Πρόκειται για μία ακόμη κίνηση που εντάσσεται στα πλαίσια της πολυσυζητημένης «ανάπτυξης» που θα φέρουν στη χώρα οι ξένες επενδύσεις. Και πιο ειδικά, η επένδυση της Onex στα ναυπηγεία της Σύρου, όπως και οι επενδύσεις της Cosco στη ναυπηγοεπισκευή προβάλλονται ως οι αναγκαίες λύσεις που θα ξαναδώσουν ζωή στον κλάδο, ο οποίος αντιμετωπίζει προβλήματα. Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε, που η κυβέρνηση και το ντόπιο κεφάλαιο διαπραγματεύονται για το ξεπούλημα των ναυπηγείων της χώρας στο όνομα της υποτιθέμενης «ανάπτυξης».
Η υπόθεση των ναυπηγείων της Σύρου ξεκινά από παλιά. Το 1979 εγκαταλείπεται από τους αδερφούς Γουλανδρή και περνά στο Ελληνικό Δημόσιο, για να περάσει τελικά στα χέρια του εφοπλιστή Νίκου Ταβουλάρη. Το Νεώριο συγκεντρώνει τεράστια χρέη, γεγονός που στο φόντο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, οδηγεί σε άγρια εκμετάλλευση των 250 εργαζομένων στα ναυπηγεία. Με τα χρέη να διογκώνονται και τους εργαζόμενους να παραμένουν απλήρωτοι για πολλούς μήνες, εμφανίζεται ο «σωτήρας», Πάνος Ξενοκώστας και δρομολογείται το πέρασμα του Νεωρίου στον ελληνοαμερικανικό όμιλο Onex. Και μάλιστα, η «αίτηση εξυγίανσης» σχεδιάζεται με βάση το άρθρο 106 β και δ του πτωχευτικού κώδικα, όπως έγινε και στην περίπτωση του Μαρινόπουλου, όπου είναι γνωστό ότι όλο το βάρος το επωμίστηκαν οι εργαζόμενοι. Αντίστοιχα κι εδώ, δεν υπάρχει καμία γραπτή δέσμευση από πλευράς εργοδοσίας για άμεση καταβολή των δεδουλευμένων (το πλάνο εξυγίανσης είναι σε βάθος εικοσαετίας), ούτε εξασφάλισης των θέσεων εργασίας, αφού η νέα διοίκηση αναλαμβάνει την επιχείρηση «καθαρή» από υποχρεώσεις και μπορεί να κρατήσει όσους εργαζόμενους θέλει.
Τα σχέδια «εξυγίανσης», στο φόντο της «ανάπτυξης» που ευαγγελίζονται, αφορούν τους εκπροσώπους του συστήματος και τα μεταξύ τους παιχνίδια. Και ειδικά για την περίπτωση του Νεωρίου δεν είναι καθόλου τυχαία η τροπή των εξελίξεων, αν λάβει κανείς υπόψιν το γενικότερο ενδιαφέρον των ΗΠΑ για αξιοποίηση του λιμανιού της Σύρου ως σημείο εξυπηρέτησης του αμερικανικού στόλου στη Μεσόγειο. Τα τοπικά ΜΜΕ, εδώ και καιρό, γράφουν πως «η Σύρος μπορεί να αποτελέσει μικρογραφία της Σούδας, παρέχοντας διευκόλυνση σε πλοία του αμερικάνικου Πολεμικού Ναυτικού», κάνοντας φανερή την επικινδυνότητα της εμπλοκής του αμερικάνικου παράγοντα συνολικά για τους κατοίκους του νησιού.
Ακόμη πιο προβληματική γίνεται η κατάσταση εξαιτίας της στάσης του εργοστασιακού Σωματείου, το οποίο έχει ήδη συμφωνήσει με τη διαδικασία «εξυγίανσης», επιβεβαιώνοντας τη φιλοεργοδοτική στάση που κρατά όλα τα τελευταία χρόνια. Η διοίκηση του Σωματείου μάλιστα, η οποία φέρει τεράστια ευθύνη για την αποσυγκρότηση και τη διάσπαση των εργαζομένων, έφτασε να καλέσει όλους τους εργαζόμενους και συνταξιούχους να συμφωνήσουν στην αναδρομική απόλυσή τους, από τις 30/04/17, ώστε να βοηθήσουν στο «κοινό όραμα ανάπτυξης», το οποίο επικαλέστηκε ο εκπρόσωπος της Onex. Μόνο που σε αυτό το «κοινό όραμα», τόσο η Onex, όσο και ο Ταβουλάρης λύνουν τα δικά τους αδιέξοδα εις βάρος των εργαζομένων, οι οποίοι τελικά είναι οι μόνοι χαμένοι. Γι’ αυτό θα πρέπει να γυρίσουν αποφασιστικά την πλάτη και σε αυτούς, αλλά και στην κατάπτυστη στάση της διοίκησης του Σωματείου και να δώσουν τον αγώνα τους για να μείνουν στις θέσεις εργασίας τους και να δουλεύουν με δικαιώματα, κόντρα στις ορέξεις παλιών και νέων επενδυτών.
