Από Προλεταριακή Σημαία
Με τυμπανοκρουσίες άρχισε στις 13 Φεβρουαρίου η επιχείρηση «Μοσταράκ» («Μαζί») των αμερικανονατοϊκών δυνάμεων μαζί με τον «αφγανικό στρατό» στην επαρχία Χελμάντ του Νότιου Αφγανιστάν. Είναι η μεγαλύτερη επιχείρηση των νατοϊκών δυνάμεων μετά το 2001 οπότε και κατελήφθη το Αφγανιστάν και στην οποία συμμετέχουν δεκαπέντε χιλιάδες στρατιώτες. Δύο εβδομάδες μετά, στα επιτελεία των Αμερικάνων, του ΝΑΤΟ και της κατοχικής κυβέρνησης, τις τυμπανοκρουσίες έχει διαδεχτεί ο σκεπτικισμός για τα αποτελέσματα της επιχείρησης σε σχέση με τα ζητούμενα τα οποία δεν ήταν μόνο στρατιωτικής αλλά και πολιτικής φύσης. Οι Αμερικανονατοικοί με αυτήν την επιχείρηση ήθελαν να δοκιμάσουν τα επίπεδα συγκρότησης του «αφγανικού» στρατού και να συνδυάσουν τον έλεγχο της περιοχής με την πολιτική εξαγοράς και ευρύτερα προσεταιρισμού των λεγόμενων μετριοπαθών Ταλιμπάν για τη διεύρυνση της βάσης στήριξης του κατοχικού καθεστώτος.
Οι αφγανοί Ταλιμπάν και γενικότερα οι δυνάμεις της αντίστασης στην αμερικανονατοϊκή κατοχή προέβησαν σε πολεμικές τακτικές καθυστέρησης της προέλασης των δυνάμεων κατοχής, όπως ναρκοθέτηση δρόμων και περασμάτων, βοηθώντας το μεγάλο όγκο των δυνάμεών τους να διαφύγει και να ανασυγκροτηθεί. Γιατί γνωρίζουν από πρώτο χέρι πως δεν τους συμφέρει μια κατά μέτωπο πολεμική αναμέτρηση με το ΝΑΤΟ και τον ελεγχόμενο από αυτό αφγανικό στρατό. Από την άλλη, η επιχείρηση ήδη συνοδεύεται από δεκάδες θανάτους αμάχων που επιτείνουν τη δυσαρέσκεια των πληθυσμών της περιοχής για το ΝΑΤΟ και την κατοχική κυβέρνηση που δυσχεραίνει την προσέγγιση ΝΑΤΟ-ενδιάμεσων δυνάμεων. Η διατήρηση του ελέγχου της περιοχής από τις νατοϊκές δυνάμεις και τον αφγανικό στρατό προϋποθέτει τη μόνιμη εγκατάσταση μέρους των στρατευμάτων αυτών. Αυτό, και παρά τα παιχνίδια προσομοίωσης του αμερικανικού στρατού, για να λειτουργεί «σωστά» (!) σαν στρατός κατοχής θα διευρύνει τη βάση της δυσαρέσκειας απέναντι στην ξενική κατοχή. Πολύ περισσότερο που η πλειοψηφία των αφγανικών στρατιωτικών δυνάμεων που θα παραμείνουν στην περιοχή είναι από φυλές με τις οποίες οι Παστούν έχουν παραδοσιακά αντιπαλότητα.
Επίσης ο ανταρτοπόλεμος των Ταλιμπάν και των δυνάμεων της αντίστασης με την ευελιξία που φαίνεται να διαθέτει μπορεί να δημιουργεί εστίες σύγκρουσης σε διαφορετικά σημεία της χώρας και να προβαίνει σε αντιπερισπασμούς που θα είναι δύσκολο να αντιμετωπισθούν από τις τακτικές νατοϊκές δυνάμεις που θα πρέπει να καθηλώσουν για μεγάλο διάστημα στρατεύματα στις βασικές πόλεις του Νότιου Αφγανιστάν.
Σε μια παράλληλη εξέλιξη οι Αμερικανοί σε συνεργασία με τις πακιστανικές μυστικές υπηρεσίες συνέλαβαν τον δεύτερο στην ιεραρχία και θεωρούμενο μετριοπαθή των αφγανών Ταλιμπάν, τον μουλά Αμπντούν Γκανί - «Μπαραντάρ». Είναι κι αυτό μέρος της προσπάθειας των Αμερικανών για διάσπαση των δυνάμεων της αντίστασης; Πώς και πόσο θα επηρεάσει τη συνοχή των Ταλιμπάν; Στο επόμενο διάστημα, μέρος τουλάχιστον των ερωτημάτων αυτών θα έχει απαντηθεί.
Μέχρι τότε το συνεχιζόμενο βάλτωμα θα παράγει πολιτικές κρίσεις όπως στην Ολλανδία με την πτώση της κυβέρνησης με επίδικο την ανανέωση ή όχι της παραμονής των ολλανδικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν. Θα βοηθάει δυνάμεις όπως τη Γερμανία να νομιμοποιούν ολοένα και περισσότερο τα ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά τους. Η Μπούντενσταγκ-Γερμανική Βουλή αναβάθμισε τη γερμανική συμμετοχή και αποφάσισε τη μετονομασία της από «ειρηνευτική αποστολή» σε «επιχείρηση σε μη διεθνή ένοπλη σύρραξη», προσφέροντας νομική κάλυψη στα στρατεύματά της για «άνετη» χρήση όπλων. Διαδικασία που επιταχύνθηκε μετά και τη σφαγή του Σεπτεμβρίου 142 αμάχων από εντολή του γερμανού διοικητή Γκέοργκ Κλάιν. Και, τέλος, θα ανανεώνει τα αδιέξοδα των Αμερικανών και των επιτελείων τους που ψάχνουν εναγωνίως τρόπους υπέρβασής τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου