Γκρέμισμα αντιφασιστικού συμβόλου

"Στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, στο Κουταϊσι, από την αρχή της εβδομάδας, με πυρετώδεις εργασιακές ενέργειες ξηλώνουν το μνημείο των πεσόντων στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ενα σύμβολο κατά του φασισμού, ένας ελάχιστος φόρος τιμής στους νεκρούς Σοβιετικούς - Γεωργιανούς που συνέβαλαν με τη θυσία τους στη μη υποδούλωση της πολυεθνικής τους, τότε, πατρίδας.Οι εργάτες με τα κομπρεσέρ στα χέρια, με φανερή αμηχανία και χαμηλωμένα τα μάτια από ντροπή αναμασούν τα λόγια τους προς τους δημοσιογράφους, λέγοντας πως πήραν διαταγή να ξηλώσουν όσα τμήματα του μνημείου μπορούν, το υπόλοιπο, η βάση του θα ανατιναχθεί στις 21 Δεκεμβρίου!

Οι μπουλντόζες γκρεμίζουν το μνημείο για τους πεσόντες του Β Παγκοσμίου Πολέμου στο Κουταϊσι της Γεωργίας Ετσι διέταξε ο πρόεδρος Σαακασβίλι -λένε-, ο οποίος θα επισκεφθεί το Κουταϊσι εκείνη τη μέρα για να γιορτάσει τα 42 χρόνια των γενεθλίων του!

Ασελγεί πάνω στην ιστορία του τόπου του. Ακόμα και οι έως πρόσφατα συνοδοιπόροι του στη μαφιόζικη - εγκληματική πολιτική που ακολουθεί τον κατακεραυνώνουν.

Αυτή η ιδεολογία άρνησης των ηρώων αποτελεί την ξεχωριστή γραμμή της σημερινής εξουσίας στη Γεωργία, δηλώνει ο ηγέτης του Ρεπουμπλικανικού κόμματος Νταβίντ Μπερντζονισβίλι. Ο γνωστός Γεωργιανός ηγέτης που σχεδίασε το μνημείο Μεράμπ Μπερντασισβίλι με φανερή θλίψη τονίζει: «Είναι η μνήμη το δοξασμένο παρελθόν μας.

Οι Γεωργιανοί μαζί με τους άλλους αδελφούς λαούς της Σοβ. Ενωσης νίκησαν τον φασισμό. Ο λαός που δεν τιμά την ιστορία του δεν μπορεί να είναι ελεύθερος. Τώρα δεν γκρεμίζουν το δικό μου έργο, γκρεμίζουν την ιστορία της Γεωργίας».Ο Κάρλο Γκαρνταμπχάτζε, πρόεδρος του συλλόγου βετεράνων, του πολέμου προχωρεί πιο πέρα. Οι σημερινοί ηγέτες επιδιώκουν ό,τι μας συνδέει με τη ζωή της Σοβιετικής Ενωσης να μη γίνεται γνωστό στη νεολαία.

Και ο Ζουράμπ Νογκαϊτέλι εξηγεί πως ο ένας στους δέκα Γεωργιανούς έπεσαν στον βωμό του αντιφασιστικού αγώνα.

Πράγματι, στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο πάνω από 700 χιλιάδες Γεωργιανών πολέμησαν μέσα από τις γραμμές του σοβιετικού στρατού, ο ένας στους τρεις σκοτώθηκε. Ο Σαακασβίλι θέλει να γιορτάσει με τον τρόπο αυτό τα γενέθλιά του και να κτίσει στον χώρο του μνημείου το νέο κοινοβούλιο της χώρας. Διότι στην Τιφλίδα, στη Λεωφόρο Ρουσταβέλι, γίνονται σχεδόν καθημερινά διαδηλώσεις και αποκλεισμοί του κέντρου της πρωτεύουσας. Θέλει δηλ. να στείλει «εξορία» τους βουλευτές της Γεωργίας.

Θυμίζουμε ότι την άνοιξη του 2007, οι αρχές της Λετονίας, ξήλωσαν από το κέντρο της πρωτεύουσας το άγαλμα του σοβιετικού στρατιώτη «Αλιόσα», προκαλώντας την οργή της κοινωνίας. Ο απόηχος των «πεπραγμένων» του ντουέτου «Μπους - Ράις» στον περίγυρο της Ρωσίας με φόντο τον βιασμό της πρόσφατης ιστορίας αναδείχνεται τώρα στη Γεωργία. Αυτός είναι ο πολιτικός και ιστορικός πολιτισμός τους... "(αποσπάσματα από ανταπόκριση του Δημήτρη Λιάτσου)

Κατά τη διάρκεια του γκρεμίσματος σκοτώθηκαν μια γυναίκα και η κόρη της από τα ερείπια που έπεσαν στην αυλή του σπιτιού τους. Από αυτό, προφανώς, εμπνεύστηκε ο Κωστάκης το σκίτσο του.

Εμείς λέμε ότι όσο και να προσπαθούν οι αστικές τάξεις και οι ιμπεριαλιστές να σβήσουν τις μνήμες των λαών, το αποτύπωμα που άφησαν οι επαναστάσεις του 20ου αιώνα, οι επιτυχίες και οι κατακτήσεις των λαών, η Οκτωβριανή επανάσταση, ο αντιφασιστικός αγώνας, το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα δε το σβήνουν με τίποτα όσες γενιές και να περάσουν. Ευτυχώς για τους λαούς και δυστυχώς για τους αστούς δε βρισκόμαστε στο 1917, οι λαοί πλέον έχουν μια σημαντική εμπειρία να θυμούνται, έχουν τη δυνατότητα να δουν τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουν. Όσo και αν διανύουμε ακόμη το "μούδιασμα" της ήττας των λαών όλα δείχνουν ότι αυτό θα ξεπεραστεί. Ήδη υπάρχουν αντιστάσεις, αγώνες, εξεγέρσεις ακόμη και ένοπλες σε αρκετά μέρη του πλανήτη. 'Εχουμε πολύ δρόμο να διαβούμε ακόμη αλλά πως να το κάνουμε η ..."μοίρα" των αστών είναι προδιαγραμμένη όσο και αν προσπαθούν να ξεχάσουν οι λαοί γκρεμίζοντας σύμβολα και αλλάζοντας την ιστορία και αθωώνοντας τους ναζί.

Στο χέρι του ...υποκειμενικού παράγοντα είναι αν θα επισπευσθεί η "κακή μοίρα" των αστών.