Ο ξεσηκωμός στο Λαλγκάρ ξεκίνησε ενάντια στην αστυνομική βαρβαρότητα. Δεν έμεινε όμως εκεί. Απλώθηκε γεωγραφικά και γενικεύτηκε πολιτικά. Ούτε μια πλευρά της ζωής και της καθημερινότητας του λαού δεν έμεινε ανεπηρέαστη από αυτή την εξέλιξη. Οι Αντιβάσι, οι ιθαγενείς, είναι τα πιο καταπιεσμένα λαϊκά στρώματα στην Ινδία. Στέρηση δικαιωμάτων, εκμετάλλευση και εξευτελισμοί είναι αυτά που βιώνει η μια γενιά μετά την άλλη. Και η κατάσταση χειροτερεύει. Στο επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης υπάρχουν τα συμβούλια «παντσαγιάτ», εκλεγμένα συμβούλια κύρια γερόντων (πέντε ατόμων) που αποτέλεσαν το εργαλείο στα χέρια της άρχουσας τάξης και των κομμάτων της για να αναπαράγουν την εξουσία της και να εξασφαλίζουν την υποταγή του λαού.
Σ’ αυτό τον αγώνα αποτέλεσαν ένα εμπόδιο που έπρεπε να παραμεριστεί.
Στην κορύφωση του αγώνα ο λαός του Λαλγκάρ διοργάνωσε μια ανοιχτή συνέλευση την 1η Γενάρη 2009, στο Ραμγκάρ, και εκεί αποφασίστηκε να συγκροτηθούν οι επιτροπές χωριού σε όσο το δυνατόν περισσότερα χωριά. Αποφασίστηκε και η συγκρότηση επιτροπών αυτοάμυνας των χωριών, κύρια στα χωριά που ήταν κοντά στους κεντρικούς δρόμους, για να αντιμετωπίσουν τις επιθέσεις της αστυνομίας και των τραμπούκων του ΚΚΙ (Μαρξιστικού).
Οπως δήλωσε ο Τσατραντάρ Μαχάτο, πρόεδρος της Λαϊκής Επιτροπής κατά της Αστυνομικής Βαρβαρότητας, η κάθε επιτροπή χωριού αποτελείται από 10 εκλεγμένα άτομα, πέντε άνδρες και πέντε γυναίκες. Η επιτροπή περιοχής αποτελείται από εκπροσώπους δέκα χωριών και ο αριθμός των μελών της είναι 20. Υπάρχει και μια κεντρική επιτροπή από 35 μέλη, από τα οποία τα 23 είναι άνδρες και τα 12 γυναίκες. Αρχικά η κεντρική επιτροπή ήταν περιορισμένη στο Λαλγκάρ, αλλά μετά εξαπλώθηκε και σε άλλες περιοχές. Ο συνολικός αριθμός των χωριών όπου συγκροτήθηκαν επιτροπές είναι προς το παρόν περίπου 300.
Αντικείμενο αυτών των επιτροπών ήταν η υλοποίηση αναπτυξιακών προγραμμάτων του χωριού με βάση τις ανάγκες και τις δυνατότητες που διαθέτουν καθώς και η επίλυση διαφόρων προβλημάτων, ακόμη και ενδοοικογενειακών. Στο διάστημα του οκτάμηνου ξεσηκωμού έγιναν διάφορα έργα που αφορούσαν στοιχειώδεις υποδομές, όπως δεξαμενές πόσιμου νερού και δίκτυο ύδρευσης, δρόμοι και αρδευτικά έργα. Στη διάρκεια των εθνικών εκλογών στην Ινδία απαίτησαν να μην υπάρχει αστυνομία στα χωριά. Τελικά οι εκλογές έγιναν σε μέρη έξω και μακριά από αυτά και όποιος ήθελε να ψηφίσει μεταφερόταν με οχήματα που είχε μισθώσει η εκλογική επιτροπή.
Ο αγώνας αυτός συνέβαλε και στην απελευθέρωση των γυναικών από διάφορους κοινωνικούς αποκλεισμούς. Προηγουμένως, το Majhi Marwa, μια συντηρητική οργάνωση ιθαγενών με αρκετή επιρροή αλλά και δράση κατά των μαοϊκών ανταρτών, είχε υιοθετήσει μια συντηρητική στάση σχετικά με το ανεξάρτητο κίνημα των γυναικών και ήθελε να τις περιορίσει στους τέσσερεις τοίχους του σπιτιού. Ο ξεσηκωμός αυτός τις απελευθέρωσε από αυτά τα δεσμά. Η ενεργός συμμετοχή των γυναικών, που πολλές φορές ξεπερνούσε τους άνδρες σε αριθμό, τις έφερε αντιμέτωπες με την πατριαρχία και την κοινωνική υποταγή. Το Λαλγκάρ απέδειξε για άλλη μια φορά πως αν δεν πάρεις το δρόμο του αγώνα δεν μπορείς να περιμένεις αλλαγές προς το καλύτερο.
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν είναι πολλά. Αλκοολισμός των ανδρών και ενδοοικογενειακή βία παντού. Γι' αυτό και στις 8 Μάρτη σε μια ανοιχτή λαϊκή συνέλευση στη Νάρτσα του Τζαργκράμ συγκροτήθηκε η Επιτροπή Γυναικών της Λαϊκής Επιτροπής κατά της Αστυνομικής Βαρβαρότητας. Συμμετείχαν 5.000 άτομα. Εκτός από το ζήτημα των επιθέσεων της αστυνομίας και των τραμπούκων ασχολείται και με όλα όσα αφορούν την καταπίεση των γυναικών, χωρίς να χαρίζεται ούτε και σε μέλη της επιτροπής που δυσανασχετούν όταν οι γυναίκες τους συμμετέχουν ενεργά στο κίνημα. Αυτή η επιτροπή έχει πολλά κοινά με την αντίστοιχή της στο κίνημα του Ναντιγκράμ.
Παρά την εισβολή αστυνομικών και παραστρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή και την επιβολή ουσιαστικά ενός κλίματος κατοχής, η κατάσταση κάθε άλλο παρά έχει λήξει. Οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται, όπως και οι συνελεύσεις της Λαϊκής Επιτροπής κατά της Αστυνομικής Βαρβαρότητας αλλά και η δράση των ανταρτών του ΚΚΙ (Μαοϊκού).
Τη Δευτέρα 20 Ιούλη έγινε μια μεγάλη κινητοποίηση με χιλιάδες διαδηλωτές. Μαθητές, γονείς και υποστηρικτές της Λαϊκής Επιτροπής κατά της Αστυνομικής Βαρβαρότητας διαδήλωσαν έξω από το Γυμνάσιο της Gohamidanga που λειτουργεί σαν καταυλισμός της αστυνομίας και των παραστρατιωτικών δυνάμεων από τις 17 του Ιούνη. Επικεφαλής ήταν πάνω από 700 μαθητές του γυμνασίου και από πίσω γυναίκες, γονείς και κάτοικοι της περιοχής που απαιτούσαν την απομάκρυνση των δυνάμεων καταστολής από το χώρο. Η απάντηση ήταν άγρια καταστολή, ξυλοδαρμοί και τραυματισμοί μαθητών και γυναικών. Αρκετοί νοσηλεύονται με κατάγματα στα χέρια και κακώσεις στο σώμα και στο κεφάλι. Τρία άτομα νοσηλεύονται με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις σε κρίσιμη κατάσταση.
Η αντίσταση του λαού του Λαλγκάρ συνεχίζεται…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου