Η ταινία, ντοκιμαντέρ, " Η ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΒΡΑΧΟΥΣ" της Αλίντας Δημητρίου που παίχτηκε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης προβάλεται σήμερα στις 6:00 μ.μ. στην Αθήνα στον κινηματογράφο Τριανόν Filmcenter (Κοδριγκτώνος 21, ύψος Πατησίων 101, Μετρό Βικτώρια).
Η ζωή στους βράχους και το επίκαιρο μήνυμα για αντίσταση
Συγκίνηση και κοσμοσυρροή στην προβολή της ταινίας της Αλίντας Δημητρίου στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
Ηταν συγκλονιστικές οι στιγμές που εκτυλίχθηκαν μόλις τελείωσε η πρώτη προβολή της νέας ταινίας της Αλίντας Δημητρίου στην αίθουσα Παύλος Ζάννας στο «Ολύμπιον» στο πλαίσιο του 11ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Μια ομάδα γυναικών από τις πρωταγωνίστριες της ταινίας σηκώθηκαν μέσα από το κοινό και πήραν τον λόγο όχι μόνο για να ευχαριστήσουν τη δημιουργό της ταινίας, αλλά κυρίως για να μεταφέρουν στην αίθουσα ένα συγκινητικό πνεύμα αισιοδοξίας, επιμονής στον αγώνα που έδωσαν και μιας λεβεντιάς που συναντάς συχνά στους ανθρώπους εκείνης της γενιάς που πρωταγωνίστησε στη Μεγάλη Δεκαετία. Ανάμεσά τους και η Βαγγελίτσα, όπως επισήμανε η Αλίντα Δημητρίου, που κινδύνεψε να τρελαθεί από τα βασανιστήρια στην Μακρόνησο αλλά που δεν υπέκυψε μέχρι την τελευταία στιγμή.
Η Αλίντα Δημητρίου, όπως και πέρσι με τα Πουλιά στο Βάλτο, που πήρε το μεγάλο βραβείο κοινού, κατάφερε και φέτος να κλέψει την παράσταση με την ταινία Η Ζωή στους Βράχους, γεμίζοντας ασφυκτικά την αίθουσα προβολής (αρκετοί δεν κατάφεραν να μπούνε) και συνεχίζοντας μια προσπάθεια να δώσει φωνή στις ανώνυμες γυναίκες που έδωσαν τα πάντα για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση του λαού. Η ταινία που μου φάνηκε πως έχει μεγαλύτερο νεύρο στο μοντάζ από την προηγούμενη, καλύτερη αλληλουχία στις διηγήσεις και πολύ επιτυχημένη επικέντρωση στις σημαντικές πλευρές που ήθελε να αναδείξει, είναι μια ενότητα προφορικών, πολύ ζωντανών, αφηγήσεων τριάντα τριών γυναικών. Χρονολογικά ξεκινά από την περίοδο μετά τη Βάρκιζα, με τη λευκή τρομοκρατία και τις διώξεις, σταματά στη μεγάλη εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού και ολοκληρώνεται με τις εξορίες στις αρχές της δεκαετίας του ’50 κυρίως για το μεγάλο στρατόπεδο εξορίστων στο Τρίκερι και ύστερα στην Μακρόνησο.
Η Αλίντα Δημητρίου δεν κρύβει καθόλου τους πραγματικούς λόγους που την υποκίνησαν σε αυτό το κινηματογραφικό οδοιπορικό και στις δύο ταινίες, στο να συναντήσει και να δώσει τον λόγο στις απλές ανώνυμες γυναίκες-ηρωίδες της Αντίστασης και του αγώνα σε όλη τη Μεγάλη Δεκαετία. Οπως δήλωσε και στην εφημερίδα «Τα Νέα», στον δημοσιογράφο Π. Κάγιο, «πριν από 15 χρόνια, όταν έψαχνα θέμα για ντοκιμαντέρ, ήρθα σε επαφή με έναν ‘‘επώνυμο’’, αλλά αυτός ζούσε από τις δάφνες του μύθου του κι εγώ σκέφτηκα: ‘‘Τι δουλειά έχω με τέτοιους ανθρώπους; Καμιά. Εγώ είμαι πάντα με τους ξυπόλητους’’. Και κίνησα γη και ουρανό για να τους βρω» και συμπληρώνει: «Καθετί πολιτικό με ενδιαφέρει από τα μικρά μου χρόνια. Κι αν δεν μπήκα στην Αντίσταση στα χρόνια της Κατοχής, είναι γιατί ήμουν πιτσιρίκα 12 χρόνων. Ετσι, αποφάσισα να κάνω αυτό το ντοκιμαντέρ για την ανώνυμη, άγνωστη γυναίκα της Εθνικής Αντίστασης, αυτή που δεν υπάρχει σε καμιά επίσημη ιστορία». Γι’ αυτές τις γυναίκες η Αλίντα Δημητρίου, σε άλλη συνέντευξή της που έδωσε αυτές τις ημέρες, λέει: «Βρήκα τις γυναίκες εκείνες που έφτιαξαν Ιστορία. Ολες εκείνες που περπατάνε πλάι μας στις πλατείες, στην αγορά, στα μανάβικα και δεν έχουμε ιδέα για ό,τι έκαναν, και αυτό γιατί ποτέ δεν ζήτησαν τίποτα. Απλά ξόδεψαν τα νιάτα τους για την πατρίδα τους και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, δεν το μετάνιωσαν και είναι έτοιμες να ξανακάνουν το ίδιο. Και ας έχουν ψυχικές διαταραχές, ας είναι μερικές κουφές, ας έχουν ακόμη μερικές στο σώμα τους βόλια, ας βγάζουν έρπη όταν κάνουν αναμνηστικές εκδρομές. Μια από αυτές μου είπε: ‘‘Κοιμάμαι και ξυπνάω με τον θάνατο. Βλέπω στον ύπνο μου ότι με σκεπάζουν με χώμα”».
Σε ένα μικρό κείμενό της που κυκλοφόρησε ενόψει της προβολής της ταινίας, η Αλίντα Δημητρίου εξηγεί την απόφασή της να καταπιαστεί με το συγκεκριμένο θέμα: «Πριν από μερικά χρόνια στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Καλαμάτας παίχτηκε ένα ντοκιμαντέρ που αναφερόταν σε ένα κορυφαίο πολιτικό γεγονός, στην Επανάσταση των Γαριφάλων στην Πορτογαλία. Με εντυπωσίασε για δύο λόγους. Ο ένας, ο πιο σημαντικός, γιατί ήταν πολιτικό ντοκιμαντέρ και ο δεύτερος γιατί η παραγωγή του ήταν χαμηλού κόστους. Ο συνδυασμός αυτών των δύο με έκανε να αναρωτηθώ: Γιατί όχι και εμείς; Η πολιτική περίοδος που με έτρωγε ήταν το 1940-1950. Μια περίοδος από την οποία είχα βιώματα αλλά και που διαμορφώθηκε η πολιτική μου οπτική. Και δεν άλλαξα ακριβώς όπως δεν αλλάζεις –σε καμιά περίπτωση– τον πρώτο σου έρωτα».
Η Αλίντα Δημητρίου και με αυτήν την ταινία της δίνει επίσης μια έμμεση αλλά συντριπτική απάντηση σε όλους εκείνους που, ειδικά το τελευταίο διάστημα, προσπαθούν να ξαναγράψουν την Ιστορία και να διαστρεβλώσουν τα ιστορικά γεγονότα, δικαιώνοντας τους θύτες και τους πραγματικούς ενόχους. Εξήντα χρόνια μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, η συμβολή της είναι πολύ σημαντική στην αναζωπύρωση των προσπαθειών για το ξανακοίταγμα της Ιστορίας του λαού μας με ένα φρέσκο και ελπιδοφόρο βλέμμα.
Και το μήνυμα της διαρκούς αντίστασης για την ανάγκη της οποίας μίλησαν και οι πρωταγωνίστριες αμέσως μετά την προβολή απευθυνόμενες στο νεανικό μέρος του ακροατηρίου πλημμυρίζει την ταινία μέσα από τις αφηγήσεις. Η Αλίντα Δημητρίου δίνοντας φωνή στις γυναίκες δεν σταματά να υπογραμμίζει πως η ελπίδα θα παραμείνει ζωντανή όσο υπάρχουν άνθρωποι.
Δημήτρης Παυλίδης
Προλεταριακή Σημαία, 616, 21/3/2009
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου