Εκλογές λοιπόν! Πρώτες σκέψεις.

Πάμε και για εθνικές εκλογές λοιπόν! Τι μας είπε ο πρωθυπουργός; Η κρίση της οικονομίας που τη διαχειριστήκαμε μεν καλά αλλά επειδή όσο πάει και δυσκολεύει το πράγμα, και το ΠΑΣΟΚ με την εκλογολογία κάνει κακό στην οικονομία και τέλος πάντων τώρα έρχονται τα πιο δύσκολα (για μας το λαό βέβαια), ψηφίστε με για να σας τσακίσω ακόμη περισσότερο και με άλλον αέρα! Και αν όχι εγώ τουλάχιστον ο επόμενος! Σιγά μη σας άφηνα να ξεσηκωθείτε εδώ με τα ...λίγα και άτολμα που σας έκανα μου κάνατε τη ζωή δύσκολη με τα επόμενα θα με αφήνατε ήσυχο; (Τι άλλο να εννοούσε αναφερόμενος στο πολιτικό κόστος και τις ...αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και των συνδικάτων;) Ισχυροποιήστε μας λοιπόν να προχωρήσουμε, στη παραπέρα κατάργηση δικαιωμάτων (όσων απόμειναν δηλαδή!), στο παραπέρα τσάκισμά σας γιατί η οικονομία κινδυνεύει, όχι η δική σας, αυτή έτσι κι αλλιώς κατά διαόλου πάει, αλλά του κεφαλαίου που βλέπει, ελέω κρίσης, να χάνει από τα κέρδη του. Αυτά λίγο ως πολύ εννοούσε ο πρωθυπουργός μας, τώρα τι πιέσεις δέχτηκε, ποιά κέντρα εξουσίας, εντός και εκτός χώρας, αποφάσισαν να μη τον στηρίξουν πια, και για ποιούς λόγους βέβαια, δε θα μας το 'λεγε. Αυτά καλούμαστε να τα ερμηνεύσουμε εμείς. Θα επανέλθουμε αρκετές φορές στο αμέσως επόμενο διάστημα. Το βέβαιο είναι ότι το σύστημα ψάχνει και αυτό να βρει το σχήμα εκείνο διακυβέρνησης που θα το κάνει να νοιώθει πολιτικά ισχυρό, που θα έχει τους συσχετισμούς, για να προχωρήσει ακόμη πιο πολύ την επίθεσή του στο λαό. Ένα λαό που τον ένιωθε στη πλάτη του, γιατί ασφυκτιά πλέον, που όπως γράφανε και χθες οι εφημερίδες άρχισε να κόβει και από τις αγορές σε τρόφιμα για να τα βγάλει πέρα. Που φοβόταν και φοβάται τις αντιδράσεις του γι' αυτά που του έχουν κάνει και σκοπεύουν να του κάνουν από 'δω και πέρα. Γι' αυτό άλλωστε και εξοπλίζονται οι δυνάμεις καταστολής με ότι πιο σύγχρονο υπάρχει, γι' αυτό και η ιδεολογική και πολιτική τρομοκρατία με πρόσχημα τους ...τρομοκράτες. Γι' αυτό και ο ολοένα πιο έντονος αντικομμουνισμός. Οπότε ας πάμε για εκλογές μπας και καταλαγιάσουμε λιγάκι την οργή, δημιουργώντας ένα κλίμα αναμονής και ...ελπίδας αλλαγής από μια νέα κυβέρνηση. Βέβαια τι σόι αλλαγή θα είναι αυτή αν δεν είναι "πραγματική" αλλά απλή εναλλαγή χωρίς προοδευτικό πρόγραμμα (βλ. και 'μας στη κυβέρνηση), όπως είπε και ο φέρελπις νεαρός ηγέτης της Αριστεράς; (Που τη θυμήθηκε τη ¨πραγματική αλλαγή", μάλλον διαβάζει τα ντοκουμέντα της 10ετίας του '80!). Από την άλλη όμως έχουμε το "ταξικό" κάλεσμα της συντρόφισσας γραμματέως να αρπάξει ο λαός τη "ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ" (έτσι τό 'πε τι να κάνουμε τώρα!) που έχει ο λαός να δημιουργήσει βαθιές ρήξεις στο πολιτικό σύστημα, για να πάει μπροστά το λαϊκό κίνημα, ψηφίζοντας τι άλλο; Tο κόμμα της εργατικής τάξης. Αν δεν το κάνει τότε ας πρόσεχε, καλά να πάθει και μαύρο φίδι που τον έφαγε. Τότε να δεις πως θα καταγγελθεί κάθε ξεσηκωμός του ως προβοκατόρικος και κατευθυνόμενος από ξένα κέντρα. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι άλλοι, αυτοί που μετά (και πριν) τις εκλογές συσσωρευόντουσαν μαύρα σύννεφα πάνω από το κεφάλι τους, που δε μπορούν ούτε σε μια κοινή πορεία για ένα θέμα να συμφωνήσουν, αλλά προχωρούν σε εκλογικές ανταρσίες κατά του συστήματος δημιουργώντας το πόλο της αριστεράς και της κομμουνιστικής ανατροπής και προοπτικής. Και αν κατοχυρώσουν την ευρωεκλογική τους "πρωτιά" στο κόσμο του ...χώρου και το "πρώτο ελπιδοφόρο βήμα" γίνει και δεύτερο τότε να δείτε τι μαύρο φίδι το έφαγε το σύστημα. Αντιεκλογικά γενικώς και αόριστως; Όχι. Η συμμετοχή σε εκλογές κάθε φορά κρίνεται. Το εθνικό κοινοβούλιο έχει άλλα χαρακτηριστικά από το ευρωπαϊκό. Το λαϊκό κίνημα έχει άλλες δυνατότητες πίεσης σε αυτό. Αλλά η αναγόρευση, επί της ουσίας, της συμμετοχής σε κάθε είδους εκλογές σαν αρχή για το λαό και την Αριστερά, σαν το πεδίο που θα σταματήσει την επίθεση του συστήματος και θα δώσει ώθηση στο λαϊκό κίνημα και την Αριστερά είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

"Ιστορικά το κομμουνιστικό κίνημα δεν είχε ποτέ θέση αρχής σε σχέση με τη συμμετοχή του ή όχι στις αστικές εκλογές. Θεωρούσε ότι πρόκειται για ένα ζήτημα που κρίνεται κατά περίοδο και κατά περίπτωση, ανάλογα με το συμφέρον της λαϊκής πάλης. Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπιζόταν και η εκλογή βουλευτών στο αστικό κοινοβούλιο, όχι με στόχο την εξουσία, αλλά την άσκηση πίεσης στην αστική τάξη και την εκμετάλλευση των αντιθέσεων στο εσωτερικό της προς όφελος της λαϊκής υπόθεσης. (Το ότι ο χρουτσωφικός ρεβιζιονισμός αναίρεσε αυτά τα χαρακτηριστικά δε σημαίνει ότι δεν είναι σωστά).

Αλλά και χωρίς εκπροσώπηση στη βουλή, ένα μαζικό και αγωνιστικό λαϊκό κίνημα μπορεί να πιέσει σε τέτοιο βαθμό το σύστημα ώστε να αναγκάσει μερίδες του και πολιτικούς εκπροσώπους του να υπαναχωρήσουν ή και να αναιρέσουν προηγούμενες αποφάσεις τους. Είναι η πολιτική έκφραση της νίκης ενός κινήματος. Κι έχει γίνει. Και με νομοσχέδια που δεν πέρασαν ποτέ και με άλλα που ψηφίστηκαν και ανατράπηκαν (ν. 815) και πρόσφατα με το άρθρο 16. Τέτοιες νίκες, που αφορούν κεντρικά πολιτικά ζητήματα, δεν μπορούν παρά να αφορούν και τη βουλή.

Αρα η πίεση των μαζικών αγώνων ασκείται και στην κυβέρνηση, αλλά και στο κοινοβούλιο. Και αυτό είναι δεδομένο για το λαό, ο οποίος δε διαδηλώνει τυχαία στο Σύνταγμα. Το κάνει για να αντιπαρατεθεί στην εκάστοτε κυβέρνηση και σε όσους τη στηρίζουν στη βουλή και της δίνουν τη δυνατότητα να ασκεί την αντιλαϊκή της πολιτική. Και στοχεύει στο να πιέσει πολιτικά ώστε αυτή η στήριξη να αρθεί." (Απόσπασμα από άρθρο της Προλεταριακής Σημαίας με αφορμή τις ευρωεκλογές)