Στέκι Απέναντι (Δάφνη): Προβολή της ταινίας "Μέσα από τα μάτια σου" της Ιθίαν Μπογιαΐν

0

Αυτή την Κυριακή, 28/06, στις 20.00, στο στέκι μας, θα προβληθεί η ταινία, "Μέσα από τα μάτια σου" της Ιθίαν Μπογιαΐν. 

Η ιστορία μιας γυναίκας εγκλωβισμένης σε μια κακοποιητική σχέση, που βρίσκει τη δύναμη να αντιδράσει και να διεκδικήσει τη ζωή της με αξιοπρέπεια. Μια ταινία που φωτίζει αιτίες και στερεότυπα της συστημικής υποτίμησης της γυναίκας και υμνεί τη χειραφέτηση της. 

Μετά την προβολή, θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση, με αφορμή την ταινία, για το, δυστυχώς, πάντα επίκαιρο θέμα, της γυναικείας καταπίεσης.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Προβολή του ντοκιμαντέρ '48 στη Νέα Ιωνία

0

 

Η Αντίσταση στα Βόρεια προβάλλει το ντοκιμαντέρ ‘48 την Πέμπτη 28/5 στις 8μμ, στον Κινηματογράφο "Αστέρας", Ασκληπιού 4, Νέα Ιωνία 

Ένα ντοκιμαντέρ για τον ισραηλινό εποικισμό και τη ζωή στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, γυρισμένο το καλοκαίρι του 2022 από την ομάδα 218, όπου καταγράφεται η καθημερινότητα των ανθρώπων μέσα στις επιθέσεις, η κατοχή και το καθεστώς απαρτχάιντ.

2μισι χρόνια από την επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα, και 78 χρόνια από τη Νάκμπα, το κράτος–δολοφόνος του Ισραήλ συνεχίζει, με τις πλάτες των ΗΠΑ και της Δύσης, να μακελεύει τον λαό της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, του Ιράν και συνολικά τους λαούς της Μέσης Ανατολής.

Τη συνέχιση της γενοκτονίας στη Γάζα διαδέχονται ασταμάτητες επιθέσεις του Ισραήλ στη Δυτική Όχθη, καθώς και η πρόσφατη απόφασή του για προσάρτησή της στα υπό κατοχή εδάφη, παρά τη δήθεν εκεχειρία.

Όμως η παλαιστινιακή αντίσταση, με την ασταμάτητη πάλη της, συνεχίζει να αποτελεί αγκάθι για το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, αποτελώντας φάρο αγώνα για τους λαούς όλου του κόσμου.

Μέσα στα σύννεφα του πολέμου που πυκνώνουν στην περιοχή και μετά την πρόσφατη εμπλοκή των ΗΠΑ στο Ιράν, γίνεται ακόμη πιο αναγκαία η πάλη των λαών απέναντι στον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό, τόσο για τον παλαιστινιακό λαό όσο και για όλους τους λαούς της περιοχής.

Μέσα από προσωπικές μαρτυρίες Παλαιστινίων που ζουν και κατοικούν στην πολύπαθη Δυτική Όχθη, το ντοκιμαντέρ ‘48 επιχειρεί να φωτίσει την καθημερινότητα και τη ζωή αυτού του μαχόμενου και αδούλωτου λαού.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΒΟΡΕΙΑ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Στέκι Απέναντι | Ανταπόκριση από την προβολή ντοκιμαντέρ Dourgouti Town

0

Το απόγευμα της Κυριακής 21/12 πλήθος κόσμου της γειτονιάς μας (και όχι μόνο) παρακολούθησε μαζί μας στο Στέκι Απέναντι το ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Μπαβέλλα «Dourgouti Town».

Ακολούθησε ζωηρή συζήτηση όσον αφορά το ντοκιμαντέρ αλλά και τα ευρύτερα ζητήματα που αυτό πραγματεύεται: την ιστορία των λαϊκών συνοικιών των νοτίων προαστίων, το ζήτημα των σύγχρονων όρων αποξένωσης που προσπαθεί να επιβάλλει το σύστημα στις γειτονιές μας, το στεγαστικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν ιδιαιτέρως οι νέοι εργαζόμενοι, και όχι μόνο.

Ιδιαίτερη στιγμή η εξιστόρηση των προσωπικών βιωμάτων από πλευράς του συμμετέχοντα στο ντοκιμαντέρ Χρήστου Τζουρντού.

Χαιρόμαστε ιδιαιτέρως που η προβολή αγκαλιάστηκε από τον κόσμο της γειτονιάς και ήδη καταρτίζουμε το πρόγραμμα των επόμενων δράσεων και εκδηλώσεων του Στεκιού μας ώστε να συναντηθούμε ξανά σύντομα!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Dourgouti Town: Ένα λαικό ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Μπαβέλλα. Στέκι Απέναντι – Κυριακή 21/12

0

 

Dourgouti Town

Ένα λαϊκό ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Μπαβέλλα.

Στέκι Απέναντι – Κυριακή 21/12 στις 19:00
– Μιλτιάδου 3, Δάφνη

Ένας Μεσίτης με σκοπό να επενδύσει περιπλανιέται στην περιοχή του Νέου Κόσμου των Αθηνών, παλαιότερα γνωστής ως Δουργούτι. Μέσα από τα μάτια του αποκαλύπτεται το παρελθόν, το παρόν αλλά και το αβέβαιο μέλλον του λαϊκού αυτού συνοικισμού. Ένα έρημο νησί δίπλα στην Ακρόπολη που καταγράφει σιωπηρά τη σύγχρονη ιστορία της πόλης.
Στο Dourgouti Town απεικονίζεται η πορεία του συνοικισμού και η μετατροπή του μέσα στα χρόνια από παραγκούπολη σε έναν πρώτης διαλογής τουριστικό προορισμό.

Ανάμεσα σε άλλους, στο ντοκιμαντέρ εμφανίζονται η Χάρις Αλεξίου, ο Γιάννης "Μπαχ" Σπυρόπουλος, ο Γιώργος Δέδες, o και άλλες εμβληματικές προσωπικότητες της περιοχής.

Μετά την προβολή στο στέκι μας θα έχουμε την χαρά να συζητήσουμε με τον Χρήστο Τζουρντό, γέννημα – θρέμμα της περιοχής, εκ των εμφανιζόμενων στο ντοκιμαντέρ. Ο Χρήστος Τζουρντός βίωσε όλες τις κρίσιμες καμπές του λαϊκού κινήματος στην περιοχή, από τον Δεκέμβρη του 44 μέχρι τα Ιουλιανά και την Χούντα. Είναι μέλος του ΣΦΕΑ και έχει γράψει τα βιβλία «Οι Λαδιάρηδες» (εκδ. Πρωτοπορία 2015) και «Το Παραστράτευμα» (εκδ. «Εργατική Πάλη»).  

Σας περιμένουμε!

Δείτε το trailer στο παρακάτω link: https://youtu.be/n3nHNyGNV4s?si=I8Jo5KeBGZVLJ8Ou

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Προβολή της ταινίας "Σε Πόλεμο" στη Νέα Ιωνία: Μόνη διέξοδος ο αταλάντευτος αγώνας και η αλληλεγγύη των εργατών

0

Είδαμε την ταινία "Σε πόλεμο" του Στέφαν Μπριζέ, που προβλήθηκε από την Αντίσταση στα Βόρεια. Η ταινία περιγράφει τον αγώνα των εργατών ενός εργοστασίου στη νοτιοδυτική Γαλλία, όταν η διοίκηση της εταιρείας Περέν – γερμανικών συμφερόντων – αποφασίζει να το κλείσει. Δύο χρόνια πριν η εταιρεία είχε υποσχεθεί ότι δεν θα προχωρήσει σε κλείσιμο του εργοστασίου για πέντε έτη, σε αντάλλαγμα αφενός οι εργαζόμενοι να θυσιάσουν μέρος του μισθού τους και αφετέρου το κράτος να τους δώσει παχυλές κρατικές επιδοτήσεις. Η αιτία για την απόφαση κλεισίματος του εργοστασίου είναι ότι παρόλο που το εργοστάσιο απέφερε σημαντικά κέρδη, 17 εκατομμύρια ευρώ σε ένα χρόνο, αυτά δεν αρκετά υψηλά για να ικανοποιήσουν τους μετόχους. Με αποτέλεσμα για να ανέβει μερικές μονάδες το ποσοστό κέρδους να βρεθούν στο δρόμο οι 1.100 εργαζόμενοι του εργοστασίου και να βρεθούν αντιμέτωποι με ένα αβέβαιο μέλλον για την επιβίωση τους καθώς το φάσμα της ισόβιας ανεργίας φάνταζε άμεσα ορατό για όλους τους.

Η ταινία αναδεικνύει σε όλο της το μεγαλείο την αντίφαση ανάμεσα στην αναγκαιότητα ανάπτυξης ενός μαχητικού εργατικού κινήματος υπεράσπισης δικαιωμάτων και στην πραγματοποίησή του. Μέσα σε δύο ώρες παρουσιάζονται όχι μόνο τα αδιέξοδα ενός εργατικού αγώνα αλλά και οι προοπτικές του, αναδεικνύοντας όλες τις πτυχές αυτού.

Από τη μια πλευρά, οι εργάτες, αυτοί που παράγουν τον πλούτο του κόσμου, παρουσιάζονται ζορισμένοι, απελπισμένοι και ταυτόχρονα οργισμένοι, με τις προσωπικές τους σχέσεις να έχουν διαλυθεί από τα χρέη και τα δάνεια, ενώ δυσκολεύονται ακόμη και να προσφέρουν ένα γεύμα στα παιδιά τους. Παράλληλα, όμως, μέσα από τον αγώνα τους φαίνονται να ατσαλώνονται, να συνειδητοποιούν ότι η μόνη διέξοδος είναι η αλληλεγγύη μεταξύ των εργατών και να δείχνουν αποφασισμένοι να θυσιάσουν ακόμη και τη ζωή τους – μεταφορικά και πραγματικά – για το αγώνα τους.

Στην αντίπερα όχθη βλέπουμε το κεφάλαιο σε διαφορετικές μορφές, πάντα όμως αδιάσπαστο και ενωμένο. Από τη μία, το καλοθρεμμένο αφεντικό του ντόπιου εργοστασίου, μια σχεδόν καρικατούρα που μοιάζει έτοιμη να σπάσει το πουκάμισό της από το πάχος και από την άλλη, οι στυγνοί εκπρόσωποι του καπιταλισμού με τα καλοραμμένα κοστούμια, που δεν κάνουν ούτε βήμα πίσω από την επιδίωξη για περισσότερα κέρδη.

Σημαντικό ρόλο παρουσιάζονται να έχουν και οι εκπρόσωποι του κράτους, ως φερέλπιδες υπερασπιστές των εργατικών δικαιωμάτων, οι οποίοι θα έλεγε κάποιος ότι ανήκουν σε εκείνη τη φάρα κρατικοδίαιτων πολιτικών που δεν έχουν κολλήσει ούτε ένα "ένσημο" στη ζωή τους. Στο τέλος, βέβαια, παίρνουν ξεκάθαρα θέση απέναντι στους εργαζόμενους. Χαρακτηριστική είναι η στιγμή που ο πρωταγωνιστής αναρωτιέται κάτι σαν "ποιος διοικεί αυτόν τον τόπο" όταν ο υπουργός δεν μπορεί να πείσει τον επιχειρηματία να συναντηθεί με τους εργαζομένους.

Σε αυτό το πλαίσιο δε θα μπορούσαν να λείπουν βέβαια τα συνδικάτα. Όχι μόνο με την ανυπαρξία τους όταν οι εργαζόμενοι τα είχαν ανάγκη, αλλά, ακόμα χειρότερα, με τη συμβιβαστική τους στάση που όχι μόνο δεν βοήθησε αλλά οδήγησε σε διάσπαση τους εργαζόμενους, αποδυναμώνοντας τον κοινό τους αγώνα.

Κάτι που πρέπει να κρατήσουμε από τη ταινία είναι ότι μπροστά στη λύσσα του συστήματος απαιτείται αταλάντευτη πάλη. Οι συμβιβασμοί και λογικές της από κοινού με το κεφάλαιο αντιμετώπισης των προβλημάτων δεν προμηνύουν λύση ούτε δίνουν διέξοδο, αλλά αντίθετα ανοίγουν τον δρόμο για νέα, βαθύτερη και πιο άθλια εκμετάλλευση. Απέναντι σε ένα βίαιο σύστημα που παράγει στρατιές ανέργων όταν δεν το βολεύει, η εμμονή στη λογική της μη βίας δεν μπορεί να κουκουλώσει το γεγονός ότι πίσω από τους αριθμούς και τα ποσοστά κέρδους βρίσκονται άνθρωποι, οικογένειες και ζωές που όταν τους πνίγει το δίκιο εξεγείρονται.

Μπροστά στην απάνθρωπη καπιταλιστική βαρβαρότητα, η μόνη δύναμη που μπορούν να προτάξουν οι εργάτες είναι η αλληλεγγύη. Αλληλεγγύη με άλλους εργαζόμενους που είτε βρίσκονται στην ίδια φάση είτε θα βρεθούν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η στιγμή που όταν οι εργάτες της Περέν ένωσαν τον αγώνα τους με τους συναδέλφους τους σε άλλο εργοστάσιο της εταιρείας στη Γαλλία και προχώρησαν από κοινού σε κατάληψη δημιουργήθηκαν πραγματικές ρωγμές στην απέναντι πλευρά.

Η ταινία δεν έχει το τέλος που θα θέλαμε, δεν έχει ένα τέλος που θα δικαίωνε το δίκιο του αγώνα, έχει όμως μια φράση που θα πρέπει όλοι να κρατήσουμε στο μυαλό μας. Εμείς είμαστε διασπασμένοι αλλά το κεφάλαιο, πάρα τις διαφωνίες του, είναι πάντα ενωμένο απέναντι μας. Το μόνο που έχουμε για να απαντήσουμε σε αυτό είναι η ταξική αλληλεγγύη και η αταλάντευτη στάση μας.

Π.Σ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ: “When nobody’s watching” ή καλύτερα “When nobody makes a profit”

0

 

Την Δευτέρα 27/10 βρεθήκαμε στον κινηματογράφο «Τριανόν» για να δούμε το «When nobody’s watching». Ένα ντοκιμαντέρ των Παναγιώτη Αρωνιάδη και Κώστα Αμοιρίδη με θέμα το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα, ένα άθλημα με μικρή ορατότητα και πολλά προβλήματα. Μέσα από 30 συνεντεύξεις, γυναίκες ποδοσφαιρίστριες περιγράφουν την εμπειρία τους. Τις δυσκολίες, που ομολογουμένως είναι πολλές, τα προβλήματα, που επίσης είναι πολλά και μεγάλα, όλα αυτά που αντιμετωπίζουν από την πρώτη στιγμή, συχνά από πολύ μικρή ηλικία, όταν αποφασίζουν να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο.

Μπορεί ο στόχος του ντοκιμαντέρ, ο οποίος και εν μέρει ικανοποιείται, να είναι να «σπάσει η αφάνεια» και να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τις γυναίκες που θέλουν να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο, ωστόσο οι καταστάσεις που περιγράφουν οι ποδοσφαιρίστριες είναι ιδιαίτερα δύσκολες. Δύσκολες για γυναίκες σε «κόντρα ρόλο», που έχουν να αντιμετωπίσουν τόσο τα καπιταλιστικά πρότυπα της γυναικείας εικόνας (σύμβολο ομορφιάς, θηλυκό- μητέρα, πετυχημένη εργαζόμενη) που σε καμία περίπτωση δεν φαίνονται να κολλάνε με το «αντρικό» ποδόσφαιρο, όσο και με τα ίδια τα προβλήματα του ερασιτεχνικού αθλητισμού σε μια παρασιτική χώρα σαν την Ελλάδα. Προβλήματα που αντιμετωπίζουν και οι άντρες αθλητές αλλά σε μικρότερη κλίμακα. Να σημειώσουμε ότι ο Κώστας Αμοιρίδης σκηνοθετεί και τη σειρά της ΕΤ3 «Βίλατζ Γιουνάιτεντ», ένα ενδιαφέρον οδοιπορικό στις ερασιτεχνικές ομάδες ποδοσφαίρου της επαρχίας, που προσπαθεί να αναδείξει ακριβώς αυτό.

Απλήρωτες προπονήσεις και αγώνες που τις αναγκάζουν σε εξαντλητικά ωράρια για να επιβιώσουν και έλλειψη στοιχειωδών υποδομών σε αθλητικές εγκαταστάσεις που δεν φωτίζονται από τους προβολείς, παρά μονάχα όταν κάποια διάκριση ξυπνάει τον «πατριωτισμό», για να ξανασβήσουν, όμως πολύ γρήγορα, την επόμενη κιόλας μέρα. Καταστάσεις που, έτσι κι αλλιώς, χαρακτηρίζουν τον αθλητισμό σε μια εξαρτημένη χώρα που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η υποταγή στα αφεντικά της και σε ένα σύστημα άγριας επίθεσης σε κάθε δικαίωμα πόσο μάλλον στην «πολυτέλεια» του «γυναικείου» αθλητισμού. Για τον τελευταίο υπάρχουν μόνο τα «γυναικεία» βόλεϊ, μπιτς βόλεϊ και τένις, τα αθλήματα της ελίτ και όχι το λαϊκό ποδόσφαιρο που απευθύνεται σε όλους και παίζεται στην αλάνα.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι από το σύνολο των ποδοσφαιριστριών που μιλάνε στο ντοκιμαντέρ, μονάχα δυο μπόρεσαν να κάνουν επαγγελματική καριέρα και μάλιστα στο εξωτερικό και ελάχιστες σε μεγάλες ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός, ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ, εκεί που ο αθλητισμός συναντά το κέρδος και το χρήμα. Κι αυτό δεν έχει ...φύλο γιατί δεν ξέρουμε τελικά πόσο οι γυναίκες αυτές διαφέρουν από τα προσφυγόπουλα που ονειρεύονται να γίνουν Αντετοκούμπο, τα αγόρια στις φαβέλες της Βραζιλίας και τους λασπόδρομους της Αφρικής που ονειρεύονται να γίνουν Ρονάλντο ή Μέσι. Πόσο διαφέρουν από κάθε αδύναμο που ακολουθεί το πάθος του και θέλει να αλλάξει τη μοίρα του κόντρα σε φυλετικές και ταξικές διακρίσεις!

Ο.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Από την προβολή της ταινίας “Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι”

0

Με μια σχετική καθυστέρηση, λόγω των συγκεντρώσεων για Παλαιστίνη και Τέμπη-Ρούτσι, πραγματοποιήθηκε στο ΕτΤ η προγραμματισμένη προβολή της ταινίας “Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι” σε σενάριο και σκηνοθεσία του Θόδωρου Μαραγκού, την Κυριακή, 5/10, που μας πέρασε.

Πριν την προβολή, έγινε εκ μέρους του βιβλιοκαφέ μια σύντομη αναφορά στο θέμα της, στον σκηνοθέτη και στους ηθοποιούς που συμμετέχουν, ενώ ακολούθησε σύντομη συζήτηση. Επίσης, αιτιολογήθηκε η συγκεκριμένη επιλογή, με βάση ότι συνδυάζει οργάνωση σε σωματείο-απεργία βιομηχανικών εργατών, απεργία πείνας διωκόμενου δημοσίου υπαλλήλου, κρατική καταστολή, επικυριαρχία ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων, “συνεργασία” αστικών κυβερνήσεων/κεφαλαίου-εργοδοσίας/ αστικού κράτους ενάντια σε εργάτες-εργαζόμενους.

Ο Μαραγκός είναι γνωστός για τις ταινίες πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου που έχει σκηνοθετήσει (“Μάθε παιδί μου γράμματα”, “Από πού πάνε για τη χαβούζα” κ.α.) που έχουν αφήσει στίγμα στον ελληνικό κινηματογράφο, ιδιαίτερα την εποχή που αυτές έγιναν. Παραμένουν, κατά τη γνώμη μας, επίκαιρες στις μέρες μας, με τα μηνύματα που εκπέμπουν, σε μια εποχή κλιμάκωσης της αντεργατικής επίθεσης του κεφαλαίου και στη χώρα μας, με σημερινή τομή την επιδίωξη νομοθετικής κατάργησης του 8ωρου αλλά και περαιτέρω χτυπήματος των εργατικών δικαιωμάτων.

Η υποκριτική δεινότητα όλων των ηθοποιών του cast αποδίδει υπέροχα τους χαρακτήρες που ενσαρκώνουν. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στον Θανάση Βέγγο, στο αξεπέραστο ταλέντο του και στις απαράμιλλες ερμηνείες του. Στην ώριμη φάση της δημιουργικής του πορείας, κατάφερε να υπηρετήσει τόσο την κωμωδία όσο και το δράμα, με εναλλαγή ακόμη και μέσα στην ίδια σκηνή (!). Τέλος, έγινε υπενθύμιση οτι ο Βέγγος είχε περάσει κι από την … Μακρόνησο.

Η ταινία είναι ελεύθερη και την συνιστούμε στους αναγνώστες μας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

"Θολός Βυθός"

0

Υπάρχει ακόμη ένας λόγος για τον οποίο αξίζει κανείς να πάει στον κινηματογράφο Βακούρα, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, τις επόμενες ημέρες. Εκτός από το συγκλονιστικό "No other Land", προβάλλεται για δύο ακόμη ημέρες ο «ΘΟΛΟΣ ΒΥΘΟΣ» (GIANNIS IN THE CITIES).

 Πρόκειται για μια ταινία της Ελένης Αλεξανδράκη βασισμένη στα βιβλία του Γιάννη Ατζακά "Διπλωμένα Φτερά" και "Θολός Βυθός". Εξιστορεί με εξαίσιο αλλά και λιτό τρόπο την περιπέτεια του μικρού Γιάννη Αρχοντή ο οποίος σε μικρή ηλικία από τον Θεολόγο της Θάσου βρέθηκε στις παιδοπόλεις του μετεμφυλιακού κράτους για να φτάσει να γνωρίσει τον πατέρα του, πολιτικό πρόσφυγα, μετά την πτώση της χούντας, όταν πλέον είχε παντρευτεί και γίνει ο ίδιος πατέρας. 

Η περιπέτεια του μικρού Γιάννη είναι η αληθινή προσωπική διαδρομή του συγγραφέα Γιάννη Ατζακά. 

Η ταινία αποτελεί μια ακόμη τρανταχτή απόδειξη πως η συγκεκριμένη ιστορική περίοδος μπορεί να δώσει υλικό για δημιουργίες οι οποίες στα χέρια αξιόλογων σκηνοθετών όχι μόνο μπορούν να συγκινήσουν αλλά και να επιδράσουν θετικά στην συνείδηση της νέας γενιάς, φέρνοντας κοντά της την αληθινή ιστορία του τόπου και του λαού μας. ( προβολές στις 31/3 και 1/4)

π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ταινιοκριτική: "Θολός Βυθός"

0

Η σημαντική αυτή ταινία προβάλλεται αυτές τις μέρες σε λίγες αίθουσες στην Αθήνα και αξίζει να ειδωθεί. Αναφέρεται στην "προσωπική" εμπειρία ενός "επίσημα ορφανού κι από τους δύο γονείς" παιδιού αντάρτη του Δημοκρατικού Στρατού που ενηλικιώνεται στις διαβόητες "παιδουπόλεις" της Φρειδερίκης στην μετεμφυλιακή Ελλάδα, αφού η γιαγιά του αναγκάζεται να το παραδώσει αδυνατώντας να "τον μάθει γράμματα". Μέσα από μια ασπρόμαυρη φωτογραφία-γύρισμα, ο θεατής μεταφέρεται με αυθεντικό τρόπο στον πυρήνα της αντιμετώπισης των κομμουνιστών και του κομμουνιστικού κινήματος από τους νικητές του εμφυλίου, το ρόλο του στέμματος στο συγκεκριμένο πεδίο αλλά και την άμεση ανάμιξη των Αμερικανών ιμπεριαλιστών και του κράτους τους.

Με καθηλωτικό τρόπο αναπαράγεται όλη η "διαπαιδαγώγηση" των ανηλίκων αγοριών και κοριτσιών με τα σάπια "ιδανικά" της εθνικοφροσύνης, του αντικομμουνισμού και του ραγιαδισμού στη βασιλεία και τους ξένους προστάτες της. Ένα μείγμα καταπίεσης ακόμη και των πιο φυσικών αναγκών στην τρυφερή αυτή ηλικία και μετέπειτα, έντονης στρατιωτικοποίησης της διαβίωσης, θρησκοληψίας και απαγόρευσης κάθε διαφορετικής έκφρασης εναλλάσσεται με την συστηματική πλύση εγκεφάλου με τα "εθνικά ιδεώδη", παράλληλα με τον έντονο φόβο του κοινωνικού καθεστώτος για την "αναβίωση" του κομμουνιστικού κινδύνου. Στην συγκεκριμένη όμως περίπτωση, η προσπάθεια αυτή μοιάζει να γυρίζει μπούμερανγκ στους εμπνευστές και υλοποιητές της.

Βασισμένη η ταινία σε γνωστές και άγνωστες χιλιάδες τραγωδίες των παιδιών αυτών, καταδεικνύει το πραγματικό "παιδομάζωμα" που συντελέστηκε τις 10ετίες του '50 και του '60 στη χώρα μας για την "αναμόρφωση" της γενιάς αυτής για κάθε εσωτερική χρήση, ως την "υιοθεσία" (αγορά στην ουσία) από εύπορες άκληρες αμερικανικές οικογένειες. Ο μικρός πρωταγωνιστής, ωστόσο -πνεύμα αντιλογίας και αντίδρασης από την προσχολική του ηλικία- στην πορεία ενηλικίωσής του και καθώς πάντα πίστευε στην ύπαρξή του, θα μάθει ότι ο πατέρας του είναι ζωντανός στη Βάρνα της Βουλγαρίας και θα πάει να τον συναντήσει ...

Με έμμεσο τρόπο καταρρίπτεται και ο άλλος μεγάλος μύθος του αστικού αφηγήματος περί "ανταρτόπληκτων", ιδιαίτερα ορεινών, περιοχών της ελληνικής υπαίθρου, αφού αυτές ήταν επί της ουσίας "φασιστόπληκτες" από την βίαιη εκτόπιση του πληθυσμού στις πόλεις για να μη βρίσκει βάσεις στήριξης η ένοπλη πάλη του λαού. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής υπήρξε μετά το '49 η μαζική φτώχεια και αδυναμία ακόμη και για στοιχειώδη εκπαίδευση των παιδιών των ανταρτών που εκμεταλλεύτηκε η "βασιλομήτωρ" για το ... θεάρεστο έργο της.

Η σκόπιμα από τους συντελεστές της ταινίας ανεπιτήδευτη παρουσίαση όλων των καταστάσεων και χαρακτήρων, όσο κι αν από συστημικούς κριτικούς κινηματογράφου παρουσιάζεται ως "καλλιτεχνικά απλή", βάζει το θεατή να σκεφτεί, να αναλογιστεί και, εν τέλει, να πάρει θέση. Είναι αυτό το μεγάλο της πλεονέκτημα!

Σ.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

27ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

0

Οι στόχοι του Αυγούστου

Τα τέρματα του Αυγούστου,

του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκο 

Σύνοψη

Οι Στόχοι του Αυγούστου είναι ένα καλειδοσκόπιο γεγονότων, περιστατικών και στιγμών από την καθημερινότητα ενός χωριού της νότιας Πίνδου. κατά τη διάρκεια ενός αυτοσχέδιου τουρνουά ποδοσφαίρου. Το ντοκιμαντέρ στοχεύει να δημιουργήσει, μέσω της παρατήρησης, ένα «ιμπρεσιονιστικό» πορτρέτο μιας μικρής κοινότητας στην καλοκαιρινή της ζωντάνια. Ένα πορτρέτο με φως και σκιές, γοητευτικό και μερικές φορές τρομακτικό, που, παρά τις αντιφάσεις του, είναι πάνω από όλα απροσδόκητα ζωντανό και γνήσιο.

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

27ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

0

Φούρνοι, Μια Γυναικεία Κοινωνία
της Αλίντα Δημητρίου και του Νίκου Κανάκη

Στο νησί των Φούρνων Ικαρίας, ερευνητής παρατηρεί τη ζωή των κατοίκων. Δεν έχει προετοιμάσει σενάριο ή ερωτήσεις. απλώς παρατηρεί. Το νησί έτσι ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας, μέσα από τους ανθρώπους του, μέσα από αναμνήσεις, μέσα από αγώνες και καθημερινό μόχθο. Στο νησί, οι άντρες είναι ναυτικοί και οι γυναίκες έχουν αναλάβει όλες τις δουλειές που θα περίμενε κανείς πιο συμβατικά από τους άνδρες, από τις κατασκευές μέχρι τις αγροτικές εργασίες. Η κάμερα της Αλίντας Δημητρίου και του Νίκου Κανάκη απαθανατίζει τις σχέσεις των δύο φύλων και πώς ο καταμερισμός της εργασίας αποτελεί βασικό γρανάζι στη λειτουργία της κοινωνικής μηχανής. Πρόκειται για ένα από τα πρώτα ντοκιμαντέρ της Αλίντας Δημητρίου, που σε όλη της την καριέρα υπηρέτησε την ακτιβιστική ντοκιμαντέρ, συνδέοντας την κοινωνική παρατήρηση με τη διερεύνηση της θέσης της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι επίσης ένα από τα σημαντικότερα έργα του μοντέρ και σκηνοθέτη Νίκου Κανάκη, ο οποίος, έχοντας ολοκληρώσει τη σειρά ντοκιμαντέρ του Η Ελλάδα των 5 Ωκεανών, εφαρμόζει εδώ την τεχνογνωσία και το όραμά του, σε έναν μικρότερο αλλά πιο πυκνό σημασιολογικό καμβά. Με μεγάλη αφοσίωση στη μεθοδολογία της προφορικής ιστορίας, όπου η ιστορία αφηγείται μέσα από τις εμπειρίες των ίδιων των μαρτύρων –συνήθως χωρίς διέξοδο ή φωνή– ο Δημητρίου και ο Κανάκης τελειοποιούν ένα είδος πολιτικού ντοκιμαντέρ που δεν μένει σε στείρα καταγραφή αλλά συνδέει την παρατήρηση με την ιδεολογία και το κοινωνικό παράδειγμα. Το ανθρωπολογικό τους βλέμμα παρέχει μια πλατφόρμα βρυχηθμού για φωνές που έχουν περιθωριοποιηθεί από τα επίσημα ιστορικά αρχεία. Η περίπτωση των Φούρνων το επισημαίνει απόλυτα, καθώς ο φεμινισμός αναπτύσσεται οργανικά, λόγω των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών στο νησί.

Η ταινία Φούρνοι, Γυναικεία ιστορία των Αλίντα Δημητρίου και Νίκου Κανάκη (1983) παραγωγής Υπουργείου Πολιτισμού, αναστηλώθηκε και ψηφιοποιήθηκε με δαπάνες του Υπουργείου Πολιτισμού (2021). Παραχωρήθηκε δωρεάν για την προβολή του στο 27ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Πρόγραμμα προβολών

https://vp.eventival.com/thessaloniki/tidf27/film-schedule

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

27ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

0

Μάτια της Γάζας

Περισσότεροι δημοσιογράφοι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια ενός έτους στον πόλεμο Ισραήλ-Γάζας παρά σε οποιαδήποτε άλλη σύγκρουση από τότε που η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων άρχισε να συλλέγει δεδομένα το 1992. Αυτό το κολασμένο πορτρέτο ακολουθεί τρεις Παλαιστίνιους δημοσιογράφους στη βόρεια Γάζα καθώς αναγκάζονται να θέσουν τη ζωή τους σε κίνδυνο προσπαθώντας να κάνουν τη δουλειά τους. Τους βλέπουμε να μιλούν με ντόπιους, να αναφέρουν τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς, να κοιμούνται μόνο σε μερικά διπλωμένα σεντόνια και να παλεύουν με την έλλειψη τηλεφωνικής κάλυψης. Νιώθουν την υποχρέωση να συνεχίσουν τη δουλειά τους, παρόλο που ξέρουν ότι διακινδυνεύουν τη ζωή τους σε μια σύγκρουση που δεν λυπάται κανέναν. Όμως η αποστολή έρχεται πάντα πρώτη, καθώς ένας βαριά τραυματισμένος συνάδελφός του αναφέρει από το κρεβάτι του νοσοκομείου. Το δημοσιογραφικό μήνυμα πρέπει να μεταδοθεί πάση θυσία σε αυτόν τον εντελώς ζοφερό απολογισμό που κυριαρχεί το γκρι και το σκούρο μπλε: το γκρι των ατελείωτων συντριμμιών και των ερειπίων της θρυμματισμένης Γάζας και το σκούρο μπλε των αλεξίσφαιρων γιλέκων που φορούν οι δημοσιογράφοι.

Πρόγραμμα προβολών

https://vp.eventival.com/thessaloniki/tidf27/film-schedule

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ταινιοκριτική: Νίκος Πλουμπίδης Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ

1

Η αναφορά στο στέλεχος του ΚΚΕ δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ούτε, βέβαια, και η κινηματογραφική μεταφορά, εν είδει ντοκιμαντέρ, της ζωής και της δράσης του Νίκου Πλουμπίδη. Κυρίως για τα πολιτικά ζητήματα που άπτονται της δράσης του, σε άμεση σχέση με τον αγώνα του λαού μας, από την ίδρυση του ΣΕΚΕ και μετέπειτα ΚΚΕ, την προπολεμική κατάσταση, ως τα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια που ακολούθησαν την δεκαετία της θύελλας ('40-'50). Υπάρχει, ακόμα και σήμερα, μια αμφιλεγόμενη "σκιά" για τον "κόκκινο δάσκαλο" της ταινίας.

Το σενάριο-σκηνοθεσία είναι πράγματι πολύ καλό, η μουσική και η φωτογραφία επίσης. Όσοι καταθέτουν την άποψή τους για τον Πλουμπίδη (ιδιαίτερα ο γιος του που, όπως λέει, πέρασαν πολλές δεκαετίες για να καταλάβει κι, ακόμα και σήμερα, ψάχνει) μιλούν με μια ειλικρίνεια που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Φέρουν όλοι το "βάρος" της διαδρομής του και ιδιαίτερα του τραγικού τέλους της ζωής του. Από μόνη της η εκτέλεση του Ν.Π. το 1954 είναι ένα τραγικό γεγονός. Για το μετεμφυλιακό κράτος και τους Αμερικανούς ήταν ένας "προδότης του έθνους και της πατρίδος". Για την ηγεσία του ΚΚΕ ένας "χαφιές". Σε καμία περίπτωση, δεν πρέπει να είναι κριτήριο οι μετέπειτα "αποκαταστάσεις" των νεότερων ηγεσιών του ΚΚΕ (αυτών που προέκυψαν μετά την 6η ολομέλεια του 1956 και συνδέονται όλες τους, ως τις μέρες μας, με το ρεβιζιονιστικό νήμα). Αυτές έχουν να κάνουν με καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους.

Η "υπόθεση Πλουμπίδη" συνδέεται άμεσα, επίσης, με την άλλη μεγάλη θυσία του Νίκου Μπελογιάννη. Στο πρόσωπό τους επιχειρήθηκε από την αντίδραση ο ενταφιασμός της κομμουνιστικής, δηλαδή της εργατικής λαϊκής υπόθεσης και προοπτικής. Δεν τα κατάφεραν...

Μπροστά απ' τον κινηματογραφικό φακό, ξετυλίγεται όλη η ζωή του Πλουμπίδη, από τη γέννηση ως το θάνατό του. Υπάρχουν, φυσικά, οι κομβικοί σταθμοί στη ζωή του, που τον οδήγησαν στο να ασπαστεί την κομμουνιστική ιδεολογία, η ένταξή του και ουσιαστική συμβολή του στο ταξικό εργατικό κίνημα της εποχής, ως σημαίνον εργατικό στέλεχος στους δασκάλους και τους δημοσίους υπαλλήλους. Σε μια σχεδόν παράλληλη σχέση, έρχεται η ένταξή του στο κόμμα και η ανάδειξή του σε στέλεχος πρώτης γραμμής. Η προσφορά του, απ' όποια θέση, στον αγώνα είναι μεγάλη. Στην κατοχή διαφεύγει της σύλληψης, το ίδιο και στον εμφύλιο, έχοντας την ικανότητα να "ξεγλιστράει" από τα νύχια της ασφάλειας, πράγμα που οδηγεί τους διώκτες του σε αλλεπάλληλες αναφορές αδυναμίας σύλληψής του προς τους ανώτερους τους. Μετά την ήττα και την οπισθοχώρηση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), βρίσκεται υπεύθυνος του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ. Ο ίδιος το γνωστοποιεί, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να γλιτώσει τον Μπελογιάννη από το εκτελεστικό απόσπασμα. Είναι, πλέον, σε προχωρημένο στάδιο φυματίωσης κι, έτσι, δίνει "χώρο" στον νεότερο και υγιή Νίκο. Το καθεστώς, όμως τους θέλει και τους δύο νεκρούς... Σε σχέση με τη χαφιεδολογία, ωστόσο, είναι τουλάχιστον άτοπο το "ανάθεμα" στην ζαχαριαδική "εξουσία". Η ερμηνεία της συγκεκριμένης πολιτικής πρακτικής της ηγεσίας του ΚΚΕ δεν μπορεί να αποδίδει συλλογικές αποφάσεις στην αστική αντίληψη και πράξη της "ενός ανδρός αρχής". Το φόρτωμα όλων των αδυναμιών στον τότε γραμματέα του ΚΚΕ οδηγεί σε συσκοτίσεις και στην ατελέσφορη προσπάθεια να κατασκευάσουν άλλοθι όλες οι μετέπειτα κομματικές ηγεσίες.

Ας προσθέσω, στο σημείο αυτό, κάποιες ακόμη πιο προσωπικές απόψεις. Οι "σκιές" στο πρόσωπο του Πλουμπίδη, για τις οποίες μίλησα, αφορούν:

1. Την ολιγωρία μετακίνησης των ασυρμάτων από τη γιάφκα του Βαβούδη που οδήγησε στη σύλληψη του Μπελογιάννη, της γυναίκας του Έλλης Παππά και άλλων αγωνιστών.

2. Την στάση του στο ενδεχόμενο υποψηφιότητας του Μπελογιάννη με το ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ στις βουλευτικές εκλογές του 1951 που είναι βέβαιο ότι θα εκλεγόταν κι έτσι, λόγω βουλευτικής ασυλίας, ίσως γλίτωνε την εκτέλεση. Η ταινία εμφανίζει τον Πλουμπίδη υπέρ αυτής της επιλογής, σε αντίθεση με την υπόλοιπη ηγεσία.

3. Σχετικά με την "χαφιεδοποίησή" του, στους κομμουνιστές και τους αγωνιστές της Αριστεράς μεταφέρεται, ακόμη και σε σημερινούς επιζώντες της εποχής, η ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι στόχος της αποκοπής από κάθε επαφή μαζί του ήταν η προστασία από το κράτος της υπόλοιπης ηγεσίας. Μα ο Πλουμπίδης ήταν ήδη αποκομμένος...

Η ταινία αξίζει, σε κάθε περίπτωση, να ιδωθεί, πάντα με κριτικό πνεύμα. Η συναισθηματική φόρτιση που είναι συνεχής για όποιον πονά την υπόθεση, πρέπει να δίνει τον κύριο χώρο στην πολιτική κρίση. Το παράδειγμα σπουδαίων αγωνιστών που έδωσαν απλόχερα την ζωή τους για "έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων μας" πρέπει να εμπνέει τους κομμουνιστές και κάθε αγωνιστή του κινήματος!

Σ.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Αδέσποτα κορμιά» - Αυτό είναι ο φασισμός

0

Στον ιστότοπο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης διαβάζουμε για το ντοκιμαντέρ της Ελίνας Ψύκου:

«Η Ρόμπιν είναι έγκυος, αλλά δε θέλει να γίνει μητέρα. Η Κατερίνα θέλει αλλά δεν μπορεί. H Κική θέλει απλώς να πεθάνει με αξιοπρέπεια. Όμως η άμβλωση, η εξωσωματική γονιμοποίηση και η ευθανασία αντίστοιχα δεν είναι νόμιμες στις χώρες τους. Τα Αδέσποτα κορμιά εξερευνούν τη σωματική αυτονομία σε μια Ευρώπη, όπου επιτρέπεται να ταξιδέψεις, να εργαστείς, να καταναλώσεις ελεύθερα αλλά όχι απαραίτητα να ζήσεις ή να πεθάνεις όπως επιθυμείς.»

Αν παραθέσεις και την αφίσα του ντοκιμαντέρ δίπλα σε αυτές τις… διαβολικές προσεγγίσεις, έχεις το κατάλληλο μίγμα για την έκρηξη κάθε φασιστοειδούς και κάθε φασιστικού μορφώματος. Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης ξεκίνησε την… αλληλογραφία, εξαπολύοντας βόθρο για τους καλλιτέχνες που έχουν ξεσαλώσει και δεν επιδεικνύουν τον δέοντα σεβασμό και ευλάβεια. Βουλευτής του κόμματος «Νίκη» κατέθεσε επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή, επειδή «προσβάλλονται απροκάλυπτα τα χρηστά ήθη».

Τον περασμένο Μάρτιο μάλιστα, όταν έγινε προβολή του ντοκιμαντέρ στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, οργανώθηκε φασιστική συγκέντρωση και αντισυγκέντρωση από διάφορους φορείς. Η αστυνομία απαγόρευσε τις συναθροίσεις, για να καταλήξει να απωθεί τους συγκεντρωμένους αντιφασίστες από τον χώρο του φεστιβάλ.

Αυτή τη φορά, είχε σειρά ο κινηματογράφος «Ζέφυρος» στην Καβάλα, όπου η προγραμματισμένη για τις 9 Σεπτέμβρη προβολή ματαιώθηκε τελείως. Η απόφαση αυτή λήφθηκε από το Τμήμα Δομών Περιβάλλοντος της Διεύθυνσης Τεχνικών Έργων Περιφερειακής Ενότητας Καβάλας, με πρόφαση κάποιες υποτιθέμενες εργασίες στον χώρο. Όμως, ο Σύνδεσμος Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας, που είναι υπεύθυνος για τη διαχείριση του συγκεκριμένου κινηματογράφου, καταγγέλλει ότι η απαγόρευση της προβολής οφείλεται σε πιέσεις που ασκήθηκαν από συγκεκριμένους κύκλους μέσω των social media. (Στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου sfgtkavalas.gr έχει ανέβει σχετική ανακοίνωση.)

Αυτοί οι… κύκλοι, λοιπόν, έχουν αποκτήσει τέτοιες δυνατότητες; Μπορούν να «ασκούν πιέσεις» τόσο ασφυκτικές, που να ακυρώνεται προγραμματισμένη προβολή και μάλιστα με απόφαση της Περιφέρειας; Μπορούν να στήνουν μέχρι και ελέγχους της αστυνομίας και της πυροσβεστικής, όπως αυτοί που έγιναν στον «Ζέφυρο» λίγες μέρες πριν την προβολή;

Όχι, οι φασιστικοί και σκοταδιστικοί κύκλοι δεν απέκτησαν ως διά μαγείας τέτοιες δυνατότητες. Τους τις παραχώρησε το σύστημα και οι διαχειριστές του απλόχερα, τους άνοιξαν το δρόμο και τους έστρωσαν τα κόκκινα χαλιά. Δεν έχει περάσει, άλλωστε, πολύς καιρός από τον Δεκέμβρη του 2023, όταν αποσυρόταν από έκθεση στο ελληνικό Προξενείο της Ν. Υόρκης το έργο της Γεωργίας Λάλε με τη ροζ σημαία, που στιγμάτιζε τη βία κατά των γυναικών. Και τότε η… αποκαθήλωση δεν έγινε λόγω δραστηριότητας κάποιου… κύκλου, αλλά με παρέμβαση του ίδιου του υπουργού Εξωτερικών, Γ. Γεραπετρίτη…

Αυτό είναι το σύστημά τους, αυτός είναι ο σκοταδισμός στον οποίο επιστρέφουν την κοινωνία, αυτός είναι ο φασισμός. Αυτός είναι όμως και ο φόβος τους, γι’ αυτό λυσσάνε να τσαλαπατήσουν ό,τι οικοδομεί αντιστάσεις και διεκδικήσεις.

Ε.Β.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Προβολή ταινίας για την Παλαιστίνη στη Νέα Ιωνία! Κυριακή 16/6, 18:00, Καφενείο «Μπούρχας»

0

 

🎬 Προβολή ταινίας για την Παλαιστίνη!
🗓️ Κυριακή 16/6, 18:00
📍 Καφενείο "Μπούρχας", Ελ. Βενιζέλου 61, Νέα Ιωνία
🍉 Θα ακολουθήσει συζήτηση

Λίγα λόγια για την ταινία:

"Ο Παλαιστίνιος αγρότης Εμάντ Μπουρνάτ έχει πέντε βιντεοκάμερες, και κάθε μια τους αφηγείται ένα κομμάτι της ιστορίας ενός χωριού που αντιστέκεται στην κατασταλτική πολιτική του Ισραήλ. Ο Εμάντ ζει στο Μπιλ’ίν, ένα χωριό δυτικά της Ραμάλας στη Δυτική Όχθη.Με την πρώτη κάμερα καταγράφει πώς οι μπουλντόζες των Ισραηλινών ήρθαν και ξερίζωσαν τις ελιές το 2005. Από το Μπιλίν περνάει και το τείχος Ισραήλ- Γάζας, που διαχωρίζει τους προωθούμενους ισραηλινούς οικισμούς από τους Παλαιστίνιους. Τις πρώτες μέρες της αντίστασης ενάντια στους Ισραηλινούς εποίκους και τους μόνιμα παρόντες Ισραηλινούς στρατιώτες, γεννιέται ο τέταρτος γιος του Εμάντ, Tζιμπρίλ. Το πλάνα εναλλάσσονται ανάμεσα στο αγοράκι που μεγαλώνει, στις πολλές ειρηνικές πράξεις διαμαρτυρίας, και στη σταθερή πρόοδο των έργων οικοδόμησης του τείχους. Άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο, αλλά και απ’ το Ισραήλ, προσφέρουν τη βοήθειά τους καθώς το κύμα αντίστασης μεγαλώνει, αλλά όταν η κατάσταση εντείνεται, θα γίνουν συλλήψεις και χωρικοί θα σκοτωθούν. Ο Εμάντ εξακολουθεί να καταγράφει τα γεγονότα, παρά τις ικεσίες της γυναίκας του που φοβάται για αντίποινα."

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΒΟΡΕΙΑ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης για τον αποκλεισμό της Παλαιστίνης, Παρασκευή 15/3, στις 7:30 μ.μ. , έξω από το ΟΛΥΜΠΙΟΝ

0

Η σιωπή για την σφαγή στην Παλαιστίνη ισοδυναμεί με συγκάλυψη !

Μια εκκωφαντική σιωπή και μια αδιανόητη απουσία χαρακτηρίζει το φετινό 26ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Δυστυχώς δεν πρόκειται για μια απλή αβλεψία η έλλειψη ετοιμότητας των διοργανωτών του. Πρόκειται για μια κραυγαλέα επιλογή αποκλεισμού για κάθε τι που να θυμίζει την μεγαλύτερη γενοκτονία του 21ου αιώνα που διεξάγεται αυτό τον καιρό στην Παλαιστίνη από το σιωνιστικό, φασιστικό κράτος του Ισραήλ, με συνενόχους τις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε.

Σε μια λίστα 250 ντοκιμαντέρ δεν υπάρχει έστω ένα που να μιλά για την πολύπαθη Παλαιστίνη. Για τα βάσανα, την απελπισία, την αντίσταση και τις θυσίες των Παλαιστίνιων. Έστω ένα από το πολύμορφο, πολυετές κίνημα αλληλεγγύης σε όλο το κόσμο. Έστω ένα από Παλαιστίνιους ή ξένους κινηματογραφιστές που αποκαλύπτουν τα παλιά και νέα μαζικά εγκλήματα των σιωνιστών. Έστω ένα από εκείνους τους τίμιους αντί-σιωνιστές Ισραηλινούς κινηματογραφιστές. Τίποτε ! Τόση απόλυτη σιωπή, που ισοδυναμεί με συγκάλυψη και στην ουσία απαγόρευση να αποκαλυφθεί, να συζητηθεί και να καταδικαστεί το μαζικό έγκλημα σε βάρος των Παλαιστινίων στις αίθουσες του Φεστιβάλ. Πρακτική που ακολουθεί ανάλογες απαγορεύσεις σε πολλές καλλιτεχνικές διοργανώσεις στην Δ. Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Το γεγονός πως το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ φιλοξένησε ταινίες τα προηγούμενα χρόνια για την Παλαιστίνη δεν ισοφαρίζει την φετινή επιλογή. Κάνει πιο εκκωφαντική την σιωπή και υπενθυμίζει πως στα δύσκολα δοκιμάζεται η ανεξαρτησία της καλλιτεχνικής δημιουργίας και βέβαια της προβολή της.

Δεν πρόκειται για μια τυχαία επιλογή. Σχετίζεται άμεσα με την πολιτική της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης (αλλά και των προηγούμενων) να αναπτύξουν στενές σχέσεις με το κατοχικό Ισραήλ και να αλλάξουν πλήρως ακόμη και αυτήν την πολιτική παλιότερων ελληνικών κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης απέναντι στον αγώνα των Παλαιστινίων. Σχετίζεται με την εμπλοκή της στον πόλεμο στην Ουκρανία και την αποστολή της στην Ερυθρά στο πλευρό των δυτικών και του Ισραήλ. Γι’ αυτό και σε μια περίοδο που στο Ισραήλ κυβερνά η πιο αντιδραστική και εγκληματική πτέρυγα των σιωνιστών στην χώρα μας τρομοκρατούνται όσοι στηρίζουν τον παλαιστινιακό αγώνα. Πρόκειται για μια ξεκάθαρη πολιτική επιλογή των διοργανωτών του Φεστιβάλ και μάλιστα στην πόλη που βίωσε και ξέρει να στιγματίζει τις ανθρωποσφαγές από όποιο καθεστώς και αν διαπράττονται και με όποιο πρόσχημα και αν γίνονται.

Απέναντι σε αυτήν την πρόκληση κανείς προοδευτικός άνθρωπος της πόλης, κανένας από τους θεατές του Φεστιβάλ δεν μπορεί να μείνει αδιάφορος. Πρέπει να αποδοκιμάσει αυτήν την απαράδεκτη επιλογή. Πρέπει να διαμαρτυρηθεί και να ζητήσει έστω και τώρα το 26Ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης να συμπεριλάβει σε ειδική προβολή, έστω ένα ντοκιμαντέρ για την σύγχρονη τραγωδία της Παλαιστίνης.

11/03/2024

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ: Παρασκευή 15/3, έξω από το ΟΛΥΜΠΙΟΝ, στις 7:30 μ.μ.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ- ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!

ΝΕΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ- ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

ΠΕΜΠΤΗ 21/3 | 7 μ.μ. | ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ- ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ της ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Μέλη της Παλαιστινιακής Κοινότητας της Θεσσαλονίκης

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Βασίλης Τσιράκης: «Φαύλος Κύκλος». Μυθοπλασία πάνω στην πραγματικότητα

0

Αναδημοσίευση από την Προλεταριακή Σημαία φύλλο 952/9-12-2023

Γνώριμοι δρόμοι και γωνίες της Θεσσαλονίκης, γνώριμες καταστάσεις, γνώριμη η προσφυγιά, η φτώχεια, οι πορείες, η δράση των φασιστών. Αυτό είναι το κάδρο της νέας ταινίας μικρού μήκους του Βασίλη Τσιράκη, με τίτλο «Φαύλος Κύκλος».

Ο Φαύλος Κύκλος είναι μια ταινία για τους φαύλους κύκλους. Για την προσφυγιά που γεννάει φτώχεια. Για τη φτώχεια που γεννάει εξαθλίωση. Για την εξαθλίωση στην οποία πατάει ο φασισμός για να στρέψει τον Έλληνα εξαθλιωμένο ενάντια στον πρόσφυγα εξαθλιωμένο. Για την ένδεια που γεννιέται μέσα σε αυτό το καζάνι και γεννάει την ανάγκη να βρουν εισόδημα ακόμη κι από τον πόλεμο και τον θάνατο. Φτάνοντας, έτσι, στην αρχή αυτού του κύκλου της αθλιότητας, που γεννάει το σύστημα των πολέμων, ο ιμπεριαλισμός.

Δύο άνθρωποι πάμφτωχοι, άστεγοι, είναι στο προσκήνιο της ταινίας του Τσιράκη. Ο ένας πρόσφυγας, ο άλλος ντόπιος, συναντιούνται τυχαία σε έναν δρόμο, βάζοντας από ένα τασάκι και παίζοντας μαζί φυσαρμόνικα κι ακορντεόν, για να μαζέψουν ελάχιστα κέρματα μπας και επιβιώσουν μια μέρα ακόμη, στη σκληρότερη πραγματικότητα που υπάρχει στη χώρα.

Οι περαστικοί τους αφήνουν ψιλά. Είναι όμως από μια πορεία της ειρήνης που βγαίνει μια αγωνίστρια για να ενώσει τα δύο τασάκια και τα ελάχιστα ψιλά που βγαίνουν. Απεναντίας, είναι ένα πογκρόμ φασιστών που δίνει όλα τα λεφτά στον Έλληνα και σπάει το τασάκι του πρόσφυγα, ενώ ακόμη κι ένας επαίτης στάζει φασιστικό δηλητήριο στα αυτιά του ενός μουσικού, θέλοντας μόνο να διχάσει τους κολασμένους της γης, για να μην καταλάβουν την κοινή τους μοίρα. Οι δε ΜΚΟ «διάσωσης» πιο πολύ με βιτρίνα διακίνησης και εκμετάλλευσης μοιάζουν. Ποιος θα σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο;

Μέσα σε 25 λεπτά, η ταινία του Τσιράκη καταφέρνει να δείξει την εξαθλίωση που επικρατεί σε μια πόλη που έχει μάθει τόσο από φτώχεια όσο κι από προσφυγιά. Αν και με αργούς ρυθμούς, όποιος δεν ζει σε άλλο κόσμο, καταλαβαίνει πόσο συμπυκνωμένα είναι τα πολλαπλά μηνύματα της ζωής σε ένα αστικό κέντρο όπως της Θεσσαλονίκης (που αν και δεν ομολογείται, οι καθημερινές και ιστορικές εικόνες της είναι παντού). Παράλληλα, οι ερασιτέχνες ηθοποιοί δείχνουν ότι για να ειπωθεί μια ιστορία, δεν χρειάζονται ακριβές παραγωγές και σκηνικά Χόλυγουντ, αλλά αρκεί η απλότητα της ιστορίας, που βγαίνει φυσικά μέσα από μια ζωή που δεν είναι μυθοπλασία, παρά ο ζωντανός, αστικός φαύλος κύκλος όλων των συντελεστών: των προσφύγων, των άστεγων, των φτωχών, των αγωνιστών, των φασιστών και του συστήματος που τους γεννά και τους χειρίζεται εναντίον όλων των προηγούμενων.

Το θέμα είναι ότι πάντα θα βρίσκονται αυτοί που θα σπάνε τον κύκλο της ανοχής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της ιμπεριαλιστικής φαυλότητας. Οι καλλιτέχνες, οι αγωνιστές, όσοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα άλλο στη ζωή, από τις αλυσίδες τους. Γι’ αυτό μια τέτοια ταινία αξίζει να προβληθεί και να συζητηθεί. Η ταινία έχει γίνει μέχρι στιγμής δεκτή στα φεστιβάλ: «Barcelonaindieawards» της Ισπανίας, «NicomediaInternationalFilmAwards» της Τουρκίας, «ConcepciónIndependentFilmAwards» της Χιλής, «ChaniaFilmFestival (CFF)» της Ελλάδας και «BerlinIndieFilmFestival» της Γερμανίας, ενώ θα προβληθεί την Κυριακή 10 Δεκεμβρίου στις 12 το μεσημέρι στον κινηματογράφο«Μακεδονικόν», με συζήτηση στο τέλος της ταινίας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

"PALESTINE LIVES" ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ στο STUDIO

0

Η New Star και το Athens Palestine Film Festival ανακοινώνουν ένα διαφωτιστικό φεστιβάλ δίνοντας τροφή για σκέψη, το Palestine Lives .

7 ημέρες προβολών και διδασκαλίας με 11 συναρπαστικές ταινίες και παρουσιάσεις από 10 διακεκριμένους ομιλητές.

Αυτή η μοναδική πρωτοβουλία στοχεύει στην προώθηση του διαλόγου, της κριτικής σκέψης και τη δημιουργία μιας πλατφόρμας για τη διεξαγωγή συζητήσεων και αλληλεγγύης με την Παλαιστίνη.

Palestine Lives
Από 17 έως και 24 Δεκεμβρίου 2023
Studio New Star Art Cinema
Σταυροπούλου 33 & Σπάρτης, Πλατεία Αμερικής

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Φαύλος Κύκλος | Πρώτη δημόσια προβολή, Θεσσαλονίκη, Κυριακή 10 Δεκέμβρη 12 το μεσημέρι, Σινέ "Μακεδονικόν".

0

Ένας ναυαγός πρόσφυγας, αφού διασώθηκε από μια ΜΚΟ, συναντά έναν άστεγο και παίζουν μουσική μαζί στον δρόμο. Μια μέρα, περνάει μια διαδήλωση από μπροστά τους και τους «επισκέπτεται» μια ομάδα ρατσιστών. Μέχρι που ένας ανάπηρος ζητιάνος μπαίνει ανάμεσά τους και όλα ανατρέπονται. Πρόκειται για τη νέα ταινία του Βασίλη Τσιράκη. Η ταινία έχει καταφέρει ήδη να γίνει δεκτή σε διεθνή φεστιβάλ ταινιών μικρού και μεγάλου μήκους, όπως τα Barcelona indie awards (Βαρκελώνη), Concepción Independent Film Awards (Χιλή), VENEZIA SHORTS Italy (Βενετία), ενώ έχει ενταχθεί στις επίσημες υποψηφιότητες στην κατηγορία Best fiction film, στο Nicomedia International Film Awards της Τουρκίας. Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Σκηνοθεσία και Σενάριο : Βασίλης Τσιράκης, Διεύθυνση Φωτογραφίας και Μοντάζ : Νίκος Τζαφερίδης , Μουσική: Νίκος Χαλκιάς, Παραγωγή: Αναιρέσεις the project, Έτος Παραγωγής: 2023
Διάρκεια: 28 λ. Ηθοποιοί: Μιχάλης Διακονάς, Μιχάλης Λεγάκης, Κώστας Τζημούλης 

Trailer:
https://www.youtube.com/watch?v=HY7kRvanJOs

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΑΤΡΑ - Στέκι Ανάστροφα | Προβολή 13/10: “They Do Not Exist” του Mustafa Abu Ali

0

Το στέκι «Ανάστροφα» ξεκινά εγχείρημα προβολών εντάσσοντας αυτές στο πρόγραμμα λειτουργίας του.

Με αφορμή της εξελίξεις στην παλαιστινιακή γη επιλέξαμε σαν πρώτη προβολή το μίνι ντοκιμαντέρ του Mustafa Abu Ali (1940-2009 Παλαιστίνιος σκηνοθέτης ιδρυτικό μέλος του κινηματογραφικού τμήματος της ΟΑΠ και συνεργάτης του Jean Luc Godard).

Το “They Do Not Exist” γυρίστηκε το 1974 στις περιοχές του νότιου Λιβάνου και περιγράφει την ζωή των παλαιστινίων στα προσφυγικά camps αλλά και στις περιοχές που έχουν δράση οι δυνάμεις του απελευθερωτικού μετώπου.

Γυρισμένο με κάμερα των 16mm και κάτω από αντίξοες συνθήκες το “They Do Not Exist” αποτυπώνει το πολιτικό και επαναστατικό πνεύμα της εποχής συνδυασμένο με την λαϊκή αισθητική της βασανισμένης Παλαιστίνης.

Το στέκι «Ανάστροφα» θα είναι ανοιχτό από τις 19:00 για καφέ και ποτό.
Η προβολή θα ξεκινήσει στις 20:00.

Στέκι Νεολαίας και Εργαζομένων, Πουκεβίλ 2, Πάτρα
Στέκι "Ανάστροφα"

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ