Λαϊκό τσουνάμι Παπανδρέου: Καλά κάνεις και με φοβάσαι!

1
Τάχα μετρώντας τη λαϊκή οργή με γιαούρτια, φραπέδες και νεράντζια, δηλαδή καταπώς προκλητικά και συστηματικά επιχειρεί να την υποβαθμίσει σε τσαμπουκά η προπαγάνδα του, ο Παπανδρέου προτρέπει «γενναίως» τους κυβερνητικούς του να μη σκιάζονται τον λαό, να μην κλείνονται στα γραφεία τους, να μην τρέμουν τις αντιδράσεις του κόσμου κάθε φορά που εμφανίζονται δημοσίως. Να είναι παλικάρια κουστουμάτα!
Να, και το ελικόπτερο διάσωσης που έχουμε, βρε αδερφέ, για μια μαύρη ώρα ανάγκης –σπεύδει και τον συμπληρώνει ο Βενιζέλος–, και αυτό ακόμα το παραχωρήσαμε στο ΝΑΤΟ μαζί με τις βάσεις, τη φρεγάτα, το άλλο ελικόπτερο, το ιπτάμενο ραντάρ και τα λοιπά χρειώδη για την ανθρωπιστική επέλαση της διεθνούς κοινότητας στη Λιβύη.
Να, δεν σας φοβόμαστε! –κράζουν μέσα από τα μέγαρα.

Αλλά μας φοβούνται.

2
Με τις «λεβεντιές» του Παπανδρέου ανατρίχιασαν από υπερηφάνεια τα λουσάτα έπιπλα της αίθουσας του υπουργικού συμβουλίου στις 23 Μάρτη, δηλαδή λίγο προτού αρχίσουν οι πανηγυρικές παρελάσεις της 25ης για τη λεγόμενη ανεξαρτησία μας –ημέρα κατά την οποία ενδέχεται (εκτιμούσαν σοβαρότατα στην κυβέρνηση) να υπερίπτανται των ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων και με κατεύθυνση το μέτωπο των ΝΑΤΟϊκών επισήμων παραδοσιακά λαϊκά πιάτα με μπακαλιάρο-σκορδαλιά.
Οι υπουργοί –τι να έκαναν;– σκέφτηκαν ότι θα σφίξουν τη γραβάτα κάπως περισσότερο στη γιορτή, τα δόντια οπωσδήποτε, κι έτσι ολόσφιχτοι θα στηθούν ατρόμητα στις εξέδρες. Η επαρχία είναι πιο φιλόξενη, σκέφτονταν. Μπορεί και να χιονίζει. Τα γύρω στενά πάντως θα μοσχοβολάνε ΜΑΤ, παρηγορούνταν.

Μας φοβούνται.

3
Στις 25 του μήνα ο ίδιος ο Παπανδρέου θα βρισκόταν σε απόσταση ασφαλείας από τη λαϊκή οργή, σε μια βρυξελλιώτικη σύνοδο που και η ίδια στις 23 δεν πολυγνώριζε αν θα επικύρωνε τα ειλημμένα.
Δηλαδή αν θα έδενε και με τη βούλα του «συμφώνου ανταγωνιστικότητας» τις κεντρικές, ευρωζωνικές αλυσίδες στα πόδια των ευρωπαϊκών λαών: με την «ευελφάλεια» στην εργασία, με τη σύνδεση μισθού και «παραγωγικότητας», με τη σύνδεση της σύνταξης με το «προσδόκιμο» ζωής και με τα λοιπά όργανα βασανισμού της εργατικής τάξης στο πανευρωπαϊκό κάτεργο.
Μετά τη σύνοδο ο Παπανδρέου θα επέστρεφε με τα όποια καινούργια «δώρα» της ΕΕ σε ένα περιβάλλον που σιγά σιγά μαθαίνει την οργή του να την κάνει ταξική συνείδηση, πολιτική δράση. Και να πλημμυρίζει τους δρόμους. Λαός σαν τσουνάμι.

Ο λαός λέει στον Παπανδρέου: Καλά κάνεις και με φοβάσαι!