόφευκτο αποτέλεσμα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (πρώην Ζαΐρ), όπου ολόκληρες περιοχές της επικράτειας βρίσκονται εδώ και δεκαετίες υπό τον έλεγχο αιμοσταγών παραστρατιωτικών ομάδων, συνιστά παράδειγμα της διαιώνισης τέτοιων καταστάσεων. Είναι η απτή ένδειξη της κρίσης του ιμπεριαλισμού. Οι επιθέσεις που δεχόμαστε εδώ στη Γαλλία δεν είναι παρά μία από τις συνέπειες αυτής της κρίσης, η οποία επεκτείνεται στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις. Και καλό είναι να επισημάνουμε ότι αυτό που ζήσαμε στις 13 Νοέμβρη στο Παρίσι ή στις 14 Ιουλίου στη Νίκαια δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που υφίστανται διαρκώς οι Σύριοι (βομβαρδισμοί στο Χαλέπι) ή οι Κογκολέζοι.

Το «Δόγμα Ομπάμα» αναδεικνύει επιπλέον το γεγονός ότι οι ιμπεριαλιστές είναι πιο αδύναμοι απ’ όσο νομίζουμε, πως δεν μπορούν να ελέγχουν τα πάντα. Αυτό το γεγονός είναι εξ αντικειμένου ενθαρρυντικό για τους καταπιεζόμενους και τους εκμεταλλευόμενους, δίχως να σημαίνει πως οι αδυναμίες των ιμπεριαλιστών θα οδηγήσουν κατ’ ανάγκη σε ενδυνάμωση του στρατοπέδου του λαού.

Έχει επίσης σημασία να αντιπαρατεθούμε στον κάλπικο και οπορτουνιστικό «αντιιμπεριαλισμό», που εκφράζεται με την υποστήριξη του φασιστικού καθεστώτος του Άσαντ ή των στρατιωτικών επεμβάσεων της Ρωσίας και του Ιράν στη Συρία, με το πρόσχημα ότι όλες οι συμμαχίες δικαιολογούνται προκειμένου να αντιταχθούμε στην ηγεμονική βούληση της αμερικάνικης υπερδύναμης. Το γεγονός ότι το συριακό καθεστώς αντιτίθεται στις ΗΠΑ, στη Γαλλία και στη Μεγάλη Βρετανία δεν το καθιστά μια συνεπή αντιιμπεριαλιστική δύναμη. Άλλωστε, αυτό το καθεστώς χαίρει της απόλυτης υποστήριξης της Ρωσίας, η οποία είναι ξεκάθαρα μια ιμπεριαλιστική δύναμη (ανταγωνιστική των ΗΠΑ) που επιδιώκει να διατηρήσει και να επεκτείνει την επιρροή της.

Σχετικά με τη στρατιωτική συμμαχία των Κούρδων με τους ιμπεριαλιστές

Γεννιούνται πολλά ερωτηματικά αναφορικά με τους δεσμούς που διατηρούν το PYD, το ηγετικό κόμμα στη Ροζάβα, και τα ένοπλα τμήματά του, τα YPG/YPJ [1] με τους ιμπεριαλιστές. Η Voie Prolétarienne (VP) ανέκαθεν υποστήριζε τη γενική αρχή της αντίθεσης σε κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση, άμεση ή έμμεση, στις χώρες υπό κυριαρχία.

Σήμερα, οι YPG/YPJ έχουν συνάψει ανοιχτή στρατιωτική συμμαχία με έναν ιμπεριαλιστικό συνασπισμό στη Συρία [2]. Αυτή η συμμαχία εδραιώθηκε στη διάρκεια της πολιορκίας στο Κομπάνι. Τη στιγμή εκείνη, αν δεν υπήρχαν οι μαζικές αεροπορικές επιδρομές των δυτικών δυνάμεων προς υποστήριξη των πολιορκημένων κουρδικών δυνάμεων, το πιο πιθανό είναι πως η Ροζάβα θα είχε ισοπεδωθεί από τον ISIS. Από την άλλη, οι ιμπεριαλιστές διαπίστωσαν ότι οι YPG αποτελούσαν τη μοναδική δύναμη επί τόπου ικανή να πολεμήσει με συνέπεια ενάντια στον ISIS. Όλες τους οι προσπάθειες να στήσουν τηλεκατευθυνόμενες μονάδες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού κατέληξαν συνολικά σε αποτυχία.

Η πολιτική που εφαρμόζουν την τρέχουσα περίοδο οι ιμπεριαλιστές έναντι του ISIS έχει βραχυπρόθεσμες βλέψεις. Υποστηρίζουν σήμερα τους Κούρδους ως τη μοναδική δύναμη που εναντιώνεται αποτελεσματικά στον ISIS. Και ταυτόχρονα υποστηρίζουν την Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, η οποία μάχεται τους Κούρδους.

Εξάλλου, ο τουρκικός στρατός εισχώρησε στην Ροζάβα με κύριο στόχο να χτυπήσει τους Κούρδους, και όχι τόσο τον ISIS. Παρά ταύτα, οι ΗΠΑ επιδίωξαν να συνάψει η Τουρκία με τους Κούρδους μια μορφή συμφωνίας προκειμένου να μοιραστούν τον εδαφικό έλεγχο της βόρειας Συρίας, ενώ δήλωσαν ότι θα αντιτίθεντο στην κήρυξη ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους.

Οι στρατηγικές που προσπάθησαν να εφαρμόσουν ώστε να συγκροτήσουν δυνάμεις που θα βρίσκονται υπό τον έλεγχό τους (Ελεύθερος Συριακός Στρατός, Εθνικό Συριακό Συμβούλιο κλπ), προκειμένου να ανατρέψουν τον Άσαντ και να εξολοθρέψουν τον ISIS, κατέληξαν σε αποτυχία. Κατόπιν τούτου, αναγκάστηκαν να διαπραγματευθούν με το συριακό καθεστώς και να υποστηρίξουν τις ήδη υπάρχουσες δυνάμεις ώστε, τουλάχιστον, να συγκρατήσουν την επέλαση του ISIS, δυνάμεις ωστόσο που έχουν πολιτικούς στόχους διαφορετικούς από τους δικούς τους. Έχουμε να κάνουμε με την ένδειξη ακόμη μιας σχετικής αδυναμίας των ιμπεριαλιστών. Την ίδια στιγμή, είναι βέβαιο ότι ευελπιστούν να διαφθείρουν το κουρδικό κίνημα έτσι ώστε να το κάνουν να αποποιηθεί τον αρχικό του στόχο, να το μετατρέψουν σε καθαρά φιλοϊμπεριαλιστική δύναμη, στα πρότυπα της αυτοαποκαλούμενης «Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν» στο Ιράκ, την οποία ανέθεσαν οι ιμπεριαλιστές στην κλίκα του Μπαρζανί.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες τούς προμήθευσαν όπλα. Ειδικές δυνάμεις δυτικών χωρών (αμερικανικές, βρετανικές και γαλλικές) μάχονται δίπλα στους YPG/YPJ, ίσως ακόμη και να τους εκπαιδεύουν. Οι συγκεκριμένες ειδικές δυνάμεις βρίσκονται εκεί, επιπλέον, για να συντονίζουν τα δυτικά αεροπορικά πλήγματα με τις επιδρομές των YPG/YPJ κατά του ISIS. Μέχρι που η Τουρκία διαμαρτυρήθηκε επειδή οι αμερικανικές ειδικές δυνάμεις φέρουν διακριτικά γαλόνια των YPG [3]. Αυτοί οι ιμπεριαλιστές στρατιωτικοί έφθασαν σε σημείο να εγκαταστήσουν δικές τους μόνιμες βάσεις στο έδαφος της Ροζάβα, με τη συναίνεση της τοπικής κυβέρνησης. Όλα αυτά είναι πασίγνωστα και τα παραδέχονται οι YPG/YPJ. Κάποια δημοσιογραφικά άρθρα (που βασίζονται σε δηλώσεις του συριακού καθεστώτος και του Συριακού Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) τονίζουν επίσης ότι οι Αμερικάνοι έχουν εγκαταστήσει (ή εγκαθιστούν τώρα) μια αεροπορική βάση στη βορειοανατολική Ροζάβα. Η πληροφορία αυτή, ωστόσο, δεν προέρχεται από αξιόπιστες πηγές. Και οι YPG την διέψευσαν [4].

Η υποστήριξη στο Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας στη Ροζάβα

Θέση της Voie Prolétarienne είναι η υποστήριξη του κινήματος χειραφέτησης των λαών, ιδίως του κουρδικού λαού, δίχως όμως να αποφεύγουμε τους προβληματισμούς μας . Από τη μια, θα βρεθούν ορισμένοι που θα χρησιμοποιήσουν αυτή τη συμμαχία ως πρόσχημα για να «πετάξουν το μωρό με τα νερά του λουτρού», να αμαυρώσουν τους αγώνες του κουρδικού λαού και να του αρνηθούν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Από την άλλη, κάποιοι άλλοι θα πουν ότι, από τη στιγμή που οφείλουμε να υποστηρίζουμε τον κουρδικό λαό, δεν πρέπει να ασκούμε καμία κριτική στις οργανώσεις που ηγούνται του αγώνα του.

Όπως συμβαίνει και με τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού, υπάρχει σαφής διάκριση ανάμεσα στην υποστήριξη του απελευθερωτικού αγώνα του κουρδικού λαού από θέση αρχής, αφενός, και την υποστήριξη των διαφορετικών δυνάμεων που συμμετέχουν σε αυτό τον αγώνα, αφετέρου. Η ενεργή μας υποστήριξη προσανατολίζεται καταρχάς στις κομμουνιστικές και επαναστατικές οργανώσεις της Τουρκίας και του Κουρδιστάν, όπως το TKP/ML ή το MLKP [5].

Η υποστήριξη του κουρδικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος πρέπει πρώτα και κύρια να εκφράζεται ως πολιτική στήριξη των επαναστατικών δυνάμεων, και να μην έχει κατά κύριο λόγο ανθρωπιστικό χαρακτήρα.
Η ανθρωπιστική παρέμβαση είναι μεν αναγκαία, στο βαθμό που επιτρέπει το ζωντάνεμα της διεθνούς αλληλεγγύης, οφείλει ωστόσο να κατευθύνεται από πολιτικά κριτήρια. Μια τέτοια υποστήριξη δεν αποκλείει την ντόμπρα και ειλικρινή κριτική έναντι των κουρδικών οργανώσεων από τη στιγμή που διαφωνούμε με αυτές. Αυτή τη στάση κρατά η OCML-VP από τη στιγμή που συμμετέχει σε μια εκστρατεία υποστήριξης του Διεθνούς Τάγματος Ελευθερίας – IFB – στην Ροζάβα, που ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Διεθνούς Κόκκινης Βοήθειας [6]. Το Τάγμα αυτό ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2015 και απαρτίζεται από ξένους επαναστάτες, αναρχικούς και κομμουνιστές, που μάχονται στο πλευρό των Κούρδων της Ροζάβα [7]. Το Τάγμα πολεμά υπό τη στρατιωτική καθοδήγηση των YPG/YPJ.

Ακριβώς το αντίθετο πράττει ο Διεθνής Συντονισμός Επαναστατικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICOR) στο πλαίσιο της εκστρατείας του με την ονομασία «Διεθνής Ταξιαρχία για το Κομπάνι» [8]. Πράγματι, ο ICOR αναπτύσσει μια πολιτική εκστρατεία υποστήριξης του κουρδικού λαού δίχως καμία κριτική διάθεση απέναντι στην ηγεσία του PYD, γεγονός που στην πράξη τον οδηγεί σε μια ανούσια και απολίτικη ανθρωπιστική δράση (σχέδιο ανέγερσης ενός νοσοκομείου).

Το Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας και οι διαφορετικές συνιστώσες του έχουν αυτόνομη πολιτική έκφραση. Σε δηλώσεις του κατήγγειλε ξεκάθαρα τον ιμπεριαλισμό [9], ενώ μία από τις ταξιαρχίες του έθεσε υπό αίρεση τη στρατιωτική υποστήριξη των ΗΠΑ [10]. Από την άλλη, ορισμένες δυνάμεις που συμμετέχουν σε αυτό το Τάγμα, όπως το TKP/ML [11], προειδοποίησαν για τους κινδύνους που ενέχει αυτή η συμμαχία.

Το γεγονός ότι η OCML-VP αποφάσισε να συμμετάσχει σε αυτή την εκστρατεία τον Ιανουάριο του 2016 οφείλεται στο ότι θεωρούμε πως αυτή προβάλλει μια σαφή αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική οπτική αναφορικά με την κατάσταση στην περιοχή, και συνάμα στηρίζουμε, ακόμη και εμπράκτως, τις επαναστατικές δυνάμεις που ενεργοποιούνται στη σύρραξη. Από τότε μέχρι σήμερα, έχουμε οργανώσει και συμμετάσχει σε διάφορες δράσεις [12], μαζέψαμε χιλιάδες ευρώ, διαδώσαμε στην γαλλική γλώσσα τις θέσεις του Διεθνούς Τάγματος [13] κ.ά.

Πρόκειται για συγκεκριμένο τρόπο ανταλλαγής απόψεων με τους ανθρώπους γύρω μας σχετικά με την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, αναδεικνύοντας την ύπαρξη προοδευτικών και επαναστατικών δυνάμεων και πείθοντάς τους ότι, αν και όλα αυτά διαδραματίζονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μας, δεν σημαίνει πως είμαστε ανήμποροι: είναι ένας τρόπος καταπολέμησης της απογοήτευσης και της παραίτησης. Άλλωστε, αυτή η εκστρατεία στέφθηκε με επιτυχία, καθώς έδωσε τη δυνατότητα συγκέντρωσης δεκάδων χιλιάδων ευρώ στην Ευρώπη, αποστολής εκατοντάδων αιμοστατικών επιδέσμων και ευρείας δημοσιότητας του Διεθνούς Τάγματος.

Και σε τελευταία ανάλυση, για να νομιμοποιείται κάποιος να ασκεί κριτική και να εκφράζει άποψη, δεν αρκεί να είναι θεατής των γεγονότων: πρέπει να συμμετέχει στον αγώνα. Αυτό ακριβώς επιδιώκουμε, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας.

Θα μπορούσε κανείς να «συμμαχήσει με το διάβολο»;

Υπάρχει λοιπόν μια αντίφαση ανάμεσα στο να είναι κανείς «γενικώς» ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και στο να παραδέχεται ότι σε κάποιες συγκυρίες υπάρχει η ανάγκη σύναψης συμμαχιών. Προφανώς, εκείνο που καθορίζει την κύρια πλευρά είναι η ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, η εκτίμηση του συσχετισμού δύναμης των μεν και των δε και του κατά πόσο μπορούν οι προοδευτικές δυνάμεις να βασίζονται στις ίδιες τους τις δυνάμεις δίχως να χρειάζεται να συνάπτουν τέτοιου είδους συμμαχίες.

Κάθε μορφής στρατιωτικές συμμαχίες με τους ιμπεριαλιστές κρύβουν σοβαρούς κινδύνους, διότι οι στόχοι των ιμπεριαλιστών είναι διαμετρικά αντίθετοι προς τον στόχο της χειραφέτησης των λαών, καθώς ευελπιστούν πως η συμμαχία τους στη Ροζάβα θα διασφαλίσει τη μόνιμη παρουσία τους στη Συρία. Και διότι οι ιμπεριαλιστές είναι υπαίτιοι για τη γενική κατάσταση που επικρατεί στη Μέση Ανατολή. Από ιστορικής σκοπιάς, η αντίθεση με τον ιμπεριαλισμό παραμένει η κύρια αντίθεση για τους λαούς της περιοχής, και η σημερινή συμμαχία δεν μπορεί παρά να είναι τακτικού χαρακτήρα και προσωρινή.

Ήδη παρατηρούμε ότι οι βίαιες στρατιωτικές τακτικές που χρησιμοποιούν οι ιμπεριαλιστές έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τη στρατιωτική τακτική των κομμουνιστών. Έτσι, οι αεροπορικές επιδρομές των Δυτικών προς υποστήριξη των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων έχουν ήδη οδηγήσει σε σφαγές του άμαχου πληθυσμού. Το να αποδεχόμαστε την παρουσία ιμπεριαλιστών στρατιωτικών στη Ροζάβα, σημαίνει πως επωμιζόμαστε τον κίνδυνο να τους αφήσουμε να καταλάβουν θέσεις, να προβαίνουν σε κατασκοπεία, να προσπαθούν να προσηλυτίσουν ορισμένες δυνάμεις. Και είναι σίγουρο πως θα το κάνουν. Σε κάποια δεδομένη στιγμή, θα σημάνει η ώρα της αλήθειας. Το PYD καλείται να επιλέξει ανάμεσα στη συμμαχία με τον ιμπεριαλισμό και την πάλη για τα εθνικά και δημοκρατικά δικαιώματα του κουρδικού λαού. Οι ιμπεριαλιστές, με πρωτεργάτες τις ΗΠΑ, δεν κρύβουν άλλωστε πως σε καμιά περίπτωση δεν επιδιώκουν κάτι τέτοιο. Το έχουν εξάλλου αποδείξει πολλές φορές κατά το παρελθόν [14].
Θα ήταν υπερβολή το να ισχυριστούμε ότι οι YPG/YPJ μάχονται «υπό την καθοδήγηση των ιμπεριαλιστών». Υψηλά ιστάμενοι ηγέτες του PKK και του PYD [15], όπως ο Rıza Altun [16], ο Cemil Bayık [17] ή ο Saleh Muslim [18], έχουν δηλώσει δημοσίως ότι οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επεμβαίνουν πρώτα και κύρια για την υπεράσπιση των δικών τους συμφερόντων και όχι των συμφερόντων των λαών, πως οι δεσμεύσεις τους δεν είναι αξιόπιστες, και άλλα πολλά.

Εντούτοις, δεν αρκεί το γεγονός ότι η καθοδήγηση του κουρδικού κινήματος εκφράζει δημοσίως την καχυποψία της απέναντι στους ιμπεριαλιστές. Υπάρχουν δύο παράγοντες, εξάλλου, που είναι απαραίτητοι: κατά πρώτον, ποια όρια τίθενται στην ουσιαστική διείσδυση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στη Συρία; Κατά δεύτερον, σε ποιο βαθμό έχουν οι λαϊκές μάζες εκπαιδευθεί ώστε να εκδηλώνουν αντιιμπεριαλιστική διάθεση;

Ήδη εξαρχής μάς προκαλεί ανησυχία το γεγονός ότι, κατά τα φαινόμενα, η κυβέρνηση της Ροζάβα δεν έθεσε ξεκάθαρους όρους αναφορικά με την όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Οι κουρδικές δυνάμεις αποδέχθηκαν στην αρχή μια αεροπορική υποστήριξη, έπειτα την παραλαβή οπλισμού, στη συνέχεια την παρουσία ανδρών των ειδικών αμερικανικών ή γαλλικών στρατιωτικών δυνάμεων, και τέλος την εγκατάσταση από τις δυνάμεις αυτές των δικών τους βάσεων και τη διακίνηση των ίδιων τους των τεθωρακισμένων οχημάτων. Όταν ξέσπασαν συγκρούσεις κατά μήκος της μεθορίου μεταξύ των YPG/YPJ και του τουρκικού στρατού, οι στρατιώτες των ΗΠΑ παρεμβάλλονταν ενίοτε ανάμεσα στους δύο αντιμαχόμενους. Πού βρίσκεται συνεπώς το όριο ανάμεσα στη στρατιωτική βοήθεια που μπορεί να γίνει αποδεκτή δίχως να τεθεί σε κίνδυνο η δημοκρατική και λαϊκή εξουσία, και σε αυτήν που στρώνει το έδαφος ώστε να βρεθούν στο μέλλον οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε θέση να επιβληθούν διά της βίας; Υπάρχουν στην ίδια τη Ροζάβα δυνάμεις με σαφή αντιδραστικό χαρακτήρα, όπως κάποιοι πολέμαρχοι αραβικών φυλών ή ένα τμήμα του κουρδικού πληθυσμού που υποστηρίζει τη φατρία του Μπαρζανί, οι οποίες ναι μεν υποχρεώνονται σήμερα να δεχθούν την ηγεσία των δημοκρατικών δυνάμεων αλλά που ενδέχεται στο μέλλον να ταχθούν στο πλευρό των ιμπεριαλιστών όταν οι τελευταίοι στραφούν ενάντια στις δημοκρατικές δυνάμεις. Και η σύγκρουση αυτή θα ξεσπάσει κατ’ ανάγκην σε περίπτωση που η κυβέρνηση της Ροζάβα επιμείνει στη δημοκρατική της γραμμή.

Από την άλλη, παρ’ ότι η κεντρική καθοδήγηση του κουρδικού κινήματος εκφράζει, τουλάχιστον στα λόγια, μια αντιιμπεριαλιστική άποψη, το ίδιο δεν ισχύει για όλες του τις οργανωμένες δυνάμεις. Στην Ευρώπη, για παράδειγμα, οι δυνάμεις αυτές εκφράζουν θέσεις με τις οποίες δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε, καθώς δεν διευκρινίζουν με σαφήνεια τι είναι ο ιμπεριαλισμός, δηλαδή, σε τελευταία ανάλυση, ένας εχθρός των λαών, και σπέρνουν αυταπάτες όσον αφορά εκείνο που θα μπορούσε να αναμένει ο κουρδικός λαός, π.χ., από τη γαλλική κυβέρνηση ή από την Ευρωπαϊκή Ένωση [19].

Η σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό είναι αναπόφευκτη

Η συμμαχία ανάμεσα σε επαναστατικά κινήματα και ιμπεριαλιστικά κράτη ήταν κάποιες φορές δικαιολογημένη. Για παράδειγμα, στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν το αντιφασιστικό μέτωπο περιελάμβανε δικαίως τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία. Η στρατιωτική συμμαχία μεταξύ των δυνάμεων της λαϊκής αντίστασης και των συμμαχικών στρατών ήταν δίκαιη, με σκοπό την ανταλλαγή πληροφοριών, την αποστολή οπλισμού κ.ά.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας είχε τότε δεχθεί όπλα και στρατιωτική εξάσκηση από αμερικανούς πράκτορες, όπως επίσης και την παρουσία αεροπορικών βάσεων στις απελευθερωμένες περιοχές, προκειμένου να βομβαρδισθεί η Ιαπωνία. Αλλού, τα αντάρτικα κινήματα υπό την καθοδήγηση κομμουνιστικών κομμάτων, στη Γιουγκοσλαβία, στην Αλβανία ή στην Ελλάδα, είχαν επαρκή δύναμη ώστε να μπορούν να απελευθερώσουν μόνα τους τις χώρες τους, και χρειάστηκαν πολύ ελάχιστη εξωτερική βοήθεια.

Το 1944, κάτι τέτοιο ήταν ανέφικτο στη Γαλλία. Θα ήταν μια σωστή απόφαση να συνάψει η λαϊκή αντίσταση, υπό την καθοδήγηση του ΓΚΚ, μια τακτική συμμαχία με τις συμμαχικές δυνάμεις. Ωστόσο, το ΓΚΚ κράτησε οπορτουνιστική στάση όταν υποτάχθηκε στον Ντε Γκολ και στο διευθυντήριο του αντιφασιστικού κινήματος (Jean Moulin), ενώ τη στιγμή της Απελευθέρωσης κράτησε προδοτική στάση όταν διατήρησε ένα ενιαίο μέτωπο με την αστική τάξη προκειμένου να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση του γαλλικού ιμπεριαλισμού.

Οποιαδήποτε συμμαχία μπορεί να επιχειρείται και να αντιμετωπίζεται εφόσον οι επαναστατικές δυνάμεις έχουν ξεκάθαρη αντίληψη των ορίων της συγκεκριμένης συμμαχίας και ότι κάποια μέρα θα χρειαστεί να τη διαλύσουν ώστε να προχωρήσουν μπροστά. Αυτό θα πρέπει να εξηγηθεί ξεκάθαρα στις λαϊκές μάζες. Μια στρατιωτική συμμαχία με τον ιμπεριαλισμό, έστω και αν αιτιολογείται πρόσκαιρα, δεν απαλλάσσει του καθήκοντος να τού ασκείται δριμεία κριτική, να διαλύονται οι αυταπάτες για τη φύση του, στους κόλπους του κινήματος αλλά επίσης και δημοσίως. Τόσο στη Γαλλία όσο και στη Ροζάβα, οφείλουμε να καταγγέλλουμε τη διγλωσσία των ιμπεριαλιστών, να αναδεικνύουμε τις ευθύνες τους για την κατάσταση. Οφείλουμε να επισημαίνουμε τις αντιφάσεις της ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Να καταγγέλλουμε την υποστήριξη που παρέχει σε φονταμενταλιστικές αντιδραστικές δυνάμεις [20] ενώ ισχυρίζεται πως τάχα καταπολεμά τον ISIS, τη διγλωσσία του όσον αφορά το καθεστώς Άσαντ, τη στήριξη που προσφέρει στο τουρκικό καθεστώς... Πρέπει να βοηθήσουμε τις λαϊκές μάζες να κατανοήσουν τι σημαίνει ιμπεριαλισμός και να παλέψουν εναντίον του.

Οφείλουμε ακόμη να διαφυλάσσουμε πάση θυσία την πολιτική και οργανωτική ανεξαρτησία του επαναστατικού κινήματος και να μη βρισκόμαστε σε κατάσταση εξάρτησης, οιασδήποτε μορφής, έναντι των ιμπεριαλιστών. Έστω και στο πλαίσιο της συμμαχίας, έχει ζωτική σημασία να διατηρείται μια στρατιωτική και πολιτική ανεξαρτησία, να διαφυλάσσονται τα μυστικά. Οι καταπιεζόμενοι και εκμεταλλευόμενοι πρέπει να επωφελούνται της συμμαχίας ώστε να αναπτύσσουν και να εδραιώνουν τις οργανώσεις τους. Πρέπει πρώτα και κύρια να στηρίζονται στις ίδιες τους τις δυνάμεις, αυτό είναι ένας χρυσός κανόνας του επαναστατικού κινήματος. Η κυβέρνηση της Ροζάβα είναι ο εκπρόσωπος του κουρδικού λαού στη Συρία. Το δημοκρατικό και αντιφασιστικό της πρόγραμμα ισοδυναμεί με την πιο προοδευτική εμπειρία στη Μέση Ανατολή, πράγμα που αποτελεί αντικειμενικό εμπόδιο στις ιμπεριαλιστικές βλέψεις. Συνιστά μια αχτίδα ελπίδας σε κοινωνίες που κυριαρχούνται από τη φεουδαρχία, την πατριαρχία και τα φασιστικά καθεστώτα. Παρά ταύτα, οφείλουμε να διατηρούμε επιφυλάξεις αναφορικά με την εξέλιξη των πολιτικών αντιφάσεων, των συμμαχιών και της ανάμιξης των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που ανά πάσα στιγμή επιδιώκουν να διαφθείρουν τις εθνικές και δημοκρατικές δυνάμεις.
Η OCML-Voie Prolétarienne θα συνεχίσει να υποστηρίζει τη θεμιτή αντίσταση του κουρδικού λαού. Αυτό προϋποθέτει την καταγγελία των ιμπεριαλιστών, πρώτα και κύρια του γαλλικού ιμπεριαλισμού, ως εχθρών των λαών της περιοχής. Αλλά επίσης και την υποστήριξη των επαναστατικών δυνάμεων που βρίσκονται επί τόπου, οι οποίες υπεραμύνονται ενός πολιτικού προγράμματος που θα οδηγήσει στην εθνική και κοινωνική απελευθέρωση [21].

OCML-Voie Prolétarienne, Αύγουστος 2017


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] YPG: Μονάδες Προστασίας του Λαού. Στρατιωτικό σκέλος. YPJ: Μονάδες Προστασίας των Γυναικών. Στρατιωτικό σκέλος των γυναικών.

[2] https://www.theguardian.com/world/2014/oct/20/us-drops-weapons-to-kurds-in-syria

[3] https://www.youtube.com/watch?v=wYaBW9e80TQ

[4] http://www.kurdistan24.net/en/news/e8920a6c-e4fe-4023-a4b2-aeffa59c2ae1/U-S--airbase-in-Syriadespite-Kurds-denial

[5] TKP/ML: Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας (μαρξιστικό-λενινιστικό). MLKP: Κομμουνιστικό Μαρξιστικό Λενινιστικό Κόμμα

[6] Εκστρατεία που θέτει ως στόχο, συγκεκριμένα, την αγορά αιμοστατικών επιδέσμων για την ανακοπή των αιμορραγιών που προκαλούνται από τα τραύματα από σφαίρες στο μέτωπο. Για περισσότερες πληροφορίες βλέπε: www.rojava.xyz

[7] Και ειδικότερα το TKP/ML και το MLKP.

[8] Διεθνής Συντονισμός Επαναστατικών Κομμάτων και Οργανώσεων, ένας διεθνής συνασπισμός στον οποίο αρνηθήκαμε να συμμετάσχουμε. Βλέπε εδώ: http://ocml-vp.org/article1375.html
Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με αυτή την εκστρατεία: https://www.youtube.com/watch?v=6Pkx2mgQqFg

[9] Βλέπε βίντεο με τη δήλωση για την ίδρυση αυτού του τάγματος, τον Ιούνιο του 2015: https://www.youtube.com/watch?v=NeqOHDy93fY

[10] https://twitter.com/bobcrowbrigade/status/776434881123405824

[11] Πήραμε συνέντευξη από έναν μαχητή του TKP/ML TIKKO στο περιοδικό Partizan, ο οποίος εξηγεί τις κριτικές του αναφορικά με το ζήτημα: http://www.ocml-vp.org/article1796.html

[12] Για παράδειγμα, οργανώσαμε ένα συλλαλητήριο με συναυλία με τίτλο «Kurdistan: φεμινισμός και αντίσταση», τον Φεβρουάριο του 2016, στο πλαίσιο αυτής της εκστρατείας, όπου συγκεντρώθηκαν πάνω από 200 άτομα. Βλέπε εδώ: http://ocml-vp.org/article1579.html

[13] https://www.youtube.com/playlist?list=PLiZhBiuZ6XviEBZFeZ5kuaLMkhBprEno7

[14] Ιδίως με τη στρατηγική υποστήριξη που παρέχουν στην Τουρκία, χώρα μέλος του ΝΑΤΟ.

[15] Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας, το κίνημα που διευθύνει de facto την Αυτόνομη Περιφέρεια της Ροζάβα.

[16] Ιδρυτικό στέλεχος του PKK εκπρόσωπος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Koma Civaken Kurdistan (KCK), διεθνής συνασπισμός των διαφορετικών οργανώσεων που καθοδηγεί το PKK.

[17] Ιδρυτικό στέλεχος του PKK, προεδρεύων του KCK.

[18] Συμπρόεδρος του PYD

[19] Για παράδειγμα, εδώ: http://www.akb.bzh/spip.php?article1035

[20] Για παράδειγμα, στο πλαίσιο της «Ειρηνευτικής Διάσκεψης» της Γενεύης, τον Ιανουάριο του 2016, οι ιμπεριαλιστές αρνήθηκαν τη συμμετοχή του PYD, κάλεσαν όμως τη Σαουδική Αραβία, η οποία εκπροσωπεί το Μέτωπο Αλ Νόσρα (πρώην μέλος της Αλ Κάιντα). Βλέπε εδώ: http://www.secoursrouge.org/Syrie-Le-PYD-refuse-par-l-ONU-les-USA-et-la-Turquie-a-la-conference-de-Geneve

[21] Όπως γίνεται μέσω της εκστρατείας υποστήριξης του Διεθνούς Τάγματος Ελευθερίας. Από την άλλη, δεν συμφωνούμε με τη θέση της Δημοκρατική Συνομοσπονδίας που υιοθέτησε το PYD Μπορείτε να βρείτε την κριτική μας εδώ: http://ocml-vp.org/article1637.html

*Άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 21/8/2017 στην ηλεκτρονική έκδοση της Voie Proletarienne, επίσημης έκφρασης της γαλλικής κομμουνιστικής οργάνωσης OCML-VP. Στα γαλλικά βρίσκεται στην τοποθεσία ocml-vp.org/article1816.html. Την μετάφραση έκανε ο Π.Π. Η αναδημοσίευση από το blog δεν σημαίνει απαραίτητα και συμφωνία με τις θέσεις που διατυπώνονται.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συρία - Ιράκ:Στην δίνη της ιμπεριαλιστικής επέμβασης*

0

του Τάσου Σαπουνά

Η δυτική επέμβαση στη Συρία και η αντίδραση της Ρωσίας

Κοιτώντας κανείς με απόσταση ορισμένων χρόνων από τότε που ξεκίνησαν τα γεγονότα στη Συρία, μπορεί εύκολα να διαπιστώσει, πως αυτό που ξεκίνησε σαν διαμαρτυρία απέναντι στο καθεστώς Άσαντ, και μάλιστα με αρκετά από τα χαρακτηριστικά των αραβικών εξεγέρσεων, πολύ γρήγορα έπιασε τα πολιτικά και οργανωτικά του όρια, λόγω της έλλειψης επαναστατικού υποκειμενικού παράγοντα αλλά και μπροστά στο μέγεθος της καταστολής που συνάντησε από την κυβερνητική πλευρά. Σ’ αυτό το «κενό» παρέμβηκε ο ιμπεριαλισμός αλλά και οι αντιδραστικές δυνάμεις τις περιοχής και προσπάθησαν να το καλύψουν υπέρ των συμφερόντων τους. Όταν οι εξελίξεις μετατοπίστηκαν από το πεδίο των μαζικών διαδηλώσεων, στο πεδίο συγκρότησης ένοπλων αντικαθεστωτικών ομάδων, που άρχισαν να εξοπλίζονται και να στηρίζονται από τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της Γαλλίας και περιφερειακές δυνάμεις όπως η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, το «παιχνίδι» είχε ήδη χαθεί για τις λαϊκές δυνάμεις. Και άνοιγε ένα νέο ακόμα μεγαλύτερο κεφάλαιο στην ιστορία των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην περιοχή. Που δημιούργησε κι άλλους χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, κατέστρεψε υποδομές αλλά και ολόκληρες πόλεις και περιοχές, ξερίζωσε πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους που πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς σε Λίβανο, Ιορδανία και Τουρκία. Που έμελλε όπως βλέπουμε τώρα να γίνει η θρυαλλίδα μιας σειράς εξελίξεων στην Αραβική Χερσόνησο.

Η Συρία είχε και έχει μια ορισμένη σημασία στην περιοχή. Αποτελούσε την μοναδική πια σύμμαχο χώρα του Ιράν. Γι αυτό έπαιζε μεν ρόλο το γεγονός της σιιτικής καταγωγής του Άσαντ, αλλά ο βασικός λόγος ήταν ότι και οι δύο είχαν μπει στο στόχαστρο των ΗΠΑ. Επίσης η Συρία δημιουργούσε μαζί με τη Χεζμπολάχ (Λίβανος), την σιιτική κυβέρνηση του Ιράκ και το Ιράν, το λεγόμενο «σιιτικό συνεχές», το οποίο η Σαουδική Αραβία αλλά και το Κατάρ πάσχιζαν να σπάσουν ώστε να προωθήσουν την επιρροή τους σε αυτές τις χώρες, και να μειώσουν αντίστοιχα την επιρροή του Ιράν. Χρήσιμο εργαλείο αποδείχτηκε η επίκληση του κοινού δόγματος (σουνιτικό) σε τμήματα πληθυσμών αυτών των χωρών (σουνιτική πλειοψηφία στη Συρία, ισχυρή σουνιτική μειοψηφία στο Ιράκ). Η Συρία είχε επίσης σημασία και για την Τουρκία. Από τη μια, η εσωτερική συριακή αντιπαράθεση έδινε ακόμη μια ευκαιρία στην Τουρκία να παρουσιαστεί και αυτή σαν προστάτης των σουνιτικών πληθυσμών (και ο πληθυσμός της Τουρκίας είναι κατά μεγάλη πλειοψηφία σουνίτες στο θρησκευτικό δόγμα) και μάλιστα αναφερόμενη σε μια χώρα με κοινά σύνορα. Δεύτερο μέσω της παρέμβασης της θεωρούσε πως της δίνονταν η δυνατότητα να έχει λόγο στις εξελίξεις όσον αφορά τους κούρδικους πληθυσμούς της βόρειας και βορειοανατολικής Συρίας.

Τελευταίο αλλά το πιο σημαντικό ίσως είναι το γεγονός πως η Συρία ήταν μια από τις χώρες με τις οποίες η Ρωσία, ως «κληρονόμος» της Σοβιετικής Ένωσης, μπόρεσε, παρά τη μεγάλη υποχώρηση και αποχώρησή της από την Μεσόγειο, να διατηρήσει σχέσεις και επαφές. Αλλά και να καταφέρνει μέχρι και σήμερα να διατηρεί στα παράλια της Συρίας, στην πόλη Ταρτούς, την μοναδική πια ναυτική της βάση στη περιοχή. Οι σχέσεις μεταξύ Συρίας και Ρωσίας είχαν μάλιστα αναθερμανθεί, από την περίοδο που η Συρία είχε υποδειχθεί από τη Δύση (με πρωτοστατούσα τη Γαλλία), ως ηθικός και φυσικός αυτουργός της δολοφονίας του (αντισύρου) Λιβανέζου πρωθυπουργού Χαρίρι. Πράγμα που είχε σαν αποτέλεσμα (και έναν από τους στόχους) την απόσυρση του συριακού στρατού από τον Λίβανο. Από τότε οι ΗΠΑ είναι αλήθεια ότι έκαναν ορισμένα βήματα προσέγγισης που εναλλάσσονταν με πάγωμα των σχέσεων. Επίσης είναι αλήθεια πως οι ΗΠΑ, αρχικά τουλάχιστον, άφησαν την πρωτοβουλία της αντι-Άσαντ κίνησης στην Γαλλία αλλά και στις άλλες τοπικές δυνάμεις. Σύντομα ωστόσο μπήκαν κι αυτοί στην ιστορία και πρωτοστάτησαν στην παρέμβαση για την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ. Σε όλο αυτό το διάστημα διατήρησαν τις επιφυλάξεις τους, που πήγαζαν από το ότι κάθε άλλο παρά ελεγχόμενες ήταν οι δυνάμεις που πολεμούσαν τον Άσαντ στο εσωτερικό της Συρίας. Και οι οποίες βρίσκονταν σε «διάσταση» με τους εμφανιζόμενους ως εκπροσώπους τους στα φόρα που διοργανώνονταν τότε.

Η συριακή κρίση γρήγορα κατέληξε να αφορά την αντιπαράθεση ΗΠΑ- Ρωσίας. Από τη μια, οι ΗΠΑ, πέρα από το ότι οι κινήσεις τους πίεζαν εξ αντικειμένου το Ιράν, ενέταξαν την προσπάθεια για ανατροπή του Άσαντ στην ευρύτερη πολιτική διωξίματος της Ρωσίας από την περιοχή αλλά και στην εξελισσόμενη από την πλευρά τους περικύκλωση της ρώσικης επικράτειας. Από την άλλη, η Ρωσία κινήθηκε μαζί με την Κίνα, δείχνοντας πως δεν θα ανεχτούν επανάληψη του «παθήματος» της Λιβύης. Έτσι, το ουσιαστικό ρώσικο «βέτο» είχε ειπωθεί πριν το βέτο της Ρωσίας στο ψήφισμα των Δυτικών που κατατέθηκε στις αρχές του 2012 στο ΣΑ του ΟΗΕ και είχε ειπωθεί δια της πράξης και …δια της θαλάσσιας οδού. Με την κάθοδο του ρώσικου αεροπλανοφόρου «Ναύαρχος Κουζνέτσοφ» και του ανθυποβρυχιακού «Ναύαρχος Τσαμπανένκο» στη Μεσόγειο. Αλλά και την αποστολή μιας ρώσικης φρεγάτας στο αγκυροβόλιο της Ταρτούς.

Εδώ είναι αναγκαίο να ειπωθούν ορισμένα πράγματα επιπλέον όσον αφορά τη Ρωσία. Ο ρώσικος ιμπεριαλισμός, τόσο την σχέση του με το Ιράν όσο και με τη Συρία, τις έχει ενταγμένες στην προσπάθειά του να σπάσει τον κλοιό που οι Αμερικάνοι φτιάχνουν γύρω της σε μια ζώνη που εκτείνεται από τις Βαλτικές Χώρες έως το Αφγανιστάν. Αυτές οι δύο χώρες αποτελούν «τρύπες» της αμερικανικής αυτής στρατηγικής στη Μέση Ανατολή και η Ρωσία θέλει να παραμείνουν τέτοιες.

Η ρώσικη ηγεσία γνωρίζει πως εάν η Συρία «χανόταν», δύσκολα θα κρατιόταν το Ιράν σε μια αντιαμερικανική στάση εάν έμενε μόνο του. Πόσο μάλλον που η Ρωσία γνώριζε πως μέσα στο Ιράν υπήρχαν δυνάμεις που θα ήθελαν την διαφοροποίηση της στάσης της χώρας τους όσον αφορά τις ΗΠΑ. Γι’ αυτό η αντίδραση της Ρωσίας ήταν ανάλογη του βάρους που δίνει στην σχέση της με τη Συρία. Σε σημείο μάλιστα που οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν να διακινδυνέψουν τότε ένα προχώρημα της επεμβατικής τους πολιτικής. Όταν επιπλέον είχαν το πρόβλημα πως στο εσωτερικό της Συρίας οι συσχετισμοί κάθε άλλο παρά ευνοϊκοί είχαν γίνει για το υποχείριό τους, τον λεγόμενο Ελεύθερο Συριακό Στρατό. Ο οποίος δεν έχανε μόνο από τις κυβερνητικές δυνάμεις, αλλά υποσκελιζόταν και από δυνάμεις όπως η Αλ Νούσρα (το παρακλάδι της Αλ Κάιντα στη Συρία) και το ISIS. Σημειωτέον ότι πληροφορίες από δημοσιογράφους που βρέθηκαν στην περιοχή, επιβεβαιώνουν πια πως ο διαχωρισμός των ένοπλων αντιπολιτευόμενων σε «μετριοπαθείς» και «ακραίους» δεν ήταν τόσο σαφής όσο ήθελαν να προβάλλον οι δυτικοί ιμπεριαλιστές. Ώστε να διώξουν από πάνω τους τις ευθύνες για το αδελφοκτόνο αιματοκύλισμα που συμβαίνει τώρα σε Συρία και Ιράκ αλλά και τις συγκεκριμένες ευθύνες που έχουν για την ενδυνάμωση σκοταδιστικών δυνάμεων όπως το ISIS. Γι αυτό και σήμερα οι δυτικοί κάνουν πως ξεχνούν τα συνέδρια της συριακής αντιπολίτευσης, διάφορων δηλαδή πρακτόρων (της Δύσης) αλλά και μισθοφόρων της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, που πότε γίνονταν στο Παρίσι και πότε στην Άγκυρα. Τον διαγκωνισμό της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ για το ποιος έχει στείλει περισσότερα όπλα στους αντικαθεστωτικούς στη Συρία ή της Τουρκίας που επαιρόταν που χρησιμοποιούνταν το εσωτερικό της για την εκπαίδευση των αντικαθεστωτικών. Με βάση λοιπόν -για να ξαναγυρίσουμε στις εξελίξεις- τον άσχημο γι’ αυτούς συσχετισμό που διαμορφωνόταν στα πεδία των μαχών της συριακής επικράτειας, ΗΠΑ και Γαλλία αναγκάστηκαν να πάνε στη «Γενεύη» Ι και ΙΙ και να επιδιώξουν, πιο πολύ οι ΗΠΑ λιγότερο η Γαλλία, έναν συμβιβασμό που να μην τις βγάζει από τα πράγματα. Ώστε να επανέλθουν όταν οι καταστάσεις το επιτρέψουν ή τους δοθούν αφορμές όπως οι πρόσφατη με το ISIS. 

Η «ανάδυση» του ISIS και η εξελισσόμενη επέμβαση σε Συρία και Ιράκ

Η εισβολή στο Ιράκ το 2003, η μαζική τρομοκράτηση και δολοφονίες ιρακινών πολιτών, οι κάθε είδους απαγορεύσεις που επέβαλλαν στον ιρακινό λαό οι αμερικανο-αγγλικές κατοχικές δυνάμεις. Η εξάπλωση σε ασύλληπτα νούμερα των ποσοστών φτώχειας ανεργίας και δυστυχίας. Οι χιλιάδες σακατεμένοι από τον πόλεμο που προστίθονταν στους χιλιάδες ασθενείς από κάθε είδους καρκίνο (λόγω των αμερικανικών όπλων από τον πρώτο πόλεμου του Κόλπου ακόμα). Η διάλυση των υποδομών εκπαίδευσης, περίθαλψης. Η πριμοδότηση των αντιθέσεων μεταξύ σιιτικής πλειοψηφίας, σουνιτικής μειοψηφίας και κουρδικών πληθυσμών ώστε να μπορέσει να γίνει δυνατή η εισβολή αλλά και να κυβερνηθεί – τρόπος του λέγειν- η υπό κατοχή χώρα. Η στήριξη δοσίλογων τύπου Μαλίκι για την διακυβέρνηση της χώρας, μετά και την αποχώρηση των αμερικανικών και αγγλικών στρατευμάτων. Ο οποίος, για να επιβιώσει αυτός και η κλίκα του, περιθωριοποιούσε συστηματικά και συμπεριφερόταν στους σουνίτες και στους Κούρδους του Ιράκ σαν σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Ο οποίος σε αγαστή συνεργασία με τα ιμπεριαλιστικά μονοπώλια συνέβαλλε στην καταλήστευση του πλούτου της χώρας και την καταδυνάστευση των λαϊκών μαζών. Όλα αυτά και ακόμη τόσα που δεν αναφέραμε και τα οποία σώρευσε σ’ αυτή την χώρα η ιμπεριαλιστική επέμβαση, ενόσω η ιρακινή αντίσταση έδινε ελπίδα και προοπτική, μπορούσαν να μην αναπτύσσονται γρήγορα και πολύ περισσότερο να μην επιδρούν καθοριστικά στις κοινωνικές εξελίξεις. Ο εκφυλισμός της ιρακινής αντίστασης άφησε ελεύθερο το πεδίο ώστε να δράσουν όλα αυτά που αναφέρθηκαν σαν οξύ πάνω στην κοινωνική συνοχή του Ιράκ, στους δεσμούς που το κρατούσαν σαν χώρα, έδρασαν διαλυτικά ακόμη και στα στοιχεία εθνικής συγκρότησης που- έστω- με αντιφατικό τρόπο προχωρούσαν ειδικά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όταν λοιπόν το –ουσιαστικά- στηριγμένο και επιχορηγημένο από τις ΗΠΑ- Γαλλία, την Τουρκία και τις αντιδραστικές μοναρχίες του Κόλπου, «Ισλαμικό Κράτος», εκτίμησε πως ήρθε η ώρα του Ιράκ, είχε από τη μια ισχυρή βάση στήριξης στη Συρία και από την άλλη η εισβολή του παραβίασε εν πολλοίς «θύρες ανοιχτές». Κατ’ αρχήν έχοντας δημιουργήσει μια ισχυρή βάση στήριξης σε τμήματα του συριακού εδάφους, μπορούσε όχι μόνο να εκπαιδεύει τους μισθοφόρους του, και να αντλεί σημαντικά έσοδα από το εμπόριο πετρελαίου στο οποίο επιδιδόταν με την Τουρκία (και όχι μόνο), αλλά να μπορεί να έχει σοβαρά περιθώρια ευελιξίας για τις επιθέσεις του στο ιρακινό έδαφος. Ώστε να μπορεί να αναπτύσσεται ή να αναδιπλώνεται ανάλογα με την έκβαση των μαχών και την ισχύ των δυνάμεων που θα αντιμετώπιζε. Όσον αφορά τις «ανοιχτές θύρες», έχει πια γίνει φανερό πως η περιοχή στην οποία εισέβαλλαν στο ιρακινό έδαφος οι μισθοφόροι του ISIS αποτελούνταν, στην μεγάλη τους πλειοψηφία ή και αποκλειστικά, από σουνιτικούς πληθυσμούς. Εγκαταλελειμμένοι από την κεντρική κυβέρνηση και με την κοινωνική διάλυση να έχει προχωρήσει, το ISIS αποτέλεσε μια «διέξοδο». Όταν μάλιστα στις αρχικές δυνάμεις του ISIS προστέθηκαν τμήματα πρώην μπααθικών, στρατιωτικών και μη, συμμετεχόντων ή όχι στην ιρακινή αντίσταση, αλλά πάντως «θυμωμένων» για την πλήρη περιθωριοποίησή τους από το καθεστώς, τότε το ISIS απέκτησε μια ισχυρή «γέφυρα» επηρεασμού των απογοητευμένων και οργισμένων ταυτόχρονα αραβικών σουνιτικών πληθυσμών του Ιράκ. Η «ρευστοποίηση» λοιπόν των συνόρων Συρίας –Ιράκ δεν ήταν απλά αποτέλεσμα στρατιωτικής δράσης κάποιων δυνάμεων, αλλά αποτέλεσμα και αυτή της πολύχρονης διάλυσης σε όλα τα κοινωνικά πεδία, που επέφερε στις περιοχές αυτές η ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Έτσι, από τη μια η με κάθε τρόπο βοήθεια και στήριξη των μισθοφόρων του ISIS και από την άλλη το πρόσφορο κοινωνικό έδαφος που συνάντησε συνδυάστηκαν και ερμηνεύουν αυτήν την ταχεία προέλαση του στα ιρακινά εδάφη. Ένα επιπλέον γεγονός, η αποδιοργάνωση του ιρακινού στρατού από την επίθεση του ISIS, πιστοποιεί με τον πιο έκδηλο τρόπο το τι έχει επιφέρει η αμερικανική κατοχή στο Ιράκ και το τι βρήκε εν τέλει απέναντί του το ISIS. Όπως αναφέρει και ο δημοσιογράφος Πάτρικ Κόκμπερν σε μια συζήτηση με τον Ταρίκ Αλί που δημοσιεύτηκε πρόσφατα: «είναι δύσκολο να σκεφτείς κάποιο άλλο ιστορικό παράδειγμα στο οποίο υπάρχει ένας στρατός 300 ή 350 χιλιάδων ανδρών, όπως ο ιρακινός στρατός, για τον οποίο έχουν δαπανηθεί μέσα σε τρία χρόνια 41,6 δις δολάρια, [...]αυτός να διαλύεται από την επίθεση περίπου δύο χιλιάδων ανδρών στη Μουσούλη». Ο ίδιος δίνει ως ερμηνεία την απάντηση πως «αυτοί οι αξιωματικοί (σ.δ. του ιρακινού στρατού που έφτιαξαν από την αρχή οι Αμερικάνοι) δεν είναι πολεμιστές, είναι επενδυτές. Δεν ενδιαφέρονται να πολεμήσουν κανένα. Ενδιαφέρονται να βγάλουν λεφτά από αυτήν την επένδυση». Εμείς θα λέγαμε πως αυτά που αναφέρει ο δημοσιογράφος δεν είναι με τη σειρά τους παρά αποτελέσματα της επέμβασης. Διότι ας μην ξεχνάνε πως είναι οι Αμερικάνοι και οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές που διέλυσαν τον ιρακινό στρατό (αυτόν που τους πολέμησε κατά την εισβολή) και προσπάθησαν να συγκροτήσουν δωσίλογες στρατιωτικές δυνάμεις για να υπερασπίζουν μαζί με τους ίδιους την κατοχή του Ιράκ, και με προοπτική όταν αποφασίσουν να φύγουν, να αφήσουν πίσω τους έναν μισθοφορικό ουσιαστικά στρατό, υπερασπιστή των συμφερόντων τους. Αυτή η βάση συγκρότησης ήταν και αποδείχτηκε πολύ σαθρή για να αντέξει την πίεση μερικών χιλιάδων αποφασισμένων στρατευμάτων του ISIS.

Αφού λοιπόν βοήθησαν να μεγαλώσει το ISIS και να φτάσει να κατέχει το 20% του συριακού και το 40% του ιρακινού εδάφους, οι ΗΠΑ «αποφάσισαν» να το αντιμετωπίσουν. Κατ’ αρχήν να υπογραμμίσουμε πως η «ολιγωρία» των αμερικανών – όταν το ISIS προέλαυνε στο Ιράκ και κατευθυνόταν προς την Βαγδάτη, είχε να κάνει με δικούς τους κυνικούς υπολογισμούς. Διότι ενώ οι ίδιοι επέβαλλαν τον Μαλίκι, το τελυταίο διάστημα ήταν όλο και πιο δυσαρεστημένοι από την επιρροή που ασκούσε σ’ αυτόν και δια μέσω αυτού στη διακυβέρνηση του Ιράκ, το Ιράν. Χρησιμοποίησαν λοιπόν την άνετη προέλαση του ISIS και έβγαλαν στην φόρα διάφορα πεπραγμένα του όσον αφορά την αντιμετώπιση των σουνιτικών πληθυσμών και των Κούρδων του Ιράκ, ώστε να καταδείξουν την ανικανότητά του και την «άδικη διακυβέρνησή» του, τον αποδόμησαν και επέβαλλαν την αντικατάστασή του. Οι ΗΠΑ λοιπόν αποφάσισαν από ένα σημείο και έπειτα, με εργαλείο την «αντιμετώπιση του ISIS», που αναγορεύτηκε ξαφνικά στον νέο παγκόσμιο κίνδυνο, να εξαπολύσουν ένα νέο κύμα επεμβάσεων στην Αραβική Χερσόνησο. Πάλεψαν και κατάφεραν να συγκροτήσουν μια νέα «συμμαχία των προθύμων» που περιλαμβάνει εκτός από την Αγγλία και την Γαλλία και με έναν τρόπο και τη Γερμανία. Και από τις περιφερειακές δυνάμεις, σχεδόν όλες τις μοναρχίες του Κόλπου, με πρώτη την Σαουδική Αραβία, και τέλος την Τουρκία που μπήκε και είναι ακόμη και τώρα με το ένα πόδι έξω. Αυτή η συμμαχία θα ήταν πραγματικά αντικείμενο μελέτης από την άποψη του σουρεαλισμού. Όταν δηλαδή σ’ αυτήν την συμμαχία συμμετέχουν όλοι όσοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο χρηματοδότησαν, στήριξαν και βοήθησαν να αναπτυχθεί και να επεκταθεί αυτός τον οποίο τώρα αποφάσισαν να πολεμήσουν: το ISIS. Βέβαια αυτό δεν καταδεικνύει παρά την κυνικότητα των ιμπεριαλιστών και των αντιδραστικών καθεστώτων, και πρόκειται για ένα αιματοβαμμένο «σουρεαλισμό» που βασίζεται, αναπτύσσεται και δημιουργεί νέες εκατόμβες νεκρών και σακατεμένων, νέα κύματα προσφυγιάς και δυστυχίας, δημιουργεί τους όρους για κλιμάκωση της διάλυσης των κοινωνιών, οδηγεί σε νέα κομματιάσματα χωρών.

Τα πιο πρόσφατα γεγονότα στην περιοχή είναι εστιασμένα στην πολιορκία του Κομπάνι από το ISIS. Στην περιοχή που είναι γνωστή ως Ροζάβα, πρωτεύουσα της οποίας είναι το Κομπάνι, είχε σχηματιστεί, όπως και στις άλλες δύο που συγκροτούν την κουρδική περιοχή της Βόρειας Συρίας, μια αυτόνομη κυβέρνηση και δομές δημοκρατικής διακυβέρνησης. Αυτό είχε γίνει κατορθωτό διότι το καθεστώς Άσαντ επέλεξε ως αντιπερισπασμό στους αντικαθεστωτικούς, να αποσύρει το στρατό του από την περιοχή, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στους κουρδικούς πληθυσμούς και στον συριακό κλάδο του PKK, το PYD, να προωθήσει μορφές τοπικής αυτοκυβέρνησης. Οι κουρδικοί πληθυσμοί ήρθαν σε πόλεμο τόσο με τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό όσο και με τις δυνάμεις του Αλ Νούσρα και του ISIS στην πρώτη φάση της ανάπτυξης τους, και επιτυχώς. Η πολιορκία του Κομπάνι, αφού προηγήθηκε η «προέλαση» του ISIS στο Ιράκ, έγινε με δυσμενείς πια συσχετισμούς για τους Κούρδους της περιοχής.

Οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και τα αντιδραστικά καθεστώτα της περιοχής, ειδικά αυτά που πρωτοστάτησαν στην χρηματοδότηση των αντικαθεστωτικών στη Συρία και βοήθησαν στην «ανάδυση» του ISIS, ίδρυσαν μια νέα «συμμαχία των προθύμων» με δήθεν στόχο το χτύπημά του (ISIS). Τονίζουμε ξανά πως αυτή η κίνηση είναι μια ακόμη απόδειξη όχι μόνο της υποκρισίας αλλά και της κυνικότητας του ιμπεριαλισμού. Ο οποίος χρησιμοποιεί την τραγωδία στο Κομπάνι (την πιο πρόσφατη από τις δεκάδες τραγωδίες που ο ιμπεριαλισμός έχει παράξει στην περιοχή), για να νομιμοποιήσει το «δικαίωμά» του να επεμβαίνει στην Συρία και σε όλη την Μέση Ανατολή κατά το δοκούν. Σαν τέτοια πρέπει να αποκαλυφθεί και να καταγγελθούν οι αντιδραστικοί στόχοι της.

Αντί επιλόγου: μια σύντομη αναφορά στα λαϊκά κινήματα στην περιοχή και την αριστερά

Δεν είμαστε εμείς που θα ορίσουμε πώς θα κινηθούν οι δυνάμεις της περιοχής που αναφέρονται στις εργαζόμενες μάζες και την αριστερά. Είναι θα λέγαμε πολύ μακριά από την αντίληψή μας μια λογική «υψηλού συμβουλάτορα».

Ωστόσο, μπορούμε να έχουμε και να διατυπώσουμε την γνώμη μας για ορισμένες βασικές και κρίσιμες κατευθύνσεις μιας αριστερής αγωνιστικής στάσης και πράξης.

Θεωρούμε παραπάνω από αναγκαίο την σύμπηξη Μετώπου Πάλης των λαών της περιοχής ενάντια στους ιμπεριαλιστές και με στόχο το διώξιμό τους από την περιοχή. Διότι η μετατροπή της περιοχής σε αιματηρό πεδίο ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστών για την παγκόσμια κυριαρχία και μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια η εμπρηστική πολιτική του αμερικανικού ιμπεριαλισμού θα προσθέτει μόνο νέα βάσανα, δυστυχία, φτωχούς και σακατεμένους, θα κομματιάζει χώρες και λαούς. Κανένας λαός, καμιά εθνότητα ή μειονότητα δεν μπόρεσε να κερδίσει πραγματικά τα δικαιώματά της μέσω της σύμπραξής της με τον ιμπεριαλισμό αλλά κινούμενη ενάντιά του.

Θεωρούμε παραπάνω από αναγκαία την αυτοδύναμη συγκρότηση των λαϊκών και επαναστατικών δυνάμεων. Όχι μόνο την χειραφέτησή τους από οποιαδήποτε αστική ή φεουδαρχική επιρροή, αλλά την συνειδητοποίηση πως η πάλη για το διώξιμο των ιμπεριαλιστών από την περιοχή πρέπει να συμπεριλάβει και τα ντόπια στηρίγματα αυτής της (ιμπεριαλιστικής) κυριαρχίας: τις αστικές και φεουδαρχικές δυνάμεις, τα αντιδραστικά καθεστώτα της περιοχής.

Θεωρούμε πως η πάλη του παλαιστινιακού λαού για την απόκτηση Λεύτερης Πατρίδας συνδέεται άρρηκτα με την αντιιμπεριαλιστική πάλη και τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση. Η αλληλεγγύη σ’ αυτόν τον δίκαιο αλλά εξαιρετικά άνισο αγώνα είναι από τα καθήκοντα πρώτης γραμμής για κάθε προοδευτική δύναμη.

Θεωρούμε αναφαίρετο το δικαίωμα των Κούρδων όπως και κάθε λαού, στην ελευθερία, στην ασφάλεια, στην αυτοδιάθεση. Τα δικαιώματα αυτά δεν τα χαρίζει κανείς, πολύ περισσότερο δεν τα χαρίζουν οι ιμπεριαλιστές και οι κάθε λογής αντιδραστικοί.

Μόνο λοιπόν ένα κοινό μέτωπο των λαών της Μέσης Ανατολής, ανεξαρτήτως θρησκείας και εθνικής καταγωγής, μόνο ένα μέτωπο με στόχο την ανατροπή των αντιδραστικών (αστών και φεουδαρχών) και το τσάκισμα του ιμπεριαλισμού, μπορεί να ανοίξει τον δρόμο ώστε οι λαοί να γίνουν αφέντες στον τόπο τους. Να καταχτήσουν την κοινωνική προκοπή και την ειρήνη.

*Το κείμενο αυτό αποτελεί τμήμα μιας -αδημοσίευτης- ευρύτερης προσπάθειας αντιμετώπισης των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή. Ξεκινά από μια αναφορά στην αρχή των γεγονότων στη Συρία για να φτάσει μέχρι τις σημερινές εξελίξεις.

http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μ-Λ ΚΚΕ: ΣΤΟΧΟΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΣΑΝΤ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΕΣ

0

Οι εξελίξεις στη Βόρεια Συρία και το Ιράκ με τις ανακατατάξεις που επιφέρουν και την αναδιανομή ρόλων, με μία ιδιαιτερότητα στο Κουρδικό ζήτημα στο σύνολό του, αναδεικνύουν αντιθέσεις ανάμεσα στους συμμάχους του συνασπισμού «προθύμων» των ΗΠΑ, κατά υποτίθεται του ΙΚ, με χαρακτηριστική την περίπτωση των εντάσεων στον άξονα ΗΠΑ – Τουρκία.
Ο εξελισσόμενος πόλεμος σε όλες του τις πτυχές, τόσο στο επιχειρησιακό πεδίο όσο και στο διπλωματικό, χαρακτηρίζεται από την επικέντρωση στους αντικειμενικούς του σκοπούς και τους στρατηγικούς στόχους των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που εμπλέκονται και τον καθοδηγούν. Πρωταρχικός στόχος είναι η ανατροπή της κυβέρνησης του Άσαντ και η εγκατάσταση στη Δαμασκό μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων στα πρότυπα της Λιβύης, προσαρτώντας τη Συρία στο ιμπεριαλιστικό άρμα, ανοίγοντας τον δρόμο για τεμαχισμό χωρών, επαναχάραξη συνόρων και προώθηση παραπέρα της ιμπεριαλιστικής επικυριαρχίας. Οι λαοί και ιδιαίτερα οι Κούρδοι δεν πρέπει να εκλάβουν τους ιμπεριαλιστές ως ελευθερωτές και τιμωρούς του σκοταδιστικού Ισλάμ, αλλά ως τους επίδοξους δυνάστες τους που θα διαιωνίσουν την ιμπεριαλιστική σκλαβιά.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μέση Ανατολή: επικίνδυνες για τους λαούς εξελίξεις

0

Τα φασιστικά τέρατα του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους αφού εξοπλίστηκαν από τα μοναρχικά καθεστώτα της περιοχής, καθώς και της Τουρκίας και με την εποπτεία των ΗΠΑ, εξαπέλυσαν τις φρικιαστικές εγκληματικές τους επιθέσεις. Χρησιμοποιήθηκαν από τις παραπάνω δυνάμεις για να ενταχτούν στο αντικαθεστωτικό μέτωπο των φιλοδυτικών δυνάμεων της Συρίας. Ωστόσο, για να επιτεθούν στη Συρία, θα έπρεπε να αποκτήσουν τις αναγκαίες δυνατότητες, να αποκτήσουν δηλαδή ικανές στρατιωτικές δυνάμεις από τους ομοϊδεάτες τους στην ευρύτερη περιοχή.
Βασικά στην πρώτη φάση οι κύριες δυνάμεις, που είχαν συγκέντρωση στην περιοχή της Ράκα της Συρίας, δεν ήταν αρκετές και για να ενισχύσουν τις δυνάμεις τους επιτέθηκαν στο γειτονικό Ιράκ, κατέλαβαν σχεδόν τη μισή χώρα και στρατολόγησαν τεράστιες δυνάμεις. Σε αυτές τις περιοχές ίδρυσαν το “Ισλαμικό Κράτος”. Έβαλαν στο χέρι τις πετρελαιοπηγές της περιοχής και όλο τον πλούτο που ήρθε πλέον στα χέρια τους. Έτσι απέκτησαν και την οικονομική δυνατότητα στήριξης και ενίσχυσης των στρατιωτικών τους δυνάμεων. Στη συνέχεια, αφού δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τη Βαγδάτη, επιτέθηκαν στο ιρακινό Κουρδιστάν, ωστόσο και σε αυτό το μέτωπο απέτυχαν. Έχοντας όμως ενισχύσει τις θέσεις τους από τις μεγάλες στρατολογήσεις που έκαναν, επέστρεψαν στη Συρία με πολλαπλάσιες δυνάμεις στη Ράκα που αποτελεί το βασικό τους κέντρο.
Εκεί διεύρυναν τις δυνάμεις τους στις παρυφές του συριακού Κουρδιστάν, το οποίο αποτελείται από τρεις αυτόνομες οντότητες οι οποίες δεν συνορεύουν μεταξύ τους. Και στις τρεις αυτόνομες περιοχές η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων αποτελείται από Κούρδους και οι υπόλοιποι είναι μικρές εθνότητες. Αυτές οι αυτόνομες περιοχές δεν έχουν ενιαία διακυβέρνηση, έχουν ωστόσο συγκροτήσει αρκετά προωθημένες δομές και με την ισότιμη συμμετοχή των γυναικών καθώς και όλων των εθνοτήτων. Να σημειώσουμε επίσης, ότι το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (ΚΔΕ) κυβερνάει και στις τρεις αυτόνομες περιοχές μαζί με άλλα 15 μικρότερα κόμματα που αντιπροσωπεύουν τις μικρές εθνότητες. Επίσης το ΚΔΕ είναι το αδελφό κόμμα του Εργατικού Κόμματος Τουρκίας (ΡΚΚ) που ηγείται ο Οτσαλάν. Να σημειώσουμε ακόμα πως το κόμμα που κυβερνάει τις αυτόνομες περιοχές, έχει τις ίδιες ιδεολογικές θέσεις που έχει το ΡΚΚ και ο Οτσαλάν.
Οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους επέλεξαν να επιτεθούν πρώτα στη μεσαία αυτόνομη περιοχή των Κούρδων ώστε να τη χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια -στο βαθμό που την καταλάβουν- για την περικύκλωση και των υπόλοιπων δύο. Βέβαια είναι και η μικρότερη περιοχή σε πληθυσμό, περίπου 250.000 κάτοικοι. Η δεύτερη σε μέγεθος έχει 750.000 και η τρίτη 2,5 εκατομμύρια. Σύνολο 3,5 εκατομμύρια.
Η αντίσταση του πληθυσμού στην αυτόνομη περιοχή της Κομπάνι και σε συνδυασμό με τις φρικαλεότητες των τζιχαντιστών, έχουν προκαλέσει παγκόσμια κατακραυγή και διεθνή κινητοποίηση των Κούρδων. Στη Τουρκία πραγματοποιήθηκαν μαζικές διαδηλώσεις, ενώ στις κουρδικές περιοχές της Τουρκίας ήταν τεράστιες σε όγκο καθώς και σε οργή. Το καθεστώς της Τουρκίας τρόμαξε από τον όγκο και την οργή του κόσμου και οδηγήθηκε να επιβάλει απαγόρευση της κυκλοφορίας σε έξι πόλεις, κάτι που γίνεται για πρώτη φορά, ύστερα από την κήρυξη της φασιστικής χούντας του Εβρέν το 1980. Οι δυνάμεις καταστολής και ο στρατός ευθύνονται για τον θάνατο τουλάχιστον 31 Κούρδων διαδηλωτών. Μεγάλες διαδηλώσεις από Τούρκους και Κούρδους μετανάστες πραγματοποιήθηκαν και στις χώρες της Ευρώπης.
Οι φρικαλεότητες των τζιχαντιστών και η παγκόσμια κατακραυγή γι’ αυτές είναι το πρόσχημα που χρησιμοποιούν οι ιμπεριαλιστές για να βομβαρδίζουν τις στρατιωτικές θέσεις του “Ισλαμικού Κράτους”. Η απόφαση για τις αεροπορικές επιθέσεις συνδυάστηκε, όταν οι τζιχαντιστές άρχισαν να αποκεφαλίζουν ξένους και κυρίως τους δύο αμερικάνους πολίτες. Βομβάρδισαν και βομβαρδίζουν τις θέσεις των τζιχαντιστών για να παρουσιαστούν σαν σωτήρες. Θυσιάζουν ένα χαρτί τους για να κερδίσουν περισσότερα. Τους φόβισαν επίσης οι ακραίες συμπεριφορές των τζιχαντιστών οι οποίες θα μπορούσαν στην πορεία να πάρουν και αντιαμερικανικό χαρακτήρα. Οι μεγαλύτεροι δολοφόνοι των λαών, παρουσιάζονται σαν σωτήρες του κουρδικού λαού στη Συρία. Οι τελευταίοι βέβαια κάλεσαν δημόσια τους Αμερικάνους να βομβαρδίσουν τις γραμμές των τζιχαντιστών, ενώ ο Άσαντ δήλωσε ότι υποστηρίζει κάθε προσπάθεια που θα έχει σαν στόχο την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Από τους βομβαρδισμούς βέβαια δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι Εγγλέζοι και άλλοι δυτικοί ιμπεριαλιστές αφού τα συμφέροντά τους στη Μέση Ανατολή είναι τεράστια. Είναι αλήθεια ότι σήμερα τον πρώτο λόγο στη Μέση Ανατολή τον έχουν οι ιμπεριαλιστές και οι “πρόθυμες” μοναρχικές και αντιδραστικές δυνάμεις, οι φωτιές όμως έχουν ανάψει, οι λαοί ανησυχούν και αυτά που έρχονται θα είναι χειρότερα. Και στον βαθμό που οι τεράστιες μάζες των λαών της Μέσης Ανατολής δεν βρίσκονται στο προσκήνιο, τόσο πιο αντιδραστικές θα γίνονται οι εξελίξεις. Ωστόσο, οι αραβικές εξεγέρσεις παραμένουν νωπές και φωτίζουν το αύριο και τον δρόμο που πρέπει να βαδίσουν οι λαοί της περιοχής.
Γ.Κ.

http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πρόσκληση σε ανοιχτή σύσκεψη

0

Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί όλες τις πολιτικές οργανώσεις της Αριστεράς και συλλογικότητες σε ΑΝΟΙΚΤΗ ΣΥΣΚΕΨΗ την
Τρίτη 14 Οκτώβρη, στις 7μμ. στο Βιβλιοπωλείο Καφέ «Εκτός των Τειχών», Γραβιάς 10-12 Αθήνα,
με στόχο τη διοργάνωση κινητοποίησης για:
· Να καταγγείλουμε τα αμερικάνικα ιμπεριαλιστικά σχέδια για ξαναμοίρασμα της Μέσης Ανατολής.
· Να καταγγείλουμε κάθε στρατιωτική επέμβαση από αέρα, θάλασσα και γη!
· Να απαιτήσουμε απ’ την ελληνική κυβέρνηση να μην παρέχει κανενός είδους διευκολύνσεις στα δολοφονικά σχέδια των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ.
· Να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας προς το λαό του Κομπάνι καθώς και την οργή μας για τη σφαγή των Κούρδων – ανδρών και γυναικών – εκεί.
· Να καταγγείλουμε την καταστολή των διαδηλώσεων συμπαράστασης στο δράμα των πολιορκημένων στο Κομπάνι.

 http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σαράντα επτά τόμαχοκ… για πενήντα τζιχαντιστές!

0

Έψαξαν με τα drones και τους δορυφόρους τις απέραντες ερημικές εκτάσεις της βόρειας Συρίας και εν τέλει τα κατάφεραν. Οι Αμερικάνοι ανακάλυψαν τον νέο απόλυτο εχθρό. Κρυμμένο καλά, δυτικά του Χαλεπιού, σε μια συστάδα κτιρίων. Και τον ξετρύπωσαν. Πρόκειται για μια ομάδα -κατά πως λένε τα αμερικάνικα ΜΜΕ και επιβεβαιώνουν εκπρόσωποι του στρατού και της κυβέρνησης- ακραίων ισλαμιστών με καταγωγή κυρίως το Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Τα μέλη της δεν ξεπερνάνε τα πενήντα. Παρ’ όλα αυτά είναι πολύ σκληροί και διαθέτουν δυνατότητες και πρωτοπόρα τεχνολογία στην κατασκευή αόρατων βομβών…., οι οποίες μπορούν να χωρέσουν μέσα σε οδοντόπαστες η σε εσώρουχα!! Γι αυτό και τα πολεμικά πλοία που βρίσκονται στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Περσικό πήραν εντολή να τους βομβαρδίσουν. Σαράντα επτά πύραυλοι Τόμαχοκ εκτοξεύτηκαν για τον ύψιστο σκοπό και έπεσαν σε αυτό το σημείο έξω από το Χαλέπι. Δηλαδή σχεδόν ένας πύραυλος για καθένα επικίνδυνο τζιχαντιστή. Ο κάθε πύραυλος έχει κόστος περίπου 1,4 εκατομμύριο δολάρια, κουβαλάει τετρακόσια πενήντα κιλά εκρηκτικών και μπορεί να ταξιδέψει μέχρι και χίλια μίλια. Και όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες επιθέσεις «ακριβείας» οι πύραυλοι έπεσαν σε κατοικημένοι περιοχή σκοτώνοντας αμάχους και παιδιά. Οι μεγαλύτερες καταστροφές έγιναν στο χωριό Κφάρ Ντεριάν. Στις καταγγελίες που ακολούθησαν, η αμερικανική προπαγάνδα δεν πτοήθηκε. Ήταν οι οικογένειες των σκληρών τζιχαντιστών, δηλαδή δικαιολογημένες -ούτε καν παράπλευρες- απώλειες είπαν. Που τους βοηθούσαν μάλλον να γεμίσουν σωληνάρια οδοντόκρεμας και σλιπάκια με νιτρογλυκερίνη συμπληρώνουμε….
Αν δεν έρρεε ποτάμι το αίμα των δύστυχων Σύριων και Ιρακινών η χοντροκομμένη δυτική προπαγάνδα θα ήταν για γέλια ακόμη και για παιδιά δημοτικού σχολείου. Δυστυχώς όμως αυτή η προπαγάνδα αναπαράγεται νυχθημερόν από όλα σχεδόν τα δυτικά ΜΜΕ. Από τα θεωρούμενα (τρομάρα τους) σοβαρά έως και τις κλασσικές κιτρινοφυλάδες. Από τις ΗΠΑ έως την Ευρώπη και ακόμη παραπέρα μια νέα υστερία κατακλύζει τα δελτία ειδήσεων και τα πρωτοσέλιδα. Πρόεδροι και πρωθυπουργοί μιλούν μπροστά στις κάμερες με προσποιητή συγκίνηση και οργή για τις απεχθείς πράξεις των εξτρεμιστών καταλήγοντας πως είναι αποφασισμένοι να τους πολεμήσουν μέχρις εσχάτων. Ο κίνδυνος που ονομάζεται Ισλαμικό Κράτος απειλεί - έτσι λένε - όλο σχεδόν τον πλανήτη ! Μια παραλλαγή της παλιότερης τρόμο-υστερίας με την αλήστου μνήμης Αλ-Κάιντα και τον δήθεν ακτύπητο Μπιν Λάντεν. Οι αποκεφαλισμοί ήταν η κορυφαία στιγμή του σκηνοθετημένου σεναρίου. Δίκαια μοιρασμένοι (Αμερικανοί, Γάλλοι, Εγγλέζοι, απειλές για Αυστραλούς κλπ) και αρκούντως «ζωντανοί» απευθύνονται στην κοινή γνώμη των δυτικών χωρών για να προξενήσουν φόβο, οργή και συγκίνηση έτσι ώστε να δικαιολογηθεί η κήρυξη του νέου πολέμου και να καθηλωθεί η αντιπολεμική διάθεση των λαών. Πιθανόν και για να πιεστούν μερικές κυβερνήσεις που είχαν ενδοιασμούς να συμμετάσχουν στην νέα συμμαχία των προθύμων που έστησε η Ουάσιγκτον. Προσοχή! Να πιεστούν για να συμμετάσχουν. Και όχι για να αποτραπεί η συμμετοχή τους όπως ηλιθίως φαίνεται να ζητάνε οι αποκεφαλιστές εάν πράγματι είναι αυτοί που διατείνονται και δεν είναι απλά μισθοφόροι και ενεργούμενα ακόμη των πρώτων αφεντικών που τους εξόπλισαν.
Πίσω από όλη αυτήν την εξόφθαλμα σκηνοθετημένη εκστρατεία φόβου και παραπληροφόρησης κρύβονται πολύ δύσκολα οι αληθινοί σκοποί της νέας ιμπεριαλιστικής σταυροφορίας. Μιας σταυροφορίας που με τίμημα το αίμα των λαών και την καταστροφή ολόκληρων χωρών και ιστορικών κοινωνιών, προωθούνται τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών για γεωστρατηγική κυριαρχία και έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της περιοχής. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Και φυσικά τίποτε καινούριο. Που δεν δικαιολογεί όμως κανένα εφησυχασμό και καμιά σιωπή για τα νέα μαζικά εγκλήματα που διαπράττονται στο όνομα του πολιτισμού. Χρειάζεται μαζική κινητοποίηση, καταγγελία και αποκάλυψη, και απαίτηση, τουλάχιστον, η Ελλάδα να μείνει έξω από τον νέο πόλεμο.
π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ιράκ – Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οι περιφερειακές φιλοδοξίες οδηγούν μια χώρα σε διάλυση

0

Η ταχεία επέλαση των στρατιωτικών δυνάμεων των τζιχαντιστών της ακραίας σουνιτικής οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε» (από εδώ και πέρα ΙΚΙΛ) προς την πρωτεύουσα Βαγδάτη, έφερε με ορμητικό τροπο στο προσκήνιο των παγκόσμιων εξελίξεων, και για μια ακόμη φορά, το Ιράκ και ευρύτερα τη Μέση Ανατολή.

Η γέννηση και η άνδρωση του ΙΚΙΛ
Κατ΄αρχήν ας δώσουμε κάποια βασικά στοιχεία όσον αφορά τις εξελίξεις αυτές. Το ΙΚΙΛ είναι οργάνωση που κάνει αισθητή την παρουσία της πρώτη φορά ως «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ», όταν ήταν ορατά πια τα πρώτα σημάδια υποχώρησης, αποδιοργάνωσης και εκφυλισμού της ηρωικής ιρακινής αντίστασης. Συγκροτείται από τον γνωστό Ζαρκάουι σαν την «Αλ Κάιντα» στο Ιράκ και όταν αυτός σκοτώνεται, η οργάνωση πέφτει σε μαρασμό. Η οργάνωση ανασυγκροτείται, τροφοδοτούμενη από Σύρους ισλαμιστές όταν αρχίζει η ένοπλη αντιπαράθεση στη Συρία, και με την ισχυρή οικονομική στήριξη της Σαουδικής Αραβίας κατά κύριο λόγο (στην χρηματοδότησή της συμμετέχει το Κατάρ αλλά και η Τουρκία) που την τροφοδοτεί συνεχώς και με μισθοφόρους. Αρχίζουν να δρουν και στη συριακή επικράτεια και εκεί συνεργάζονται με την Αλ Νούσρα, την Αλ Κάιντα της Συρίας, ενάντια στο καθεστώς Άσαντ. Ταυτόχρονα και πάντα μιλώντας για τη Συρία, έρχονται σε  αντιπαράθεση τόσο με τους Κούρδους της Συρίας όσο και με την άλλη σημαντική δύναμη των αντικαθεστωτικών και η οποία ελέγχεται από τους δυτικούς, τον «Ελεύθερο Συριακό Στρατό». Προβαίνουν μαζί με την Αλ Νούσρα σε πρωτοφανείς αγριότητες, ενώ το ότι δρουν ανεξέλεγκτα αποτελεί και έναν ακόμη ισχυρό λόγο του «σκεπτικισμού» των ΗΠΑ όσον αφορά την τακτική τους στο συριακό ζήτημα και ειδικότερα στα ερωτηματικά που είχαν για αυτό που και οι ίδιες ονόμαζαν (και προωθούσαν), δηλαδή την μετά –Άσαντ «εποχή».  Από την άνοιξη του 2013 εμφανίζονται τα σύννεφα στις σχέσεις των δύο οργανώσεων, αποτέλεσμα της θέλησης του Ριάντ και του ελεγχόμενου από αυτήν ηγέτη του «Ισλαμικού κράτους στο Ιράκ», να ελέγξει πλήρως την αντικαθεστωτική δράση των ένοπλων ακραίων ισλαμιστών και να τη χρησιμοποιήσει για να προωθηθούν οι περιφερειακές φιλοδοξίες της  Σαουδικής Αραβίας σε μια περιοχή που περιλαμβάνει το Λίβανο, τη Συρία και το Ιράκ. Έτσι, χωρίς καμιά συννενόηση με την Αλ Νούσρα, ανακοινώνει την συγχώνευσή της με το «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ» σε μια νέα οργάνωση, το «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε». Η Αλ Νούσρα, που έχει άμεση σχέση με την ηγεσία της Αλ Κάιντα, αρνείται να υποταχθεί. Από τότε έχει ξεσπάσει εμφύλιος αναμεταξύ τους, με το ΙΚΙΛ να φαίνεται πως κερδίζει, με την αθρόα στήριξη σε μαχητές και χρήματα από την Σαουδική Αραβία, την μάχη έναντι της Αλ Νούσρα.
Οι εξελίξεις του τελευταίου οχτάμηνου, δηλαδή η πίεση που νιώθουν όλες οι ένοπλες αντικαθεστωτικές δυνάμεις από τις νίκες των κυβερνητικών στρατευμάτων στη Συρία, ίσως παράλληλα και μια εκτίμηση των δυνατοτήτων που ανοίγονται στο Ιράκ, οδηγούν την ηγεσία του ΙΚΙΛ στη μετατόπιση της στρατιωτικής δράσης του στο ιρακινό έδαφος. Εδώ να επισημάνουμε πως οι απανωτές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και παρεμβάσεις και τα δεδομένα που έχουν δημιουργηθεί έχουν σαν αποτέλεσμα μια «ρευστοποίηση» (περισσότερο ή λιγότερο) όλων των συνοριακών γραμμών μεταξύ των κρατών της περιοχής, με πιο χαρακτηριστικό αυτό των συνόρων μεταξύ Συρίας και Ιράκ, που επί της ουσίας και για πάνω από δύο χρόνια έχουν de facto καταργηθεί. Έτσι δινόταν η δυνατότητα σε ένοπλες οργανώσεις όπως το ΙΚΙΛ που επιδίδονταν σε ανταρτοπόλεμο να επεκτείνονται και να αναδιπλώνονται στα όρια μιας πολύ μεγάλη περιοχής.
Αυτή τώρα η, μέχρι στιγμής, σαρωτική επέλαση των μαχητών του ΙΚΙΛ στο Ιράκ, που είχε σαν αποτέλεσμα να έχει καταληφθεί η Μοσούλη, η δέυτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ, και τα στρατεύματα του ΙΚΙΛ να έχουν καταλάβει ένα σημαντικό μέρος του βορειοδυτικού και δυτικού Ιράκ και να βρίσκονται εξήντα χιλιόμετρα έξω από την Βαγδάτη, μπορεί να ερμηνευτεί μόνο αν παρθούν υπόψη ορισμένα πράγματα από την πρόσφατη – αιματοβαμμένη- ιστορία του Ιράκ. Διότι πχ πώς να εξηγήσεις το γεγονός πως δέκα με είκοσι χιλιάδες μαχητές του ΙΚΙΛ προελαύνουν και τρέπουν εως τώρα σε φυγή στρατό (στον κυβερνητικό στρατό του Ιράκ αναφερόμαστε) που αριθμεί περίπου εννιακόσιες χιλιάδες στρατιώτες εκπαιδευμένους από τους αμερικανούς και εξοπλισμένους από την κορφή έως τα νύχια, χωρίς μια αναγκαστική ματιά στο πρόσφατο παρελθόν;

Σύντομη αναφορά σε μια καθημαγμένη χώρα
Η εισβολή και η κατοχή του Ιράκ το 2003, που ακολουθεί της αντίστοιχης στο Αφγανιστάν, σηματοδοτεί μια νέα τραγική σελίδα στην ιστορία αυτή της χώρας. Η οποία έχει ζήσει ακόμα μία επέμβαση (1991- ο λεγόμενος «πρώτος πόλεμος του Κόλπου»), που πέρα από ερείπια, νεκρούς και τραυματίες, δημιουργεί ένα καθεστώς μιας χώρας υπό επιτήρηση (ζώνη απαγόρευσης πτήσεων) η οποία ταυτόχρονα υφίσταται πλήθος οικονομικών κυρώσεων που γονατίζουν την οικονομία της. Μάλιστα να θυμίσουμε πως αυτή η επέμβαση του 1991 γίνεται ενώ το Ιράκ δεν έχει ακόμα επουλώσει τις πληγές που άφησε στο ίδιο, όπως και στο Ιράν, ο αναμεταξύ τους πόλεμος που διήρκησε οχτώ ολόκληρα χρόνια τη δεκαετία του 1980. Βλέπετε, μετά την ιρανική επανάσταση του 1979 που ανατρέπει το αμερικανοστήρικτο καθεστώς και εγκαθιδρύει (μετά την επικράτηση των ισλαμιστών στο εσωτερικό των δυνάμεων της επανάστασης) ισλαμική δημοκρατία, ο Σαντάμ Χουσείν σαν επικεφαλής του Ιράκ αποτελούσε τον «σοβαρό ηγέτη» που προωθούσε όλους τους βασικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ. Δεν είχε μετατραπεί ακόμα, και πάλι για τις αμερικανικές ανάγκες, σε «αιμοσταγή δικτάτορα» που έπρεπε να ανατραπεί.
Η εισβολή και κατοχή του Ιράκ, το 2003, επεκτείνει σοβαρά την οικονομική και κοινωνική κατάπτωση του ιρακινού λαού. Μόνη ελπίδα ορθώνεται «σ’ εκείνες τις μέρες» η ηρωική πάλη της ιρακινής αντίστασης, που κάτω από το βάρος των εσωτερικών της συσχετισμών, αποδυναμώνεται και εκφυλίζεται, αφού πρώτα καταφέρει να μπλοκάρει την μεγαλύτερη πολεμική μηχανή του κόσμου. Ταυτόχρονα, πλάι στα ορφανά, τους σακατεμένους, τους φτωχούς και τους εξαθλιωμένους, στους χιλιάδες που πεθαίνουν από τις λευχαιμίες και τους κάθε είδους καρκίνους που θερίζουν τον ιρακινό λαό (λόγω των αμερικανικών βομβών και σφαιρών φτιαγμένων από ραδιενεργά βαριά μέταλλα), αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια μια σειρά αντιδραστικές εξελίξεις. Εξελίξεις που έχει πριμοδοτήσει με την πολιτική της η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ και των «προθύμων» και σε μια πορεία και οι αντιθέσεις-ανταγωνισμοί περιφερειακών δυνάμεων. Εξελίξεις που αφορούν την αναζωπύρωση αντιθέσεων μέσα στον ιρακινό λαό και οι οποίες καλύπτονται πίσω από την αντίθεση των δύο βασικών θρησκευτικών ισλαμικών δογμάτων: το σουνιτικό και το σιιτικό δόγμα. Εξάλλου οι ΗΠΑ, πριν ακόμα και για την προετοιμασία του εδάφους της επέμβασης, αναφέρονταν ολοένα και πιο συχνά στην καταπίεση που ζει η σιιτική πλειοψηφία του ιρακινού λαού από τον σουνίτη Σαντάμ, όταν ήταν γνωστό πως το Ιράκ (όπως και η Συρία) είχε σ’ αυτό το πεδίο να επιδείξει πολιτικές σχετικής ανοχής μιας και αποτελούσε μαζί με τη Συρία τα μόνα κοσμικά κράτη στην περιοχή. Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν και αναμοχλεύουν αυτό το ζήτημα, όπως και την εθνική καταπίεση των Κούρδων του Ιράκ, για να διαμορφώσουν ντόπια στηρίγματα της επέμβασής τους. Με την κατοχή κατασκευάζουν μια κυβέρνηση, ένα καθεστώς ανδρείκελων, πατώντας και ποντάροντας πάλι στο ίδια ζητήματα (σιίτες- σουνίτες, κουρδικό). Η αποδυνάμωση της ιρακινής αντίστασης δημιουργεί ένα ακόμα πιο ευάλωτο στις παρεμβάσεις ιμπεριαλιστών και περιφερειακών δυνάμεων έδαφος.
Η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων (που πάντως διατηρούν κάποια σημεία ελέγχου στην ιρακινή επικράτεια) αφήνει να φανεί το μέγεθος της καταστροφής και της διάλυσης που έχει συντελεστεί και συνεχίζεται στην καθημαγμένη αυτή χώρα. Η ανεργία φτάνει στο 70%, ο λαός υφίσταται σκληρή καταπίεση από το καθεστώς, τα κυβερνητικά στρατεύματα, εκπαιδευμένα από τους αμερικανούς, με τη συμπεριφορά τους κρατούν άσβεστο το μίσος των απλών ανθρώπων για τους συνεργάτες των καταχτητών. Στα βόρεια ο αντιδραστικός και εκπρόσωπος φεουδαρχικών δυνάμεων Μπαρζανί στήνει με τις ευλογίες των ΗΠΑ το αυτόνομο κράτος του Ιρακινού Κουρδιστάν σε αντάλλαγμα της συμβολής του στην αμερικανική εισβολή. Στην υπόλοιπη χώρα ολοένα και περισσότερο αναπτύσσεται η αντίθεση σιιτών – σουνιτών. Ο πόλεμος στη Συρία δίνει μια νέα ώθηση στις αντιπαραθέσεις και ειδικότερα αναβαθμίζει, μέσα στα πλαίσια πάντα του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστών που μαίνεται στην περιοχή, τις κόντρες των δύο βασικών περιφερειακών δυνάμεων, δηλαδή του Ιράν και τη Σαουδικής Αραβίας (από κοντά και η Τουρκία) που «παίζουν» με το δίπολο σιίτες- σουνίτες.

Οι σημερινές εξελίξεις
Έτσι, φτάσαμε στο σήμερα που με προεξάχουσα αιτία την εγκληματική πολιτική των ιμπεριαλιστών με πρώτους τις ΗΠΑ, σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό των περιφερειακών δυνάμεων στην περιοχή και τη βάρβαρη πολιτική του καθεστώτος Μαλίκι, και θρυαλίδα το «συριακό» ζήτημα, έχει αναδυθεί στο ιστορικό προσκήνιο ό, τι πιο οπισθοδρομικό από ιστορικής άποψης.
Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, το ΙΚΙΛ, δρά σε ένα σημαντικο τμήμα της ανατολικής Συρίας, ελέγχοντας τις επαρχίες της Ράκα και της Ντείρ ελ Ζορ. Έχει επιδοθεί, σε ένα όργιο σφαγών και εκτελέσεων οπαδών του αντιπαλου δόγματος στις περιοχές που καταχτά αλλά και αιχμαλώτων του κυβερνητικού στρατού. Παράλληλα προσπαθεί με επιτυχία έως τώρα να συμπληρώσει την χρηματοδότησή του από την Σαουδική Αραβία με «πηγές» εκ των έσω, ώστε να καλύψει τόσο τις ανάγκες των μισθοφορικών του τμημάτων (σημειωτέον, οι μισοί από τους δέκα χιλιάδες μαχητές του ΙΚΙΛ είναι σαουδάραβες τζιχαντιστές) όσο και τις ανάγκες σε στρατιωτικό εξοπλισμό. Μόνο από την πετρελαιοπηγή της Ράκα έχει ημερήσια έσοδα 3,1 εκατομμυρίων δολαρίων, και προσθέστε σ΄αυτό το ποσό άλλο μισό εκατομύριο από τις πετρελαιοπηγές της Ζάμλα και του Κούνικο καθώς και την εκμετάλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στη Τζάφρα.  Αυτές οι πηγές χρήματος μαζί με τα λάφυρα από τις λεηλασίες στις οποίες επιδίδονταν άρχισαν να δημιουργούν μια ολοένα και μεγαλύτερη και προπαντός αυτοδύναμη οικονομική βάση στήριξης. Σήμερα όπως προαναφέραμε, το ΙΚΙΛ έχει επεκτείνει την περιοχή δράσης του μετά την επέλαση των τελευταίων ημερών σε ένα μεγάλο μέρος της βορειοδυτικής και δυτικής Συρίας έχοντας πια στην κατοχή του και άλλες πετρελαιοπηγές με πιο γνωστές αυτές της Μοσούλης. Το ΙΚΙΛ σε αρκετές περιπτώσεις συναντά την συμπάθεια τμημάτων του σουνίτικου πληθυσμού που είναι οργισμένοι από τις πολιτικές εξαθλίωσης και αποκλεισμού που βιώνουν, δημιουργώντας έτσι μια ισχυρή βάση εναντίωσης στον σιίτη πρωθυπουργό Αλ Μαλίκι. Μάλιστα κάποιες πληροφορίες σε έντυπα ΜΜΕ αναφέρουν πως τμήμα της ηγεσίας του ΙΚΙΛ που προέρχεται από τις τάξεις του στρατού του Σαντάμ και ευρύτερα το Μπάαθ, που κρατούν τον έλεγχο της πόλης Τικρίτ, προπαθούν να διαψεύσουν στην πράξη την εικόνα του φανατικού ισλαμιστή αφήνοντας να λειτουργούν κοινωνικές υπηρεσίες αλλά και καπνοπωλεία, κομμωτήρια κ.ά. που αποτελούν κόκκινο πανί για τους φονταμενταλιστές.
Αυτή τη στιγμή, φαίνεται πως τόσο οι αμερικάνοι όσο και περιφερειακές δυνάμεις όπως το Ιράν έχουν επιταχύνει τις κινήσεις για την αντιμετώπιση του ΙΚΙΛ. Οι αμερικάνοι έχουν στείλει ήδη στον περσικό κόλπο το αεροπλανοφόρο «Τζωρτζ Μπους» και το ελικοπτεροφόρο «Mesa Verde». Ο Ομπάμα ενώ αποκλείει κάθε σκέψη για επέμβαση, παρακινδυνευμένη έτσι κι αλλιώς από κάθε άποψη αυτή τη στιγμή, δεν απέκλεισε αεροπορικούς βομβαρδισμούς και μάλιστα εκτεταμένους. Ώστε να δώσει τη δυνατότητα αναδιοργάνωσης στα στρατεύματα του πρωθυπουργού Μαλίκι. Παράλληλα και  τη βάση των αμοιβαίων συμφερόντων, υπάρχει μια σχεδόν φανερή προσπάθεια συννενόησης των ΗΠΑ με το Ιράν.
Η ιρανική ηγεσία ήδη φαίνεται πως ενισχύει τις τάξεις του ιρακινού στρατού με αξιωματικούς της όπως και στέλνει επίλεκτα τμήματα του στρατού της να βοηθήσουν τον κυβερνητικό στρατό. Πρέπει να είναι αποτέλεσμα και της δικής της πίεσης, η προσπάθεια των τελευταίων ημερών, να συγκροτηθούν σιιτικές πολιτοφυλακές που να αναλάβουν δράση, αντικαθιστώντας τμήματα του στρατού που αρνούνται να πολεμήσουν (μην ξεχνάμε πως στον στρατό υπάρχουν και σουνίτες- αυτό ίσως εξηγεί εν μέρει την παθητικότητα που επέδειξαν τμήματα του στρατού απέναντι στην επέλαση του ΙΚΙΛ). Το Ιράν δε διστάζει να συνεργαστεί με τον … «Μεγάλο Σατανά», διότι κατανοεί καλύτερα από τον καθένα πως εάν αφεθούν τα πράγματα να εξελιχθούν όπως μέχρι σήμερα στο Ιράκ, αυτό θα αποτελεί μια ήττα και για το ίδιο.
Συγκεχυμένη είναι η στάση της Σαουδικής Αραβίας. Τα τελευταία εικοσιτετράωρα η σαουδαραβική ηγεσία δείχνει ενοχλημένη από τις κινήσεις του ΙΚΙΛ. Δύο είναι τα πιθανά ενδεχόμενα: ή διαβλέπει προσπάθειες αυτονόμησης του ΙΚΙΛ από την επιρροή της ή έχει στριμωχτεί από τις ΗΠΑ να κινηθεί σε ένα συμμάζεμά τους (ή και τα δύο). Το αναφέρουμε αυτό, διότι η Σαουδική Αραβία έχει κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένη που «σπάει» επιτέλους το «σιιτικό συνεχές» Λίβανος (Χεζμπολάχ)- Συρία (Άσαντ) – Ιράκ  (Μαλίκι) – Ιράν, οπότε και δημιουργούνται ισχυρές προυποθέσεις για μια αναβάθμιση των περιφερειακών της δυνατοτήτων μέσω της εκμετάλλευσης του σουνιτικού στοιχείου. Δεν αποτελεί εξάλλου μυστικό οτι η ίδια βρίσκεται πίσω από την δημιουργία του κλώνου του ΙΚΙΛ στο Λίβανο, που άρχισε να βάζει τυφλές βόμβες σε σιιτικές γειτονιές της Τρίπολης, ενώ η ίδια άνδρωσε με χρήματα και μαχητές την αντικαθεστωτική δράση της ΙΚΙΛ στη Συρία.
«Το Ιράκ δεν θα ξαναγίνει όπως ήταν πριν την κατάληψη της Μοσούλης από το ΙΚΙΛ» δήλωσε την περασμένη Τρίτη ο πρωθυπουργός του Ιρακινού Κουρδιστάν Μπαρτζανί, υπογραμμίζοντας με αυτό τον τρόπο την επιλογή του να μην πάρει το μέρος του κυβερνητικού στρατού στην εξελισσόμενη σύγκρουση. Δεν γνωρίζουμε, με δεδομένες τις αμερικανικές πιέσεις που θα είναι ισχυρές, πόσο θα κρατήσει τον … λόγο του ο Μπαρτζανί. Τα λόγια του όμως που συπληρώθηκαν με αναφορές στην πολιτική αποκλεισμών του Μαλίκι δίνουν ένα μέτρο της διάλυσης στην οποία έχει περιέλθει το άλλοτε ισχυρό, για τα δεδομένα της περιοχής, κράτος του Ιράκ, αλλά και της αμοιβαίας καχυποψίας που έχει εγκαθιδρυθεί μεταξύ των εθνοτικών και θρησκευτικών ομάδων που το απαρτίζουν.
Εκτός ίσως από αυτό που υπονοούν τα λόγια του Μπαρτζανί και που παραθέτουμε πιο πάνω, μάλλον κάθε πρόβλεψη για το μέλλον του Ιράκ φαντάζει και είναι παρακινδυνευμένη. Ωστόσο, οφείλουμε να υπογραμίσουμε ισχυρά πως δεν γίνεται να επιλύσουν το πρόβλημα αυτοί που το δημιούργησαν. Δεν γίνεται δηλαδή οι ιμπεριαλιστές, που ιστορικά και πολιτικά η παρουσία τους στην περιοχή της Μέσης Ανατολής εξέθρεψε και εξακολουθεί να εκθρέφει τα απολυταρχικά καθεστώτα και τις κάθε είδους μισοαστικές μισοφεουδαρχικές αντιδραστικές ηγεσίες, που είναι οι γεννήτορες αυτών των καταστάσεων, να είναι αυτοί που θα τις επιλύσουν προς όφελος των λαών.
Τ.Σ.

Προλεταριακή Σημαία 736 -  www.kkeml.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η βιβλιοθηκάριος της Βασόρας: μια αληθινή ιστορία από το Ιράκ

0

Η εισβολή στο Ιράκ έφτασε μέχρι τη Βασόρα στις 6 Απριλίου του 2003. Με τη βοήθεια φίλων και γειτόνων, η Αλία Μοχάμεντ Μπέικερ, υπεύθυνη βιβλιοθηκάριος στην κεντρική βιβλιοθήκη της Βασόρας, κατάφερε να διασώσει το εβδομήντα τοις εκατό των βιβλίων της βιβλιοθήκης, προτού αυτή παραδοθεί στις φλόγες εννέα μέρες αργότερα.

Συγγραφέας: Jeanette Winter              
Εικονογράφος: Jeanette Winter
Μετάφραση: Γιάννης Παπαδόπουλος 

Εκδόσεις Παπαδόπουλος, 2007

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ιστορία ενός ...παπουτσιού!

0

Από το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ:

Ελεύθερος αφέθηκε πριν λίγες μέρες ο δημοσιογράφος Μουνταντάρ αλ Ζαϊντί που κρατείτο στη φυλακή από τις 14 Δεκεμβρίου 2008 επειδή πέταξε τα παπούτσια του στον Τζορτζ Μπους. Ο άγνωστος πριν λίγο καιρό δημοσιογράφος έχει γίνει λαϊκός ήρωας στον αραβικό κόσμο λόγω της πράξης του. Η αρχική τριετής ποινή του μειώθηκε λόγω καλής διαγωγής. Φοβούμενος για την ζωή του εγκατέληψε το Ιράκ δίνοντας στην δημοσιότητα μια επιστολή, χαρακτηριστικά αποσπάσματα της οποίας παραθέτουμε: «Είμαι εδώ, ελεύθερος. Ομως η χώρα μου είναι αιχμάλωτη του πολέμου. Καταρχάς, στέλνω τις ευχαριστίες και τους χαιρετισμούς μου σε όλους εκείνους που στάθηκαν στο πλευρό μου μέσα στη χώρα μου, στον ισλαμικό κόσμο και στον ελεύθερο κόσμο. Εγινε πολύς λόγος για την πράξη και για το πρόσωπο που την έκανε, για τον ήρωα και την ηρωϊκή πράξη καθώς και για το σύμβολο και τη συμβολική πράξη. Απλά, απαντώ: Αυτό που με ανάγκασε να αντισταθώ είναι η αδικία σε βάρος του λαού μου και ο τρόπος που η κατοχή θέλησε να ταπεινώσει την πατρίδα μου, βάζοντας την κάτω από την μπότα της... Ημασταν μια χώρα στην οποία οι Αραβες μοιράζονταν με τους Τουρκομάνους, τους Κούρδους, τους Ασσύριους και τους Γιαζίντ το καθημερινό της ψωμί. Και οι Σιίτες προσεύχονταν δίπλα δίπλα με τους Σουνίτες. Και οι Μουσουλμάνοι γιόρταζαν μαζί με τους Χριστιανούς τη γέννηση του Χριστού. Παρά το γεγονός ότι μοιράζαμε την πείνα μας εξαιτίας των κυρώσεων για περισσότερα από 10 χρόνια. Η υπομονή και η αλληλεγγύη μας δεν μας έκαναν να ξεχάσουμε την καταπίεση. Μέχρι που δεχθήκαμε την εισβολή με την αυταπάτη της απελευθέρωσης που είχαν μερικοί. Η κατοχή χώρισε τον αδελφό από τον αδελφό, το γείτονα από το γείτονα και το γιο από το θείο του. Μετέτρεψε τα σπίτια μας σε χωρίς τέλος νεκρικές σκηνές. Και τα νεκροταφεία μας επεκτάθηκαν στα πάρκα και στα κράσπεδα των δρόμων. Είναι αυτή που μας δολοφονεί, που βεβηλώνει τους χώρους λατρείας, που καταπατεί το απαραβίαστο των σπιτιών μας και ρίχνει καθημερινά χιλιάδες σε πρόχειρες φυλακές. Δεν είμαι ήρωας, το παραδέχομαι. Ομως έχω άποψη και παίρνω θέση. Με ταπείνωνε να βλέπω τη χώρα μου να εξευτελίζεται, να βλέπω τη Βαγδάτη να καίγεται και το λαό μου να δολοφονείται. Χιλιάδες τραγικές εικόνες έχουν χαραχτεί στο μυαλό μου και αυτό με βαραίνει κάθε μέρα και με σπρώχνει στο σωστό δρόμο, στο δρόμο της αντίστασης, στο δρόμο της απόρριψης της αδικίας, της εξαπάτησης και της υποκρισίας. Μου έχει στερήσει τον ήρεμο ύπνο το βράδυ. Δεκάδες, όχι, εκατοντάδες εικόνες σφαγών, που θα μπορούσαν να ασπρίσουν τα μαλλιά ενός νεογέννητου, μου έφερναν δάκρυα στα μάτια και με πλήγωναν. Η σφαγή της Φαλούτζα, της Νατζάφ, της Χαντίδα, της Σαντρ Σίτι, της Βασόρα, της Μοσούλης, της Ταλ Αφάρ και σε κάθε γωνιά της πληγωμένης μας πατρίδας. Τα περασμένα χρόνια ταξίδεψα απ' άκρη σ' άκρη της φλεγόμενης γης μας και είδα με τα ίδια μου τα μάτια τον πόνο των θυμάτων και άκουσα με τα ίδια μου τα αυτιά τις κραυγές των ανθρώπων που πενθούσαν και των ορφανών. Και ένα αίσθημα ντροπής με καταδίωκε, γιατί ήμουν ανίσχυρος. Μόλις τελείωνα τις επαγγελματικές μου υποχρεώσεις, τις καθημερινές ανταποκρίσεις για τις τραγωδίες των Ιρακινών, και καθώς καθάριζα τα υπολείμματα από τα ερείπια των κατεστραμμένων ιρακινών σπιτιών και τα ίχνη από το αίμα των θυμάτων από τα ρούχα μου, έσφιγγα τα δόντια και έδινα μια υπόσχεση στα θύματα μας, μια υπόσχεση εκδίκησης. Η ευκαιρία ήρθε και εγώ την έπιασα... Οταν πέταξα το παπούτσι στο πρόσωπο του εγκληματία Μπους, ήθελα να εκφράσω την άρνηση μου να αποδεχτώ τα ψέματα του, την κατοχή της χώρας μου, την δολοφονία του λαού μου, τη λεηλασία του πλούτου της χώρας μου και την καταστροφή της υποδομής της. Και το πέταγμα των γιων της στη διασπορά. Μετά από 6 χρόνια ταπείνωσης, εξευτελισμού, σφαγών και βεβήλωσης της ιερότητας των χώρων λατρείας, ο δολοφόνος έρχεται κομπορρημονώντας για τη νίκη και τη δημοκρατία. Ηρθε να πει γεια σας στα θύματα του και ήθελε να τον υποδεχτούμε με λουλούδια. Αυτό ήταν το δικό μου λουλούδι για τον κατακτητή και για όσους συνεργάζονται μαζί του, είτε διαδίδοντας ψέματα είτε με τις πράξεις τους, πριν από την κατοχή ή μετά. Ηθελα να υπερασπίσω την τιμή του επαγγέλματος μου και του απαγορευμένου πατριωτισμού την ημέρα που η χώρα βεβηλωνόταν και έχανε την αξιοπρέπεια της. Κάποιοι λένε: Γιατί δεν έκανε στον Μπους μια ερώτηση που θα τον έφερνε σε δύσκολη θέση και θα τον ντρόπιαζε. Και εγώ θα σας απαντήσω, κ. δημοσιογράφοι. Πώς μπορούσα να ρωτήσω τον Μπους, όταν, προτού αρχίσει η συνέντευξη τύπου, πήραμε την εντολή να μη ρωτήσουμε τίποτα, αλλά μόνο να καλύψουμε το γεγονός. Είχε απαγορευτεί σε όλους να υποβάλλουν ερώτηση στον Μπους...» Και καταλήγοντας στην επιστολή του ο δημοσιογράφος Μουνταντάρ αλ Ζαϊντί αημειώνει: «Τέλος, δηλώνω ότι είμαι ανεξάρτητος. Δεν είμαι μέλος κανενός πολιτικού κόμματος, κάτι που ειπώθηκε στη διάρκεια του βασανισμού μου -άλλοτε ότι είμαι ακροδεξιός και άλλοτε ότι είναι αριστεριστής. Είμαι ανεξάρτητος από πολιτικά κόμματα και οι μελλοντικές μου προσπάθειες θα είναι στην υπηρεσία του λαού μου και σε όποιον άλλον τις χρειάζεται, χωρίς να αναμειχθώ στους πολιτικούς ανταγωνισμούς, όπως κάποιοι είπαν ότι θα κάνω. Οι προσπάθειες μου θα είναι να προσφέρω φροντίδα στις χήρες, στα ορφανά και σε όλους όσους η ζωή τους υπέστη βλάβη από την κατοχή. Και στην αγαπημένη μου πατρίδα λέω: Αν η νύχτα της αδικίας είναι παρατεταμένη, αυτή δεν θα σταματήσει την ανατολή ενός ήλιου και αυτός θα είναι ο ήλιος της ελευθερίας».

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ