Ακόμη 90 εκατομμύρια εξαθλιωμένοι προβλέπει ο ΟΗΕ να προστεθούν στα δισεκατομμύρια των πεινασμένων μέχρι τέλους του χρόνου. Η κρίση επελαύνει με τρομακτικούς ρυθμούς, καταστρέφοντας λαούς και χώρες, με απροσδιόριστο το τέλος της ακόμη και από αυτούς που άρχισαν να παπαγαλίζουν για σημάδια ανάκαμψης στην οικονομία. Οι διακυμάνσεις των δεικτών για άλλη μια φορά εκτοπίζουν στα τάρταρα τα δισεκατομμύρια των ανέργων, των απολυμένων αλλά και των κομματιών της εργατικής τάξης που απλά επιβιώνουν για να αντεπεξέλθουν στο ένστικτο της ζωής.
Δείκτες που συγχρόνως καταγράφουν τον ανηλεή ανταγωνισμό των ιμπεριαλιστών για να κυριαρχήσουν στις αγορές όπως πλέον θα 'χουν διαμορφωθεί μετά την ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας αλλά και τη σκληρή αντιπαράθεση ανάμεσα σε μερίδες του κεφαλαίου που επιδιώκουν το γονάτισμα ανταγωνιστών αλλά και ακόρεστη αύξηση της κερδοφορίας τους, αδιαφορώντας αν αυτό σημαίνει πέταγμα στους δρόμους χιλιάδων εργαζόμενων. Μετρήσεις που στην πραγματικότητα μεταφράζουν σε στήλες την ταχύτητα απώλειας όσων κατακτήσεων έχουν απομείνει στην εργατική τάξη.
Αυτά για όσους βλέπουν την κρίση, γιατί είναι κι αυτοί που απλά τη θεωρούν… κόλπο για να βγουν κάποιοι κερδισμένοι ή απλά άλλον έναν κύκλο… καθόδου στις απαραίτητες κρίσεις για την επέκταση της αδιαμφισβήτητης εξουσίας του κεφαλαίου.
Την ίδια ώρα οι αστικές τάξεις, πίσω από καθοδηγημένες έρευνες και μετρήσεις, επαίρονται για το πώς κατάφεραν να μειώσουν τις συνέπειες της κρίσης και διαγκωνίζονται οι πολιτικοί τους εκφραστές για τα μέτρα… εκσυγχρονισμού που θα ελαστικοποιήσουν την εργασία και θα «απελευθερώσουν» την αγορά. Συναγωνίζονται ποιος θα υλοποιήσει καλύτερα τις εντολές των ιμπεριαλιστών και ποιος θα αφαιρέσει πρώτος όσα δικαιώματα έχουν απομείνει στους εργαζόμενους. Η υιοθέτηση του 4μερου, του μόνιμου «παγώματος» -στην πραγματικότητα μείωση- των μισθών, η γενίκευση των stage και της ευκαιριακής απασχόλησης, η κατάργηση επιδομάτων, βαρέων και ανθυγιεινών, της σταθερής εργασίας και της ασφάλισης προτείνονται ως μέτρα… εξυγίανσης και διεξόδου από την κρίση, στέλνοντας εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στην απόγνωση και την ανεργία, που όμως οι δείκτες τους δείχνουν ότι μειώθηκε κιόλας!
Κι όμως, αυτοί οι αριθμοί εκφράζουν ανθρώπους, εργαζόμενους, λαούς, χώρες. Που κάθε μέρα γυρνάνε πολλά βήματα πίσω από τη θέση στην οποία βρίσκονταν πριν ξεσπάσει η πρόσφατη κρίση. Απ όταν η οπισθοχώρηση του κομμουνιστικού κινήματος έδωσε το πράσινο φως στην επέλαση των πλέον αντιδραστικών δυνάμεων του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών. Πρόκειται για τεράστιο δυναμικό από τον κόσμο της εργασίας και της νεολαίας που βρίσκεται σε απόγνωση. Που αναζητεί τρόπους αντίδρασης, που τον κυριεύει ο θυμός και δίνει με την πρώτη ευκαιρία ξεσπάσματα, όπως το Δεκέμβρη, αδυνατώντας να πολιτικοποιήσει περαιτέρω την αντίδρασή του, να διαμορφώσει τα αιτήματά του, να συνειδητοποιήσει τον πολιτικό του ρόλο στην κοινωνία.
Γιατί απέναντί του δεν βρίσκονται μόνον οι δυνάμεις του συστήματος, ο κόσμος της εκμετάλλευσης και του σφετερισμού του ιδρώτα του. Βρίσκονται και οι… εκπρόσωποί του. Οι συνδικαλιστές «του» που διαπραγματεύονται αν είναι επιστημονικά τεκμηριωμένα τα επαγγέλματα και ειδικότητες που ανήκουν στα βαρέα και αν η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση θα γενικεύσουν το μέτρο του 4μερου, που όμως ήδη εφαρμόζεται! Ολος αυτός ο εσμός των επαγγελματιών συνδικαλιστών φροντίζει να χρυσώνει τα μέτρα πισωγυρίσματος των εργαζόμενων ως συμβολή στον «κοινωνικό διάλογο» και την ανάπτυξη της «εθνικής» οικονομίας.
Γιατί κοντά του δεν βρίσκεται κανένα κόμμα ή οργάνωση της Αριστεράς που να μπορεί να τον εκφράσει. Γιατί τόσο η επίσημη όσο και η λεγόμενη ριζοσπαστική Αριστερά προσπαθεί να ανασυγκρότησει τα συντρίμμια της μετά την πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση και ομφαλοσκοπεί στη σωτηρία του μικρομάγαζου, πάντα μέσα από τις επερχόμενες πρόωρες εκλογές. Γιατί έμαθε να παρεμβαίνει μόνο μέσα από εκλογικές διαδικασίες και όταν στραπατσάρονται οι εκλογικοί τους βοναπαρτισμοί εξαφανίζονται από προσώπου γης μέχρι να βρουν το νέο… ανατρεπτικό περιεχόμενο για τις επόμενες εκλογές. Θα τσακίσουν το δικομματισμό ή θα αντεπιτεθούν ή θα ανατρέψουν την κυβέρνηση Καραμανλή, λίγη σημασία έχει για τον εργαζόμενο. Αλλού βρίσκεται η καθημερινότητά του. Οι απογειωμένες αναζητήσεις του πιο… βαθιού προγράμματος, των «κομμουνιστικών» δομών που πρέπει να κτίσει παράλληλα με τις καπιταλιστικές μιας και ο καπιταλισμός τρίζει, έστω και χωρίς συγκροτημένο το αντίπαλο δέος, ή του κόλπου που θα μας φέρει μπροστά ή ακόμη και με βουλευτή ουδόλως τον ακουμπά.
Σήμερα που τα αντεργατικά μέτρα συναγωνίζονται σε ταχύτητα το φως και η επιβίωση γίνεται αυτοσκοπός, οι εργαζόμενοι, η νεολαία, ο αγρότης, ο μετανάστης αναζητούν τρόπους αντίστασης. Διεκδικούν μια νίκη στα άμεσα αιτήματά τους. Απαιτούν να εκφραστεί η αλληλεγγύη σε όσους απεργούν, διεκδικούν ασύντακτα, δοκιμάζονται. Δυσπιστούν απέναντι σε μια Αριστερά που στήνει «σχήματα εργατικά», αλλά δεν είναι γειωμένη στην εργατική τάξη, δεν την κινητοποιεί, αλλά απλά της υφαρπάζει την υπογραφή κάποιων σωματείων που δεν εκφράζουν παρά κάποια συνδικαλιστικά στελέχη.
Αν λοιπόν μπροστά σ’ αυτή τη συνοπτική εικόνα σταθεί μια πραγματική Αριστερά, θα πρέπει αν μη τι άλλο να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα αλλά και τα οράματα αυτού του κόσμου της εργασίας. Να πάρει πρωτοβουλίες όχι σφραγίδων αλλά κινητοποίησης των ίδιων των μαζών. Τα κόλπα σώθηκαν. Οφείλουμε να ανοίξουμε -όλες οι δυνάμεις που πραγματικά συνειδητοποιούμε ότι θα πρέπει να αντισταθεί ο εργατόκοσμος στην επιστροφή του στο μεσαίωνα- το κυρίαρχο και επείγον ζήτημα της επαναθεμελίωσης της Αριστεράς της ανατροπής. Μακριά από ιδεαλισμούς και ενωτικά κόλπα σούπας που προσφέρουν στέγη με αντίτιμο κάποιες ψήφους, να αναζητήσουμε δεσμούς με τους εργαζόμενους, γείωση με την πολιτική πραγματικότητα, συμβολή στον επαναπροσδιορισμό του πολιτικού ρόλου της εργατικής τάξης ως τάξης ανατρεπτικής και απελευθερωτικής της κοινωνίας όλης, επανεξέταση των αποτυχιών και της ήττας της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου