Η παγκόσμια εργατική τάξη, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν έχει εξαφανιστεί. Τόνοι μελανιού έχουν ξοδευτεί τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον, για την ενσωμάτωσή της. Στη μεταβιομηχανική εποχή που, όπως συνεχώς μας λένε, ζούμε, το βιομηχανικό προλεταριάτο έχει μπει στα μουσεία και όλοι έχουν γίνει επιχειρηματίες. Δηλαδή δουλεύουν με τα μπλοκάκια, όταν υπάρχουν κι αυτά, γιατί στις συνθήκες γαλέρας κι αυτά είναι πολυτέλεια. Αν περιοριζόμασταν στα ελληνικά τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων θα νομίζαμε ότι όλος ο κόσμος λιάζεται στις παραλίες με μόνο πρόβλημα το μποτιλιάρισμα στους δρόμους και τα λιμάνια. Οι αναλυτές όμως που ενδιαφέρονται για το μέλλον του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο τρίζει από την παρατεταμένη και βαθιά κρίση, έχουν άλλες ανησυχίες. Σύμφωνα με πρόσφατα άρθρα σε μεγάλες αστικές εφημερίδες της Δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής, το βιομηχανικό προλεταριάτο όχι μόνο υπάρχει αλλά αρχίζει να αντιδρά στην επίθεση που δέχεται. Παρά τη διάλυση κάθε ουσιαστικής συνδικαλιστικής οργάνωσης, την αδυναμία του αριστερού κινήματος να παίξει πρωτοπόρο και δυναμικό ρόλο, οι βιομηχανικοί εργάτες σε όλα τα μήκη του πλανήτη αρνούνται να αποδεχτούν την πλήρη εξαθλίωση.
Έμειναν έκπληκτοι οι παράγοντες του συστήματος στη Βρετανία με τις πρόσφατες εργατικές κινητοποιήσεις σε μια σειρά βιομηχανίες που ανακοίνωσαν απολύσεις και μειώσεις μισθών και συντάξεων. Εδώ και τριάντα τόσα χρόνια δούλευαν συστηματικά για να διαλύσουν κάθε έννοια συνδικαλιστικού κινήματος, μετατρέποντας τους εργαζόμενους σε ατομικούς καταναλωτές, χρεωμένους στις τράπεζες. Από την αρχή όμως του χρόνου, αψηφώντας τους αντεργατικούς νόμους και την κρατική τρομοκρατία, οι εργάτες προχωράνε όχι μόνο σε δυναμικές διαδηλώσεις αλλά και σε καταλήψεις εργοστασίων. Τελευταία περίπτωση η κατάληψη του εργοστασίου παραγωγής κινητήρων αεροπλάνων στη νήσο Γουάιτ, γεγονός που τρομοκράτησε την κυβέρνηση επειδή το εργοστάσιο Vestas είχε μεταφερθεί εκεί λόγω της απομόνωσης και της ειδικής νομοθεσίας ενάντια στη συνδικαλιστική δράση. Παρόμοιοι αγώνες είχαν ξεσπάσει τον περασμένο Απρίλη σε τρία εργοστάσια εξαρτημάτων αυτοκινήτων της Visteon καθώς και σε άλλα εργοστάσια στη Σκωτία και την Ιρλανδία.
Οι κινητοποιήσεις των βιομηχανικών εργατών στη Γαλλία είναι περισσότερο γνωστές από τις αντίστοιχες στις ΗΠΑ, όπου στην παραδοσιακή βιομηχανική ζώνη των πολιτειών γύρω από το Σικάγο, οι εργάτες αρνούνται πλέον να αποδεχτούν τη μοίρα του απολυμένου και προχωρούν σε καταλήψεις των χώρων παραγωγής.
Στη Νότια Κορέα, χαιρετίστηκε η κατάληψη στη Vestas από τους εργάτες της αυτοκινητοβιομηχανίας οι οποίοι παραμένουν στα κατειλημμένα εργοστάσια εδώ και δύο μήνες. Η αγριότητα των δυνάμεων καταστολής έχει φτάσει σε πρωτοφανείς ενέργειες ψεκασμού με χημικά από ελικόπτερα. Συγχρόνως, μαφιόζικες συμμορίες, οργανωμένες από τους διευθυντές των εργοστασίων προχωρούν σε ανοιχτές δολοφονικές επιθέσεις ενάντια στους απεργούς-καταληψίες.
Οι αστοί δημοσιογράφοι θυμήθηκαν τον Μαρξ και τον Ένγκελς και βλέπουν να συντελείται ό,τι θεωρούσαν μαρξιστικό μύθο, δηλαδή η εργατική αλληλεγγύη και ο προλεταριακός διεθνισμός. Τις τελευταίες μέρες η Νότια Κορέα συγκλονίζεται από γενικές απεργίες συμπαράστασης στους εργάτες της αυτοκινητοβιομηχανίας. Στην Νότια Αφρική, οι λαϊκές μάζες των παραγκουπόλεων έχουν ενωθεί με τους απεργούς εργάτες διαφόρων τομέων παραγωγής και η κατάσταση θυμίζει εποχές απαρτχάιντ με τις δυνάμεις καταστολής να πυροβολούν εν ψυχρώ το άοπλο πλήθος. Τα τελευταία είκοσι χρόνια υπερηφανεύονταν ότι η συνεργασία του Αφρικανικού Κογκρέσου με τη λευκή αστική τάξη επέφερε τη δημιουργία μαύρων μεσοστρωμάτων που θα εγγυώνται τη διαιώνιση του συστήματος της εκμετάλλευσης. Τα πύρινα οδοφράγματα έκαψαν και τα τελευταία φληναφήματα.
Τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα έρχεται από την Κίνα, όπου λόγω της κρίσης δέκα εκατομμύρια εργάτες έχουν πεταχτεί πρόσφατα στους δρόμους της ανεργίας. Εκατοντάδες απεργίες και διαδηλώσεις γίνονται καθημερινά σε ολόκληρη τη χώρα με καταλήψεις εργοστασίων, δρόμων και κυβερνητικών κτιρίων. Οι συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής καταδεικνύουν ότι ο ταξικός πόλεμος δεν καταλαβαίνει από κοροϊδίες για μαύρες και άσπρες γάτες. Για να φτάσουμε στην περίπτωση μεγάλης χαλυβουργίας με 30.000 εργάτες, η οποία την ημέρα της ιδιωτικοποίησής της, η νέα διοίκηση ανακοίνωσε την απόλυση των 25.000 εργατών σε τρεις μέρες. Ήταν τέτοια η αντίδραση των εργατών, όπου παρά την αποστολή ισχυρών δυνάμεων καταστολής με τεθωρακισμένα, ο νέος διευθυντής δεν γλύτωσε το λιντσάρισμα. Έντρομοι οι ρεβιζιονιστές διάδοχοι του Τενγκ Χσιάοπινγκ ανακάλεσαν αμέσως την ιδιωτικοποίηση και τις απολύσεις. Ο εφιάλτης της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης δεν λέει να ξεθωριάσει.
Χαρακτηριστικό όλων αυτών των κινητοποιήσεων σε ολόκληρο τον κόσμο (το καζάνι βράζει πλέον με θόρυβο στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη) είναι η δυναμική κινητοποίηση των ανοργάνωτων εργατών που δουλεύουν χωρίς συμβάσεις εργασίας και ασφαλιστικά δικαιώματα, με μισθούς πείνας και ελαστικά ωράρια. Το προλεταριάτο δηλαδή βρίσκει και πάλι το δρόμο του αγώνα και μέσα από τους αγώνες τις μορφές οργάνωσης. Ο ταξικός πόλεμος εντείνεται και απλώνεται.
Από Προλεταριακή Σημαία, 624, 1/8/09
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου