Φερετζές στα χαλάσματα

* Κονκλάβια, διαβούλια, επιτροπάτα –τράπεζες, τραπεζαρίες και τραπεζώματα. Όργανα στερημένα από λαό, λυσσασμένα για τις σάρκες του, ακατάβλητα από την αγανάκτησή του. Όργανα μιας τάξης με σαφή εντάλματα και με υποταχτικούς εντεταλμένους δώθε-κείθε στoν όμιλο συμφερόντων της. Αυτά τα συμβούλια μετράνε για λογαριασμό της τα κέρδη και αναλόγως προγραμματίζουν τη χασούρα μας. Πότε πότε, άμα βολεύονται, την προαναγγέλλουν κιόλας: «Τόσα εκατομμύρια (μυρμήγκια, εννοούν) στην ανεργία, και ας κόψουν τον λαιμό τους να ξεχειμωνιάσουν». Προσανατολίζονται στις νέες αγορές, όχι στις ψήφους. Μα στήνουν και πλάκες χοντρές. Δημοκρατικές. Με κάλπες. (Κλασική περίπτωση ιμπεριαλιστικού αναγραμματισμού: κάλπες = πλάκες.) Για να μας γελάνε και να ξεκαρδίζονται. Διότι είναι, σαν να λέμε, κατά της μουσουλμανικής μαντίλας και υπέρ του ευρωπαϊκού φερετζέ. Τον οποίο πρέπει να αποκαλούμε ευρωεκλογικό παραβάν. Επειδή πρέπει να ξεχνάμε ότι αναλώσιμοι είμαστε μόνο εμείς. Εφ’ όσον και από τα πτώματά μας προκύπτει κέρδος. Πλέον, ίσως και μεγαλύτερο.

Πάνω στον ερειπιώνα των εργασιακών, ασφαλιστικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων μας, πάνω στα ρήγματα της ζωής μας, η πιάτσα του ΠΑΣΟΚ κραύγασε: «Σεισμός, σεισμός, σοσιαλισμός!». Και ο παπανδρεϊσμός κόμπασε: «Αυτή δεν είναι συγκέντρωση, είναι σεισμός!». Ακάθεκτος συνέχισε: «Να τελειώνουμε με τις συντηρητικές λογικές, ότι μπορεί να κυβερνάται μια χώρα από το κάθε λογής παρασκήνιο». Η Διαμαντοπούλου («ευελφάλεια») μόλις είχε κοινωνήσει των υπερτάτων μυστηρίων της λέσχης Μπίλντεμπεργκ.

Πάνω στον ερειπιώνα των εργασιακών, ασφαλιστικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων μας, πάνω στα ρήγματα της ζωής μας, ο καραμανλισμός υποσχέθηκε «προστασία για τον καταναλωτή», «ελέγχους» και «υγεία ανταγωνισμού» στην παστρικιά μα παρεμπιπτόντως «νοθευμένη» αγορά και ορκίστηκε πίστη στον καραμανλισμό λόγω της εμπιστοσύνης τού καραμανλισμού στον καραμανλισμό του. Ο Καραμανλής (παρέα με τους υπουργούς του) μόλις είχε κοινωνήσει των υπερτάτων μυστηρίων της λέσχης Μπίλντεμπεργκ.

Πάνω στον ερειπιώνα των εργασιακών, ασφαλιστικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων μας, πάνω στα ρήγματα της ζωής μας, χοροπήδησαν οι σαλτιμπάγκικες «οικολογίες» –συστημικές, οπορτουνιστικές, σχιζοειδείς, ακόμα και... ριζοσπαστικές. (Από την τρομάρα τους αναστέναξαν τα βουνά, έτριξαν και οι βαθύτερες ρίζες, ανατρίχιασαν οι κορμοί, θροΐστηκαν τα φύλλα.) Στην ελαφρότερη περίπτωση αγυρτείας παραλογίστηκαν –σαν μαινάδες του Κιθαιρώνος–, στη βαρύτερη εφόρμησαν υπολογισμένα –μέχρι και σαν βαλκυρίες των μελανότερων δρυμών.

Πάνω στον ερειπιώνα...

Πάνω σε αυτά τα καταθλιπτικά χαλάσματα η ευρωπαϊκή εργατική τάξη, με όρους που επιβάλλει το ταξικό συμφέρον της και όχι εκείνο του εκμεταλλευτή της, θα χτίσει σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα τούς νέους αγώνες της. Και με τις παρακαταθήκες του εργατικού κινήματος –των φλογάτων σημαιών τού 20ού αιώνα– ζωντανές στην πράξη, δεν θα αργήσει να τους ξαναστεριώσει.

Προλεταριακή Σημαία 621, 13/6/09