Μονόδρομος η αντίσταση

1

Άιν τσβάι, εν δυο, τα φλας αστράφτουν για να τυφλώσουν ένα εκατομμύριο ανέργους με κάμερες αδίστακτης προπαγάνδας.

«Αιμοσταγείς γιατροί οδηγούν τρακτέρ καταπάνω στο σώμα τής ανυπεράσπιστης δημοκρατίας. Φοιτητές, κραδαίνοντας στάσεις εργασίας τού μετρό, εκμεταλλεύονται το άσυλο και εφορμούν στα διόδια του κοινοβουλευτισμού. Συνταξιούχοι, ωρομίσθιοι, ενοικιαζόμενοι και απολυμένοι σφάζουν με μη επικυρωμένα εισιτήρια αστικού λεωφορείου, από τα παλιά κιόλας, τα φτηνά τού ενός ευρώ, τον αστυνομικό ταξίαρχο Σερρών. Λαθρομετανάστες απεργοί πείνας, δραπέτες τού χάους τής πλατείας Ταχρίρ, κατασπαράζουν τον Παπουτσή, σκουπίζονται με τη γραβάτα του, κλέβουν τα παπούτσια του, τα κρεμάνε στο τείχος τού Έβρου σαν σκιάχτρο με σκοπό να διώξουν τις μεγάλες επενδύσεις!».

2

Αλλά μόνο αυτά δεν αρκούν. Στη φαιοπράσινη αναπτυξιακή πασαρέλα τού Παπανδρέου, ταυτόχρονα με την περιπολία τής τρόικας, παρελαύνουν σεσημασμένοι αστέρες τού ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, με ανατριχιαστική υπόκρουση το μαρς τού «Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας».

Ανοίγει τον ευρωστόμα του πρώτος και μας βρίζει το σπίτι ο νέος επίτιμος διδάκτωρ της Νομικής Αθηνών, Γιούνκερ: «Δύσκολοι καιροί, μέτρα δυσβάστακτα, όμως οι Έλληνες πρέπει να σκεφθείτε το μέλλον των παιδιών σας»...

Από κοντά, και μέσα στο υπουργικό συμβούλιο, ο ανθρωπιστής βομβαρδιστής τής Γιουγκοσλαβίας, Φίσερ, μας σερβίρει «ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο, αφού η κρίση προσφέρει μεγάλες ευκαιρίες για μια νέα αλλαγή».

Το «νέο αναπτυξιακό μοντέλο» της Ευρώπης περιλαμβάνει συνταξιοδότηση (όσων θα έχουν δουλειά) στα 67 χρόνια, αποσύνδεση μισθών - πληθωρισμού, φορολογικές χάρες στον παρασιτισμό, μόνιμη λιτότητα και εξαθλίωση για τον κόσμο της εργασίας, άγριο εμπόριο των δημόσιων αγαθών.

Παπανδρέου: «Οι αλλαγές ξεβολεύουν μερικούς, αλλά δεν είναι ώρα για συντεχνιακούς εγωισμούς. Οι αλλαγές θα προχωρήσουν, παρά τις αντιδράσεις. Είναι ώρα να προτάξουμε το συλλογικό μπροστά στο ατομικό»...

3

Η Αθήνα σφίγγει τα δόντια ακούγοντας τον ουρανό της να βογγάει κομματιασμένος από τα αστυνομικά ελικόπτερα που λυσσάνε με το πείσμα του λαού της –από την Κερατέα μέχρι το Σύνταγμα, και παντού όπου οι εργαζόμενοι αγωνίζονται για το δίκιο τους και για το ψωμί τους, η Αθήνα εξαναγκάζεται να ζει υπό τον ρύπο τής καταστολής. Και σε τέτοιες άγριες συνθήκες να παλεύει.

Τους εργαζόμενους οι προβοκάτσιες και οι συκοφαντίες δεν τους καταβάλλουν. Το κεφάλαιο δεν τους φοβίζει. Η κρατική (και παρακρατική) τρομοκρατία δεν τους πτοεί. Η αντίσταση είναι ο δικός τους μονόδρομος.

πηγή: Προλεταριακή Σημαία