Δέκα μήνες μετά την υπογραφή του μνημονίου από την κυβέρνηση, με το οποίο η οικονομική πολιτική της χώρας έχει τεθεί κάτω από την υψηλή επιτήρηση-κηδεμονία και στην ουσία υπαγορεύεται από την τρόικα (Ε.Ε., ΔΝΤ, ΕΚΤ), θα περίμενε κανείς ότι το ΚΚΕ, θα τοποθετούνταν πιο προσεκτικά. Για το ρόλο και το χαραχτήρα της αστικής τάξης της χώρας μας, τα χαρακτηριστικά του ελληνικού καπιταλισμού καθώς και τη θέση της χώρας στο διεθνές ταμπλό, του ανταγωνισμού και των λυκοσυμμαχιών.
Παρά το εξόφθαλμο των εξελίξεων, βρίσκεται στην ανάγκη να υπερασπίσει την άποψη για αναπτυγμένη καπιταλιστική Ελλάδα, ότι το μνημόνιο και η αυστηρή επιτήρηση στην οποία μπήκε η χώρα σχεδιάστηκε και αποφασίστηκε με την ισότιμη συμμετοχή της ντόπιας πλουτοκρατίας. Ακόμα παραπέρα, προσπαθώντας να απαντήσει στα ακραία που εκπορεύονται από ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΠΙΘΑ κ.λπ. ότι «η χώρα βρίσκεται υπό κατοχή», λοιδορεί και διαστρεβλώνει τη θέση για εξάρτηση της χώρας από τους αμερικάνους και ευρωπαίους ιμπεριαλιστές.
Με ολόκληρη σειρά άρθρων και δημόσιων τοποθετήσεων, προσπαθεί να στηρίξει τις παραπάνω λαθεμένες απόψεις για να πείσει τους οπαδούς του.
Στο «Ριζοσπάστη» στις 16/3, στο κεντρικό άρθρο, διαβάζουμε: «Mε προκλητικό τρόπο, ο Γ. Παπανδρέου υπερασπίστηκε χτες στη Βουλή την αντιλαϊκή πολιτική που συνδιαμορφώνει με την τρόικα για λογαριασμό της πλουτοκρατίας».
Το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ στις 12/3/11 δηλώνει: «Χειρότερο και από το μνημόνιο είναι το νέο Σύμφωνο στήριξης του ευρώ, που συνυπογράφει η κυβέρνηση στην ΕΕ, όχι γιατί της το επέβαλαν αλλά γιατί συμφωνεί με αυτή την επιλογή».
Ακόμα πιο ξεκάθαρα στην ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Κ.Ε. Στις 21/12/2010: «Τα μνημόνια διαρκείας, φτώχειας και εξαθλίωσης για το λαό δεν είναι αποτέλεσμα κατοχής, αλλά πολιτική επιλογή που πρωτίστως συμφέρει την πλουτοκρατία της χώρας και δευτερευόντως τους συμμάχους της σε διεθνές επίπεδο».
Αλλά και για το ζήτημα της διεθνούς θέσης της χώρας.
«Ριζοσπάστης» 6/3/11: «Οσο για τα περί «απελευθερωτικού αγώνα», πρέπει να σημειωθούν τα εξής: Πρώτον, ότι θέμα εθνικής ανεξαρτησίας δεν τίθεται, στην Ελλάδα δεν έχουμε κατοχή».
Στις 8/3/11 κατακεραυνώνουν την άποψη: «Μας λένε ότι τα μέτρα που φορτώνονται καθημερινά στις πλάτες του λαού, αλλά και τα χειρότερα που έρχονται, είναι επιβεβλημένα στην κυβέρνηση από τις ισχυρές καπιταλιστικές χώρες της ΕΕ, οι οποίες, σύμφωνα με τους θιασώτες αυτής της άποψης, δρουν “ηγεμονικά” και “αυταρχικά” απέναντι στις οικονομικά πιο αδύναμες χώρες».
Αλλά και η Α. Παπαρήγα στις 10/2/11 δηλώνει: «Δηλαδή τι χρειάζεται τώρα αγώνας απελευθερωτικός; Γιατί, υποτελής είναι η αστική τάξη της χώρας; Δηλαδή, η αστική τάξη της Ισπανίας είναι υποτελής; Της Πορτογαλίας είναι υποτελής; Της Ιταλίας είναι υποτελής; Ελεος!»
Και ένα τελευταίο απόσπασμα από το «Ριζοσπάστη» στις 9/2/11, που ξεμπερδεύει με την εξάρτηση με το ευφυολόγημα ότι καμιά εξάρτηση δεν… βασανίζει την ντόπια πλουτοκρατία! «Η “Κίνηση” (ΣΠΙΘΑ) αποδίδει τη σημερινή οικονομική κατάσταση στην εξάρτηση του αστικού πολιτικού συστήματος “από διεθνή κέντρα”, καθώς “η χώρα μας, από την εποχή του Εμφυλίου πολέμου βρίσκεται κάτω από συνεχή έλεγχο και εξάρτηση από τις ΗΠΑ”... Ιστορικά, οι επιλογές της ελληνικής αστικής τάξης έχουν οδηγήσει ώστε σήμερα να κάνει εξαγωγές κεφαλαίων και να συμμετέχει σε ιμπεριαλιστικές συμμαχίες που απαντούν στα ιδιαίτερα συμφέροντά της. Επιλογή του κεφαλαίου είναι η ένταξη στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ και όχι εξάρτηση. Από αυτή τη σκοπιά, καμιά εξάρτηση από ξένους παράγοντες δε βασανίζει την ντόπια πλουτοκρατία. Το αντίθετο συμβαίνει».
Συνοπτικά λοιπόν το ΚΚΕ θεωρεί ότι:
Τα μέτρα, η επιτήρηση, το μνημόνιο δεν επιβλήθηκαν από τα διεθνή οικονομικά κέντρα, αλλά συναποφασίστηκαν από την τρόικα και την ντόπια πλουτοκρατία, της οποίας τα συμφέροντα πρωτίστως εξυπηρετούν.
Η συμμετοχή της χώρας στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς (ΝΑΤΟ, ΕΕ) είναι επιλογή του ντόπιου κεφαλαίου και εξ αυτού δεν υπάρχει καμιά εξάρτηση της αστικής τάξης και της χώρας από τον ξένο παράγοντα.
H γραμμή του ΚΚΕ βρίσκεται στον αέρα και συγκρούεται με την πραγματικότητα. Πώς μπορεί η άποψη της συναπόφασης να εξηγήσει αυτό που βλέπουμε ενάμιση χρόνο τώρα; Τη χώρα να βουλιάζει στο χρέος, τον πρωθυπουργό να εκλιπαρεί για οικονομική βοήθεια από την ΕΕ και τα άλλα κέντρα του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, τον υπουργό Οικονομικών να περιδιαβαίνει τις πρωτεύουσες των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων για να κατευνάσει τις πιέσεις των «αγορών» και να εγγυηθεί την πληρωμή των χρεολυσίων και των κερδών των διεθνών τοκογλύφων; Τις απανωτές επισκέψεις των αξιωματούχων της τρόικας που απαιτούν και επιτηρούν την απαρέγκλιτη εφαρμογή των όρων του μνημονίου για να εκταμιευτεί η επόμενη δόση;
Πώς εξηγεί το ΚΚΕ, έχοντας απεμπολήσει τη θέση της εξάρτησης, ότι έχει καταστραφεί η παραγωγική βάση της χώρας, ότι η συμμετοχή αθροιστικά του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα στο ΑΕΠ έχει πέσει από το 35%, που ήταν το 1981, κάτω από 14% το 2007, πώς εξηγεί τη μετατροπή της Ελλάδας σε κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου, τουρισμού και υπηρεσιών;
Στην εποχή του ιμπεριαλισμού, γράφει ο Λένιν, «…δεν υπάρχουν μόνο δύο ομάδες χωρών, οι χώρες που κατέχουν αποικίες και οι αποικίες, μα και οι ποικίλες μορφές των εξαρτημένων χωρών, που πολιτικά είναι τυπικά ανεξάρτητες, στην πράξη όμως είναι μπλεγμένες στα δίχτυα της χρηματιστικής και διπλωματικής εξάρτησης…» Tέτοια χώρα είναι και η δική μας.
Γι' αυτές τις χώρες ο ιμπεριαλισμός δημιουργεί διάφορες μορφές εξάρτησης, με οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτικά μέσα. Στο οικονομικό πεδίο, η εξάρτηση δεν εκφράζεται μόνο με τις «άνισες» ανταλλαγές, τον έλεγχο της εσωτερικής αγοράς, την καταλήστευση των φυσικών πόρων, την εξαγωγή κεφαλαίων για χρυσοφόρες επενδύσεις με την ταυτόχρονη εκμετάλλευση του φτηνού εργατικού δυναμικού κ.λπ. Περνά και μέσα από το δανειακό κεφάλαιο, με την αγορά κρατικών ομολόγων που εκδίδει το Ελληνικό Δημόσιο, με την άμεση δανειοδότηση που παίρνει το ελληνικό κράτος από ξένες τράπεζες, περνά από την αξιολόγηση της χρηματοπιστοληπτικής αξιοπιστίας της χώρας από διεθνείς λωποδύτες… Ολα αυτά τα παρασιτικά χαρακτηριστικά του καπιταλιστικού συστήματος γίνονται κυρίαρχα σε περιόδους κρίσης σαν τη σημερινή.
Ο χωρισμός του κόσμου σε ιμπεριαλιστικές και εξαρτημένες χώρες, όπου μια χούφτα από τις πρώτες ελέγχουν πολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά τις πολύ περισσότερες δεύτερες, η ύπαρξη χωρών-τοκογλύφων και χωρών-οφειλετών είναι βασικό χαρακτηριστικό του ιμπεριαλισμού.
Σε συνθήκες κρίσης δεν οξύνονται μόνο οι αντιθέσεις της καπιταλιστικής οικονομίας, αλλά αποκαλύπτονται πιο καθαρά και οι σχέσεις εξάρτησης που διέπουν τη συγκρότηση του ιμπεριαλιστικού–καπιταλιστικού συστήματος, που σε άλλες περιόδους μπορεί να είναι και δυσδιάκριτες. Γιατί οι ιμπεριαλιστές «βιάζονται» να μετακυλήσουν την κρίση τους στην περιφέρεια, να διασφαλίσουν τη ροή της αποπληρωμής των δόσεων των χρεών, να βάλουν χέρι στον πλούτο της χώρας.
Αυτό που διαισθάνονται οι εργαζόμενοι, οι λαϊκές μάζες, οι αγρότες, τα μεσαία στρώματα, που συνθλίβονται από την εφαρμογή των μέτρων του μνημονίου, ότι βασική αιτία για την κρίση ελλειμμάτων και χρέους που πλήττει τη χώρα, για την αποσάθρωση του παραγωγικού της ιστού είναι ο εξαρτημένος και παραρτηματικός χαρακτήρας του ελληνικού καπιταλισμού και της ελληνικής αστικής τάξης, δεν θέλει να το καταλάβει το ΚΚΕ. Και όλα αυτά δεν είναι ψιλά γράμματα που μπορεί να μας απασχολήσουν σε ένα μακρινό μέλλον.
Στις σημερινές συνθήκες, εξαιτίας της κρίσης και της έντασης του ανταγωνισμού, η μέγγενη του ιμπεριαλισμού σφίγγει, η εξάρτηση βαθαίνει, η χώρα βρίσκεται υπό κηδεμονία. Το κίνημα αντίστασης που πρέπει να αναπτυχθεί για να ανατρέψει το μνημόνιο και τα μέτρα, για να 'ναι νικηφόρο και να έχει και προοπτική, πρέπει να βάλει στο στόχαστρό του μαζί με την πολιτική της κυβέρνησης και όλο το πλέγμα της εξάρτησης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου