ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΙΕΣ

«Πυροβολούν τις ανάγκες μας. Να ανατρέψουμε την πολιτική τους!» Με αυτό το επίγραμμα καλούσε φέτος η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις κινητοποιήσεις για το Δεκέμβρη, σε αντίθεση με το περσινό «Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων» που σαν θέση αποτέλεσε και τον καταλύτη της συγκρότησής της. Γιατί λοιπόν δεν επαναλαμβάνεται και τώρα το «Κάτω η κυβέρνηση», ειδικά μετά τα τελευταία γεγονότα για τα οποία η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει –και σωστά- την κυβέρνηση για «δολοφονικές επιθέσεις» ενάντια στους διαδηλωτές; Γιατί το αντικατέστησε με το «να ανατρέψουμε την πολιτική τους», που αποτελεί την κατεύθυνση που έβαζε και πέρυσι το ΚΚΕ(μ-λ) και είχε κατηγορηθεί ως «φτωχό», «μη προωθητικό» για το κίνημα;

Ένα χρόνο μετά, είναι σε όλους φανερό ότι αυτό που ήταν και είναι αναγκαίο, αυτό που ήταν και είναι το ζήτημα του κινήματος είναι βέβαια το ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. Με αυτήν την αναγκαιότητα ήμαστε και το Δεκέμβρη του ’08 και τώρα αντιμέτωποι. Η «παράκαμψή» της, η «υπερπήδησή» της δεν έγινε –δεν μπορούσε να γίνει- από το κίνημα. Και η πολιτική ανάδειξη αυτής της «υπερπήδησης» δεν έγινε βέβαια από κάποιες «φωτισμένες» μειοψηφίες. Έγινε από το σύστημα -με τους πολλούς τρόπους του- και από το ΠΑΣΟΚ ενόψει… ΠΑΣΟΚ. Στην πολιτική σκιά αυτής της κατεύθυνσης περιπλανήθηκε, ως γνωστόν, και ο ΣΥΡΙΖΑ με τις δικές του (αυτ)απάτες. Πίσω από τη μικρή σκιά του ΣΥΡΙΖΑ στριμώχτηκαν και άλλοι ανάλογοι «ριζοσπαστισμοί» που έθεσαν τις… εκλογές ως την επόμενη καμπή της ταξικής πάλης.

Θα μπορούσε κανείς να πει «το κακό έγινε, ας το ξεχάσουμε»! Δεν θα είχαμε παρά μία μόνο αντίρρηση: τον κίνδυνο το «κακό» να επαναληφθεί με την πρώτη «ευκαιρία», μιας και η περσινή δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που ο άνεμος και τα συμπληρωματικά σχέδια του συστήματος αποτελέσαν τον πυρήνα των πιο «ριζοσπαστικών» πολιτικών προτάσεων για το κίνημα. Εξάλλου, στο κίνημα και στην Αριστερά, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο υπάρχει και η αυτοκριτική δημόσια τοποθέτηση, ιδιαίτερα όταν τίθενται τόσο «μεγαλόπνοοι» στόχοι. Και όχι μόνο δεν έχουμε δει τέτοια τοποθέτηση ως τώρα, αλλά αντίθετα έχουμε δει πολλές «ακροβασίες λέξεων» που είτε προσπαθούν να πείσουν πως είναι «ίδιες» οι δύο κατευθύνσεις (το «Κάτω η κυβέρνηση» με την «ανατροπή της πολιτικής του συστήματος») είτε ακόμα πως «υλοποιήθηκε από το λαό» το περσινό «Κάτω η κυβέρνηση»!

Το πολιτικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο απολογιστικό, αλλά κυρίως επίκαιρο: Θα αναζητήσουν ξανά κάποιοι «κατασκευές ελπίδων» σε βάρος των απαιτήσεων της ταξικής πάλης; Ή θα αντιμετωπίσουμε με τη λογική της κοινής δράσης τις απαντήσεις σε αυτά που βρίσκονται μπροστά μας;