Η απόφαση του υπουργείου Άμυνας για μείωση της στρατιωτικής θητείας δεν πρέπει να θεωρηθεί άκριτα ως παραχώρηση προς τη νεολαία. Εντάσσεται στους συνολικότερους σχεδιασμούς που έχουν να κάνουν και με τις απαιτήσεις του ΝΑΤΟ αλλά κυρίως με τη χρησιμοποίηση της θητείας σαν μέσο καταστολής της νεολαίας.
Το μοντέλο που προωθείται προβλέπει την μείωση της θητείας στους 9 μήνες στο στρατό ξηράς και στο μέλλον την κατάργηση της επιλογής της αεροπορίας και του ναυτικού. Οι αλλαγές αυτές, αλλά και άλλες που θα γίνουν (πρόσληψη περισσότερων ΕΠΟΠ-επαγγελματιών οπλιτών), θέλουν να κάνουν τον ελληνικό στρατό «ευέλικτο», με εμφανείς τις πιέσεις για περισσότερη προσφορά στα μέτωπα πάλης του ΝΑΤΟ.
Το κεντρικό ζήτημα όμως είναι αυτό που είχε τεθεί πριν λίγα χρόνια και δεν είναι άλλο από τη στράτευση στα 18. Η επιδίωξη αυτή είναι κεντρική για το σύστημα, ειδικά μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Ήδη ο υπουργός δήλωσε την άρση των αναβολών για τις περιπτώσεις των μεταπτυχιακών και έπεται συνέχεια.
Για το κεφάλαιο ο στρατός είναι ένα χρήσιμο εργαλείο ιδεολογικής πειθάρχησης της νεολαίας. Η «θητεία» όμως στο φοιτητικό κίνημα, στις συλλογικές και πολιτικές διαδικασίες, κάνει πιο δύσκολη την επιδίωξη αυτή. Το σύστημα θέλει να στέλνει τα παιδιά κατ΄ ευθείαν από τον λυκειάρχη στον ταγματάρχη. Για να μάθουν τις σάπιες αξίες του εθνικισμού, του βύσματος και κυρίως να κοιτάνε τον εαυτό τους και να κάνουν ό,τι τους λένε, για να μην έχουν μπλεξίματα. Αυτές τις αρχές διδάσκει η θητεία στους νέους, μέσα από ένα αποστεωμένο περιβάλλον, όπου η έννοια της συλλογικότητας βάλλεται και ο καθένας πρέπει να νιώθει μόνος του. Και φυσικά, να απαγορεύεται η πολιτική συζήτηση, τα πολιτικά έντυπα, μέχρι και η… αποχή από τις ευρωεκλογές. Και αυτό το κλίμα μπορούσαν να το σπάνε άτομα που προέρχονταν κυρίως από το φοιτητικό χώρο. Συνυπολογίζοντας όλα αυτά, το σύστημα μπορεί τώρα να χρυσώνει το χάπι αλλά σύντομα η μαθητική νεολαία θα κληθεί να δώσει μια πολύ σημαντική μάχη. Ιδιαίτερα μετά το Δεκέμβρη το σύστημα έχει –δικαίως- αναγνωρίσει τη νεολαία σαν κύριο εχθρό του. Η συχνότητα των κινημάτων αλλά και η ύπαρξη συγκροτημένου φοιτητικού κινήματος –παρά τα προβλήματά του- είναι κάτι που δεν μπορεί να αποδεχτεί το σύστημα. Γι’ αυτό το μέτωπο της στράτευσης, που πρέπει να ειδωθεί σαν ακόμα ένα μέτρο καταστολής, είναι κομβικό. Η νεολαία έχει δείξει ότι έπαψε «να τρώει κουτόχορτο» και υπάρχουν οι δυνατότητες οι ελιγμοί της κυβέρνησης να πέσουν το κενό. Το ζήτημα όμως είναι ότι δεν υπάρχουν δυνάμεις που να αναλάβουν επί της ουσίας την στήριξη της νεολαίας σε αυτή τη μάχη.
Προλεταριακή Σημαία 621, 13/6/09
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου