Να αντισταθούμε!

Στη μνήμη της Χριστίνας * Βλέπω τους δυο τους, απομονωμένους στο τηλεοπτικό πλατό της αστικής εξουσίας, αδιάντροπα να γυαλίζουν μπροστά στα μάτια μας της τάξης τους την πραμάτεια, λες και είναι τα λουστραρισμένα δόκανα κελεπούρι –φίνο πράμα– για τον λαό. Οι δυο τους είναι το πιο επίκαιρο ντόπιο σύμβολο της πληθωρικής, επιθετικής άνεσης των ολίγων. Των ολίγιστων. Ακόμη και αν πρέπει να στηρίζονται σε πλαστικό στασίδι ώστε να καταφέρνουν να στέκονται όρθιοι (καθότι είναι κοστούμια ραμμένα για να λιώνουν θώκους –δεν ξέρουν γρυ από γραμμή παραγωγής). Ακόμη και αν πρέπει να κρύβουν την κολιγιά τους και να μασκαρεύονται με την προσωπίδα τής αντιπαλότητας προς το θεαθήναι. Ακόμη και αν πρέπει να κρίνουν, παρ’ ότι είναι μούτοι, επειδή τους παίρνουν τα βίντεα για να τους μπάσουν με το στανιό στα σπίτια των φουκαράδων. * Τη μέρα του γκράντε ντιμπέιτ των δυο τους, βλέπω οκτακόσιους ανθρώπους να μη βαστάνε άλλο την ασφυξία στο κρατητήριο της Παγανής. Αφού το «πλατό» εκεί είναι στενό, το υγρό τσιμέντο του δεν είναι το ζεϊμπέκικο των πασοκτζήδικων φαντασιώσεων της πίστας και η Ελλάδα δεν έχει τη δυνατότητα να το βλέπει σε απευθείας μετάδοση από τα κανάλια. Στην Παγανή οι στοιβαγμένοι μετανάστες δεν άκουσαν τα κανόνια των ασφαλιστικών εταιρειών να βροντάνε στην Αθήνα. Ούτε τον επιθανάτιο ρόγχο βιομηχανικών μηχανών ούτε τη θεσμική φλυαρία. Παρά μόνο τις ανάσες των συγκρατουμένων. Που λένε στον κρύο από τον φόβο σβέρκο τού διπλανού: Θέλω να ζήσω, μα δεν με αφήνουν! Κανείς τους δεν οσφραίνεται το θείο γλυκάνισο της Λέσβου, παρά την μπόχα της δημοκρατικής φυλακής. Βλέπω οκτακόσιους ανθρώπους να εξεγείρονται. * Η άνεση των ολίγων και του πολιτικού προσωπικού τους θα γίνει των πολλών η καταδίκη, αν δεν αντισταθούμε. Τα καρτ-ποστάλ τους με τις δανέζικες πρασινάδες δεν δείχνουν την οικονομική βάση, το σκλαβοπάζαρο –τις μαζικές απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις, την αποθέωση της επισφάλειας σε ό,τι σχετίζεται με την εργασία και με την αλληλένδετη ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ούτε φανερώνουν ότι οι «οικολογικές» πολιτικές τής ταξικής άνεσης θα προϋποθέτουν ακόμη και τη μεταμοντέρνα δουλοκτησία. Αν δεν αντιστεκόμαστε καθημερινά. * Βλέπω κι έναν δικό μας άνθρωπο μέσα στο κιβούρι και δεν μπορώ να πιστέψω ότι η γενναιότητα απέναντι στον καρκίνο και η αδιάκοπη μάχη για τη ζωή ανταμείβονται από μια τιποτένια τυχαιότητα με τέτοιον αιφνιδιασμό. Πλακώνοντας πεισματικά η βαριά χειμωνιάτικη σκοτεινιά το θεσσαλικό μεσημέρι γύρω απ' το ξόδι σου, ολοζώντανη σε ξαναβρίσκω στην τελευταία μας διαδήλωση. Καταλαβαίνει τότε και παλεύει με το μαύρο σύννεφο ο ήλιος. Και κάπως με ζεσταίνει.