Για τα «μυστήρια» της 6ης Μάη

0

1
Με τον όρο «ναζιστικά μυστήρια» πλέον δεν πρέπει να εννοούμε την υποκουλτούρα η οποία αναπτύχθηκε μεταπολεμικώς στη Δυτική Ευρώπη συνδέοντας τον ιστορικό γερμανικό φασισμό με την πιο παρανοϊκή μεταφυσική και με την τάχα ανίκητη δύναμή της (μυστικές εταιρείες, μάγοι, φιλικές προς τους ναζήδες χθόνιες, καταχθόνιες ή και εξωγήινες δυνάμεις, δαιμονοληψία τού Χίτλερ, τελετουργικός αποκρυφισμός των Ες Ες και άλλα απόκοσμα κεριά και μαύρες λαμπάδες). Αυτή η υποκουλτούρα νανούρισε τον νέο ναζισμό με παραμύθια και φαντασιώσεις κινηματικής νεκρανάστασης, στόχευσε στο να λησμονήσουν την κοσμική ναζιστική φρίκη οι Ευρωπαίοι, ακόμα και στο να μην τη μάθουν ποτέ τα παιδιά τους και έτσι να γίνουν αυτά οι νέοι ναζιστές... μύστες – πάντα τόσο χρήσιμοι στο αστικό κράτος όποτε επιθυμεί να ανοίξει την καταπακτή τού υπογείου του και να τους αμολήσει να... τελετουργήσουν στο σαλόνι.
Με τον όρο «ναζιστικά μυστήρια», μετά τις εκλογές τής 6ης Μάη 2012, εμείς εδώ στην Ελλάδα, ο ελληνικός λαός, είμαστε υποχρεωμένοι να εννοούμε την πιο μεγάλη κοινωνικοπολιτική καθυστέρηση μιας μερίδας Ελλήνων και, αν θέλουμε να είμαστε και αυστηρότεροι ή και δικαιότεροι με τον εαυτό μας, την πιο κυνική αδιαφορία χιλιάδων θυμάτων τής αντιλαϊκής πολιτικής –νέων κυρίως, των παιδιών μας δηλαδή– αναφορικά με το τι αντιπροσωπεύει στον παγκόσμιο πολιτισμό η πιο μιλιταριστική και αδίστακτη, η πιο ρατσιστική και απάνθρωπη, η πιο αντεργατική και αντισοβιετική, η πιο φονική αστική δικτατορία που γνώρισε ποτέ ο κόσμος μας και στη φτωχολογιά τού οποίου σκόρπισε με την πολεμική μηχανή της –μέχρι να τη σταματήσει ο Στάλιν– την «απελευθέρωση» του θανάτου.

2
Μετά τις εκλογές τής 6ης Μάη 2012, είμαστε υποχρεωμένοι να αναρωτηθούμε τι μυστηριώδους παιδείας χώρα είναι αυτή στην οποία ένα κομμάτι τής νεολαίας επιθυμώντας εκλογική καταδίκη τής μνημονιακής πολιτικής... εγείρεται φιλοναζιστικά στην κάλπη, ακόμα και αν δεν το έχει καλοσκεφτεί το πράγμα, ακόμα και αν «κάνει πλάκα» για να τρομάξει το κράτος (το αστικό...).
Τι μυστηριώδους εργατικής συνείδησης είναι οι άνεργοι γονείς και οι φτωχοί δάσκαλοι αυτής της νεολαίας για να έχουν αφήσει τα παιδιά τους ανυπεράσπιστα στα νύχια τής νεοναζιστικής απάτης ή στην προπαγάνδα τού ευρωπαϊκού αναθεωρητισμού τού είδους Χίτλερ = Στάλιν, ακόμα και αν τα παιδιά είναι «πλακατζήδες» με την πραγματικότητα (η οποία, όμως, απαιτεί αντίληψη και σπουδή) και με τη σοβαρότητα (η οποία, όμως, απαιτεί χιούμορ και ήθος).
Είμαστε υποχρεωμένοι να αναρωτηθούμε τι μυστηριώδους ταξικού ρεφλέξ είναι η όποια Αριστερά παραβλέπει ή υποτιμά την ασυλλόγιστη «ικανότητα» μιας σημαντικής μερίδας Ελλήνων να «κάνει πλάκα» διαμαρτυρίας, νομίζοντας ότι καταδικάζει το μνημονιακό πολιτικό προσωπικό τής αστικής τάξης, ενώ σιγοντάρει το πιο άγριο θηρίο της, τον –υπαρκτό μεν, περιθωριακό δε στην κοινωνία μας– νεοναζισμό.

3
Αλλά, αν τα παιδιά δεν «κάνουν πλάκα»; Αν δεν πήραμε χαμπάρι τον συνωστισμό στα πάρτι τού αστικού υπογείου; Σε αυτή τη μαύρη περίπτωση, ποιος θα μάθει στα παιδιά μας ότι κανένα ιπποτικό μυστήριο δεν συμβόλιζε η νεκροκεφαλή των ναζιστικών στολών, παρά μόνο την κτηνώδη βία των Γερμανών κεφαλαιοκρατών επί των εργατών και των λαϊκών στρωμάτων; Ποιος θα μάθει στα παιδιά ότι ό,τι γυαλίζει στο ίντερνετ, στη ζωή τής διαρκούς και πιεστικής ανάγκης συνήθως ζέχνει; Ποιος θα μάθει στα παιδιά ότι ο κάθε τηλεοπτικός τσαρλατάνος, φιλοξενών τον νεοναζισμό και τον νεορατσισμό ή φιλοξενούμενος του νεοναζισμού και του νεορατσισμού, δεν βρίσκεται εκεί «για πλάκα», αλλά για να τους σκοτίζει το μυαλό; Ποιος θα μάθει στα παιδιά πώς θα επιβιώσουν;
Ο εργάτης, ασφαλώς, στον δρόμο, με τους συναδέλφους του, με τους συντρόφους του.

(Ο εργάτης, παιδιά, είναι καλός και αισιόδοξος άνθρωπος. Λέει ότι στις εκλογές τού Ιούνη, του Σεπτέμβρη, του χρόνου, εσείς, τα παιδιά μας, θα θυμηθείτε ότι είστε παιδιά μας και θα την «κόψετε την πλάκα» που αρχίσατε...)
πηγή: Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η φτωχολογιά μπροστά στις ρεκλάμες

0

1
Είναι δυνατόν, σε προεκλογική περίοδο, να βλέπει η αθηναϊκή φτωχολογιά «φιλολαϊκές» αφίσες τής Κομισιόν στις στάσεις των λεωφορείων;

(Ρεκλάμες τής ΕΕ που διαφημίζουν ορισμένα από τα υποτιθέμενα καλούδια τής προηγμένης αστικής δημοκρατίας και μάλιστα στον αλεσμένο από το κεφάλαιο και τα κόμματά του τομέα τής εργασίας – να ζήσουμε, να τη θυμόμαστε κι αυτή και τα ένσημά της. Ρεκλάμες που κάνουν κάτι πιο σαδιστικό από το να σου στρίβουν το μαχαίρι στην πληγή – σου βγάζουν κοροϊδευτικά τη γλώσσα.)

Είναι, πάλι, δυνατόν, στην ίδια προεκλογική περίοδο, στη στάση τού λεωφορείου και έχοντας πολυυυυυύ χρόνο στη διάθεσή σου ώστε να... σπουδάσεις την υποκρισία τού ευρω-κεφαλαίου (καθ' ότι η αναμονή για το αστικό είναι η καθημερινή παιδευτική άσκησή μας, όχι μόνο στην ορθοστασία), το μάτι σου να πρήζεται από τη γιγάντια προπαγάνδα τής ΕΕ, αλλά το ξερό –σπάει ρόπαλα– κεφάλι σου να θυμάται έναν κάποιον Λένιν;

(Μια προτασούλα του τριών αράδων μόνο –να, μόνο τόση, με το συμπάθειο–, να σου ρίχνει μια σφαλιάρα, να βλέπεις αστεράκια ολωσδιόλου αλλιώτικα από της ΕΕ, να συνέρχεσαι.)

Είναι.

«Τα αστικά κοινοβούλια, ακόμη και στην καλύτερη από άποψη δημοκρατισμού καπιταλιστική δημοκρατία τού κόσμου, η φτωχολογιά ποτέ δεν θα τα θεωρεί "δικούς της" θεσμούς» (από «Τα άμεσα καθήκοντα της σοβιετικής εξουσίας», του '18).

Κακό αυτό για την προεκλογική περίοδο, ιδίως σε μια... σεσημασμένη από άποψη δημοκρατισμού καπιταλιστική δημοκρατία –και φίσκα από φτώχεια–, αλλά ακόμη χειρότερο για την προεκλογική περίοδο είναι το ότι και τώρα, μέρες που η «δημοκρατία εορτάζει», λεωφορεία «επιλέγει» για τη μετακίνησή της η φτωχολογιά...

2
Στην πρώτη αφίσα τής «διαφημιστικής εκστρατείας τού 2012 για τη διαφορετικότητα και κατά των διακρίσεων» διαβάζεις: «Είσαι υποχρεωμένος να αποκρύψεις την εθνοτική σου προέλευση στην εργασία;». Στο φόντο αχνοφαίνεται ένας μελαχρινός άνδρας, υποψήφιο σαρίδι τής αστυνομικής σκούπας τού ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ (κόμματα, εννοείται, βεριτάμπλ αντιρατσιστικά).

Στη δεύτερη αφίσα το πρόσωπο μιας νέας γυναίκας θολώνει από το σλόγκαν «Εύχεσαι να μπορούσες να κρύψεις την ηλικία σου για να πάρεις μια δουλειά;». Επειδή, εννοείται, οι μεγαλύτερης ηλικίας, αυτοί με τα ένσημα μασούρια και με την επαγγελματική πείρα βουνό, ο πατέρας της και οι γονείς τής φιλενάδας της, όχι μόνο δεν απολύονται με τη σέσουλα, μα καλοπληρώνονται κιόλας από τους καπιταλιστές και από το κράτος...

Σε παραλλαγή τής ίδιας αφίσας, πίσω από το ίδιο «ερώτημα» στενάζει το πρόσωπο ενός ηλικιωμένου άνδρα. Επειδή, εννοείται, οι νέοι μας, τα παιδιά του, τα εγγόνια του και τα παιδιά τού γείτονά του, όχι μόνο προσλαμβάνονται αράδα, μα καλοπληρώνονται κιόλας από τους καπιταλιστές και από το κράτος...

Η τρίτη αφίσα ρωτάει ένα παλικαράκι: «Είσαι υποχρεωμένος να αποκρύψεις τον σεξουαλικό σου προσανατολισμό στην εργασία;». Το παλικάρι μένει βουβό, διότι έχει τσίπα – έτσι τον δίδαξε η μάνα του. Τι, δηλαδή, να πει στην Κομισιόν τής ΕΕ; Ότι η μοναδική δουλειά –έτσι του έμαθε ο πατέρας του– στην οποία υποχρεούσαι να φανερώσεις τον «σεξουαλικό προσανατολισμό» σου είναι η πορνεία;.. Ή ότι οι εργαζόμενοι, άνδρες και γυναίκες, δεν κατεβάζουν τα σώβρακα, κυριολεκτικώς και μεταφορικώς, στην εργασία τους και στο αφεντικό. Ότι ζουν παλικαρίσια. Τι νογάει από εργατική υπερηφάνεια η ΕΕ;..

Και σχοινί κορδόνι η ευρω-κοροϊδία. Με το κερασάκι στον πάτο τής κάθε ευρω-ρεκλάμας: «Μάθε τι δικαιώματα έχεις, Συνήγορος του Πολίτη, τηλέφωνο...».

Να πνίγει τη φτωχολογιά η οργή και το φιλότιμο. (Και το λεωφορείο να μην έρχεται στη στάση...)

3
Στο «νέο μοντέλο για τη χώρα», του Σαμαρά, στο «νέο, φιλικό προς τον πολίτη κράτος», του Βενιζέλου, στην ονειρεμένη τους συναίνεση κεφαλαίου και εργασίας, ναι, θα βάλουν πλάτες και άλλοι – ο κάθε ευρω-Ευκαιρίας, ο κάθε ευρω-Διαπραγματευτής, ο κάθε ευρω-Μεταρρυθμιστής. Και από τη σημερινή ρεκλάμα θα περάσουν στην ίδρυση του κάπως «πιο νορμάλ» αστικού κράτους... Και, έτσι και το επιτρέψουν οι αγορές, μπορεί και στην «καλύτερη από άποψη δημοκρατισμού καπιταλιστική δημοκρατία τού κόσμου»...

Μόνο που για τη φτωχολογιά θα υπάρχει πάντα ο Λένιν.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αχαριστίες πρώτου μεγέθους

0

1
«Ανθρωπιστικής φύσεως και κοινωφελούς χαρακτήρα» η δεκαετής προσφορά τού στρατού τού ελληνικού κράτους στο εξωτικής μιζέριας Αφγανιστάν, αλλά δεν εκτιμάται από τους ντόπιους το ανιδιοτελές φρόνημα και το θεάρεστο έργο, οι ιθαγενείς πυροβολούν εναντίον των στρατιωτικών μας πασχαλιάτικα – τους λογαριάζουν για μπότα τού ΝΑΤΟ πάνω στη γη τους, αν όχι και για αμερικάνικα κάτουρα πάνω σε πτώματα Αφγανών.
Ο Μπαρόζο τονίζει ότι «η ΕΕ και η διεθνής κοινότητα επέδειξαν μία άνευ προηγουμένου αλληλεγγύη προς τον ελληνικό λαό» και, όσο αυτός μιλάει, το κάτουρο της καλοσύνης του ποτίζει το καθαρό σακάκι μας και το κάνει σαν το σοκάκι τής πιάτσας τους, αλλά ο ελληνικός λαός μισεί με την ψυχή του αυτή την «αλληλεγγύη» προς την ευρωπαϊκής μιζέριας Ελλάδα – τη λογαριάζει για μπότα τής ευρω-Γερμανίας πάνω στο οικογενειακό τραπέζι του.
Το ΔΝΤ αμολάει τα νέα μέτρα θεραπευτικής λιτότητας ως το... 2030, αλλά ο άνεργος ετοιμάζεται να παλέψει για να ζήσει σαν άνθρωπος και τουλάχιστον να πεθάνει αξιοπρεπώς και υγιής και όχι άρρωστος από φτώχεια, από ξεφτίλα και από τρέλα – δεν τρελάθηκε, δεν τρελαίνεται, δεν πρόκειται να τρελαθεί.

2
Η «ηλεκτρονική διακυβέρνηση» του ελληνικού κράτους ξαφνικά κλατάρει και η αναδρομική μείωση των συντάξεων μετατίθεται για τον μετεκλογικό Μάη, αλλά οι παππούδες δεν είναι ευχαριστημένοι με το ρεγάλο και, αφού οι κυβερνητικοί δεν πρόφτασαν να τους μπουκώσουν με γενόσημα, έχουν ακόμα το κουράγιο να συνεχίζουν να βρίζουν την αψήφιστη μνημονιακή κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ – και τρέχει ο προεκλογικός Απρίλης και έρχεται και η Πρωτομαγιά και μετά πέντε μέρες οι συνταξιούχοι ψηφίζουν κιόλας.
Ο Παπανδρέου ανάβει τη λαμπάδα στο χωριό, μα το χωριό δεν θέλει τουρίστα εντός κλοιού σωματοφυλάκων, την περιφορά των μπάτσων στις εκκλησιές και στις ταβέρνες – ούτε, χρονιάρες μέρες, τα λεφτά τού Παπανδρέου. Ο Άκης μπαίνει στο κελί – και το κελί δεν τα μπορεί, χρονιάρες μέρες, τα λεφτά τού Άκη.
Ο Βενιζέλος γενναιοφρόνως αναγνωρίζει ότι «πολύς κόσμος» θα πάει στις κάλπες με αισθήματα οργής, πατρικώς νουθετεί ότι δεν πρέπει η διάθεση για τιμωρία τού πολιτικού συστήματος να οδηγήσει σε αυτοτιμωρία της πατρίδας, καθ' ότι πατρίς ίσον πολιτικό σύστημα, λέει με παρρησία ότι ήταν λάθος το
«λεφτά υπάρχουν», μα η πατρίς πάντα έχει λεφτά για την πάρτη τού πολιτικού συστήματος – άλλο αν εξαναγκάζεται να του τα σκάει, διπλά, τρίδιπλα και τετράδιπλα, είτε είναι χρονιάρες οι μέρες είτε όχι, είτε κάνει ψόφο είτε βράζει το μπετόν, είτε ψηφίζουμε είτε ψοφάμε, και σκάει η ίδια από την αφαίμαξη, άλλο αν ξεπουλάει τα υπάρχοντά της σαν πρεζάκιας για την κάθε δόση, η πατρίς ας πρόσεχε.
Όλη η καθωσπρέπει διανόηση του περιπτέρου και της οθόνης ξεπροβοδίζει τον Μητροπάνο με τη «Ρόζα» τού πρώην υπουργού Μικρούτσικου, αλλά εσύ σφυρίζεις μέσα στο αυτί μου –ή και το αυτί μου σφυρίζει παρέα σου;– το «Κουταλάκι» τού μάγκα διαρκείας Μουσαφίρη.

3
Ρε φίλε, τι πράμα είσαι εσύ τελικά; Δεν έπαιξες στο χρηματιστήριο το χωράφι, το επίδομα του τυφλού ταξιτζή, το μπιλιέτο τού βουλευτή, τη σύνταξη του πεθαμένου; Δεν ξερίζωσες ελιές για να πάρεις επιδότηση; Δεν έθαψες Πακιστανούς μέσα στις φράουλες; Δεν ψήφισες ΠΑΣΟΚ; Δεν πείστηκες από τον Σαμαρά, όπως ο Βορίδης; Δεν καθρεφτίστηκες στο ματωμένο ρόπαλο του νεοναζιστή και στα γκάλοπ πρόθεσης ψήφου; Όχι; Τι πράμα είσαι εσύ, αθέατος από τα κανάλια και άφραγκος... Μήπως μένεις και σε φτωχογειτονιά; Μήπως κλαις το σπίτι σου;
Λαϊκός και μπανάλ και συναισθηματικός και έξω καρδιά και αγύριστος – λαός, μόνο λαός, αγνώμων προς τους ευεργέτες και προστάτες και σωτήρες, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, το ΝΑΤΟ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, την Κομισιόν, το Γιούρογκρουπ και τους λοιπούς φριχτούς συγγενείς.

Λαός, καθαρός, ο πιο αχάριστος λαός – ο πιο αχάριστος απ' όλους τους αχάριστους του κόσμου.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Θα σας εξαφανίσουμε!»

0

1
Γιατί να μη μας προβληματίζει και το προβλέψιμο όταν επιβεβαιώνεται και, κυρίως, όταν επιβεβαιώνει; Και, εν πάση περιπτώσει, πώς γίνεται να ξεμπερδεύεις με σκώμματα και άλλες ευκολίες άμα πρόκειται για λαό; (Και οι μικροαστοί λαός είναι.)

Λέω, για ποιον λόγο «μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ» (μόνο ή «μόνο» 236.151 άτομα, δεν έχει και μεγάλη σημασία) βούτηξαν οικειοθελώς και υπερηφάνως στην τροϊκανή κολυμπήθρα τού Βενιζέλου χωρίς καν να έχουν στεγνώσει οι τζίφρες, τα σάλια και τα αίματα στο δεύτερο μνημόνιο; Μήπως δεν είναι και αυτοί κομμάτι τής μάζας των μεσοστρωμάτων που την ξεπάστρεψαν τα μνημόνια; Μήπως φρονούν ότι πατούν γερά πάνω στα χαλάσματα; Νομίζουν ότι κάποιοι άλλοι μικροαστοί –οι ενοχλητικοί γείτονες, οι αντιπαθητικοί συνάδελφοι, οι ανταγωνιστικοί μικρολιανέμποροι– είναι εκείνοι που ξέπεσαν και ότι αυτοί καθάρισαν; Για ποιον λόγο ψήφισαν με «νωπή την εντολή» τής Λαγκάρντ περί «απαραίτητης κοινωνικής αποδοχής» των αντικοινωνικών μέτρων; Γουστάρουν βίτσα; Για το προγραμματισμένο και διατυμπανισμένο νέο κούρεμα (κροατικού στυλ τώρα) του μισθολογικού κόστους, δεν πήρε το αυτί τους; Γιατί συντήρησαν την ψευδαίσθηση συμμετοχής τους στην πολιτική εξουσία; Γιατί δεν απαγκιστρώθηκαν από την αυταπάτη τής «σιγουριάς και ασφάλειας» η οποία φέρνει τους Βενιζέλους σε θέση να εμπεδώνουν την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια που οι ίδιοι οι Βενιζέλοι διασπείρουν στην εργασία, στην ασφάλιση, στην υγεία, στην κοινωνία, στη δημοκρατία, στη χώρα – γιατί; Μήπως δεν τους έπεισε η Αριστερά μας; – και ποια απ' όλες;

2
«Θα... απασφαλίσουμε τη βόμβα του μεταναστευτικού!» – από τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων ο Χρυσοχοΐδης πέταξε την κρότου-λάμψης μέσα σε τουλάχιστον 236.151 σπίτια μικροαστών, όχι απαραιτήτως πασοκτζήδων, τάχα μιλώντας για την ευταξία στην Αθήνα και δήθεν σοβαρά σοβαρά, με το κύρος τού ειδικού περί τον βούρδουλα.

Αφορούσε, βέβαια, τους μετανάστες αυτή η δήλωσή του – ότι επάνω τους θα εφαρμοστεί σχέδιο... ανάπλασης (στρατοπέδων συγκέντρωσης) και κατόπιν η πόλη, καλοσκουπισμένη από τα ίχνη τού τριτοκοσμικού παρακατιανού προλεταριάτου, τα τόσο αταίριαστα με την... ευζωία των φαλιρισμένων υπηκόων τής αποικίας, ελεύθερη πια θα ανασάνει όπως ανασαίνουν –εμπρός, μαρς!– τα παστρικά στρατόπεδα. (Να, δηλαδή, τι θα ανασαίνει, στάνταρ, στο εξής η Αθήνα: μόνο τα δημοκρατικότερα και αποτελεσματικότερα αστυνομικά τοξικά αέρια, του κουτιού όνομα και πράμα – όχι ότι θα τα γλιτώσουν οι μετανάστες, μαντρωμένοι στα κλουβιά των κανονικών στρατοπέδων ανά την Ελλάδα).

Όμως το γλωσσικό λάθος –εδώ στο ρήμα– πάντα λέγει τα αληθή, ακόμα και όταν το διαπράττει επαγγελματίας υπουργός: θέλουν να ξαποστείλουν και τους ντόπιους στον αγύριστο, να μας... μεταναστεύσουν – ήδη όχι μόνο... απασφαλίστηκε η βόμβα τους, εξερράγη κιόλας, μας πήρε και μας σήκωσε το ωστικό κύμα: η ανεργία τούς νεώτερους τους προσγειώνει στην αποδημία και στην εκδημία παραχώνει τους μεγαλύτερους. (Να και δεύτερο στάνταρ: η φτώχεια σκοτώνει και θα σκοτώνει και θα σκοτώνει – εντελώς αδιάφορη για τη ράτσα τού κάθε φτωχού.)

3
Ενοχλούμε οι άνεργοι – περιφερόμαστε ασκόπως. Ακόμα και στα λαγούμια τού μετρό μάς στραβοκοιτάζουν οι ρεκλάμες των τραπεζών, αποστρέφει από εμάς το βλέμμα του το επιτόκιο του 5% σε λογαριασμούς των... 50.000 ευρώ. (Τι είναι 50.000 ευρώ; Η αποταμίευση ενός μέσου εργαζομένου που κυκλοφορεί με τρένο στην Αθήνα... Τέτοια η διαφημιστική πρόκληση.) Τα ρούχα μας δεν δικαιούνται μια λιακάδα στη Σταδίου, λερώνουν το μάτι τού τραπεζίτη, η φάτσα μας προσβάλλει τα δικαιώματα των κοστουμιών του.

Έχουν βαλθεί να μας κάνουν, Έλληνες και ξένους, είτε έτσι είτε αλλιώς, άφαντους. (Και τι θα πάθουμε! Θα μας εξαφανίσουν από προσώπου αθηναϊκής γης και δεν θα προλάβουμε να χαρούμε τα τραμ, τα ποδήλατα, τα δέντρα και τις ανέμελες βόλτες των χαμογελαστών τραπεζιτών στην Πανεπιστημίου και στην Πατησίων – όλοι τους δρόμοι παλιοί, αλλά πλέον «πρότζεκτ» τού Ιδρύματος Ωνάση, διασήμων αρχιτεκτόνων, του Παπαδήμου, του Καμίνη, του Σαμαρά, δρόμοι που μεθοδεύεται να απαλλαγούν από την περιττή ανθρωπίλα μας, από εργαζόμενους, από απεργούς, από διαδηλωτές, από εργάτες, ακόμα και από μικροαστούς...) 
πηγή: Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αν η Αριστερά

0

1
Αν είσαι Γάλλος (ραδιοφωνιτζής ας πούμε, κάποιου «Γιουρόπ 1»), βεβαίως και δεν είναι ντροπή να σου ξεφύγουν και μερικά άκομψα γαλατικά γελάκια καθώς ο Πάγκαλος σου εξομολογείται πόσο «φεντεραλιστής Ευρωπαίος» είναι –και όχι, λόγου χάρη, και τάχα στον αντίποδα, ένας «κομπλεξικός πατριώτης» ημεδαπός–, βεβαίως και δεν είναι αμαρτία, καλό μου ράδιο, να χαζογελάς καθώς σου εκμυστηρεύεται, την πιο κατάλληλη στιγμή κιόλας, πάνω στη βράση μας και πάνω στη σούμα των πολιτικών ενσήμων του, πόσο προτιμά –πόσο πάντα προτιμούσε, αλλά το 'χε κρυφό καμάρι– την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας προς όφελος της τραπεζιτικής διεθνούς.

Χάχανα, αλίμονο. Πουρκουά πα;

Αν είσαι Έλληνας (πολίτης και τηλεθεατής ενός «δελτίου ειδήσεων» κάποιου «Μέγκα», ας πούμε εκείνου της Τετάρτης 22 Φλεβάρη), βεβαίως και δεν είναι ντροπή να εκστομίσεις και μερικά ευγενή ρωμαίικα βρισίδια καθώς ο αχαλίνωτος «πατριώτης Βενιζέλος» καταγγέλλει την τόσο «εξουθενωτική» για την τραπεζιτική διεθνή «πολυφωνία» σου (δηλαδή το δικό σου πικρό στόμα και των παιδιών σου το έκπληκτο, του ελληνικού λαού τη σύσσωμη άμυνα κατά των μνημονίων –άλλο θέμα ότι μέσα στον χαμό αυτή η άμυνα παραμένει ασυγκρότητη–, δηλαδή τη γνήσια φωνή του λαού που χαλάει το εγκεκριμένο από τον ιμπεριαλισμό υπουργικό στρίγκλισμα).

Οργή, φυσικά. Τι άλλο;

2
Αν είσαι δημοκράτης άνθρωπος, πάει να πει αριστερός –όχι στον καβάλο ή στην μπάντα του ύπνου–, είναι υποχρέωσή σου να καταλαβαίνεις: ο ιμπεριαλισμός δεν χρειάζεται πια κράτη και υποστάσεις, πόσο μάλλον την παλιομοδίτικη αστική δημοκρατία (με τα πολιτικά μας, με τα κοινωνικά μας δικαιώματα, κυρίως με τα εργατικά μας, και με κάμποσα ματωμένα ψιλά ακόμα, όλα απότοκα της ταξικής πάλης και των πολεμικών νικών του κομμουνισμού διεθνώς), δεν λογαριάζει πια Ελλάδες, παρά μόνο «φεντεραλιστές πατριώτες», όπως είναι οι δοτοί κυβερνήτες μας, δεν έχει ανάγκη παρά μόνο δοτούς κι άλλους δοτούς κι άλλους δοτούς και όσο πάει η πριονοκορδέλα – ούτε ο ίδιος (ο ιμπεριαλισμός) γνωρίζει ως πού μπορεί «να πάει» εδώ το μακελειό, όμως το δικό μας «εδώ» τού είναι κρίσιμο (πάντως εμείς ας μην είμαστε μικροπρεπείς, το ρίσκο τού προπέτη εγκληματία ας του το αναγνωρίσουμε: από τα μέρη μας έχει ξαναπεράσει και, εξαιτίας του πατριώτη λαού μας, δεν καλοπέρασε).

Αντίσταση, εννοείται. Πώς αλλιώς;

3
Υπάρχουν –κλαίνε όλοι οι κροκόδειλοι– και οι αυτοκτονίες μας. Στατιστικώς, μέγεθος αυξανόμενο. Ένας άνεργος στην παραλία, ένας φαλιρισμένος στη στοά, ένας νεόπτωχος που μόλις κατέβηκε από το λεωφορείο και χάθηκε από τα μάτια μας στρίβοντας στη γωνιά, όπου η σαπιοκοιλιά της ΔΟΥ – δηλαδή τόσοι και τόσοι κανονικοί άνθρωποι που, στα τυφλά και σαν από το ντοστογιεφσκικό υπόγειο, βγήκαν ολομόναχοι στο ανήλιαγο αδιέξοδο τής αυτοκαταστροφής με την πίστη ότι πια «η προσβολή έπαψε να είναι προσβολή και έγινε πεπρωμένο», αφού και αυτό το μνημόνιο μάς το φόρεσαν οι τροϊκανοί... φεντεραλιστές, αφού τον Παπαδήμο συγχαίρει ο Παπούλιας (Παπούλια, στα σοβαρά δεν ξέρεις «Ποιοι είναι οι Ολλανδοί»; Αυτοί που πουλάνε μέχρι και τα πράσα τους στα σουπερμάρκετ τής Ελληνικής Δημοκρατίας «ελλείψει» εγχωρίων...), αφού στην αποικία δεν τυπώνονται χαρτονομίσματα αλλά καταγγελίες συμβάσεων και κηδειόχαρτα, αφού στα νοσοκομεία τής αποικίας πεθαίνεις αντί να γιατρεύεσαι, αφού στα θρανία της σκοτίζεσαι αντί να μαθαίνεις, αφού στις δουλειές της ληστεύεσαι αντί να πληρώνεσαι, αφού με τις συντάξεις της τυραννιέσαι αντί να αναπαύεσαι, αφού με τα διαβατήριά της μεταναστεύεις αντί να ταξιδεύεις, αφού χρέος δήθεν βιώσιμο βίος οπωσδήποτε αβίωτος, αφού δικαιοσύνη για τον ελληνικό λαό αποκλείεται να υπάρξει στον κόσμο ετούτο, αφού... αχ μανούλα μου!

Όχι! Θα επιζήσουμε και θα υπάρξει δικαιοσύνη στην πατρίδα. Αρκεί να φροντίσει η Αριστερά μας γι' αυτό.
πηγή: Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τσακατσούκαλαντ

0

1
Είπε η τρόικα, γουέλ μπόις, να οι επιταγές μου, και τα μπόις αμέσως «έπιασαν το υπονοούμενο» του λογοπαιγνίου με τα τσεκ. Έτσι «προσπάθησαν ο κόσμος να πονέσει λιγότερο» (Σαμαράς), έτσι «απήγγειλαν Καβάφη» και «είπαν κάτι» από Μπιτλς (Καρατζαφέρης), έτσι έκαναν ακόμα μία αγγαρεία για να μας ψήσουν ότι δεν τα ψήνουν με τον Παπανδρέου και με τα μεγάλα αφεντικά. Τα έψησαν. Μας έψησαν. Μα, ποια η προ της σχάρας αγωνία μας και πού η μετά τη σχάρα έκπληξή μας;
Αν δεν είχε ανακουφιστεί ο Βενιζέλος πριν από το Γιούρογκρουπ, δεν θα έσκαγε σαν φούσκα της μπόρσας; (Και πλατς!)
Αν δεν είχαν σκάσει ο υφυπουργός... Εργασίας (Κουτσούκος) και ο γραμματέας... συνδικαλιστικού της ΝΔ (Μανώλης), θα είχαν –διά ηχηράς παραιτήσεως– ανακουφιστεί; (Και με τις υγείες τους.)
Αν η πανελλήνια ομοσπονδία αστυνομικών υπαλλήλων δεν είχε διαδηλώσει κατά της τρόικας το μεσημέρι της Πέμπτης στο «Χίλτον» και στα γραφεία της ΕΕ, πώς το απόγευμα της ίδιας ημέρας θα είχαν γεμίσει ετοιμοπόλεμους μπάτσους οι αθηναϊκοί δρόμοι στην κανονική διαδήλωση του εχθρού λαού; (Και με τις υγείες μας.)

(Με ευκολία διαβάζω στο τούβλο των αρχαίων. «Κύ[ρι]ε Χριστέ [και Παναγιά μου]». Ένα «Πο[ρ]δήν» διακρίνω. «Εν τω μη[νί] τω τρέχοντι». «Ο εργάτη[ς] ε[κοιμ]ήθη». Κατόπιν βέβαια «χάχανα» και «[ημ]ίν πρωτίστως κέρδος». Αυτά, εννοείται, όχι ο είρων Καβάφης από τον κρύο τάφο του, αλλά εμείς, εδώ, από την κατάψυξη του ετοιμοθάνατου σπιτιού μας. Και να μας συγχωράτε –οι πεθαμένοι για τη λογοτεχνική ασέβεια και οι ζωντανοί για την ταξική άμυνα–, αλλά δεν θα ψοφήσουμε και άπραγοι, με δεμένα σταυρωτά τα ξυλιασμένα χέρια.)

2
Να 'το: 1.029.587 – η μαντάμ Λαγκάρντ, του ΔΝΤ με τ' όνομα, καταδέχτηκε να ρίξει μια τόση δα ματιά στο κερδισμένο της λαχείο. Όπως θεσμικώς προβλέπεται, πάλι τη χάιδεψε η χρυσή ρουτίνα ρέντας που προστατεύεται τόσο αποτελεσματικά από το καλοστημένα σικέ παιχνίδι. Τη μαντάμ την ξαναπήρε η χαρά η μνημειώδης, που δεν την κουράζει ποτέ. Ακόμα μία φορά τής έγλειψε το πορτοφόλι η ηδονή η μνημονιακή, που την απολαμβάνει πάντα. Ωστόσο η ντελικάτη κουλτούρα της τής φρέναρε έναν πανηγυρικό οργασμό μπροστά στις κάμερες (τηλεόραση βλέπει και ο θρασύς, κομπλεξικός κοσμάκης). Προτού χωθεί στο ασφαλές βελούδο τής αίθουσας του Γιούρογκρουπ, η μαντάμ Λαγκάρντ περιορίστηκε σε έναν σεμνό διθύραμβο προς τον οίκο της και τον εαυτό της: «Είναι πολύ ενθαρρυντικά τα νέα που ήρθαν από την Αθήνα, πρόκειται για θετική εξέλιξη».

(Αν ο τυχερός μου αριθμός στην Ελλάδα ήταν τον περασμένο Νοέμβρη 1.029.587 πτώματα ανέργων, πω πω πω τι λαχείο θα μου κάτσει τον ερχόμενο Ιούνη με το καινούργιο πακέτο μέτρων. Να 'χω κέφι να μετράω λεφτά, σκέφτηκε και χαμογέλασε, σχεδόν αθέλητα, στον παρατρεχάμενο Βενιζέλο – ο Βενιζέλος, αν και ήδη ανακουφισμένος, ανακουφίστηκε εκ νέου, από τη δική του πελώρια χαρά. Και πλατς!)

3
Αυτά είναι διλήμματα! Φιλοσοφικά, υπαρξιακά, κάργα ευρωπαϊκά. Άγχη εκπορευόμενα από λουξ μπιντέδες προς κατανάλωση σε λαϊκές βεσπασιανές. Να τα 'χουμε στον σβέρκο από τώρα, Φλεβάρη μήνα δίσεκτο, για ν' ανατριχιάζουμε ως τον Ιούνη, όταν η παγωνιά ίσως σπάσει στο σπίτι και ανακουφιστούμε και εμείς ομού μετά των οστών μας: θέλουμε στ' αλήθεια να πληρωνόμαστε σε ευρώ και ευρώ να μην έχει η τσέπη μας για πετρέλαιο και τρόφιμα ή θέλουμε να πτωχεύσουμε και με δελτία να προμηθευόμαστε πετρέλαιο και τρόφιμα; Φοβερά πράματα αυτά! Να σου σηκώνεται η πέτσα – από τον φετινό Φλεβάρη ως του χρόνου, αν ζούμε.

(Βρήκα στο σουπερμάρκετ ένα αερόθερμο της πυρκαγιάς και των 12,99 ευρώ, ένα σπίρτο-καμινέτο, να κοντέψω να γίνω ο ίδιος μολότοφ και κουκουνάρα στο κρεβάτι μου. Να το τσούξω εις μνήμην τού μικρού παιδιού που, φτιάχνοντάς το, το έφαγε τζάμπα η φάμπρικα στην ασιατική τσακατσούκαλαντ ή να περιμένω –μπα...– το δικό μας, Θανάση μου, από τη νέα ευρωπαϊκή μας τσακατσούκαλαντ;

Άσε, και έτσι πανάκριβο είναι.)

πηγή: Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι εργάτες και ο ξύπνος τους

0

1
«Ο δημοσιογραφικός κόσμος τον αποχαιρετά και υποκλίνεται στην αθάνατη μνήμη του» γράφει η ανακοίνωση του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, τον διακεκριμένο σκηνοθέτη που σκοτώθηκε με τόσο σκληρό τρόπο στα τσιμέντα τής πειραϊκής ανάπτυξης (τούνελ, τοπίο από φρέσκους όγκους μπετόν, κακοφωτισμένη σκοτεινή λεωφόρος και, παρακαλώ, με «ρεύμα» προς το Πέραμα – επίσης σκοτωμένο με σκληρό τρόπο, εδώ και χρόνια, και ομοίως σκοτεινό, αλλά από τη σκοτούρα τής μισοζωής, που στις φτωχογειτονιές έχει μόνο ένα όνομα: ανεργία).

2
Μα, γιατί όχι και ο εκδοτικός κόσμος; Ο εργοδοτικός δηλαδή. Ίσως δεν εξέδωσε ανακοίνωση –αυτός που κλείνει εφημερίδες δεν πιστεύω να λυπήθηκε το χαρτί–, αλλά θα λυπήθηκε κομμάτι και αυτός το δίχως άλλο. (Άλλο θέμα αν δεν σταμάτησε να εκβιάζει την υπογραφή των δημοσιογράφων που έχει στη δούλεψή του, για αποδοχή της μείωσης του μισθού τους, παραμονές κιόλας απεργιακής κάλπης στο σωματείο των συντακτών.)
Σίγουρα κάποιοι εκδότες θα συγκινήθηκαν – και όχι μόνο επειδή νταραβερίζονται και με μπετά και με φρεάτια και ξέρουν καλά τη σκληράδα τους. Τουλάχιστον οι πιο εκπολιτισμένοι –δεν μπορεί, θα υπάρχουν– θα θυμήθηκαν τη σκηνή από τους «Κυνηγούς»: τη γυναίκα τού εκδότη να κάνει έρωτα στο αμάξι, αδιάφορη για τη διαδήλωση που φαίνεται, μέσα από το παράθυρο του αυτοκινήτου, σε δεύτερο πλάνο, στο βάθος του δρόμου. Θα θυμήθηκαν οι εκδότες εκείνα τα ωραία χρόνια. Τότε που τις διαδηλώσεις δεν τις λογάριαζαν απειλητικές και το 'ριχναν έξω φόρα παρτίδα. Τώρα πού καιρός για τέτοια μεγαλεία μεσοστρατίς. Οι δρόμοι μυρίζουν το άναμμα της λαϊκής ανάγκης. Ο κοσμάκης αγρίεψε. Δεν θα μαζευτεί εύκολα. Γυαλίζει το μάτι του. Και των δημοσιογράφων ξετσιμπλιάζεται – το ξετσιμπλιάζει η επίθεση στην εργασία, δεν αποκλείεται και η σκόνη πάνω στα άδεια γραφεία των σκοτωμένων από απόλυση συναδέλφων τους.

(Για δυο λεπτά οι εκδότες τυλίχτηκαν με το αλησμόνητο παρελθόν κλεισμένοι μέσα στις τεθωρακισμένες λιμουζίνες με τα φυμέ τζάμια – αλλά αμέσως κρύωσαν στη σκέψη ότι τέτοια αμάξια δεν προσφέρονται για πλάνα που ανεβάζουν την εκδοτική λίμπιντο και το εκδοτικό ηθικό.)

3
Πάει ο ξέγνοιαστος καιρός της αστικής τάξης. Ούτε εσατζήδες λιανίζουν καφενεία ούτε φασίστες εκκαθαρίζουν ταβέρνες ούτε αστικοδημοκράτες γυαλίζουν στο φόντο σαν χάντρες του μέλλοντος.
Εσατζήδες δεν προλαβαίνει να φτιάξει. Φασίστες άντε και τους μάζεψε με λίγα ευρώ μπαξίσι. Αλλά τι να κάνει με δαύτους; Πού θα βαρέσουν; Τα καφενεία άδειασαν από λαό και οι ταβέρνες έβαλαν λουκέτο. Όσο για τις χάντρες, ξέμειναν από ιθαγενείς. Μη σου πω ότι η αστική τάξη ξέμεινε και από φόντο. Και αυτοί οι καταραμένοι εργάτες δεν θέλουν πια βαρκάδες, ούτε ξεγελιούνται με παρελάσεις. Θέλουν να ζήσουν και γι' αυτό θέλουν να παλέψουν για τη ζωή τους. Στ' αληθινά και όχι στα ψέματα. Στον ξύπνο και όχι στον ύπνο. Και προσπαθούν ν' αντιστέκονται. Ε, θα τους δει στον ξύπνο της και η Αριστερά. Δεν θα τους δει;

(Αχ, καλή μου Κομισιόν, τρόικα νταβραντισμένη μου –σου μιλάει η αστική τάξη της αποικίας–, αχ και να 'τανε η παλιοζωή ταινία, αχ και να έχανε μια κι έξω και για πάντα ο άτιμος λαός, αχ και να ξεμπερδεύαμε, αχ και για την εργατική συνείδηση να έπεφτε οριστικά το «Τέλος»...)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι εργάτες και ο ξύπνος τους

0

1
«Ο δημοσιογραφικός κόσμος τον αποχαιρετά και υποκλίνεται στην αθάνατη μνήμη του» γράφει η ανακοίνωση του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, τον διακεκριμένο σκηνοθέτη που σκοτώθηκε με τόσο σκληρό τρόπο στα τσιμέντα τής πειραϊκής ανάπτυξης (τούνελ, τοπίο από φρέσκους όγκους μπετόν, κακοφωτισμένη σκοτεινή λεωφόρος και, παρακαλώ, με «ρεύμα» προς το Πέραμα – επίσης σκοτωμένο με σκληρό τρόπο, εδώ και χρόνια, και ομοίως σκοτεινό, αλλά από τη σκοτούρα τής μισοζωής, που στις φτωχογειτονιές έχει μόνο ένα όνομα: ανεργία).

2
Μα, γιατί όχι και ο εκδοτικός κόσμος; Ο εργοδοτικός δηλαδή. Ίσως δεν εξέδωσε ανακοίνωση –αυτός που κλείνει εφημερίδες δεν πιστεύω να λυπήθηκε το χαρτί–, αλλά θα λυπήθηκε κομμάτι και αυτός το δίχως άλλο. (Άλλο θέμα αν δεν σταμάτησε να εκβιάζει την υπογραφή των δημοσιογράφων που έχει στη δούλεψή του, για αποδοχή της μείωσης του μισθού τους, παραμονές κιόλας απεργιακής κάλπης στο σωματείο των συντακτών.)
Σίγουρα κάποιοι εκδότες θα συγκινήθηκαν – και όχι μόνο επειδή νταραβερίζονται και με μπετά και με φρεάτια και ξέρουν καλά τη σκληράδα τους. Τουλάχιστον οι πιο εκπολιτισμένοι –δεν μπορεί, θα υπάρχουν– θα θυμήθηκαν τη σκηνή από τους «Κυνηγούς»: τη γυναίκα τού εκδότη να κάνει έρωτα στο αμάξι, αδιάφορη για τη διαδήλωση που φαίνεται, μέσα από το παράθυρο του αυτοκινήτου, σε δεύτερο πλάνο, στο βάθος του δρόμου. Θα θυμήθηκαν οι εκδότες εκείνα τα ωραία χρόνια. Τότε που τις διαδηλώσεις δεν τις λογάριαζαν απειλητικές και το 'ριχναν έξω φόρα παρτίδα. Τώρα πού καιρός για τέτοια μεγαλεία μεσοστρατίς. Οι δρόμοι μυρίζουν το άναμμα της λαϊκής ανάγκης. Ο κοσμάκης αγρίεψε. Δεν θα μαζευτεί εύκολα. Γυαλίζει το μάτι του. Και των δημοσιογράφων ξετσιμπλιάζεται – το ξετσιμπλιάζει η επίθεση στην εργασία, δεν αποκλείεται και η σκόνη πάνω στα άδεια γραφεία των σκοτωμένων από απόλυση συναδέλφων τους.

(Για δυο λεπτά οι εκδότες τυλίχτηκαν με το αλησμόνητο παρελθόν κλεισμένοι μέσα στις τεθωρακισμένες λιμουζίνες με τα φυμέ τζάμια – αλλά αμέσως κρύωσαν στη σκέψη ότι τέτοια αμάξια δεν προσφέρονται για πλάνα που ανεβάζουν την εκδοτική λίμπιντο και το εκδοτικό ηθικό.)

3
Πάει ο ξέγνοιαστος καιρός της αστικής τάξης. Ούτε εσατζήδες λιανίζουν καφενεία ούτε φασίστες εκκαθαρίζουν ταβέρνες ούτε αστικοδημοκράτες γυαλίζουν στο φόντο σαν χάντρες του μέλλοντος.
Εσατζήδες δεν προλαβαίνει να φτιάξει. Φασίστες άντε και τους μάζεψε με λίγα ευρώ μπαξίσι. Αλλά τι να κάνει με δαύτους; Πού θα βαρέσουν; Τα καφενεία άδειασαν από λαό και οι ταβέρνες έβαλαν λουκέτο. Όσο για τις χάντρες, ξέμειναν από ιθαγενείς. Μη σου πω ότι η αστική τάξη ξέμεινε και από φόντο. Και αυτοί οι καταραμένοι εργάτες δεν θέλουν πια βαρκάδες, ούτε ξεγελιούνται με παρελάσεις. Θέλουν να ζήσουν και γι' αυτό θέλουν να παλέψουν για τη ζωή τους. Στ' αληθινά και όχι στα ψέματα. Στον ξύπνο και όχι στον ύπνο. Και προσπαθούν ν' αντιστέκονται. Ε, θα τους δει στον ξύπνο της και η Αριστερά. Δεν θα τους δει;

(Αχ, καλή μου Κομισιόν, τρόικα νταβραντισμένη μου –σου μιλάει η αστική τάξη της αποικίας–, αχ και να 'τανε η παλιοζωή ταινία, αχ και να έχανε μια κι έξω και για πάντα ο άτιμος λαός, αχ και να ξεμπερδεύαμε, αχ και για την εργατική συνείδηση να έπεφτε οριστικά το «Τέλος»...)
πηγή: Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δηλητήριο στη φλέβα

0

1
Σαν μαστουρώσεις με την καινούργια δόση, καλύτερο θα δεις τον κόσμο. Θα είναι πολύ πιο φτωχός, θα χορταίνει δεν θα χορταίνει κάθε μέρα το ψωμί, μα θα είναι όμορφος «όπως παλιά».
Στο πιο ζαχαρωμένο σου όραμα θα είσαι μια φανταχτερή πεταλούδα πάνω σ' ένα φυλλαράκι βασιλικού μιας τενεκεδένιας γλάστρας σε λαμπερή από πάστρα και χαμόγελα λαϊκή αυλή. Φυσικά, δουλειές στην πόλη και λεφτά στις τσέπες του λαού δεν θα υπάρχουν για δείγμα, όμως μέσα στη μαστούρα σου οι γείτονες θα καλημερίζονται με εγκαρδιότητα και θα είναι φίλοι, τα παιδιά τους θα παίζουν παρέα, τα μεγαλύτερα θα ερωτεύονται μεταξύ τους, θα τρέφονται από την αγάπη τους μέσα στην καλύβα (ώσπου να τις χάσουν και τις δυο, εσύ όμως την έξωση δεν θα τη δεις, ούτε τα χαστούκια, τον δικηγόρο της τράπεζας, τον μπάτσο, τις χειροπέδες).
Στη λιακάδα οι γέροι θα διαβάζουν την προχθεσινή εφημερίδα (ναι, θα δεις ότι θα κυκλοφορούν και εφημερίδες). Θα πεταρίσεις πάνω από τις αράδες της και με τα πεταλουδίσια μάτια σου θα διαβάσεις ένα δίστηλο για τις δίκες των αντιστασιακών. Θα απορήσεις με το παράδοξο πείσμα των κομμουνιστών, αλλά στο επόμενο πεταλούδισμά σου θα το 'χεις κιόλας ξεχάσει.

2
Γι' αυτό σου λένε όλοι οι αξιότιμοι κύριοι ότι πρέπει να παραμείνεις πρεζάκιας. Για να μη γίνει ανεξέλεγκτη η κρίση στο παγκόσμιο εμπόριο των ναρκωτικών, στη μεγάλη πλανητική μπίζνα. Πρέπει να θυσιαστείς γλυκά γλυκά για να μη βγούνε κουμπούρια στη γειτονιά και ίσως παραπέρα και για να μη φάνε οι κορλεόνε με μια χαψιά, μ' ένα μπαμ και κάτω με το πολεμικό τους αυτόματο, από τιποτένια βαποράκια για ορεκτικό μέχρι και πολυτελή κρουαζιερόπλοια για επιδόρπιο.
Ο πρεζάκιας της οικογενείας, εσύ μάγκα μου, πρέπει να παραμείνεις πρεζάκιας και να παίρνεις τακτικότατα τις δόσεις σου, την 4η, την 5η, την 6η δόση της ημέρας, και γι' αυτό ακριβώς πρέπει να συνεχίσεις να κλέβεις τη σύνταξη του παππού σου, το μεροκάματο του πατέρα σου, να βουτάς πράγματα από το σπίτι σου και από τα διπλανά, όλα για σκότωμα κοψοχρονιά, πρέπει να μη σταματήσεις να πλακώνεις όσους «σου τη λένε» για την κατάντια σου, πρέπει πάντα να τις τρως από τον ντίλερ και να του τα σκας, μαζί με τα αίματά σου να καταπίνεις και τα ρόχαλά του και από πάνω να του λες οπωσδήποτε και «σας ευχαριστώ, κύριε», είσαι υποχρεωμένος να την πέφτεις στον δρόμο στα αβοήθητα ή ανήμπορα πλάσματα, σε τίποτα μαθήτριες, σε καμιάν άρρωστη γριά, σε κανέναν σκοτισμένο άνεργο.
Πρέπει να παραμείνεις πρεζάκιας, σε συμφέρει.

3
Δεν θα σε σκοτώσουν οι δόσεις τους. Δεν τις νοθεύουν με άλλα δηλητήρια. Σε αγαπάνε, βρε χαζό. Μη φοβάσαι. Για αποτοξινώσεις και ζόρια είσαι τώρα; Πώς θ' αντέξεις μόνος σου τέτοιον πόνο; Ποιος σε θέλει; Μόνο οι ερίτιμοι κύριοι με τις δόσεις τους σε θέλουν. Αυτοί είναι η πραγματική φαμίλια σου. Μείνε μαζί τους. Μείνε στις δόσεις.
Τέτοιο θύμα πού θα ξαναβρούν;

πηγή: Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εμείς τι κάνουμε

1

1
Καυστήρες για παλιοσίδερα, πετρέλαια και γκάζια εξατμισμένα σε τρομαχτικά όνειρα χειμερινής νυκτός, ψυγεία και φουρνάκια αχρηστευμένα, φώτα σκοτεινιασμένα, τηγάνια και κατσαρολικά αλάδωτα και ξεπαγιασμένοι, άσιτοι, σκοτισμένοι, τυφλοπόντικες πρώην αστοί (εμείς δηλαδή, οι αστοί εκ του άστεως όπου κάποτε βγάζαμε το μεροκάματο και όχι εκ της τάξεως η οποία και δεν μας το δίνει πια και μας γδέρνει στο πλήρωσέ με παίρνοντας φοροδάνεια και χάνοντας από σπίτι μέχρι μπούσουλα) – σιγά τις απώλειες, σου λένε, ήθελαν και οι χωριάτες πόλη, τώρα ξεβρομίζουμε...

Να γιατί αξίζει, σε νουθετούν, να υποκύψεις στο χαράτσι και να έχεις ηλεκτρικό: μόνο και μόνο για να βλέπεις στην τηλεόραση –και βλέποντας να συνετίζεσαι– την τραπεζιτική διαφήμιση στην οποία ο πατέρας έχει υπογράψει συμβόλαιο με τον πιτσιρίκο του ότι στις 30 κάθε μήνα θα τον χαρτζιλικώνει, όμως είναι στην τελευταία μέρα του ο κουτσοφλέβαρος και ο πατέρας αρνείται να δώσει στο παιδί του τα ψωρολεφτά διότι οι υπογραφές τους δεν υποστηρίζουν... εκταμίευση παρά στις 30 του μηνός. (Η καλή μας ασφαλιστική εταιρεία, βεβαίως, δεν συμπεριφέρεται έτσι κ.λπ. κ.λπ. Σημειωτέον ότι η φάτσα και η ενδυμασία του εν λόγω ψευτοπατέρα σού θυμίζουν φίλο, συνάδελφο, γείτονα, τον διπλανό σου στη διαδήλωση, πάντως όχι κεφάλαιο, Παπαδήμους, τα σύσσωμα μπράβο και τα τοιαύτα.)
2
Από χρόνια πεθαμένος, σου λένε, ο δικός σου ο πατέρας, που εσύ και όλος ο κόσμος τον λογαριάζατε για κανονικό άνθρωπο επειδή και τα γειτονόπουλα τα κέρναγε σοκολάτες και παγωτά, σήμερα, σου ξαναλένε, αν ζούσε, θα ήταν πρότυπο προς αποφυγήν, τρελός ή παιδεραστής. Χωρίς συμβόλαια και ρήτρες, κατάντησε σκορποχέρης –τι παιδιά και τι μεγάλοι, με όλους απλόχερος ήταν–, σκέψου δηλαδή πόσο φοροδιέφευγε, τι αρχικλέφτης εις βάρος τού Δημοσίου υπήρξε ώστε να μπορεί να μοστράρει λεβεντιά στην κοινωνία και τάχα άνθρωπος ανθρώπινος. Ευτυχώς πάει, πέθανε αυτός, τα τίναξε και ο παλιός ο κόσμος του, και έτσι γλίτωσε η Ευρώπη μας και το ευρώ της, που δεν είναι για χόρτασή σας. (Η Ευρώπη τους, συμμορία ταχτοποιημένη με χαρτιά και χαρτούλια υπογεγραμμένα, όλα φυλαγμένα σε γερμανικά σεντούκια –νεκρόκασες με κλειδαριές Σχολής Σικάγου.) Σου το λένε και σου το... υπογράφουν. Αυτή είναι η νέα ανθρωπιά.

Τώρα, στις εννιά του μακαρίτη, δεν ήρθαν μόνο οι κομισιόνοι και τα πάντσερ να πάρουν τις τζίφρες κάθε βεριτάμπλ αστού Σαμαρά –και όχι για να ελεήσουν με τη δόση τον πρεζάκια, αλλά για να λεηλατήσουν το βιος και τον βίο τού καθενός μας–, μα μπουκάρισαν και οι κολαούζοι τους στο κρύο δωμάτιο μασκαρεμένοι σαν αίμα μας και σόι μας, να κατεβάσουν τη γραμμή στη βάση καλύτερα και από τα δελτία ειδήσεων: «Μην εμπιστεύεσαι τον πατέρα σου, εμπιστεύσου τους Παπαδήμους. Αυτοί είναι πατριώτες, σε νοιάζονται και δεν σε κλέβουν».
3
Ο παλιός κόσμος δεν αξιώθηκε μόνο τον τρυφερό πατέρα σου, είχε, αλίμονο, και φασίστες. Αυτοί έχασαν άπαξ και διαπαντός (πάλι «έφταιξε» ο Στάλιν). Η νέα κυβέρνηση δεν είναι φασιστική επειδή διαθέτει υπουργούς χαμένους στο αμετάκλητο παρελθόν. Αλλά διότι το μοντέρνο της τσεκούρι στάζει φρέσκο αίμα. Το αίμα σου. Το λογαριάζει με Προϋπολογισμό. Ούτε που το βλέπει χυμένο στην μπάντα.
Πάντα το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε. 
πηγή: Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Προτεκτοράτα... βέρι φρι

3

1

Απάνω στη μεγάλη οκτωβριανή γιορτή του ελληνικού λαού εισβάλλει το νέο μνημόνιο μαγαρίζοντας μνήμη. Υπομνηστικό του χρέους του κηδεμονευομένου προς την προστάτιδα αρπακτική βία, ακονίζει το ψαλίδι του, σφυρηλατεί υποδούλωση.
Η «μόνιμη επιτήρηση» φλογίζει την μπάκα των κουμανταδόρων της Μέρκελ – και η αδηφαγία τους δεν θα περιοριστεί μόνο σε «έναν επιβλέποντα δίπλα σε κάθε υπουργό» (και αφού το ντόπιο αστικό προσωπικό ανασυνταχθεί καταπώς απαιτεί το πλιάτσικο, με εκλογές ή χωρίς εκλογές, με φρουφρού «αντιπαράθεσης» ή και με αρώματα «συνευθύνης»).
Η «μόνιμη επιτήρηση» είναι το επόμενο στάδιο της... ανά τρίμηνο τροϊκανής, είναι η ήδη συντελεσμένη και η συντελούμενη και η παραπέρα ληστεία κάθε μισθού και σύνταξης, η ανθρωποφάγος ανεργία, η λεηλασία κάθε πόλης, ο τρόμος κάθε σπιτιού και χωραφιού, η μετανάστευση της νεολαίας, ο παγωμένος κόσμος μας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δηλητήριο στη φλέβα Νο 2

0

(το Νο 1 εδώ)

1

Αλίμονο, κύριε Πάγκαλε, δεν θα σας χώσει σε ανήλιαγο κελί ο καλός σας Βενιζέλος, ο «μαζί τα φάγατε», επειδή «ίσως δεν θα μπορέσετε να πληρώσετε» το χαράτσι επί των ακινήτων σας. Ναι μεν την περασμένη Τρίτη σας είπε ότι δεν υπάρχουν χρήματα στην αγορά, όμως την επομένη βρήκε ικανοποιητικό το επίπεδο της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία σας. Συνεπώς είναι πολύ τυχερός ο καιρός σας στα γυρίσματά του, βγάζει λαγούς στη γύρα σας, και εσείς όχι μόνο δεν θα οδηγηθείτε στις φυλακές σαν παρακατιανό σκουπίδι, αλλά ενδέχεται να κληρονομήσετε και άλλα ακίνητα ώστε να χαίρεστε στην αυριανή πανευρωπαϊκή αιθρία την περιουσία σας αβγατισμένη.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δελτία απογραφής

0

1

Καθώς πεθαίναμε στο πέλαγο, περήφανα αεροπλανοφόρα και πολεμικά ελικόπτερα των απελευθερωτών μας ιμπεριαλιστών σφύριζαν γύρω μας φιλάνθρωπα σαν φίδια. Το μάτι τους, που περιπολούσε, μάς χάζευε αδιάφορο. Χαιρέκακα πέταξαν μια στιγμή στις μαϊμούδες μπισκότα.
Τώρα καμώνονται ότι δεν ξέρουν πώς πεθάναμε από την πείνα και τη δίψα στη λιβυκή φελούκα: μωρά, γυναίκες, άντρες, εξήντα ένας νοματαίοι, αν όχι ακριβώς ανθρώποι Ευρωπαίοι, όπως είναι οι πολιτισμένοι στρατοί του ΝΑΤΟ με τα πρησμένα αναψοκοκκινισμένα μούτρα, τουλάχιστον ανθρωπάκια Αφρικανοί, δηλαδή ένα βάρος της Γης (πέντε δράμια πράμα, ωστόσο βάρος), κρέας για σκότωμα.
Κανείς τους πια στη Δύση δεν γνωρίζει και αν ζούσαμε ποτές, και γενικώς αν μάνες μάς γεννάνε κι εμάς και δεν φυτρώνουμε σε κάδους σκουπιδιών στο Καρτιέ Λατέν, στην πιάτσα Ντελ Πόπολο, στην πλατεία Βικτωρίας.
(Και -ας μιλήσουμε στα ευρωπαϊκά ή στα αμερικάνικα, να συνεννοηθούμε- για ποιον λόγο εμείς να υπάρχουμε, αν οι προστάτες μας δεν βγάζουν κέρδος; Άσε που ήταν Μάρτης και σαν χριστιανοί περίμεναν το Πάσχα, το χρεωστικό γουικέντ και το πιστωτικό επέκεινα, και έτσι δεν μπορούσαν αραπάδες που θαλασσοδέρνονταν για να ξεφύγουν απ' τις βόμβες της διεθνούς κοινότητας να συντρέξουν...)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πώς θα δυστυχούσαμε καλύτερα...

0

Όχι. Στο καφενείο οι κουβέντες δεν είναι σαν του αθηναϊκού κλειστού συνεδρίου υπό τον Σόρος («Ο Ομπάμα θέλει να σωθεί η Ελλάδα!» τους είπε, λέει), ούτε σαν τους μυστικούς διαλόγους του με τον Παπανδρέου. Εκεί προς το παρόν επιτρέπεται στο λαϊκό στόμα η λαλιά και στον καθένα να την ακούει.
– Όχι! Αν τότε το ήξεραν οι μεγάλοι εταίροι και φίλοι μας στην ΕΕ, δεν θα μας παλούκωναν τώρα!
– Αν ήξεραν τι;
– Ότι η συμφωνία του Σημίτη με την Γκόλντμαν Σακς μερεμέτισε το χρέος και το έκανε μπονζάι. Ε, ποτέ τους –είναι τίμιοι άνθρωποι οι Ευρωπαίοι– δεν θα μας έμπαζαν στην ΟΝΕ και στον «σκληρό πυρήνα» της Ένωσης. Και ίσως, έτσι, γλιτώναμε σαν χώρα τα χειρότερα...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Λαϊκό τσουνάμι Παπανδρέου: Καλά κάνεις και με φοβάσαι!

0

1
Τάχα μετρώντας τη λαϊκή οργή με γιαούρτια, φραπέδες και νεράντζια, δηλαδή καταπώς προκλητικά και συστηματικά επιχειρεί να την υποβαθμίσει σε τσαμπουκά η προπαγάνδα του, ο Παπανδρέου προτρέπει «γενναίως» τους κυβερνητικούς του να μη σκιάζονται τον λαό, να μην κλείνονται στα γραφεία τους, να μην τρέμουν τις αντιδράσεις του κόσμου κάθε φορά που εμφανίζονται δημοσίως. Να είναι παλικάρια κουστουμάτα!
Να, και το ελικόπτερο διάσωσης που έχουμε, βρε αδερφέ, για μια μαύρη ώρα ανάγκης –σπεύδει και τον συμπληρώνει ο Βενιζέλος–, και αυτό ακόμα το παραχωρήσαμε στο ΝΑΤΟ μαζί με τις βάσεις, τη φρεγάτα, το άλλο ελικόπτερο, το ιπτάμενο ραντάρ και τα λοιπά χρειώδη για την ανθρωπιστική επέλαση της διεθνούς κοινότητας στη Λιβύη.
Να, δεν σας φοβόμαστε! –κράζουν μέσα από τα μέγαρα.

Αλλά μας φοβούνται.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ποτέ ο λαός με την αστυνομία

0

1

Παλιά και ύπουλη όσο και ο λαϊκισμός –ο τόσο βαθιά αντιλαϊκός και αντιδραστικός– είναι η ιδέα να προπαγανδιστεί στον λαό ο διαχωρισμός του φυσικού προσώπου αστυνομικός από την ένοπλη κατασταλτική δύναμη του αστικού κράτους, την αστυνομία.

Από τη λογοτεχνία και το σινεμά μέχρι την πολιτική, ένας στρατός «συμπαθών», «λαϊκών», «ανθρώπινων» επιθεωρητών της αστυνομίας, αστυνόμων, ανακριτών, χωροφυλάκων, ακόμα και χαφιέδων και άλλων λούμπεν στοιχείων σε επικουρική υπηρεσία, έχει κατά καιρούς επιστρατευθεί ώστε να καλλιεργηθούν αυταπάτες για τον ρόλο του αστυνομικού και ψεύτικες ταυτίσεις μαζί του.
Μέσα από σελίδες βιβλίων, οθόνες κινηματογράφων, δημοσιογραφικά κείμενα και αράδες κομματικών ανακοινώσεων σερβίρονται τα νόθα μοντέλα: ο αστυνομικός-«ψυχίατρος», ο αστυνομικός-«φίλος», ο αστυνομικός-«τιμωρός του κακού», ο αστυνομικός-«παιδί της εργατικής τάξης». Έτσι και «μυστηριωδώς» τα όπλα του, τα όπλα της όλο και αυξανόμενης βίας του αστικού κράτους, εξαφανίζονται από το προσκήνιο.
Στόχος αυτής της επιχείρησης πάντα είναι ο μη φασίστας άνθρωπος. Ο εκφασισμός του, άμα συντελεστεί, λύνει αμέσως την πολιτική υπόθεση και τη βάζει –με... ασφάλεια– στο αρχείο.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Βήματα αντίστασης

0

1

Σε κάθε μέτρο δρόμου από το Μουσείο ως το Σύνταγμα, ως τα Προπύλαια και ως την Ομόνοια, την Τετάρτη της απεργιακής μέρας του Φλεβάρη, ο κόσμος της σακατεμένης εργασίας και της δολοφονικής ανεργίας βρήκε τις σίγουρες πατημασιές του, ζεστές ήδη από την περσινή 5η Μάη και απ’ όλες τις αντιμνημονιακές κινητοποιήσεις του, να τον καλούν επίμονα σε αδιάκοπο, ενωτικό στη βάση, αγώνα –και ο κόσμος τίμησε πάλι τα αγωνιστικά του βήματα, τα τόσο αποφασιστικά και θαρραλέα μέσα στη δηλητηριώδη (κυριολεκτικά και μεταφορικά) μπόχα της αστυνομοκρατίας που πνίγει την Αθήνα, ζωντανεύοντας το κουράγιο του, ακόμα και το μαραμένο από τη μιζέρια χαμόγελό του: καταλαβαίνοντας, δηλαδή, ότι μόνο έτσι γίνεται και ότι αλλιώς (και χώρια) δεν γίνεται.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μονόδρομος η αντίσταση

0

1

Άιν τσβάι, εν δυο, τα φλας αστράφτουν για να τυφλώσουν ένα εκατομμύριο ανέργους με κάμερες αδίστακτης προπαγάνδας.

«Αιμοσταγείς γιατροί οδηγούν τρακτέρ καταπάνω στο σώμα τής ανυπεράσπιστης δημοκρατίας. Φοιτητές, κραδαίνοντας στάσεις εργασίας τού μετρό, εκμεταλλεύονται το άσυλο και εφορμούν στα διόδια του κοινοβουλευτισμού. Συνταξιούχοι, ωρομίσθιοι, ενοικιαζόμενοι και απολυμένοι σφάζουν με μη επικυρωμένα εισιτήρια αστικού λεωφορείου, από τα παλιά κιόλας, τα φτηνά τού ενός ευρώ, τον αστυνομικό ταξίαρχο Σερρών. Λαθρομετανάστες απεργοί πείνας, δραπέτες τού χάους τής πλατείας Ταχρίρ, κατασπαράζουν τον Παπουτσή, σκουπίζονται με τη γραβάτα του, κλέβουν τα παπούτσια του, τα κρεμάνε στο τείχος τού Έβρου σαν σκιάχτρο με σκοπό να διώξουν τις μεγάλες επενδύσεις!».

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αγωνιστικό το 2011!

0

1

«Καλή χρονιά» μας, λοιπόν.

Ώσπου ο μαύρος χρόνος – βαρύς σαν απολυμένο από την ανώνυμη εταιρεία «περίσσευμα», άρρωστος σαν χρεωμένος στους τοκογλύφους βίος – να σηκώσει το ποδάρι από το παρελθόν τσιμέντο των κατέργων και να το πατήσει στο νυν και τρέχον της σκλαβιάς, το «επικαιροποιημένο» διαρκές κεφαλαιοκρατικό έγκλημα έδρασε με τα συνήθη όργανα βασανισμού μας: έκανε 2011 φορές ακριβότερη την πικρή μπουκιά του κάθε εργαζόμενου στην Ελλάδα, 2011 φορές φτηνότερη την ατίμητη εργασία του.

Όμως γυάλισε και με ορισμένα έκτακτα εργαλεία τις αλυσίδες.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ανεργία λοιπόν...

1

1.

Είναι ρημαδιό σαν μεσογειακός ελαιώνας που το ξερίζωμά του επιδότησαν οι Βρυξέλλες. Σε παγώνει όπως ο βοριάς το εγκαταλειμένο αποξηραντήριο στο καπνοχώρι. Σε σκουριάζει όπως ο νοτιάς το λουκέτο του ναυπηγείου στο Πέραμα. Σκοτεινιάζει το νου του ανθρώπου σαν φωτοβολταϊκό σε χωράφι, που κρύβει τον ήλιο από το δέντρο και εξαφανίζει τον καρπό από το κλαδί, από το μάτι και από το στόμα. Σου καίει το λαιμό σαν εισαγόμενο πορτοκάλι και σου τρυπάει το δάχτυλο σαν εισαγόμενη πινέζα. Σε αφήνει ακάλυπτο όπως το πιστωτικό εκκαθαριστικό σου μπροστά στο γκισέ του κράτους. Σε ληστεύει μαφιόζικα όπως η περαίωση. 

Σου παίρνει το σπίτι σαν τράπεζα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ