Αυτές τις μέρες έχουμε δύο σημαντικές επετείους για το διεθνές και το ελληνικό κομμουνιστικό και λαϊκό κίνημα. Το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ (14 - 29 Φλεβάρη του 1956) και η συμφωνία της Βάρκιζας (11-12 Φλεβάρη του 1945) αντίστοιχα.
Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΒΑΡΚΙΖΑΣ: Η ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Στις 11-12 Φλεβάρη του 1945, μετά την αποχώρηση του ΕΛΑΣ από την Αθήνα, υπογράφεται η Συμφωνία της Βάρκιζας. Μια συμφωνία που ουσιαστικά σήμαινε την παράδοση του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ στα χέρια των Αγγλων και της κυβέρνησης που τους υπηρετούσε. Αν και οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ κατείχαν τα τρία τέταρτα της χώρας και είχαν 50.000 τακτικό στρατό, με τη συμφωνία αυτή αποφασίζεται η διάλυση του ΕΛΑΣ και η άμεση παράδοση του οπλισμού του. Ουσιαστικά οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης παραδίδονται άνευ όρων. Οι μαχητές του ΕΛΑΣ παραδίδουν περίπου 50.000 όπλα. Υποτίθεται ότι η κυβέρνηση σε αντάλλαγμα θα παραχωρούσε αμνηστία για τα… πολιτικά αδικήματα που τελέστηκαν από τις 3 Δεκέμβρη μέχρι τότε! Δηλαδή για τον ηρωικό αγώνα του λαού της Αθήνας ενάντια στους Αγγλους και τα τσιράκια τους το Δεκέμβρη του '44.
Ομως, σχεδόν αμέσως μετά τη συμφωνία αρχίζει ένα όργιο βίας και τρομοκρατίας κατά των λαϊκών αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης. Η κυβέρνηση, βρίσκοντας νομικό πάτημα σε μια παράγραφο της συμφωνίας, όπου αναφερόταν ότι εξαιρούνταν της αμνηστίας τα κοινά αδικήματα κατά της ζωής και περιουσίας τα οποία «δεν ήταν απαραιτήτως αναγκαία διά την επιτυχία του πολιτικού αδικήματος», ξεκίνησε να καταδιώκει χιλιάδες δημοκράτες για ποινικά αδικήματα. Η αρχή γίνεται με το θάνατο των ΕΑΜιτών, Μονέδα και Αυγέρη. Απ' την άλλη, όχι μόνο αθωώνονται πολλοί δωσίλογοι και συνεργάτες των Ες-Ες (όπως ο Εξαρχος και ο Μοντελάους), αλλά αυτοί είναι που στελεχώνουν σιγά σιγά το στρατό, την αστυνομία και τις διάφορες παρακρατικές συμμορίες που αρχίζουν να δρουν στην ύπαιθρο. Πολλοί δημοκράτες δημόσιοι υπάλληλοι διώχνονται, όπως και προοδευτικοί πανεπιστημιακοί. Επίσης διορίζονται νομάρχες γνωστοί δωσίλογοι και υποστηρικτές της δικτατορίας του Μεταξά. Το αστικό κράτος με τη βοήθεια των Αγγλων πραγματοποιεί τους στόχους της συμφωνίας, που δεν ήταν άλλοι από το κέρδισμα χρόνου απέναντι στο λαϊκό κίνημα, ώστε να ανασυγκροτηθεί και να στελεχώσει τις δυνάμεις καταστολής, το στρατό και την αστυνομία. Ετσι θα κατάφερνε να ξεμπερδεύει με το λαϊκό κίνημα που ανδρώθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα και να εκλείψει η πιθανότητα λαϊκής εξουσίας στη χώρα.
Στο διάστημα αυτό πρωθυπουργός είναι ο Πλαστήρας, ο οποίος όμως κατηγορείται ως φιλοχιτλερικός (με βάση γράμμα του στον έλληνα πρεσβευτή στο Βισί, στο οποίο εκθείαζε τον Χίτλερ) και έτσι εξαναγκάζεται σε παραίτηση στις 7 Απρίλη. Την επομένη σχηματίζεται νέα κυβέρνηση υπό το ναύαρχο Πέτρο Βούλγαρη, το δήμιο των αντιφασιστών ναυτικών στη Μ. Ανατολή. Ηταν ολοφάνερο πλέον ποια πολιτική θα ακολουθούσε η νέα κυβέρνηση. Οι διώξεις συνεχίζονται με μεγαλύτερη σφοδρότητα. Μέσα στο πρώτο εξάμηνο 600 αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης δολοφονούνται από παρακρατικές φασιστικές συμμορίες, συλλαμβάνονται 20.000 αγωνιστές με την κατηγορία πως ήταν κοινοί δολοφόνοι (οι εξαιρέσεις απ' την αμνηστία) και καταδικάζονται σε θάνατο οι 2.000.
Παρ' όλα αυτά ο ελληνικός λαός δεν σταμάτησε να αγωνίζεται. Την Πρωτομαγιά του 1945 γίνεται συγκέντρωση 40.000 εργαζομένων στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο της Αθήνας.....
ΤΟ 20ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΣΕ
Στις 14 Φλεβάρη του 1956 ξεκίνησαν οι εργασίες του 20ού Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης και έληξαν στις 29 του ίδιου μήνα. Το συνέδριο αυτό αποτέλεσε την επίσημη αφετηρία αλλά και σημείο καμπής για τη μεγάλη ανατροπή στην πρώτη σοσιαλιστική χώρα του κόσμου, ήταν η έναρξη της ανοικτής διαδικασίας ολοκληρωτικής παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σ.Ε. και τις άλλες χώρες του σοσιαλιστικού στρατοπέδου.
Από τη χρονιά εκείνη ξεκίνησαν ανατροπές ηγεσιών σε όλα σχεδόν τα κομμουνιστικά κόμματα του κόσμου (σε πολλές περιπτώσεις πραξικοπηματικά) με στόχο την αλλαγή της πορείας τους από την επαναστατική κατεύθυνση στο ρεφορμισμό, το χτύπημα κάθε επαναστατικής φωνής μέσα στα κόμματα αυτά και τη μετατροπή τους σε εκπροσώπους των συμφερόντων της ΕΣΣΔ στο διεθνές πολιτικό σκηνικό.(εδώ ολόκληρο το άρθρο)
Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΒΑΡΚΙΖΑΣ: Η ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Στις 11-12 Φλεβάρη του 1945, μετά την αποχώρηση του ΕΛΑΣ από την Αθήνα, υπογράφεται η Συμφωνία της Βάρκιζας. Μια συμφωνία που ουσιαστικά σήμαινε την παράδοση του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ στα χέρια των Αγγλων και της κυβέρνησης που τους υπηρετούσε. Αν και οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ κατείχαν τα τρία τέταρτα της χώρας και είχαν 50.000 τακτικό στρατό, με τη συμφωνία αυτή αποφασίζεται η διάλυση του ΕΛΑΣ και η άμεση παράδοση του οπλισμού του. Ουσιαστικά οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης παραδίδονται άνευ όρων. Οι μαχητές του ΕΛΑΣ παραδίδουν περίπου 50.000 όπλα. Υποτίθεται ότι η κυβέρνηση σε αντάλλαγμα θα παραχωρούσε αμνηστία για τα… πολιτικά αδικήματα που τελέστηκαν από τις 3 Δεκέμβρη μέχρι τότε! Δηλαδή για τον ηρωικό αγώνα του λαού της Αθήνας ενάντια στους Αγγλους και τα τσιράκια τους το Δεκέμβρη του '44.Ομως, σχεδόν αμέσως μετά τη συμφωνία αρχίζει ένα όργιο βίας και τρομοκρατίας κατά των λαϊκών αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης. Η κυβέρνηση, βρίσκοντας νομικό πάτημα σε μια παράγραφο της συμφωνίας, όπου αναφερόταν ότι εξαιρούνταν της αμνηστίας τα κοινά αδικήματα κατά της ζωής και περιουσίας τα οποία «δεν ήταν απαραιτήτως αναγκαία διά την επιτυχία του πολιτικού αδικήματος», ξεκίνησε να καταδιώκει χιλιάδες δημοκράτες για ποινικά αδικήματα. Η αρχή γίνεται με το θάνατο των ΕΑΜιτών, Μονέδα και Αυγέρη. Απ' την άλλη, όχι μόνο αθωώνονται πολλοί δωσίλογοι και συνεργάτες των Ες-Ες (όπως ο Εξαρχος και ο Μοντελάους), αλλά αυτοί είναι που στελεχώνουν σιγά σιγά το στρατό, την αστυνομία και τις διάφορες παρακρατικές συμμορίες που αρχίζουν να δρουν στην ύπαιθρο. Πολλοί δημοκράτες δημόσιοι υπάλληλοι διώχνονται, όπως και προοδευτικοί πανεπιστημιακοί. Επίσης διορίζονται νομάρχες γνωστοί δωσίλογοι και υποστηρικτές της δικτατορίας του Μεταξά. Το αστικό κράτος με τη βοήθεια των Αγγλων πραγματοποιεί τους στόχους της συμφωνίας, που δεν ήταν άλλοι από το κέρδισμα χρόνου απέναντι στο λαϊκό κίνημα, ώστε να ανασυγκροτηθεί και να στελεχώσει τις δυνάμεις καταστολής, το στρατό και την αστυνομία. Ετσι θα κατάφερνε να ξεμπερδεύει με το λαϊκό κίνημα που ανδρώθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα και να εκλείψει η πιθανότητα λαϊκής εξουσίας στη χώρα.
Στο διάστημα αυτό πρωθυπουργός είναι ο Πλαστήρας, ο οποίος όμως κατηγορείται ως φιλοχιτλερικός (με βάση γράμμα του στον έλληνα πρεσβευτή στο Βισί, στο οποίο εκθείαζε τον Χίτλερ) και έτσι εξαναγκάζεται σε παραίτηση στις 7 Απρίλη. Την επομένη σχηματίζεται νέα κυβέρνηση υπό το ναύαρχο Πέτρο Βούλγαρη, το δήμιο των αντιφασιστών ναυτικών στη Μ. Ανατολή. Ηταν ολοφάνερο πλέον ποια πολιτική θα ακολουθούσε η νέα κυβέρνηση. Οι διώξεις συνεχίζονται με μεγαλύτερη σφοδρότητα. Μέσα στο πρώτο εξάμηνο 600 αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης δολοφονούνται από παρακρατικές φασιστικές συμμορίες, συλλαμβάνονται 20.000 αγωνιστές με την κατηγορία πως ήταν κοινοί δολοφόνοι (οι εξαιρέσεις απ' την αμνηστία) και καταδικάζονται σε θάνατο οι 2.000.Παρ' όλα αυτά ο ελληνικός λαός δεν σταμάτησε να αγωνίζεται. Την Πρωτομαγιά του 1945 γίνεται συγκέντρωση 40.000 εργαζομένων στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο της Αθήνας.....
ΤΟ 20ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΣΕ
Στις 14 Φλεβάρη του 1956 ξεκίνησαν οι εργασίες του 20ού Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης και έληξαν στις 29 του ίδιου μήνα. Το συνέδριο αυτό αποτέλεσε την επίσημη αφετηρία αλλά και σημείο καμπής για τη μεγάλη ανατροπή στην πρώτη σοσιαλιστική χώρα του κόσμου, ήταν η έναρξη της ανοικτής διαδικασίας ολοκληρωτικής παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σ.Ε. και τις άλλες χώρες του σοσιαλιστικού στρατοπέδου.Από τη χρονιά εκείνη ξεκίνησαν ανατροπές ηγεσιών σε όλα σχεδόν τα κομμουνιστικά κόμματα του κόσμου (σε πολλές περιπτώσεις πραξικοπηματικά) με στόχο την αλλαγή της πορείας τους από την επαναστατική κατεύθυνση στο ρεφορμισμό, το χτύπημα κάθε επαναστατικής φωνής μέσα στα κόμματα αυτά και τη μετατροπή τους σε εκπροσώπους των συμφερόντων της ΕΣΣΔ στο διεθνές πολιτικό σκηνικό.(εδώ ολόκληρο το άρθρο)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου