Βήματα αντίστασης

1

Σε κάθε μέτρο δρόμου από το Μουσείο ως το Σύνταγμα, ως τα Προπύλαια και ως την Ομόνοια, την Τετάρτη της απεργιακής μέρας του Φλεβάρη, ο κόσμος της σακατεμένης εργασίας και της δολοφονικής ανεργίας βρήκε τις σίγουρες πατημασιές του, ζεστές ήδη από την περσινή 5η Μάη και απ’ όλες τις αντιμνημονιακές κινητοποιήσεις του, να τον καλούν επίμονα σε αδιάκοπο, ενωτικό στη βάση, αγώνα –και ο κόσμος τίμησε πάλι τα αγωνιστικά του βήματα, τα τόσο αποφασιστικά και θαρραλέα μέσα στη δηλητηριώδη (κυριολεκτικά και μεταφορικά) μπόχα της αστυνομοκρατίας που πνίγει την Αθήνα, ζωντανεύοντας το κουράγιο του, ακόμα και το μαραμένο από τη μιζέρια χαμόγελό του: καταλαβαίνοντας, δηλαδή, ότι μόνο έτσι γίνεται και ότι αλλιώς (και χώρια) δεν γίνεται.

Την ίδια ώρα ο Παπανδρέου, ταξικά προκλητικός –λόγω ίσως κάποιου αισθήματος ανιστόρητης βεβαιότητας που πάντα καταφέρνουν να τη συντρίβουν οι λαϊκές μάζες–, και έχοντας φρέσκες τις εντολές και έτοιμες τις αποφάσεις για το θανατηφόρο χτύπημα στην εργασία και στην ασφάλιση, για το κλείσιμο και άλλων εργατικών σπιτιών, έφτυνε ξανά στο πρόσωπο τους απολυμένους, τους ψευτοαμειβόμενους, τους ληστευμένους, τους φτωχούς και τους εξαιτίας του φτωχότερους: «Είναι φορές που θέλω να διαδηλώσω κι εγώ» είπε και βρόμισε τον τόπο. Πολύ μακριά, σκέφτηκε, είναι η Φιλανδία από την Πατησίων, φοιτητές δεν φαίνονται τριγύρω όπως στη Γερμανία, και την αμόλησε την καρναβαλίστικη πορδή.
Το Μουσείο, πάντως, τον περιμένει…

2

Πού να ξέρεις, είναι αλήθεια, τι θα φέρουν ο Μάρτης και ο Απρίλης στην εξεγερμένη Λιβύη.
Προς το παρόν ξεκαρδίσου με το πολεμικό πλοίο της ελληνικής δημοκρατίας που με τον ούριο άνεμο της αστικής δημοκρατίας πλέει στη θάλασσα κοντά στις ακτές της αραβικής χώρας –με καμάρι διατυμπάνισε την είδηση η ΕΡΤ–, λίγο προτού η ελληνική δημοκρατία με τον ίδιο ούριο άνεμο της αστικής δημοκρατίας πουλήσει σε εμίρηδες την παραλία της και τον αιγιαλό της (ώστε να παρηγορηθούν κάπως οι δημόσιες επιχειρήσεις της).
Προς το παρόν άσε τους επιχειρηματίες που δραπέτευσαν με τα ελληνικά κρουαζιερόπλοια να χαρούν την ασφάλεια του κινεζικού κράτους, άσ’ τους να πάρουν δυνάμεις για να επιχειρήσουν, μαγαρίζοντας το σφυροδρέπανο, κάπου αλλού στη Γη, εκεί όπου οι δεσμώτες είναι πιο σφιχτά αλυσοδεμένοι, πιο δούλοι.
Προς το παρόν μείνε στο βίντεο –αν είναι ακριβής η είδηση– με τα ματωμένα κορμιά κάποιων που έμειναν στη Λιβύη: δες τους κατάχαμα, δεμένους πισθάγκωνα, εκτελεσμένους επειδή αρνήθηκαν να εκτελέσουν αντικανταφικούς διαδηλωτές.
Ήταν φαντάροι. 

πηγή: Προλεταριακή Σημαία