* Η σκηνή της παλιάς ταινίας κοσμείται από τον διάλογο μεταξύ ενός απονήρευτου (Παπαμιχαήλ) και ενός πονηρεμένου (Παπαγιαννόπουλος), τον οποίο παραθέτω από μνήμης:
Παπαμιχαήλ: Ποιος προστατεύει τον κόσμο από τους απατεώνες;
Παπαγιαννόπουλος: Κανένας.
Παπαμιχαήλ: Μα, η αστυνομία.
Παπαγιαννόπουλος: Ναι, μωρέ, και το είχα ξεχάσει!..
Ο Παπανδρέου όμως δεν το είχε ξεχάσει (καθότι ποτέ του δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά) και έτσι μας χάρισε υπουργείο Προστασίας του Πολίτη με την Ασφάλεια και τα ΜΑΤ μέσα, με τους χαφιέδες, τους προβοκάτορες και με όλα τα κατασταλτικά όργανα και μαραφέτια… παραμέσα. Και με τον κατακτητή τής αγνής αμερικάνικης καρδιάς, τον Χρυσοχοΐδη, στο τιμόνι τής πλουμισμένης με καταβρεχτήρια και εκτοξευτές αύρας. Μία πολιτικώς ορθότατη πράξη, τόσο απαραίτητη για να νιώθουμε μέχρι σκασμού ασφαλείς καθώς θα διασχίζουμε τα σύννεφα των χημικών δηλητηρίων στη διαδήλωση.
* Έγραψα διαδήλωση και θυμήθηκα τους τρομοκράτες συνταξιούχους να απειλούν τον Σημίτη με προτεταμένες τις κάννες των κουλουριών τους και γι' αυτό να ξυλοφορτώνονται από τους λεβέντες νεαρούς Προστάτες του Πολίτη στα περίχωρα του Μαξίμου. Ε, εκεί ακριβώς, έξω από τα θεσμικά ανάκτορα, την ημέρα της πρωθυπουργικής ορκωμοσίας, τις προάλλες, όπως ο Παπανδρέου παρήλαυνε μοιράζοντας χαιρετούρες, οι «συντονισμένες» τηλεοράσεις έδειξαν και έναν ηλικιωμένο να πετάγεται από τον σωρό, να σκύβει και να του φιλάει το χέρι -του Παπανδρέου!-, χέρι που εκτός των άλλων ακόμα μύριζε Ιερώνυμο. Ασφαλώς ο ευλαβής κύριος ήταν ένα ζαλισμένο από τα πολλά λιβάνια πασοκικό ψηφοδέλτιο (ένα από τα φετινά τρία εκατομμύρια τόσα, τα τόσο θριαμβεύσαντα έναντι εκείνων των τριών εκατομμυρίων τόσων του 2004, τα οποία όμως είχαν ατυχήσει επειδή τότε είχε θριαμβεύσει ο… Καραμανλής). Αχ, παππού, πώς μας δουλεύουν…
* Τι «κόπος», τι «αυταπάρνηση», τι «ανδρεία», τι «οδυρμός», τι «ευθιξία», τι «παραιτήσεις», τι «ζόρι», τι «δημοκρατία» για ν' αλλάξει το σύστημα πουκάμισο στο πολιτικό του προσωπικό. Σαν να 'ναι οι υπηρέτες του κανονικοί άνθρωποι, λαός, εργαζόμενοι, απλήρωτοι, άφραγκοι, χρεωμένοι. Μόνο που δεν είναι, και πρέπει να μασκαρεύονται με ψεύτικο φιλότιμο και με δήθεν έγνοιες.
* Και η Διαμαντοπούλου; Πώς θα διδάξει ευελφάλεια, λέσχη μπίλντεμπεργκ, σκληρά ταξική μπουρδολογία και άλλα χρειώδη στα εποπτευόμενα από το υπουργείο Παιδείας νήπια, παιδάκια και παιδιά; Και μάλιστα διά βίου. Εύκολα. Τρις ημερησίως θα μελετά το εξωσχολικό βοήθημα του προέδρου του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών, Δασκαλόπουλου: «Οι Έλληνες πολίτες ψήφισαν αποφασιστικά, με συνείδηση ότι η χώρα χρειάζεται μια νέα αφετηρία, ένα νέο ξεκίνημα. Ανέδειξαν με την ψήφο τους μια ισχυρή κυβέρνηση, δίνοντάς της την εντολή να ασκήσει την ισχυρή διακυβέρνηση που απαιτούν οι καιροί και η οριακή κατάσταση του τόπου. Χρέος όλων μας, πλέον, είναι να συμβάλουμε, ο καθένας από την πλευρά του, στο δύσκολο έργο μιας πραγματικής εθνικής αλλαγής, που δεν μπορεί να περιμένει."
* Εμείς θα λογαριαστούμε με όλους τους υποταχτικούς των Δασκαλόπουλων στους δρόμους του αγώνα.
Προλεταριακή Σημαία, 627
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου