Πώς θα δυστυχούσαμε καλύτερα...

Όχι. Στο καφενείο οι κουβέντες δεν είναι σαν του αθηναϊκού κλειστού συνεδρίου υπό τον Σόρος («Ο Ομπάμα θέλει να σωθεί η Ελλάδα!» τους είπε, λέει), ούτε σαν τους μυστικούς διαλόγους του με τον Παπανδρέου. Εκεί προς το παρόν επιτρέπεται στο λαϊκό στόμα η λαλιά και στον καθένα να την ακούει.
– Όχι! Αν τότε το ήξεραν οι μεγάλοι εταίροι και φίλοι μας στην ΕΕ, δεν θα μας παλούκωναν τώρα!
– Αν ήξεραν τι;
– Ότι η συμφωνία του Σημίτη με την Γκόλντμαν Σακς μερεμέτισε το χρέος και το έκανε μπονζάι. Ε, ποτέ τους –είναι τίμιοι άνθρωποι οι Ευρωπαίοι– δεν θα μας έμπαζαν στην ΟΝΕ και στον «σκληρό πυρήνα» της Ένωσης. Και ίσως, έτσι, γλιτώναμε σαν χώρα τα χειρότερα...

– Τίμιοι; Και χωρίς έμπα, αγόρι μου, πώς θα μας έμπαινε βαθιά το σκληρό τους ευρώ, με όλα τα ντούρα καλαμπαλίκια του και τα όλο και σκληρότερα επιτόκιά του; Πώς θα υπήρχε οργασμός σπέκουλας; Πώς θα τρυπούσαν το ταβάνι το ψωμί, το γάλα και το λάδι; Πώς θα αριβάριζαν καραβιές τα εισαγόμενα, από σκόρδα, πορτοκάλια, ζάχαρες και κρασιά μέχρι πουκάμισα, λιλιά και αμάξια; Πώς οι κάρτες και τα δάνεια θα ξετίναζαν κάθε σπιτικό;
– Μα, δεν είναι προστάτες μας οι Ευρωπαίοι;
– Πλάκα κάνεις; Πώς τα ασφαλιστικά ταμεία θα αγόραζαν κωλόχαρτα με τις εισφορές των εργαζομένων; Πώς θα απολύονταν οι εργάτες; Πώς θα φουντάριζαν τα χιλιάδες μικρομάγαζα; Πώς θα σπρώχνονταν ζεστά εκατομμύρια στις τράπεζες; Μνημόνια πώς θα υπογράφονταν; Συντάξεις και μισθοί πώς θα κόβονταν; Πώς θα πλάκωνε ο φόρος και τον αέρα της αναπνοής ακόμα; Νοσοκομεία, σχολεία, σχολές και νηπιαγωγεία πώς θα έκλειναν τις πόρτες τους στον κόσμο; Λιμάνια, παραλίες και θάλασσες, χωράφια και τρένα πώς θα ξεπουλιόνταν στους... επενδυτές; Φως, νερό, τηλέφωνο, συγκοινωνία πώς θα τρέφονταν με χρυσάφι από φτηνό ανθρώπινο αίμα; Η δουλειά μας πώς θα μετατρεπόταν σε δουλεία ισόβια; Για πες μου.
– Τι να σου πω εγώ τώρα...
– Να σου πω εγώ. Χωρίς ευρώ, ΟΝΕ και ΕΕ πώς ο λαός μας θα δυστυχούσε... καλύτερα; Για σκέψου το, φίλε.