Οι ρίζες της ατελείωτης Αφγανικής τραγωδίας*

0

Του Δ. Παυλίδη

Εκ μέρους του εκδοτικού «Εκτός των Τειχών» σας καλωσορίζω στην σημερινή εκδήλωση με   θέμα  την νέα  φάση  της διαρκούς αφγανικής τραγωδίας,  είκοσι χρόνια  μετά την Αμερικανό-Νατοϊκή επιδρομή, εισβολή και στην συνέχεια κατοχή  και ποια συμπεράσματα  είναι δυνατόν  να αντλήσουμε από αυτά  τα γεγονότα.

 Τι σας  νοιάζει όμως  για το Αφγανιστάν;   Γιατί ασχολείστε  με μια μακρινή χώρα  η οποία αν εξαιρέσουμε  την εποχή της εκστρατείας του Αλέξανδρου μας ήταν σχεδόν άγνωστη και οι σχέσεις μαζί της ελάχιστες; Είναι ένα ερώτημα  το οποίο  έξω από το στενό κύκλο μας θα το αντιμετωπίσουμε  με βεβαιότητα. Υπάρχουν πολύ περισσότερες απαντήσεις   από όσες θα μπορούσε να φανταστεί κανείς,   εκτός από την προφανή  και την συνηθισμένη  να δίνουμε.  Δηλαδή την  διεθνή αλληλεγγύη των λαών στον κοινό τους αγώνα ενάντια στον  ιμπεριαλισμό, τον καπιταλισμό και κάθε είδους αντίδραση.  Και από το 2001 δεν μας συνδέει με τους Αφγανούς   μόνο αυτή  η γενική μακρινή  δυνητική  σχέση.  Αλλά και το γεγονός πως   Έλληνες  στρατιωτικοί βρέθηκαν να συμμετέχουν  στην Νατοϊκή κατοχική δύναμη εκεί, μια δύναμη η οποία εγκατέστησε ένα καθεστώς ανδρεικέλων το οποίο  για  είκοσι  χρόνια   λεηλατούσε και δυνάστευε τον Αφγανικό λαό.   Μια  κατοχική δύναμη υπεύθυνη για εκατόμβες αμάχων  και ανυπολόγιστες καταστροφές.  Εγκληματικές πράξεις  για τις οποίες θα έπρεπε να δικαστούν οι ηθικοί και φυσικοί ένοχοι ως εγκληματίες πολέμου και οι  οποίες έφεραν την απόγνωση στους Αφγανούς υποκινώντας  ένα ακόμη  ένα μαζικό κύμα φυγής από την χώρα.   Το Αφγανιστάν  είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο προσφυγικό πληθυσμό έξω τα σύνορα  της!   Μια αλλιώτικη αιμορραγία, κυρίως νεαρού και δυναμικού πληθυσμού  ο  οποίος  από την εποχή της σοβιετικής επέμβασης και αργότερα του εμφυλίου βρίσκεται  διαρκώς  να περπατά  στους προσφυγικούς δρόμους.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αφγανιστάν: ένας λαβύρινθος παραβιάσεων και οδύνης*

0

Του Ζαχίρ Ατχαρί

Ευχαριστώ για την πρωτοβουλία και την πρόσκληση. Είμαι ευτυχής που είμαι πίσω στην πόλη που αγαπώ, τη Θεσσαλονίκη. Πριν από 20 χρόνια ακριβώς, έπειτα από ένα εξουθενωτικό ταξίδι ως ένας αποκαλούμενος “παράνομος” αιτών ασύλου, έφτασα εδώ σε αυτή την όμορφη πόλη. Η πόλη, που με υποδέχτηκε με αλληλεγγύη, φροντίδα και συμπόνοια όταν ήμουν ευάλωτος. Η πόλη που με υποδέχτηκε σαν δικό της όταν ήμουν “παράνομος” ξένος/άλλος. Η πόλη που μου χαμογέλασε όταν ήμουν δυστυχισμένος και με αγκάλιασε όταν ήμουν μόνος. Ήταν στους δρόμους αυτής της πόλης που πρώτη φορά άκουσα συνθήματα όπως “Κανείς δεν είναι παράνομος! Όχι άλλο πόλεμος!” Οι φωνές που έμειναν στην καρδιά και το μυαλό μου, οι φωνές που πίστευα, οι αξίες που ακόμα απαιτούν τόσο αναγκαία πάλη για έναν καλύτερο κόσμο στο μέλλον. Όταν κοιτάω πίσω, πλέον, σκέφτομαι ότι εγώ, κάπως αναγεννήθηκα σε αυτή την πόλη, ανάμεσά σας, χάρη σε σας, αναγεννήθηκα σε μια καλύτερη, δυνατότερη εκδοχή του εαυτού μου. Επομένως, όπου κι αν βρίσκομαι, πάντα θα παραμένω Θεσσαλονικιός.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η Αφγανή κουβαλάει τα βάρη της κοινωνικής της τάξης, τη χώρα της και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων*

0

 

Της Β. Δερμιτζάκη

Δεν θα μπορούσε να γίνει συζήτηση για το Αφγανιστάν χωρίς αναφορά στη θέση της γυναίκας, ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Η επάνοδος των Ταλιμπάν στο προσκήνιο ανασύρει στη μνήμη σκληρές εικόνες που θυμίζουν Μεσαίωνα. Δημόσιες εκτελέσεις γυναικών, λιθοβολισμοί, μαστιγώσεις και ακρωτηριασμοί.

Σήμερα, τα 2/3 του πληθυσμού του Αφγανιστάν είναι κάτω των 30 ετών. Αυτό σημαίνει ότι πολλές από τις γυναίκες δεν έζησαν ποτέ ξανά υπό το καθεστώς των Ταλιμπάν. Βιώνουν όμως μια ζωή σε μια χώρα ρημαγμένη, που διώχνει τους ανθρώπους της, που τα όπλα μιλάνε περισσότερο από αυτούς.  Με 35% ανεργία επίσημη, η φτώχια τρώει τον λαό. Οι ιμπεριαλιστές δεν έκαναν επενδύσεις στο Αφγανιστάν, δεν το «ανάπτυξαν» καπιταλιστικά. Σπείρανε μόνο όλεθρο και φύγανε.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεσσαλονίκη: Μαζική και επιτυχημένη η εκδήλωση των εκδόσεων «Εκτός των Τειχών» για το ζήτημα του Αφγανιστάν

0

Με επιτυχία και μαζικότητα ολοκληρώθηκε το απόγευμα του Σαββάτου 2/10 στη Θεσσαλονίκη η εκδήλωση των εκδόσεων «Εκτός των Τειχών» με τίτλο «Αφγανιστάν: Υπάρχει τέλος στην τραγωδία;». Το ιδιαίτερο αυτό θέμα αναλύθηκε από πλούσιες εισηγήσεις και κέντρισε το ενδιαφέρον τόσο όσων συμμετείχαν στην συζήτηση, όσο και μιας σειράς περαστικών από τον τόπο διεξαγωγής, την Πλατεία Πολιτιστικού Κέντρου της Τούμπας, που κάθισαν και παρακολούθησαν την εκδήλωση. 

Οι εισηγητές της εκδήλωσης, έπιασαν ένα μεγάλο φάσμα του ζητήματος, τόσο ιστορικά, όσο και επί του παρόντος και ειδικά σχετικά με το ζήτημα των γυναικών αλλά και την προοπτική να τελειώσει αυτή η τραγωδία. Ο Δημήτρης Παυλίδης, εισήγαγε το θέμα στη διεθνή και εσωτερική του διάσταση, ενώ ο καλεσμένος Ζαχίρ Ατχαρί, πολιτικός πρόσφυγας που έζησε για τρία χρόνια στη Θεσσαλονίκη στις αρχές του 2000, μας έδωσε μια αναλυτική ματιά στο εσωτερικό της χώρας σχετικά με τα βασικά αίτια που μας οδήγησαν ιστορικά στη σημερινή κατάσταση. Η δασκάλα Βαγγελιώ Δερμιτζάκη, παρουσίασε γλαφυρά και με στοιχεία τη θέση της γυναίκας στο Αφγανιστάν χθες και σήμερα, ξεσκεπάζοντας την υποκρισία των ιμπεριαλιστών στο ζήτημα αυτό. Στο τέλος υπήρξαν ερωτήσεις και απαντήσεις που έδειξαν τη ζωντάνια και το ενδιαφέρον με το οποίο απασχολεί το ζήτημα του Αφγανιστάν. 

Οι εισηγήσεις, καθώς και το βίντεο της εκδήλωσης θα δημοσιευτούν προσεχώς. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κομμουνιστικό Κόμμα (Μαοϊκό) Αφγανιστάν: Κάτω το Ισλαμικό Εμιράτο των Ταλιμπάν*

0

Δήλωση του Κομμουνιστικού (Μαοϊκού) Κόμματος του Αφγανιστάν για το υπουργικό συμβούλιο των Ταλιμπάν:

Οι Ταλιμπάν ανακοίνωσαν ένα υπουργικό συμβούλιο αποτελούμενο αποκλειστικά από κληρικούς και άνδρες και από τους παλιούς και νέους αρχηγούς και διοικητές της ομάδας. Οι Ταλιμπάν είχαν αρχικά υποσχεθεί να σχηματίσουν μια «κυβέρνηση χωρίς αποκλεισμούς» (“inclusive government”). Για αυτό και πολλά απομεινάρια του προηγούμενου καθεστώτος ανδρεικέλων και των ιμπεριαλιστικών και αντιδραστικών δυνάμεων, που πίστεψαν στους Ταλιμπάν, έχουν απογοητευθεί. Η τελετή ορκωμοσίας που είχε προγραμματιστεί για τις 11 Σεπτεμβρίου ακυρώθηκε λόγω της απροθυμίας των προσκεκλημένων να συμμετάσχουν. Οι Ταλιμπάν φαίνεται να παλεύουν ανάμεσα στη δέσμευσή τους στην στενόμυαλη και εξτρεμιστική ιδεολογία τους από τη μία και την απόκτηση διεθνούς νομιμότητας από την άλλη· και είναι ανίκανοι να λύσουν τα πολύπλοκα κοινωνικά προβλήματα μιας κατακερματισμένης κοινωνίας.

«Κυβέρνηση χωρίς αποκλεισμούς», για τους Ταλιμπάν, σημαίνει τον καταμερισμό της εξουσίας μεταξύ των ηγετών, των διοικητών και των διαφόρων τμημάτων τους, που βλέπουν την πολιτική εξουσία ως λάφυρο πολέμου. Εκπρόσωπος των Ταλιμπάν δήλωσε σε συνέντευξη τύπου ότι «κυβέρνηση χωρίς αποκλεισμούς» σημαίνει ότι οι Ταλιμπάν θα «υπηρετήσουν» όλο τον λαό του Αφγανιστάν. Οι Ταλιμπάν θεωρούν τους εαυτούς τους νικητές του πολέμου και την μονοπώληση της πολιτικής εξουσίας ως δικαίωμά τους, αφού θυσιάστηκαν στο δρόμο του Ισλάμ. Οι εσωτερικές διαιρέσεις και αντιφάσεις των Ταλιμπάν φαίνεται επίσης ότι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον καθορισμό της σύνθεσης του υπουργικού συμβουλίου τους. Για την επίλυση των εσωτερικών τους διαφορών, έπρεπε να επέμβει ο Φαΐζ Χαμίντ (Faiz Hamid), επικεφαλής της Πακιστανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (Inter-Service Intelligence). Η ανοιχτή ανάμειξη του Πακιστάν στις εσωτερικές διαφορές των Ταλιμπάν και η άφιξη του Φαΐζ Χαμίντ στην Καμπούλ θεωρήθηκε παραπλήσια με την παρέμβαση του Τζον Κέρι (John Kerry), του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, στις εκλογές του 2014 για την επίλυση της διαφοράς μεταξύ Ασράφ Γκανί (Ashraf Ghani) και Αμπντουλάχ Αμπντουλάχ (Abdullah Abdullah). Οι φιλοδοξίες των ηγετών και διοικητών των Ταλιμπάν για την εξουσία είναι ένα άλλο πρόβλημα που αυτοί αντιμετωπίζουν. Στο προηγούμενο καθεστώς ανδρεικέλων, οι παραχωρήσεις και οι απαιτήσεις της πολιτικής ελίτ για το μερίδιό τους στην πολιτική εξουσία είχαν γίνει ο κυρίαρχος τρόπος διακυβέρνησης, ο οποίος συνέβαλε και στην τελική κατάρρευση του καθεστώτος. Οι Ταλιμπάν, όπως κάθε άλλη δύναμη των αντιδραστικών τάξεων, δεν αποτελούν εξαίρεση και τα ανώτερα κλιμάκιά τους είναι επίσης βυθισμένα σε χωρίς έλεος (mired in cutthroat) φιλοδοξίες για εξουσία.

Περιφερειακοί και διεθνείς υποστηρικτές των Ταλιμπάν ανησυχούν για την πολιτική απομόνωση και την πλήρη οικονομική κατάρρευση της κυβέρνησης των Ταλιμπάν, και η πίεση και οι συμβουλές αυτών των χωρών δεν κατάφεραν να πείσουν τους Ταλιμπάν να σχηματίσουν μια «κυβέρνηση χωρίς αποκλεισμούς», τουλάχιστον συμβολικά. Οι εξτρεμιστικές, σοβινιστικές και αντιδραστικές απόψεις, και το πιο σημαντικό οι εσωτερικές και φυλετικές αντιπαλότητες των Ταλιμπάν, δεν τους επιτρέπουν να ευθυγραμμιστούν με τα ελάχιστα στάνταρ του κόσμου σήμερα και να διατηρήσουν κανονικές σχέσεις με τις χώρες του κόσμου και της περιοχής. Στο σημερινό παγκόσμιο σύστημα, η κυβέρνηση των Ταλιμπάν είναι μια εξτρεμιστική κυβέρνηση που τραβά την προσοχή. Για το λόγο αυτό, φαίνεται δύσκολο για τους Ταλιμπάν να απελευθερωθούν από την πολιτική και οικονομική απομόνωση.

Ένα άλλο ζήτημα που θέτει τους Ταλιμπάν σε πολιτική απομόνωση είναι οι δεσμοί τους με την Αλ Κάιντα και τις άλλες ισλαμικές εξτρεμιστικές ομάδες στην περιοχή. Η πιο σημαντική στρατιωτική πτέρυγα του καθεστώτος των Ταλιμπάν είναι γεμάτη με άτομα που έχουν ιστορικό συνεργασίας και διασυνδέσεις με την Αλ Κάιντα και βρίσκονται στη μαύρη λίστα των Ηνωμένων Εθνών και της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Χωρίς τη στήριξη των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ, το καθεστώς των Ταλιμπάν θα παραμείνει απομονωμένο και δεν θα αναγνωριστεί από τις περισσότερες χώρες. Δεδομένης της οικονομικής κατάστασης στο Αφγανιστάν, όπου το 80 % των δαπανών της κυβέρνησης εξαρτώνται από την εξωτερική βοήθεια, υπάρχει πιθανότητα η οικονομία να καταρρεύσει λόγω κυρώσεων στο καθεστώς των Ταλιμπάν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Με την ανακοίνωση του υπουργικού συμβουλίου των Ταλιμπάν, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους ανακοίνωσαν ότι δεν βιάζονται να αναγνωρίσουν την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, αλλά και εκείνες οι χώρες που βρίσκονται κοντά στους Ταλιμπάν, δηλαδή το Ιράν και η Τουρκία, δήλωσαν επίσης ρητά ότι δεν αναγνωρίζουν την κυβέρνηση των Ταλιμπάν λόγω των αποκλεισμών. Οι Κινέζοι σοσιαλ-ιμπεριαλιστές ενώ ανακοίνωσαν την υποστήριξή τους στους Ταλιμπάν, τους συμβούλεψαν να βελτιώσουν τις σχέσεις τους με τον κόσμο. Το Πακιστάν και το Κατάρ, στενοί υποστηρικτές των Ταλιμπάν, δεν τους έχουν ακόμη αναγνωρίσει και τους έχουν προειδοποιήσει για τις συνέπειες μιας κυβέρνησης με αποκλεισμούς. Παρ’ όλα αυτά, στην παρούσα κατάσταση, όλες οι αντιδραστικές και ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν έχουν εναλλακτική λύση έναντι των Ταλιμπάν. Εκτός από τη Γαλλία και το Τατζικιστάν, που φροντίζουν να υποστηρίξουν την «αντίσταση» κατά των Ταλιμπάν στο Παντσίρ (Panjshir), άλλες χώρες ανά τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, προσπαθούν να «αμβλύνουν» τους Ταλιμπάν μέσω πιέσεων και παραχωρήσεων. Οι Ταλιμπάν, που έχουν γαλουχηθεί από τους ιμπεριαλιστές, επιθυμούν σχέσεις με ιμπεριαλιστικές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ. Το καθεστώς των Ταλιμπάν, ακόμη και μετά την ανάληψη της εξουσίας, δεν έχει σχέδιο οικονομικής πολιτικής και βασίζεται εξ ολοκλήρου στην εξωτερική βοήθεια.

Οι Ταλιμπάν βρίσκονται μεταξύ της ιδεολογικής δέσμευσης για εγκαθίδρυση μιας άκαμπτης θεοκρατίας βασισμένης στο νόμο της Σαρία και της ανάγκης για ξένη οικονομική υποστήριξη. Με τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές να διακόπτουν τη βοήθεια και να παγώνουν τα περιουσιακά στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας του Αφγανιστάν, η οικονομική δύναμη των Ταλιμπάν έχει διαβρωθεί εντελώς και ουσιαστικά όλες οι πρώην πολιτικές και στρατιωτικές διοικήσεις έχουν παραλύσει. Η συνέπεια αυτού στην οικονομία είναι βραχυπρόθεσμα μια σοβαρή ύφεση και μακροπρόθεσμα μια πλήρης κατάρρευση. Τα Ηνωμένα Έθνη, τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και οι ιμπεριαλιστικές χώρες, αφενός, ανησυχούν για την πλήρη κατάρρευση της οικονομίας και τις συνέπειές της στο Αφγανιστάν, και αφετέρου χρησιμοποιούν χρηματοδοτικά και οικονομικά εργαλεία και πιέσεις για να δαμάσουν τους Ταλιμπάν.

Οι Ταλιμπάν είναι ουσιαστικά μια πολεμική μηχανή και ως εκ τούτου βασίζονται κυρίως στη δύναμη και τη βία για να απαντήσουν σ’ όλα τα σύνθετα κοινωνικά ζητήματα και τις κοινωνικές συγκρούσεις. Αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή οι Ταλιμπάν δεν είναι ένα λαϊκό κίνημα αλλά μια στρατιωτική πολιτοφυλακή που έχει έλθει στην εξουσία. Για το λόγο αυτό, η ομάδα αυτή, όσο και να έχει πετύχει στο στρατιωτικό πεδίο, προκαλώντας απώλειες και στρατιωτικές ήττες στις δυνάμεις κατοχής και στο καθεστώς ανδρεικέλων, και στην κατάκτηση πόλεων, αντιμετωπίζει δυσκολίες στην επίλυση των μυριάδων εσωτερικών κοινωνικών ζητημάτων και στην αλληλεπίδραση με τα παγκόσμια ζητήματα.

Οι Ταλιμπάν είναι ανίκανοι να λύσουν τα κατακερματισμένα και ευαίσθητα εσωτερικά κοινωνικά προβλήματα στο Αφγανιστάν. Η μονοεθνική, αποκλειστικά ανδρική και μονοκομματική ιερατική κυβέρνηση ενισχύει τη σοβαρότητα των κοινωνικών κρίσεων και διχασμών στο Αφγανιστάν. Ωστόσο, όσο περισσότερο οι Ταλιμπάν αδυνατούν να αντιμετωπίσουν τα μυριάδες κοινωνικά ζητήματα, τόσο περισσότερο θα καταφεύγουν στην καταστολή και τη βία.

Απ’ την αρχή ο λαός του Αφγανιστάν και ειδικά οι γυναίκες, δεν εξαπατήθηκαν από τις υποσχέσεις των Ταλιμπάν και βγήκαν στους δρόμους να εναντιωθούν. Απ’ την αρχή οι Ταλιμπάν επιτέθηκαν στις γυναίκες· οι γυναίκες έχασαν το δικαίωμα στην εργασία και την κοινωνική θέση. Οι Ταλιμπάν είναι εξαιρετικά μισογύνηδες και έχουν περιορίσει την παρουσία των γυναικών στα ΜΜΕ, στα κυβερνητικά γραφεία, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Η επιβολή αυστηρού απαρτχάιντ λόγω φύλου κατέχει σημαντική θέση στο κοινωνικό πρόγραμμα της θεοκρατίας των Ταλιμπάν. Επιπλέον, οι Ταλιμπάν αντιμετωπίζουν τις καταπιεσμένες εθνότητες με εχθρότητα και συμπεριφέρονται σαν δυνάμεις κατοχής στα εδάφη τους, εξουσιάζοντάς τα και παραδίδοντας τις διοικήσεις αυτών των επαρχιών και των περιφερειών στους δικούς τους διοικητές, προκαλώντας δυσαρέσκεια μεταξύ των καταπιεσμένων εθνοτήτων.

Οι λαϊκές μάζες έρχονται αντιμέτωπες με την πείνα και την ανθρωπιστική καταστροφή. Η συνεχώς αυξανόμενη φτωχοποίηση ταλαιπωρεί τους περισσότερους ανθρώπους της χώρας. Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν προειδοποιήσει για σοβαρό λιμό στο Αφγανιστάν, ειδικά τον ερχόμενο χειμώνα. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, οι άνθρωποι κάτω από το «όριο της φτώχειας» θα αυξηθούν από 70 σε 95 τοις εκατό. Για τους λαούς του Αφγανιστάν, ιδιαίτερα τους εργάτες, τους αγρότες, τις γυναίκες και τις καταπιεσμένες εθνότητες, δεν υπάρχει άλλη επιλογή απ’ το να πολεμήσουν το αντιδραστικό εμιράτο των Ταλιμπάν. Οι γυναίκες και οι νέοι που μοχθούν βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στους Ταλιμπάν και ο θαρραλέος αγώνας των γυναικών ενάντια στους Ταλιμπάν όχι μόνο έχει επηρεάσει άλλα τμήματα της κοινωνίας, αλλά έχει ενισχύσει και το αγωνιστικό φρόνημα των λαών όλου του κόσμου. Οι αγώνες των γυναικών του Αφγανιστάν εμπνέουν, καθώς αντιμετωπίζουν μια από τις πολιτικές δυνάμεις της εποχής που αποπνέουν/εκφράζουν τον μεγαλύτερο μισογυνισμό.

 

Ο αγώνας των γυναικών δεν πρέπει να περιορισθεί σε στενά φιλελεύθερα αιτήματα και δεν πρέπει να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των αντιδραστικών τάξεων. Αντίθετα, το γυναικείο κίνημα πρέπει να έχει μαζικό, δημοκρατικό και επαναστατικό προσανατολισμό. Το κόμμα μας, υποστηρίζει ακλόνητα, υπερασπίζεται και συμπαραστέκεται στους αγώνες των γυναικών και προσπαθεί να τους ενισχύσει οργανώνοντας και προωθώντας την επαναστατική συνείδηση. Η τρέχουσα κατάσταση είναι μια στιγμή σοβαρής δοκιμασίας για όλες τις προοδευτικές και επαναστατικές ομάδες και οργανώσεις.

Τα ανώτερα στρώματα του προηγούμενου καθεστώτος ανδρεικέλων έχουν σε μεγάλο βαθμό εγκαταλείψει τη χώρα. Η τεχνοκρατική κλίκα η σπουδαγμένη στη Δύση έχει επιστρέψει στην Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν πλέον να κάνουν τίποτα λόγω έλλειψης κοινωνικής βάσης και οργάνωσης. Μπήκαν στη χώρα με τις δυνάμεις κατοχής και έφυγαν όταν οι δυνάμεις αυτές έφυγαν. Οι πολέμαρχοι του καθεστώτος, που είχαν παίξει το ρόλο του πεζικού για τις δυνάμεις εισβολής και κατοχής το 2001 και μοιράστηκαν την εξουσία και τα συσσωρευμένα κεφάλαια τα τελευταία είκοσι χρόνια, έχουν επίσης εγκαταλείψει τη χώρα. Αυτοί οι άνθρωποι, ωστόσο, εξακολουθούν να διεκδικούν το μερίδιο τους από την εξουσία. Εάν οι Ταλιμπάν δεν είναι σε θέση ν’ ανταποκριθούν μ’ επιτυχία, καθώς κλονίζεται η δύναμη τους λόγω της έντασης και όξυνσης των κοινωνικών κρίσεων, αυτές οι δυνάμεις που έχουν πολιτικές οργανώσεις και κάποια κοινωνική βάση θα μπορούσαν να δημιουργήσουν προβλήματα στο καθεστώς των Ταλιμπάν και θα μπορούσαν επίσης να λάβουν εξωτερική υποστήριξη για τις προσπάθειές τους. Ωστόσο, για τις αντιδραστικές, αστικο-φεουδαρχικές, κομπραδόρικες τάξεις του προηγούμενου καθεστώτος, τα τζιχαντιστικά κόμματα, τους σοβινιστές, μερικούς τοπικούς ισχυρούς άνδρες, τους κληρικούς και τα καθυστερημένα τμήματα της κοινωνίας, η επιλογή συμφιλίωσης και συμπαιγνίας με τους Ταλιμπάν είναι υπαρκτή. Εάν το καθεστώς των Ταλιμπάν επιμείνει, αυτοί οι άνθρωποι θα υπηρετήσουν το καθεστώς των Ταλιμπάν, το οποίο θα παρέχει ασφάλεια στη ζωή και την περιουσία τους.

Ο αγώνας του λαού του Αφγανιστάν ενάντια στους Ταλιμπάν και η πολιτική κατευνασμού των Ταλιμπάν από τις ιμπεριαλιστικές και αντιδραστικές δυνάμεις δείχνουν ότι ο λαός της χώρας πρέπει να επωμισθεί τον βαρύ αγώνα ενάντια στη βάναυση τυραννία των Ταλιμπάν. Σχεδόν όλος ο απλός λαός του μόχθου , οι εργάτες, οι αγρότες, οι γυναίκες, οι νέοι και οι επαναστάτες διανοούμενοι δεν τρέφουν αυταπάτες για τους Ταλιμπάν. Σήμερα, τα περισσότερα δεινά και το μεγαλύτερο μέρος του πολύ δυσάρεστου εγκλεισμού, περιορισμού , που επιβάλει το καθεστώς των Ταλιμπάν, το νιώθει ο απλός λαός του μόχθου και ιδιαίτερα οι γυναίκες. Η πιο μεγάλη συμπαράσταση και αλληλεγγύη προς τον λαό του Αφγανιστάν εκφράζεται επίσης από τον απλό λαό του μόχθου, τα προοδευτικά κόμματα και τις οργανώσεις ανά τον κόσμο. Ενώ οι εγχώριες και οι παγκόσμιες αντιδραστικές τάξεις ψάχνουν να τα βρουν με την αντίδραση των Ταλιμπάν.

Το Ισλαμικό Εμιράτο των Ταλιμπάν δεν έχει ισχυρή κοινωνική βάση στο Αφγανιστάν και δεν έχει σταθερή εξωτερική υποστήριξη. Γυναίκες, σκληρά εργαζόμενος απλός λαός, καταπιεσμένες εθνότητες, μεσαίες τάξεις των πόλεων και διανοούμενοι έχουν μια βαθιά αποστροφή προς το καθεστώς των Ταλιμπάν. Οι συνέπειες του καθεστώτος των Ταλιμπάν είναι καταστροφικές για τον λαό και την κοινωνία. Μ’ αυτό το καθεστώς, η φτώχεια, ο αναλφαβητισμός και η ακραία καθυστέρηση της χώρας θα διατηρηθούν και οι κοινωνικές καταπιέσεις θα ενισχυθούν.

Τώρα που το αποικιακό σχέδιο των ιμπεριαλιστών των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους στο Αφγανιστάν έχει αποτύχει και ο λαός της χώρας βρίσκεται και πάλι κάτω από το ζυγό της θεοκρατίας των Ταλιμπάν, είναι πλέον πιο ξεκάθαρο από κάθε άλλη φορά ότι η μόνη σωτηρία και ο δρόμος προς τα εμπρός για την απελευθέρωση του λαού του Αφγανιστάν από τη φρίκη του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού και του ισλαμιστικού φονταμενταλισμού είναι η Νέα Δημοκρατική Επανάσταση με σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό προσανατολισμό. Αυτό το σημαντικό καθήκον είναι δυνατό να επιτευχθεί με την ενότητα και την αλληλεγγύη του σκληρά εργαζόμενου απλού λαού γύρω από ένα επαναστατικό πρόγραμμα και το κόμμα της επαναστατικής πρωτοπορίας. Επομένως, πρέπει να αγωνιστούμε για την ιδεολογική-πολιτική και οργανωτική ανάπτυξη και εδραίωση του κόμματος, ώστε να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις επείγουσες ανάγκες του αγώνα και να προχωρήσουμε προς την προετοιμασία, έναρξη, και προώθηση του Λαϊκού Πολέμου στο Αφγανιστάν.

Κομμουνιστικό Κόμμα (Μαοϊκό) Αφγανιστάν[1]

19 Σεπτεμβρίου 2021

Σημειώσεις

* Το άρθρο με τίτλο “Statement of the Communist (Maoist) Party of Afghanistan on the Taliban cabinet: Down with the Islamic Emirate of the Taliban” δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα http://www.sholajawid.org/index.html και βρίσκεται στη διεύθυνση: http://www.sholajawid.org/english/main_english/Down_with_the_Islamic_Emirate_sh26_d4.html

[1]Στο αγγλικό κείμενο διαπιστώνουμε ότι ο τίτλος του κόμματος αλλού αναφέρεται ως Communist Party (Maoist) of Afghanistan και αλλού ως Communist (Maoist) Party of Afghanistan. Στη μετάφραση διατηρήσαμε αυτήν την διάσταση.

Η μετάφραση έγινε από τα αγγλικά και η δημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα και συμφωνία με όλες τις απόψεις που διατυπώνονται. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεσσαλονίκη: Εκδήλωση απο τις εκδόσεις «Εκτός των Τειχών»: «Αφγανιστάν: Υπάρχει τέλος στην τραγωδία; Ιμπεριαλιστική επέμβαση, γυναικεία καταπίεση, εμφύλιοι και προσφυγιά», Σάββατο 2 Οκτώβρη στις 18:30

0

Οι εκδόσεις «Εκτός των Τειχών» σας προσκαλούν στην ανοιχτή εκδήλωση που διοργανώνουν το Σάββατο, 2 Οκτώβρη, στη Θεσσαλονίκη με θέμα: «Αφγανιστάν: Υπάρχει τέλος στην τραγωδία; Ιμπεριαλιστική επέμβαση, γυναικεία καταπίεση, εμφύλιοι και προσφυγιά».

Είκοσι χρόνια μετά την αμερικανική εισβολή στο Αφγανιστάν το 2001, ο αφγανικός λαός μετράει τις πληγές του. Ο απολογισμός αίματος όλων των τελευταίων δεκαετιών είναι βαρύς. Οι εσωτερικές εξελίξεις και η όξυνση του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού με επίκεντρο το Αφγανιστάν γεννούν πολλά ερωτήματα που συνοδεύουν τη ρευστότητα των εξελίξεων στη χώρα αυτή. Επιβεβαιώνουν, από τη μια, ότι οι ιμπεριαλιστές και ο ανταγωνισμός τους μόνο καταστροφή και δυστυχία φέρνουν στους λαούς, κι από την άλλη, ότι μόνο στηριγμένος στις δικές του δυνάμεις ο αφγανικός λαός μπορεί να παλέψει ενάντια σε εσωτερικούς αντιδραστικούς και ξένους δυνάστες για να βάλει τέλος στη δική του τραγωδία.

Τη συζήτηση θα ανοίξουν οι:

• Δημήτρης Παυλίδης, εκ μέρους των εκδόσεων Εκτός των Τειχών
• Zahir Athari, Αφγανός πολιτικός πρόσφυγας
• Βαγγελιώ Δερμιτζάκη, δασκάλα, μέλος διδ/κου συλλόγου Ανατολικής Αττικής

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί υπαίθρια στις 18:30 το απόγευμα στο αμφιθέατρο της πλατείας του Πολιτιστικού Κέντρου Τούμπας (Γρ. Λαμπράκη & Ι. Παπαηλιάκη). Θα ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το "Μεγάλο Παιγνίδι" και η αιώνια δυστυχία των Αφγανών

0

Διαβολική σύμπτωση ή κάποιοι αποφάσισαν να παίξουν με την ιστορία; Μάλλον όχι ο πρόεδρος Μπάιντεν. Όταν ανακοίνωνε τον προηγούμενο Μάιο την 31 Αυγούστου ως ημέρα τελικής εξόδου από το Αφγανιστάν των Αμερικάνων στρατιωτών, κατά πάσα πιθανότητα αγνοούσε πως η ημερομηνία ήταν ήδη σημαντική για την πολυτάραχη ιστορία της χώρας και έξοχα συμβολική για όσους κατά καιρούς επεδίωξαν τον έλεγχό της! Ακριβώς πριν 114 χρόνια, στις 31 Αυγούστου του 1907 ο Ρώσος υπουργός, κόμης Ιζβόλσκι και ο Άγγλος πρέσβης Νίκολσον υπέγραψαν στην Αγία Πετρούπολη μυστικές συμφωνίες, οι οποίες οριοθετούσαν τις σφαίρες επιρροής μεταξύ τους στην Κεντρική Ασία. Το κύριο τμήμα του σημερινού Αφγανιστάν το πήρε η Αγγλία. Πολλοί θεωρούν τις συμφωνίες σαν το τέλος του λεγόμενου Μεγάλου Παιγνιδιού. Αυτός ο όρος επινοήθηκε από τον Βρετανό αξιωματικό Άρθουρ Κόνολι στα 1840 για να περιγράψει την αναμέτρηση δεκαετιών ανάμεσα στην Ρωσική και την Βρετανική αυτοκρατορία για τον έλεγχο της Κεντρικής και Νότιας Ασίας και των διόδων προς την Ινδία και την Περσία.

Ύστερα από αυτήν την συμφωνία, όπως ήταν αναμενόμενο, οι γεωπολιτικές συγκροτήσεις μπορεί να άλλαξαν μορφή και ένταση αλλά δεν σταμάτησαν. Μεσολάβησε η Οκτωβριανή Επανάσταση, η συγκλονιστική αλλαγή των συσχετισμών και η διεθνής επίδραση που είχε. Το Αφγανιστάν δεν εξαιρέθηκε. Μετά τον τρίτο πόλεμο μεταξύ Αφγανών και Εγγλέζων στα 1919, οι τελευταίοι αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν την τυπική ανεξαρτησία της χώρας. Το Αφγανιστάν, ένα κράτος του οποίου τα σύνορα χαράχτηκαν εν πολλοίς αυθαίρετα από τις δύο αντιμαχόμενες αυτοκρατορίες, περιέλαβε εντός αυτών ένα μωσαϊκό φυλών με ξεχωριστά εθνικά, ιστορικά και γλωσσικά χαρακτηριστικά. Ακόμη και η επικρατούσα μουσουλμανική θρησκεία διαιρούσε τους πληθυσμούς σε δόγματα και αιρέσεις. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση των συνόρων με το Πακιστάν. Η γραμμή Ντουράντ (από το όνομα ενός Εγγλέζου ανώτερου δημοσίου υπάλληλου που την χάραξε) διέσχισε ανάμεσα τα χωριά των Παστούν με αποτέλεσμα αυτή να αποτελεί αντικείμενο διεκδίκησης μέχρι και σήμερα. Το ανάγλυφο της χώρας και ως συνέπεια αυτού η διαιρεμένη σε τοπικές περιοχές κυρίως αγροτική κτηνοτροφική οικονομία, συντήρησε ως τις ημέρες μας τους εθνοφυλετικούς διαχωρισμούς.

Σε αυτή την κατάσταση βρήκαν το Αφγανιστάν οι δεκαετίες του 1960-1970, όταν με ορμητικό τρόπο και επίκεντρο την Καμπούλ άρχισαν να επιδρούν σύγχρονες ιδέες, τα δυτικά πρότυπα να κερδίζουν ένα τμήμα της νεολαίας στις πόλεις και να αφυπνίζονται μεσαία στρώματα, κυρίως συνδεδεμένα με τον κρατικό μηχανισμό και την μεταπρατική οικονομία. Το πραξικόπημα του εξάδελφου Νταούντ το 1973 που ανέτρεψε τον βασιλιά Ζαχίρ Σαχ αποτέλεσε την εκκίνηση μιας περιόδου εσωτερικών συγκρούσεων και εξωτερικών παρεμβάσεων στενά δεμένων μεταξύ τους. Δειλοί εκσυγχρονισμοί γέννησαν ταυτόχρονα προσδοκίες και αντιθέσεις. Η επιταχυνόμενη αστικοποίηση άρχισε να αναπτύσσει μια καινούρια διαίρεση, ανάμεσα στον πληθυσμό των μεγάλων πόλεων και κυρίως της Καμπούλ (οι οποίες λειτούργησαν και ως χωνευτήρι φυλετικών/εθνικών αντιθέσεων) που έβλεπε θετικά τους εκσυγχρονισμούς και αυτόν της υπαίθρου που παρέμεινε δέσμιος των φεουδαρχικών δομών, της θρησκοληψίας και του αναλφαβητισμού. Οι επιχειρούμενες αλλαγές στους εξωτερικούς προσανατολισμούς της πολιτικής του Νταούντ, σε συνδυασμό με τις αφγανο-πακιστανικές αντιθέσεις και τις διώξεις σε βάρος των φιλοσοβιετικών στελεχών, υπήρξαν σημαντικοί παράγοντες για την ανατροπή του. «Νιώθω πιο ευτυχισμένος, όταν ανάβω το αμερικάνικο τσιγάρο μου με σοβιετικά σπίρτα», φέρεται να έλεγε κομπάζοντας! 

Η λεγόμενη «επανάσταση του Σαούρ» τον Απρίλιο του 1978 με την ανάληψη της μονοκομματικής εξουσίας από το φιλοσοβιετικό, «κομμουνιστικό» Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα έκρινε και τη μοίρα του υποτιθέμενου επιδέξιου παίκτη στο «Μεγάλο Παιγνίδι». Συνελήφθη και εκτελέστηκε με συνοπτικές διαδικασίες! Το νέο καθεστώς κουβαλούσε στο εσωτερικό του τις σταθερές εθνοφυλετικές διαιρέσεις, αλλά και τις αντιφάσεις σχετικά με τους εκσυγχρονισμούς και τον ρυθμό τους. Αυτές οδήγησαν σε σκληρές συγκρούσεις, αποκεφαλισμούς και αντικαταστάσεις ανάμεσα στις δυο πτέρυγές του, που έδωσαν την ευκαιρία για να αρχίσει σύντομα ο εκφυλισμός και η αποσταθεροποίηση. Μέτρα αγροτικής μεταρρύθμισης, ρύθμισης του ρόλου της θρησκείας και της θέσης της γυναίκας που δίχως αμφιβολία είχαν προοδευτικό χαρακτήρα συνάντησαν αντιδράσεις και ιδιαίτερα στην ύπαιθρο, ιδίως όταν πήγαν να επιβληθούν με τη βία. Έτσι όχι μόνο δεν προχώρησαν αλλά έφεραν αντίθετα αποτελέσματα. Η σοβιετική επέμβαση επιτάχυνε τις εξελίξεις, ενεργοποίησε παραπέρα τις αντιθέσεις, αναγέννησε την παραδοσιακή αντίσταση των Αφγανών στους ξένους εισβολείς και έδωσε την δυνατότητα στη Δύση και σε περιφερειακές δυνάμεις (κυρίως την Κίνα και το Πακιστάν) να μπλεχθούν στις αφγανικές υποθέσεις. Η ιστορία είναι γνωστή. Οι Σοβιετικοί αντιμετώπισαν έναν διαρκή ανταρτοπόλεμο τον οποίο ενίσχυαν αφειδώς με όπλα και χρήματα οι ΗΠΑ, οι σφαγές και οι βομβαρδισμοί μεγάλωσαν το μίσος για την παρουσίας τους και το καθεστώς στην Καμπούλ μετατράπηκε στα μάτια της πλειοψηφίας των Αφγανών σε ανδρείκελο. Όταν υπογράφτηκαν οι συμφωνίες στην Γενεύη το 1988 μεταξύ Αφγανιστάν και Πακιστάν, με τις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ένωση ως εγγυητές, τα πράγματα είχαν πάρει τον δρόμο τους με την ενίσχυση των δυνάμεων των μουτζαχεντίν. Οι τελευταίοι αποτελούνταν από τοπικούς φεουδάρχες-πολέμαρχους με ανταγωνιστικές εξωτερικές επιρροές και πρακτορεύσεις. Και όταν αποχώρησε και ο τελευταίος Σοβιετικός στρατιώτης, ήταν θέμα χρόνου να ανατραπεί το καθεστώς της Καμπούλ που άφησαν πίσω τους και σε λίγο να ξεσπάσει ένας νέος εμφύλιος. Κύματα εσωτερικών προσφύγων και στις τριγύρω χώρες άρχισαν να πάνε και έρχονται. Εκεί ξεπροβάλλουν οι Ταλιμπάν, οι οποίοι σε λίγα χρόνια επικρατούν στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας ως αναγκαστικοί λυτρωτές από τον καταστροφικό εμφύλιο και την πλήρη διάλυση.

Οι ΗΠΑ δεν ανακάλυψαν το Αφγανιστάν στα χρόνια της Σοβιετικής εισβολής. Σε όλη την δεκαετία του 1950 συμμετείχαν στο ανανεωμένο «Μεγάλο Παιγνίδι» μέσω κυρίως επενδύσεων σε έργα υποδομής. Όσο οι Σοβιετικοί κατασκεύαζαν την σήραγγα Σαλάνγκ, οι Αμερικάνοι συμμετείχαν σε αρδευτικά έργα στην κοιλάδα Χελμάντ. Και όταν ο Νταούντ ξεκίνησε επικίνδυνα «το παιγνίδι με τα σπίρτα», τους έκανε πιο νευρικούς. Εκτός από τεχνικά έργα άρχισαν να εξοπλίζουν τους πολέμαρχους φεουδάρχες, πολιτική που συστηματοποίησαν και γενίκευσαν μετά τη σοβιετική επέμβαση. Η αμερικάνικη στρατιωτική εκστρατεία του 2001 που έγινε με τη στήριξη του ΝΑΤΟ και την κάλυψη του ΟΗΕ, ύστερα από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, στην πραγματικότητα βρίσκονταν στα πλαίσια της ίδιας πολιτικής που εγκαινίασε η προεδρία Ρήγκαν με άμεσο σχεδιαστή τον σύμβουλο εθνικής ασφαλείας Μπρζεζίνσκι. Πίσω από τις διακηρύξεις για καταδίωξη των ισλαμιστών τρομοκρατών και του Μπιν Λάντεν, αληθινός στόχος ήταν η εγκατάσταση ενός σταθερού φιλοδυτικού καθεστώτος, έτσι ώστε το Αφγανιστάν να φιλοξενεί στρατιωτικές βάσεις και να αποτελεί ορμητήριο και σημείο επιτήρησης προς την πρώην Σοβιετική Κεντρική Ασία. Μπους, Τσένι και Ράμσφελντ είχαν τη φιλοδοξία, σε πείσμα των ιστορικών δεδομένων, της πραγματικότητας και των δυνατοτήτων, να οικοδομήσουν ένα έθνος και ένα κράτος, σύγχρονο και φιλοδυτικό, σύμφωνα με τις αντιλήψεις τους, στο οποίο θα ρίζωνε η αμερικάνικη επιρροή. Ύστερα από είκοσι χρόνια προσπαθειών και ποταμούς δολαρίων απέτυχαν οικτρά! Αναγκάστηκε ο Τραμπ και μετά ο Μπάιντεν να τα μαζέψουν και να αποχωρήσουν, αλλάζοντας για μια ακόμη φορά τα δεδομένα και τους συσχετισμούς στο «Μεγάλο Παιγνίδι».

«Όταν πεθάνει και ο τελευταίος στρατιώτης, τότε τελειώνει το ‘’Μεγάλο Παιχνίδι’’. Όχι πριν», λέει ο Hurree Babu στον Κιμ στο ομώνυμο βιβλίο του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ στα 1901. Ακριβώς όπως έγινε και μετά την συμφωνία του 1907 και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα με νέους πρωταγωνιστές να έχουν προστεθεί, καινούριες επιδιώξεις να έχουν προκύψει αλλά το Αφγανιστάν να συνεχίζει να είναι ως ένα από τα επίκεντρα της ιμπεριαλιστικής διαπάλης για γεωστρατηγική επιρροή. Πληρώνει εκτός των άλλων το τίμημα να μην έχει κατορθώσει στην ιστορική εξέλιξη να αναπτύξει μια ενιαία εσωτερική ενότητα, έστω και αστικού χαρακτήρα. Τα τελευταία συγκλονιστικά γεγονότα δεν αποτελούν παρά ένα ακόμη επεισόδιο σε αυτή την αναμέτρηση, η οποία με νέους όρους θα συνεχιστεί με την ίδια σκληρότητα για τους Αφγανούς και τους λαούς της περιοχής.

Δ.Π. - Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ποιοι είναι οι Ταλιμπάν;*

0

Mια παλαιότερη ανάλυση του Κομμουνιστικού (Μαοϊκού) Κόμματος του Αφγανιστάν

[Το ακόλουθο κείμενο είναι μετάφραση αποσπάσματος από το φυλλάδιο «Ιστορικό υπόβαθρο του Αφγανιστάν» το οποίο παρατέθηκε ως παράρτημα στο πρόγραμμα του Κομμουνιστικού (Μαοϊκού) Κόμματος του Αφγανιστάν [Κ(Μ)ΚΑ] που δημοσιεύθηκε το 2004. Ο ανωτέρω τίτλος [Ποιοι είναι οι Ταλιμπάν;] έχει επιλεχθεί για την τρέχουσα μετάφραση. Το κείμενο δίνει μια περιγραφή της εμφάνισης των Ταλιμπάν το 1994 έως την πτώση του καθεστώτος τους το 2001]

Στις 12 Οκτωβρίου 1994, η παραμεθόρια πόλη Σπιν Μπολντάκ, στην επαρχία Κανταχάρ[1], δέχθηκε επίθεση από ομάδες Ταλιμπάν (Σπουδαστών θρησκευτικών σχολείων), οι οποίοι αποτελούνταν κυρίως από Αφγανούς που φοιτούσαν σε θρησκευτικά σχολεία στο Πακιστάν. Το όνομα Tahreek-e-Taliban έγινε γνωστό για πρώτη φορά όταν κατέλαβαν την Σπιν Μπολντάκ και νίκησαν τις δυνάμεις της οργάνωσης Hezb-e-Islami[2] που στάθμευαν εκεί.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ελληνική κυβέρνηση: "Στο πλευρό" του Αφγανικού λαού, αρκεί να είναι πίσω από τον φράχτη!!!

0

Η ταχύτατη επέκταση των Ταλιμπάν σε όλο το Αφγανιστάν μετά την αποχώρηση των Αμερικανών, έφερε ξανά στο προσκήνιο το δράμα της προσφυγιάς για χιλιάδες Αφγανούς πολίτες. Οι ιμπεριαλιστές είτε με την επέλασή τους είτε με την αποχώρησή τους (όταν αυτή δεν είναι αποτέλεσμα της λαϊκής επαναστατικής πάλης) φέρνουν μόνο δεινά στους λαούς.

«Σε πλήρη ετοιμότητα» να αντιμετωπίσει κάθε «δυνητική ή υπαρκτή απειλή ασφάλειας» δήλωσε η κυβέρνηση δια των υπουργών ΠΡΟΠΟ και Άμυνας που έσπευσαν να επισκεφτούν τον Έβρο. Η σπουδή αυτή σίγουρα αποβλέπει στην αλλαγή της «ατζέντας» και στην (όποια) αποκατάσταση του κυβερνητικού «κύρους» που «κάηκε» μαζί με τα εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα τις τελευταίες ημέρες. Κυρίως όμως δείχνει για μια ακόμη φορά την αντιδραστική πολιτική της κυβέρνησης (και του συστήματος) απέναντι σε ένα ζήτημα (πρόσφυγες ή/και πιθανή «εργαλειοποίηση» τους) που την τρομάζει και αδυνατεί να διαχειριστεί αλλιώς, παρά μόνο με απάνθρωπο έως ανοιχτά εγκληματικό τρόπο, όπως έκανε στις αρχές του 2020. Άλλωστε αυτός είναι και ο ρόλος που επιφυλάσσει στη χώρα μας το διευθυντήριο της ΕΕ: ένα τεράστιο στρατόπεδο προσφύγων και μεταναστών και συνάμα ένας φραγμός όπου δολοφονούνται ή πνίγονται οι ελπίδες των σύγχρονων κολασμένων.

Αυτή η κυβέρνηση και αυτό το σύστημα, που δε θέλουν ούτε μπορούν να προστατεύσουν τη ζωή, τα σπίτια, τη δουλειά, τα χωράφια των πολιτών τους και το περιβάλλον, μια χαρά μπορούν και θέλουν να δράσουν κατασταλτικά και δολοφονικά απέναντι στους λαϊκούς ανθρώπους, είτε είναι ντόπιοι είτε είναι «ξένοι».

Υποκριτικά διακηρύσσουν οι εκπρόσωποι των ιμπεριαλιστών και πρώτοι αυτοί της ΕΕ -που για άλλη μια φορά «αδειάστηκαν» από τους υπερατλαντικούς συμμάχους τους- ότι θα σταθούν στο πλάι των Αφγανών προσφύγων και κυρίως των γυναικών. Και την ίδια στιγμή ενεργοποιούν όλους τους μηχανισμούς της αντιμεταναστευτικής πολιτικής τους. Τα προηγούμενα προσφυγικά κύματα έδειξαν ότι μπορούν να λειτουργήσουν ή να χρησιμοποιηθούν ως παράγοντας περαιτέρω επιδείνωσης της ήδη διαταραγμένης συνοχής του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Αναζητούν λοιπόν νέες (κοντά στις παλιές) χώρες ανάσχεσης, νέες φυλακές ψυχών, αλλά και νέα εργαλεία (μέσω των προσφύγων) γεωπολιτικής επιρροής.

Στην ίδια ρότα και οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές και οι Ρώσοι και οι Κινέζοι, και ο ΟΗΕ αλλά και το ΝΑΤΟ. Όλοι προσφέρονται να «προστατεύσουν» και να στήσουν «μηχανισμούς ανθρωπιστικής βοήθειας», αλλά και να κρατήσουν μακριά από τα σύνορά τους τούς κυνηγημένους, στην ουσία τα θύματα της δικιάς τους επιθετικότητας, του δικού τους ανταγωνισμού. Ένα γεωπολιτικό «παιχνίδι» με άλλα μέσα, δίπλα στις πολεμικές τους επεμβάσεις, και πάντα με τα ίδια θύματα: τους λαούς…

Η εργατική τάξη, ο λαός μας και η νεολαία πρέπει να σταθούν απέναντι σε όλους αυτούς τους μακελάρηδες των λαών, και απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης και του συστήματος. Πολιτική εξάρτησης, υποτέλειας και τυχοδιωκτισμού, πολιτική φτώχειας, πείνας και καταστροφής, πολιτική μίσους και απανθρωπιάς. Πρέπει να ανοίξουν το δρόμο της αντιπολεμικής και αντιιμπεριαλιστικής πάλης, του κοινού αγώνα και της αλληλεγγύης των λαών.

21 Αυγούστου 2021

Το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κ(Μ)Κ Αφγανιστάν: H κατάρρευση του καθεστώτος, η ήττα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και η άνοδος των Ταλιμπάν (20/08/2021)

1

Κομμουνιστικό (Μαοϊκό) Κόμμα Αφγανιστάν: H κατάρρευση του καθεστώτος ανδρεικέλων, η ατιμωτική ήττα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και η άνοδος του ταλιμπανικού φονταμενταλισμού στην εξουσία (20/08/2021)

Η προθεσμία για την απόσυρση των ιμπεριαλιστικών κατοχικών στρατευμάτων είχε οριστεί για τις 31 Αυγούστου, όμως το καθεστώς ανδρεικέλων στην Καμπούλ κατέρρευσε στις 15 Αυγούστου. Παρά τις συνεχείς διαβεβαιώσεις των αμερικανών αξιωματούχων ότι δεν θα επαναληφθεί αυτό που συνέβη στη Σαϊγκόν, αυτό που συνέβη στην Καμπούλ ήταν χειρότερο. Τη μέρα που η Καμπούλ έπεσε στα χέρια των Ταλιμπάν, χιλιάδες στρατιωτικού προσωπικού των ΗΠΑ σταθμεύαν ακόμα στο αεροδρόμιο της Καμπούλ, πασχίζοντας να εκκενώσουν την πρεσβεία των ΗΠΑ. Καθώς οι Ταλιμπάν περίμεναν προ των θυρών της Καμπούλ, οι αμερικάνοι και άλλοι δυτικοί διπλωμάτες τούς εκλιπαρούσαν να περιμένουν για μια «ειρηνική» μεταβίβαση εξουσίας. Πυκνοί μαύροι καπνοί αναδύονταν από την αμερικανική και άλλες δυτικές πρεσβείες επειδή καίγονταν «ευαίσθητα» έγγραφα. Το όλο επεισόδιο, από την εγκατάλειψη της πρεσβείας ως την πρόωρη και απροειδοποίητη αποχώρησή τους από τη βάση του Μπαγκράμ μεσούσης της νύχτας, αποτελεί μια εμβληματική απόδειξη της στρατιωτικής και πολιτικής ήττας του αμερικανικού ιμπεριαλιστικού σχεδίου στο Αφγανιστάν.

Τώρα, οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ πεισματικά προσπαθούν να υποβαθμίσουν την ντροπιαστική ήττα τους στο Αφγανιστάν. Τονίζουν ότι το σχέδιό τους στο Αφαγανιστάν είχε τον περιορισμένο στόχο να ηττηθεί η Αλ Κάιντα, κάτι που είχε ολοκληρωθεί με το θάνατο του Οσάμα Μπιν Λάντεν το 2011. Ο Μπάιντεν και ο κύκλος του υποβαθμίζουν το στόχο τους να «οικοδομήσουν κράτος»· πάνε και τα συνθήματα για «οικοδόμηση σύγχρονων κρατικών θεσμών που σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα γυναικεία δικαιώματα». Για την αποτυχία, ο Μπάιντεν κατηγορεί το λαό του Αφγανιστάν ο οποίος, σύμφωνα με την ιμπεριαλιστική και ρατσιστική του αντίληψη, είναι ανίκανος να ζήσει αρμονικά. Ο Μπάιντεν και οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ προσπαθούν να κρύψουν το ρόλο τους στη δημιουργία της κρίσης και του χάους εδώ και πλέον 40 χρόνια στο Αφγανιστάν. Ωστόσο, δύσκολα μπορούν να επιτύχουν στην απόκρυψη του γεγονότος αυτού, γιατί η ιστορία του ρόλου του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ στη δημιουργία και διατήρηση της σημερινής κρίσης και του χάους είναι πολύ καλά γνωστή και στοιχειοθετημένη.

Το αμερικανικό φιάσκο στο Αφγανιστάν, περισσότερο από ποτέ, δείχνει ότι οι ιμπεριαλιστές είναι χάρτινες τίγρεις. Όμως αυτή η χάρτινη τίγρης βρίσκεται πραγματικά σε φάση παρακμής και αποσύνθεσης. Αυτό το φιάσκο δείχνει την παρακμή της ηγεμονίας της, την ασταθή επιρροή της διπλωματίας της και την αναποτελεσματικότητα των εγκληματικά τεράστιων και ακριβών στρατιωτικών δυνατοτήτων της.

Οι ΗΠΑ είχαν συνειδητοποιήσει την αποτυχία τους στο Αφγανιστάν ήδη κατά τα τέλη της προεδρίας Μπους. Η διοίκηση Ομπάμα συζητούσε τον τερματισμό των απωλειών και την απόσυρσή τους από το Αφγανιστάν. Ωστόσο, η διοίκηση Ομπάμα, προφανώς υπό την πίεση από το Πεντάγωνο και το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, επέλεξε να αυξήσει τα αμερικανικά στρατεύματα ώστε να νικήσει τους Ταλιμπάν. Η συγκρότηση των «Αφγανικών Δυνάμεων Εθνικής Άμυνας και Ασφαλείας» (ANDSF) ήταν η σημαντικότερη και ακριβότερη πτυχή του σχεδίου «εθνικής ανασυγκρότησης» που ανέλαβαν να υλοποιήσουν οι κατοχικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν. Μέχρι το Γενάρη του 2015, οι κατοχικές δυνάμεις των ΗΠΑ είχαν τερματίσει την «Επιχείρηση» τους «Διαρκής Ελευθερία» (το όνομα του αμερικανικού ιμπεριαλιστικού πολέμου στο Αφγανιστάν) και είχαν παραδώσει την ευθύνη του πολέμου στις ANDSF. Παρ’ όλα αυτά, η κατοχή της χώρας συνεχίστηκε, αν και οι κατοχικές δυνάμεις έμεναν μακριά από τα πεδία των μαχών και παρείχαν μόνο αεροπορική στήριξη και συνέχισαν την παροχή εκπαίδευσης στις ANDSF. Ωστόσο, η εξέγερση των Ταλιμπάν συνεχίστηκε και κατάφερνε τεράστιες απώλειες στις ANDSF.

Οι ANDSF ήταν στελεχωμένες από φτωχούς και άνεργους και χρησιμοποιούνταν ως κρέας για τα κανόνια ενός αστικού κομπραδόρικου σχεδίου «οικοδόμησης κράτους» που υλοποιούταν υπό ιμπεριαλιστική κατοχή. Ο Μπάιντεν, σε μια συνέντευξη τύπου, όπου ανακοίνωνε την απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων τον Απρίλη, είχε αναφέρει πομπωδώς ότι οι ANDSF ήταν 350.000, ενώ οι Ταλιμπάν 75.000. Ο Μπάιντεν επίσης επαιρόταν ότι οι αφγανικές δυνάμεις ήταν καλύτερα εξοπλισμένες και εκπαιδευμένες. Ήταν κατ’ αυτό τον τρόπο που η κυβέρνηση των ΗΠΑ υπέθεσε ότι οι ANDSF θα ήταν σε θέση να αντέξουν χωρίς αμερικανική αεροπορική υποστήριξη. Όμως, εκεί που έσφαλλε η εκτίμησή τους ήταν ότι οι ANDSF ήταν μια μισθοφορική δύναμη που της έλειπε η αφοσίωση και η πολιτική θέληση να πολεμήσει.

Το καθεστώς ανδρεικέλων ήταν άκρως διεφθαρμένο. Ο τελευταίος πρόεδρος, ο φυγάς Γάνι, αποκάλεσε τον υπουργό του επί των Εσωτερικών, που ήλεγχε το μεγαλύτερο τμήμα των ANDSF, ως την «πάλλουσα καρδιά της διαφθοράς». Όλοι οι κυβερνητική αξιωματούχοι, από την κορυφή ως τους απλούς στρατιώτες, έβλεπαν τη θέση που είχαν καταλάβει ως ευκαιρία για να πάρουν κάτι. Όταν η αμερικανική αεροπορική υποστήριξη σταμάτησε, οι ANDSF κατέρρευσαν άμεσα, παραδίδοντας τις θέσεις τους στους Ταλιμπάν, και έφυγαν τρέχοντας. Ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είχαν πρόθεση να παλέψουν και να σκοτωθούν για ένα κράτος που ανήκε στην αστική κομπραδόρικη τάξη που ζούσαν σαν φαραώ. Οι κρατικοί θεσμοί ήταν ένα βάρος και ένα σύστημα καταπίεσης για τις μάζες· οι μάζες λάμβαναν ελάχιστα από αυτούς, όσον αφορά τις υπηρεσίες, όμως υπέφεραν πολύ από τη διαφθορά και τη βαρβαρότητά τους. Αυτό το κράτος ήταν καλό μόνο για να βγάζουν λεφτά οι πλούσιοι. Φαίνεται, μάλιστα, ότι υπήρχε ανταγωνισμός στους κόλπους της πολιτικής ελίτ για το τίνος η έπαυλη ή το μέγαρο θα ήταν πιο μεγάλο. Ή, ποιος γυρίζει από το σπίτι στο γραφείο, για παράδειγμα, με το μεγαλύτερο αριθμό από τεθωρακισμένα SUV και ένοπλους φρουρούς.

Αυτή η άρχουσα τάξη, που υπηρετούσε τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ τα τελευταία 20 χρόνια, αποτελούταν από δύο στρατόπεδα. Υπήρχε αυτό των εκπαιδευμένων στη Δύση τεχνοκρατών, οι οποίοι ήταν οι ευνοούμενοι των Δυτικών που χάρασσαν πολιτική· είχαν τη μερίδα του λέοντος στην πολιτική εξουσία. Ο πρόεδρος που έφυγε από τη χώρα, ο Άσραφ Γάνι, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του στρατοπέδου γιατί, προτού έλθει στο Αφγανιστάν το 2001, ήταν καθηγητής στο πανεπιστήμιο Τζον Χόπικινς. Το δεύτερο στρατόπεδο του καθεστώτος είναι γνωστό ως αυτό των πολέμαρχων. Οι πολέμαρχοι βοήθησαν τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές να εισβάλουν στο Αφγανιστάν· είχαν εργαστεί ως απλοί στρατιώτες της αμερικάνικης ιμπεριαλιστικής κατοχής. Και οι δύο πτέρυγες ήταν εξίσου διεφθαρμένες, αντιλαϊκές και υποτελείς στους ιμπεριαλιστές αφέντες τους. Άμεσος και πρώτιστος στόχος τους ήταν η διεύρυνση του πλούτου τους. Οι κυβερνητικοί θεσμοί αποτελούσαν μόνο μηχανισμό πλουτισμού για αυτούς. Φυσικά, το μερίδιο του καθενός στη λεηλασία ήταν πάντοτε ανάλογο με την πολιτική εξουσία και βάρος του. Για παράδειγμα, ο Καρζάι, ο αντιπρόεδρός του Φαχίμ και οι συνεργάτες τους λεηλάτησαν περίπου 1 δις δολάρια από μια ιδιωτική τράπεζα στην Καμπούλ. Αυτό ήταν μια απλή μεταφορά κυβερνητικού χρήματος σε λίγα χέρια ιδιωτών. Τα τελευταία 20 χρόνια, η κορυφή στην ιεραρχία των αρχουσών τάξεων ιδιοποιήθηκε μεγάλο αριθμό κρατικών εκτάσεων γης. Η συσσώρευση κεφαλαίου μέσω της απαλλοτρίωσης – όπως η απλή μετατροπή δημόσιας γης σε ιδιωτική ιδιοκτησία – ήταν άνευ προηγουμένου στην ιστορία της χώρας.

Η χυδαία επίδειξη πλούτου και εξουσίας των αρχουσών τάξεων ήταν πρωτοφανής στην ιστορία της χώρας. Οι μάζες, τους οποίους αυτοί οι φαραώ προσπαθούσαν να εντυπωσιάσουν με αυτή την κραυγαλέα επίδειξη πλούτου και εξουσίας έμεναν, φυσικά, αποσβολωμένες, όμως επίσης τους μισούσαν. Τέτοιο υπερθέαμα πλούτου επίσης ενθάρρυνε και έκανε να θεωρείται φυσιολογική η κατάχρηση εξουσίας και η διαφθορά. Επομένως, αυτό το σύστημα ήταν διεφθαρμένο από πάνω μέχρι κάτω. Ακόμα και οι κυβερνητικοί στρατιώτες έκλεβαν οπλισμό, πετρέλαιο και αέριο και τα πουλούσαν – πολύ συχνά στους εχθρούς τους, τους Ταλιμπάν.

Η κρίση του καθεστώτος ανδρεικέλων στην Καμπούλ έχει την ίδια φύση με την κρίση του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ, γιατί είναι κρίση νομιμοποίησης. Το καθεστώς ανδρεικέλων στερούταν νομιμοποίησης: ήταν ένα καθεστώς που βρισκόταν στην υπηρεσία της ιμπεριαλιστικής κατοχής. Δεν ήταν νομιμοποιημένο ούτε καν στα μάτια των στρατιωτών του. Οι στρατιώτες γνώριζαν ότι οι ίδιοι βρίσκονταν εκεί για απόκτηση εισοδήματος. Επίσης, δεν πίστευαν τα κενά περιεχομένου συνθήματα του καθεστώτος ανδρεικέλων· γνώριζαν ότι ούτε οι ανώτεροι αξιωματούχοι του καθεστώτος πίστευαν στα ίδια τους τα συνθήματα. Η γρήγορη νίκη των Ταλιμπάν έγινε εφικτή από την κενότητα και τη σαπίλα του καθεστώτος ανδρεικέλων.

Για να σωθεί το καθεστώς αυτό, οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ άρχισαν την ειρηνευτική διαδικασία στη Ντόχα. Η διαδικασία στη Ντόχα είχε στόχο να φέρει ειρήνη ανάμεσα στο καθεστώς ανδρεικέλων και τους Ταλιμπάν, ενσωματώνοντας τους δεύτερους στη διακυβέρνηση των πρώτων. Οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ διεξήγαγαν παρατεταμένες διαπραγματεύσεις με τους Ταλιμπάν, αγνοώντας το καθεστώς. Τώρα είναι αρκετά ξεκάθαρο ότι οι διπλωματικές προσπάθειες των ΗΠΑ στη Ντόχα ήταν μια μεγάλη αποτυχία: το μόνο στο οποίο συνέβαλαν ήταν να ενισχύσουν το κύρος των Ταλιμπάν, να τους παρέχουν μια διεθνή πλατφόρμα και να επιτείνουν την κρίση νομιμοποίησης του καθεστώτος ανδρεικέλων στην Καμπούλ.

Με την κατάληψη της Καμπούλ από τους Ταλιμπάν, γινόμαστε μάρτυρες όχι μόνο της ήττας των αμερικανικών στρατιωτικών προσπαθειών, αλλά και ακόμα περισσότερο της αμερικανικής διπλωματικής αποτυχίας. Οι ΗΠΑ δεν μπόρεσαν να σταματήσουν ούτε την κατάληψη της πρωτεύουσας από τους Ταλιμπάν προτού τα τελευταία στρατεύματα των ΗΠΑ αποχωρήσουν, που υποτίθεται αυτό θα γινόταν στις 31 Αυγούστου.

Στην πρώτη συνέντευξη τύπου τους στην Καμπούλ, ο εκπρόσωπος τύπου των Ταλιμπάν είπε ότι βρίσκονται σε διαδικασία διαβούλευσης για το ακριβές σχήμα του μελλοντικού πολιτικού συστήματος. Φαίνεται ότι η υπερβολικά γρήγορη νίκη τους, κατέλαβε και τους ίδιους εξαπίνης. Οι Ταλιμπάν δεν έχουν ακριβή ιδέα και ένα περίγραμμα για το μελλοντικό πολιτικό τους σύστημα. Αυτό στο οποίο επιμένουν είναι ότι το μελλοντικό σύστημα θα είναι «ισλαμικό» και «συμπεριληπτικό». Τώρα που οι Ταλιμπάν κέρδισαν τον πόλεμο με τη βοήθεια αντιδραστικών ξένων δυνάμεων, ιδίως του Πακιστάν, θα υπαγορεύσουν αυτοί τη μορφή του πολιτικού τους συστήματος στη χώρα. Ωστόσο, οι Ταλιμπάν τώρα είναι εγκλωβισμένοι ανάμεσα στις ιδεολογικές τους δεσμεύσεις να παλινορθώσουν το Ισλαμικό Εμιράτο και τα αιτήματά τους να πετύχουν διεθνή αναγνώριση. Αυτή η αντίθεση έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει ακόμα και εσωτερικές τριβές εντός του κινήματός τους. Οι Ταλιμπάν γνωρίζουν ότι το σύστημα διακυβέρνησής τους, που αποκαλούν Ισλαμικό Εμιράτο, ένα σύστημα διακυβέρνησης στο οποίο κυβερνά ένα συμβούλιο μουλάδων με επικεφαλής έναν ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη, είναι εξαιρετικά μη δημοφιλες. Ο εκπρόσωπος τύπου των Ταλιμπάν υπαινίχθηκε ότι βρίσκονται σε διαβουλεύσεις και ότι θα μπορούσε το σύστημά τους να έχει διαφορετικό όνομα. Αφήνοντας ανοιχτό να ονομάσουν το πολιτικό τους σύστημα όχι Ισλαμικό Εμιράτο, αλλά κάτι άλλο, οι Ταλιμπάν επιδεικνύουν πολιτική ευλυγισία και θέληση να ικανοποιήσουν τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών και άλλων δυνάμεων των αρχουσών τάξεων, πιθανώς μοιραζόμενοι πολιτική εξουσία μαζί τους.

Ωστόσο, τώρα, οι Ταλιμπάν έχουν το μονοπώλιο της βίας. Το αναδυόμενο πολιτικό σύστημα, ανεξαρτήτως ονομασίας, θα είναι θεοκρατικό και θα κυριαρχούν σε αυτό οι Ταλιμπάν. Θα είναι μια δικτατορία της φεουδαρχικής-αστικής κομπραδόρικης τάξης που θα επιβάλλεται με το μαστίγιο μιας βλοσυρής θεοκρατίας. Η θεοκρατία θα εντείνει την κοινωνική καταπίεση των γυναικών και των θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων. Ο εθνικός και αντρικός σοβινισμός, με αυτή τη θεοκρατία, θα είναι ακόμα πιο δεινός.

Έτσι, το επαναστατικό στρατόπεδο πρέπει να προετοιμαστεί για τον αγώνα που βρίσκεται μπροστά μας. Τώρα, που η κυρίαρχη αντίθεση είναι ανάμεσα στο λαό του Αφγανισταν και τις φεουδαρχικές-αστικές κομπραδόρικες τάξεις και τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά τους. Η αντίθεση και η συνεργασία ανάμεσα στα διάφορα αντιδραστικά στρατόπεδα των αρχουσών τάξεων θα συνεχιστούν, αντανακλώντας τις αντιθέσεις και τη συνεργασία ανάμεσα στις διάφορες ιμπεριαλιστικές και αντιδραστικές ξένες δυνάμεις. Παρά τις αντιθέσεις τους, το νέο, αναδυόμενο μισοφεουδαρχικό μισοαποικιακό καθεστώς στο Αφγανιστάν θα είναι υποτελές στους ξένους ιμπεριαλιστές. Με την απόσυρση και μείωση της επιρροής των αμερικάνων ιμπεριαλιστών στην περιοχή, το νέο καθεστώς θα είναι πιο κοντά και υποτελές στους ρώσους ιμπεριαλιστές και τους κινέζους σοσιαλιμπεριαλιστές. Αναμφίβολα, οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και οι σύμμαχοί τους θα συνεχίσουν επίσης να αναμειγνύονται στις υποθέσεις της χώρας και της περιοχής. Το Αφγανιστάν και άλλες χώρες της περιοχής θα παραμείνουν αρένα της ενδοϊμπεριαλιστικής αντιπαλότητας που θα οξύνει τις αντιθέσεις ανάμεσα στα διάφορα αντιδραστικά στρατόπεδα. Ωστόσο, οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές θα υποστηρίξουν τη δημιουργία ενός μισοφεουδαρχικού και μισοαποικιακού καθεστώτος των φεουδαρχικών-αστικών κομπραδόρικων τάξεων με κέντρο τους Ταλιμπάν.

Οι μάζες του λαού μισούν τους Ταλιμπάν. Επομένως, πολλοί άνθρωποι προσπαθούν να διαφύγουν της εξουσίας τους. Η αντιδραστική φύση των Ταλιμπάν θα τους αποξενώσει περαιτέρω από τις μάζες, ωθώντας τις να παλέψουν και να αντισταθούν στις αντιδραστικές και αντιλαϊκές πολιτικές των Ταλιμπάν. Το επαναστατικό στρατόπεδο θα πρέπει να προετοιμαστεί για τις επερχόμενες προκλήσεις και ευκαιρίες. Το νέο καθεστώς που θα αναδυθεί θα είναι ένα θανατηφόρο κοκτέιλ ταξικής και εθνικής καταπίεσης, όπως και καταπίεσης των γυναικών – εγγυητής των μισοφεουδαρχικών και μισοαποικιακών απαρχαιωμένων κοινωνικών σχέσεων καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Το Κομμουνιστικό (Μαοϊκό) Κόμμα Αφγανιστάν πρέπει να παλέψει για να παίξει το ρόλο του στην ενίσχυση του επαναστατικού στρατοπέδου και την παροχή μιας επαναστατικής εναλλακτικής.

Κομμουνιστικό (Μαοϊκό) Κόμμα Αφγανιστάν

20 Αυγούστου 2021

Μετάφραση από τα αγγλικά parapoda. Στα αγγλικά και τα φαρσί δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Shola Jawid.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΧΑΝΙΑ: Επιστολή στα Χανιώτικα Νέα για τις εξελίξεις στο Αφγανιστάν

0

Κύριε Διευθυντά,

Η επάνοδος των Ταλιμπάν στην εξουσία πιστοποιεί την αποτυχία των ΗΠΑ να στεριώσουν ένα κατοχικό κράτος στο Αφγανιστάν. Στο πεδίο της μάχης οι Αμερικανοί μπορεί να νίκησαν προσωρινά το 2001 αλλά εν τέλει η παραμονή τους στην ορεινή αυτή χώρα μετά από 20 χρόνια πολέμου είναι από κάθε άποψη ασύμφορη, καθώς τους κοστίζει 300 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα, ενώ έχουν συνολικές απώλειες 6.000 υπηκόων τους χωρίς να έχουν τα αποτελέσματα που ήθελαν. Μια αποχώρηση δρομολογημένη εδώ και καιρό από τον προηγούμενο πρόεδρο (Τραμπ) με τον Μπάιντεν να την προωθεί με τη σειρά του. Τελικά φεύγουν χωρίς να ελέγχουν την επόμενη μέρα και μάλιστα με το περιβόητο αφγανικό στρατό που χρηματοδοτούσαν να έχει γίνει φύλο και φτερό χωρίς να καν να δώσει τη μάχη με τους Ταλιμπάν. Η εντυπωσιακή προέλαση των Ταλιμπάν τις τελευταίες μέρες με την κατάληψη της Καμπούλ, ο αιφνιδιασμός των επιτελείων της Δύσης και οι σκηνές χάους και τρόμου που κάνουν τον γύρο των διεθνών ΜΜΕ υπογραμμίζουν με τον πλέον εμφατικό τρόπο ότι οι εξελίξεις στο Αφγανιστάν είναι εκτός ελέγχου για τους παλαι ποτέ κατακτητές του.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Όταν γαντζώνεσαι από τα σχέδια των ιμπεριαλιστών... σκοτώνεσαι.

0

Οι εικόνες στο αεροδρόμιο της Καμπούλ, με Αφγανούς πολίτες να κρεμιούνται από αεροπλάνα και να σκοτώνονται πέφτοντας από αυτά όσο απογειώνονται, αλλά και νεκρούς από πυρά Αμερικάνων πεζοναυτών όταν προσπάθησαν να γαντζωθούν στα αεροπλάνα, συγκλονίζουν όλο τον κόσμο. 

Οι μόνοι που σίγουρα δε συγκλονίζονται είναι αυτοί που κάνουν τους «υπερασπιστές δυτικών δικαιωμάτων». Γιατί οι πραγματικοί υπαίτιοι πίσω από την αφγανική τραγωδία των τελευταίων ημερών είναι οι Αμερικάνοι, Ρώσοι, Ευρωπαίοι, Κινέζοι ιμπεριαλιστές και η βίαιη μοιρασιά των «οικοπέδων» που θεωρούν ο καθένας για ιδιοκτησία τους. 

Οι ΗΠΑ άλλωστε ήταν αυτοί που εξαρχής είχαν στήσει κι εξοπλίσει τους Ταλιμπάν, που βάφτιζαν τότε τον Μπιν Λάντεν «μαχητή της ειρήνης» απέναντι στους Σοβιετικούς. Όπως επίσης, και ο διαφυγόντας πρόεδρος του Αφγανιστάν, Ασράφ Γανί, φαίνεται να είχε πολύ σοβαρό λαϊκό έρεισμα. Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς ότι «την έκανε» με το ελικόπτερο φορτωμένος με ένα σεντούκι λεφτά του κρατικού προϋπολογισμού; 

Ιράκ, Λιβύη, τώρα (ξανά) Αφγανιστάν μας υπενθυμίζουν τι σημαίνει να ισοπεδώνονται ολόκληρες χώρες και λαοί, να στήνονται αντιλαϊκές και δικτατορικές κυβερνήσεις-ανδρείκελα που κρέμονται από τους «έξω» για να ζουν πάνω στις πλάτες των λαών, να ξεσπιτώνονται καραβάνια ολόκληρα προσφύγων, για να μοιράσουν οι ιμπεριαλιστές τα χωράφια τους πάνω σε καμένη γη. 

Μέσα σε όλα, κι η δική μας χώρα βαθιά μπλεγμένη στους ανταγωνισμούς τους στην περιοχή και με χίλια νήματα δεμένη στις επιδιώξεις των αμερικανο-ευρωπαίων, γίνεται εκ των πραγμάτων κρίκος αυτής της αντιπαράθεσης, σέρνοντας και το λαό μας στην επικίνδυνη κι αιματοβαμμένη δίνη αυτών των εξελίξεων. 

Η άρχουσα τάξη έχει τους λόγους της κι αυτή να γαντζώνει τη χώρα από τα σχέδια αεροπλάνα των αμερικάνων.

Αλλά ο λαός μας και οι λαοί της περιοχής έχουν μόνη προοπτική την πάλη τους απέναντι στους μακελάρηδες του πλανήτη που ισοπεδώνουν χώρες με τις βόμβες και την πολιτική τους και ζουν από το θάνατο των λαών. 

Η ζωή των λαών βρίσκεται μονάχα στα δικά τους χέρια.

Κείμενο από το ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ, σας προτείνουμε και αυτό: 

Αφγανιστάν | Η αγωνία των εγκαταλειμμένων μεταφραστών

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κομμουνιστικό (Μαοϊκό) Κόμμα του Αφγανιστάν: Δήλωση σχετικά με την ανακοίνωση της αποχώρησης των αμερικανικών δυνάμεων κατοχής (Μάρτης '21)

1

Δήλωση σχετικά με την ανακοίνωση της αποχώρησης των αμερικανικών δυνάμεων κατοχής από το Αφγανιστάν που δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο του 2021. Μια νεότερη σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις, οι οποίες ξεπέρασαν και ορισμένες εκτιμήσεις που διατυπώνονται στην παρούσα, πρόκειται να μεταφραστεί από τα αραβικά*

Στις 13 Απριλίου ο Τζο Μπάιντεν, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, ανακοίνωσε ότι «τερματίζει τον μακρύτερο πόλεμο της ιστορίας της Αμερικής» αποσύροντας τα αμερικανικά στρατεύματα από το Αφγανιστάν έως τις 11 Σεπτεμβρίου του τρέχοντος έτους.

Η επιλογή της 11ης Σεπτεμβρίου ως ημερομηνία για την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων είναι μια προσπάθεια της κυβέρνησης Μπάιντεν να ενισχύσει το ψέμα ότι ο στόχος της εισβολής και κατοχής στο Αφγανιστάν ήταν η καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Ο Μπάιντεν δήλωσε: «Πήγαμε στον πόλεμο με σαφείς στόχους. Πετύχαμε αυτούς τους στόχους. Ο Μπιν Λάντεν είναι νεκρός και η Αλ Κάιντα έχει υποβαθμιστεί στο Ιράκ - και στο Αφγανιστάν». Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ απέτυχαν στους στόχους τους στο Αφγανιστάν.

Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν ξεκίνησε για την εφαρμογή «του σχεδίου για τον νέο αμερικανικό αιώνα», ένα σχέδιο για την αποτροπή της παρακμής της αμερικανικής υπεροχής κάνοντας χρήση στρατιωτικών μέσων. Αυτό το σχέδιο επινοήθηκε από τους νεοσυντηρητικούς της κυβέρνησης Μπους για να αποτρέψει την παρακμή της αμερικανικής ηγεμονίας μέσω της υποστήριξης-ενθάρρυνσης (warmongering) του πολέμου, της εισβολής και της κατοχής των ευρισκόμενων υπό την κυριαρχία των ιμπεριαλιστών χωρών. Η στρατηγική αυτή, γνωστή επίσης και ως «δόγμα Μπους», αφήνει περιθώρια για «προληπτικές» στρατιωτικές ενέργειες των ΗΠΑ. Αν και, η εισβολή και η κατοχή στο Αφγανιστάν διεξήχθη με την ετικέτα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας μετά τις 11 Σεπτεμβρίου, ωστόσο, στην πραγματικότητα, η εισβολή στο Αφγανιστάν ήταν η εφαρμογή του δόγματος Μπους, στόχος του οποίου ήταν η ενίσχυση της παγκόσμιας κυριαρχίας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, η οικοδόμηση ενός μονοπολικού κόσμου μέσω στρατιωτικής επιθετικότητας και επιθετικής πολιτικής κατά των κατεχόμενων χωρών. Οι δράστες αυτού του σχεδίου μιλούσαν εξ αρχής για έναν «πόλεμο χωρίς τέλος». Η στρατηγική αυτή ξεκίνησε με την εισβολή και κατοχή στο Αφγανιστάν και συνεχίστηκε με την εισβολή και κατοχή στο Ιράκ.

Ο Μπαράκ Ομπάμα και ο Ντόναλντ Τραμπ όχι μόνο συνέχισαν το «δόγμα Μπους» και την πολιτική του «πολέμου χωρίς τέλος», αλλά και επέκτειναν την επιθετικότητα των ΗΠΑ σε άλλες χώρες της Δυτικής Ασίας και της Αφρικής. Τώρα, αν και αποσύρουν τα στρατεύματά τους από το Αφγανιστάν, οι ΗΠΑ δεν επιδιώκουν τον τερματισμό του «πολέμου χωρίς τέλος». Ο Τζο Μπάιντεν δήλωσε: «Με την καθοδήγησή μου, η ομάδα μου βελτιώνει την εθνική μας στρατηγική για την παρακολούθηση και το σταμάτημα σημαντικών τρομοκρατικών απειλών όχι μόνο στο Αφγανιστάν, αλλά οπουδήποτε κι αν προκύψουν − και υπάρχουν στην Αφρική, την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και αλλού». Έτσι, η διεξαγωγή του πολέμου και η επιθετική πολιτική που ξεκίνησε από τους νεοσυντηρητικούς κατά την διακυβέρνηση Μπους με την ονομασία «Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» θα συνεχίσουν από την κυβέρνηση Μπάιντεν. Επομένως, ο ισχυρισμός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πέτυχαν τους «συγκεκριμένους στόχους» τους στο Αφγανιστάν δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα ψέμα. Προφανώς, ένας από αυτούς τους «συγκεκριμένους στόχους» ήταν η εξάλειψη των ισλαμιστών τρομοκρατών στο Αφγανιστάν, τις δυνάμεις που οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ προηγούμενα είχαν δημιουργήσει, υποστηρίξει και εξοπλίσει στην περιοχή. Η εισβολή και η κατοχή στο Αφγανιστάν όχι μόνο δεν εξόντωσε αυτές τις δυνάμεις αλλά διεύρυνε και το πεδίο εφαρμογής των πράξεων και της ιδεολογίας τους. Για τον λόγο αυτό, εκτός από τους Ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα, είναι πλέον ενεργός στο Αφγανιστάν και ο ISIS.

Ένας άλλος «συγκεκριμένος στόχος» ήταν η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος ανδρεικέλων για την προστασία των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στο Αφγανιστάν. Σχετικά μ’ αυτό, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναλάβει το κόστος σχηματισμού και προώθησης μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων. Όμως αυτό το καθεστώς, μετά από προσπάθειες είκοσι ετών, εξακολουθεί να στερείται νομιμότητας και πολιτικής συνοχής και βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Αποτελείται από αστικές-κομπραδόρικες[1] και ημι-φεουδαρχικές πολιτικές δυνάμεις που απλά συμφωνούν σε εθνική προδοσία και σκλαβιά στον ιμπεριαλισμό. Οι δυνάμεις αυτές χωρίζονται σε δύο ομάδες, οι οποίες υπάρχουν από την αρχή του καθεστώτος ανδρεικέλων. Η κυρίαρχη παράταξη εντός του καθεστώτος θέλει ένα προεδρικό σύστημα, να διατηρήσει δηλαδή τη σημερινή δομή. Η αντιπολίτευση όμως, ειδικά το κόμμα Jamiat-e-Islami, θέλει μια αναδιάρθρωση σ’ ένα αποκεντρωμένο σύστημα στο οποίο η εκτελεστική εξουσία θα κατανέμεται μεταξύ προέδρου και πρωθυπουργού. Αυτή η ρήξη εντός του καθεστώτος είναι ένας σημαντικός παράγοντας της τρέχουσας έλλειψης συνοχής του και θα μπορούσε να παίξει ρόλο στην ενδεχόμενη κατάρρευσή του· για το λόγο αυτό, πολλοί ανησυχούν για την έναρξη και ένταση του «εμφυλίου πολέμου» στο Αφγανιστάν.

Ο Τζο Μπάιντεν, επισκεπτόμενος τους τάφους των σκοτωμένων στο Αφγανιστάν στρατιωτών, δήλωσε με αποικιακή αλαζονεία: «Από την αρχή, ίσως θυμάστε, ποτέ δεν πίστευα ότι ήμασταν εκεί για να ενώσουμε με κάποιο τρόπο … το Αφγανιστάν». Αυτό είναι ένα άλλο ψέμα που λένε οι ηγέτες του αμερικανικού ιμπεριαλισμού για να κρατήσουν απόσταση από τον καταστροφικό τους ρόλο στο Αφγανιστάν τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Οι Αμερικανοί ηγέτες προσποιούνται ότι η τρέχουσα κοινωνική κρίση, ο πόλεμος και η αντιδραστική βία και η άνοδος των φονταμενταλιστικών ομάδων στο Αφγανιστάν, συμπεριλαμβανομένων των Ταλιμπάν και του ISIS, δεν έχουν καμία σχέση με την αμερικανική επιθετικότητα ή τις ιμπεριαλιστικές πολιτικές. Ωστόσο, η σαρανταετής κρίση στο Αφγανιστάν αντανακλά σε κάθε στάδιο τις αντιφάσεις και τις κρίσεις του ιμπεριαλιστικού και σοσιαλ-ιμπεριαλιστικού καπιταλιστικού συστήματος. Αυτή η κρίση ξεκίνησε με την επιθετικότητα και κατοχή από το σοβιετικό σοσιαλ-ιμπεριαλισμό και εντάθηκε με την άνοδο των φονταμενταλιστικών δυνάμεων και την άμεση επιθετικότητα και κατοχή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των συμμάχων του. Τώρα, είκοσι χρόνια πολέμου και κατοχής έχουν δυναμώσει την ένταση και το εύρος αυτής της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής κρίσης και έχουν αυξήσει τον ταξικό διαχωρισμό σε πρωτοφανές επίπεδο. Η αστικο-γραφειοκρατική κομπραδόρικη τάξη, η οποία ελέγχει τα ηνία του καθεστώτος ανδρεικέλων, το χρησιμοποιεί κυριολεκτικά ως Τζίργκα[2] για να μοιράσει τα λάφυρα και να λεηλατήσει. Αντιθέτως οι μάζες, η εργατική τάξη, η αγροτιά και η μικροαστική τάξη βρίσκονται στη χειρότερη δυνατή κατάσταση, υποφέροντας από τη φτώχεια και τη συνέχιση του πολέμου και της βίας. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, το Αφγανιστάν βρίσκονταν πάντα στην κορυφή των πιο διεφθαρμένων χωρών παγκοσμίως, επειδή οι εθνικοί προδότες και οι αντιδραστικές δυνάμεις που ελέγχουν το καθεστώς ανδρεικέλων επιδιώκουν απλά τη συσσώρευση κεφαλαίου λεηλατώντας την ιμπεριαλιστική βοήθεια και τους πόρους και τις περιουσίες των μαζών.

Οι Ταλιμπάν δεν έχουν ακόμη περιγράψει με σαφήνεια το πολιτικό σύστημα που προτιμούν. Το προηγούμενο πολιτικό σύστημα των Ταλιμπάν, με το όνομα Ισλαμικό Εμιράτο, ήταν ένα αυταρχικό και θεοκρατικό καθεστώς με επικεφαλής έναν μουλά όπως ο Amir al-Mu'minin. Το σύστημα όμως του Ισλαμικού Εμιράτου των Ταλιμπάν δεν έχει υποστήριξη εντός της χώρας και επίσης δεν έχει την ευλογία των περιφερειακών και διεθνών δυνάμεων, και αυτό είναι σαφές στην ηγεσία των Ταλιμπάν. Η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, το Ιράν, ακόμη και το Πακιστάν δεν θέλουν να επιστρέψει το Ισλαμικό Εμιράτο στην εξουσία. Αυτός είναι ο λόγος που η εντατικοποίηση του πολέμου από τους Ταλιμπάν γίνεται περισσότερο για την επίτευξη κερδών στις ειρηνευτικές συνομιλίες. Τώρα απαιτούν την απελευθέρωση των κρατουμένων της ομάδας και τη διαγραφή της ηγεσίας των Ταλιμπάν από τη μαύρη λίστα του ΟΗΕ. Εάν ικανοποιηθούν αυτά τα αιτήματα, οι Ταλιμπάν πιθανότατα θα συμμετάσχουν στους επόμενους γύρους των διαπραγματεύσεων.

Παρόλο που οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ έχουν δεσμευτεί να χρηματοδοτήσουν και να υποστηρίξουν το καθεστώς ανδρεικέλων τους στο μέλλον, η αποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων, εάν εφαρμοστεί, θα μπορούσε να αλλάξει τη στρατιωτική ισορροπία υπέρ των Ταλιμπάν. Στο παρελθόν οι Ταλιμπάν είχαν καταφέρει να καταλάβουν περιφέρειες και επαρχιακές πρωτεύουσες ακόμη και όταν το καθεστώς ανδρεικέλων είχε την εναέρια υποστήριξη των κατοχικών δυνάμεων. Ως εκ τούτου, προβλέπεται ότι μετά την αποχώρηση των δυνάμεων κατοχής, οι Ταλιμπάν θα μπουν στο πεδίο της μάχης με πιο ισχυρό φρόνημα.

Ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ ελπίζει τώρα σε μια διπλωματική προσπάθεια υπό την αιγίδα του ΟΗΕ για τη διατήρηση του καθεστώτος ανδρεικέλων, το οποίο τους κόστισε 2 τρισεκατομμύρια δολάρια για να το χτιστούν. Η εμπειρία όμως μιας δεκαετίας διπλωματικών προσπαθειών για ειρήνη έχει δείξει ότι αυτό είναι καλό μόνο για την εντατικοποίηση του πολέμου. Παρόλο που ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ είναι πιθανό να αποσύρει τα στρατεύματά του από το Αφγανιστάν, αυτό δεν σημαίνει το τέλος της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και δεν σημαίνει επίσης νίκη των Ταλιμπάν. Σε περίπτωση που οι διπλωματικές προσπάθειες είναι επιτυχείς και οι Ταλιμπάν τελικά ενσωματωθούν στο καθεστώς ανδρεικέλων, και είναι οι Ταλιμπάν αυτοί που συνθηκολογούν με το καθεστώς ανδρεικέλων και τον ιμπεριαλισμό, ενώ η αποικιακή κατάσταση στο Αφγανιστάν συνεχίζεται· οι πολιτικοί, στρατιωτικοί θεσμοί και το σύστημα ασφάλειας του καθεστώτος ανδρεικέλων θα εξαρτώνται από την ιμπεριαλιστική υποστήριξη των ΗΠΑ και τα σύμφωνα ασφάλειας μεταξύ των ΗΠΑ και του καθεστώτος ανδρεικέλων θα συνεχίσουν να διατηρούν την κυριαρχία του ιμπεριαλισμού πάνω στη χώρα, και το καθεστώς ανδρεικέλων θα εξαρτάται από την υποστήριξη των αφεντάδων του, τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και τους συμμάχους τους που έχουν δεσμευτεί να συνεχίσουν να παρέχουν οικονομική βοήθεια και οπλικά συστήματα στο καθεστώς ανδρεικέλων.

Ο Μπάιντεν σε αντίθεση με τον Τραμπ έχει εμπλέξει περισσότερες χώρες στο ζήτημα του Αφγανιστάν και έχει επιτύχει εν μέρει συμφωνίες με τη Ρωσία και την Κίνα, οι οποίες θα μπορούσαν να επιταχύνουν τη διαδικασία συμβιβασμού μεταξύ του καθεστώτος και των Ταλιμπάν. Έτσι, εάν οι προσπάθειες των εμπλεκόμενων χωρών, Τουρκίας, Κατάρ και Πακιστάν, μαζί με τα Ηνωμένα Έθνη, επιτύχουν, οι Ταλιμπάν θα συμμετάσχουν στις συναντήσεις «ειρηνευτικής διαδικασίας» και το καθεστώς ανδρεικέλων θα αναδιοργανωθεί με τη συγχώνευση των Ταλιμπάν στις τάξεις του. Η κυβέρνηση που θα προκύψει από τον συμβιβασμό θα εκπροσωπεί και πάλι τη φεουδαρχική-αστική-κομπραδόρικη τάξη. Ενώ θα πληθύνουν επίσης οι θεοκρατικές, εθνικές, σοβινιστικές και σχετικές με την ισότητα των φύλων πτυχές του τρέχοντος καθεστώτος. Οι Ταλιμπάν έχουν την ίδια ταξική βάση με τις δυνάμεις στο καθεστώς ανδρεικέλων. Οι Ταλιμπάν, όπως και οι Μουτζαχεντίν, είχαν στο παρελθόν εφοδιαστεί και εξοπλιστεί από τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Σε μια κυβέρνηση που θα προκύψει από τον συνδυασμό αυτών των αντιδραστικών και προδοτικών δυνάμεων, οι μάζες θα συνεχίσουν να βρίσκονται κάτω από το ζυγό της ταξικής εκμετάλλευσης και της διπλής κοινωνικής καταπίεσης και η συσσώρευση κεφαλαίου θα συνεχιστεί με τη λεηλασία των πόρων και με κόστος τη φτωχοποίηση των μαζών. Ως εκ τούτου, είναι σαφές ότι αυτή η διαδικασία συμβιβασμού και συμπαιγνίας που φέρει το όνομα της ειρήνης δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική ειρήνη στη χώρα. Η μόνη πραγματική λύση είναι μια νέα δημοκρατική επανάσταση με σοσιαλιστικό προσανατολισμό· η νέα δημοκρατική επανάσταση θα κάνει το Αφγανιστάν βάση της παγκόσμιας επανάστασης, αλλιώς το Αφγανιστάν θα παραμείνει κέντρο της παγκόσμιας κρίσης, κέντρο εξελίξεων για τους ιμπεριαλιστές και κέντρο δραστηριότητας για τις φονταμενταλιστικές δυνάμεις όπως οι Ταλιμπάν, ο ISIS και η Αλ Κάιντα. Χωρίς αμφιβολία η κατάσταση αλλάζει γρήγορα, οι μεταβαλλόμενες συνθήκες έχουν δημιουργήσει νέες προκλήσεις και νέες ευκαιρίες για εμάς, θα πρέπει να τολμήσουμε να αντιμετωπίσουμε τις νέες προκλήσεις και τις νέες ευκαιρίες στις μεταβαλλόμενες νέες συνθήκες και να τις αξιοποιήσουμε για την ενίσχυση της επαναστατικής πορείας.

Κομμουνιστικό (Μαοϊκό) Κόμμα του Αφγανιστάν

Μάρτιος 2021

Σημειώσεις

* Το κείμενο με τίτλο “Statement of the Communist (Maoist) Party of Afghanistan on the announcement of the withdrawal of the American occupying forces from Afghanistan” με ημερομηνία Μάρτιος 2021 , δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα http://www.sholajawid.org/index.html και βρίσκεται στη διεύθυνση … http://www.sholajawid.org/english/main_english/withdrawal_E_sh_27_d4.html?fbclid=IwAR2ZTT7aCjOeTuhWGaorpUD5Z8aQO6nysgeGWeRskEovDRfQAZhyMB_rXu0

Η μετάφραση έγινε από τα αγγλικά και η δημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα και συμφωνία με όλες τις απόψεις που διατυπώνονται.

Παραπομπές

[1] ΣτΜ. Comprador: Κομπραδόρος, ο μεσάζων, ο εργολάβος των ξένων αφεντικών. Ο επικεφαλής του ντόπιου προσωπικού των ξένων εταιριών και ταυτόχρονα ο μεσολαβητής ανάμεσα στα ξένα αφεντικά και τους ντόπιους πελάτες. Από το ρόλο αυτών των διαμεσολαβητών, ο όρος επεκτάθηκε σε όλα τα αποικιοκρατικά καθεστώτα και στο κομμάτι της αστικής τάξης που γίνεται υποχείριο των ξένων συμφερόντων […] εξυπηρετώντας με το αζημίωτο τα συμφέροντα των ξένων και φυσικά την … πάρτη της.

https://www.efsyn.gr/kosmos/maties-ston-kosmo/dromo-logia/12493_kompradoroi-kai-rantierides

[2] ΣτΜ. Jirga: Συμβούλιο των πρεσβυτέρων της φυλής υπεύθυνο για την επίλυση διαφορών και λήψη αποφάσεων στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Λόγια Τζίργκα είναι η μεγάλη συνέλευση των αντιπροσώπων των φυλών.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά το χούι» - Μία σύντομη κριτική στις θέσεις του ΚΚΕ για τις εξελίξεις στο Αφγανιστάν

33

Με μία ανακοίνωση του γραφείου τύπου η ηγεσία του ΚΚΕ επιχειρεί να «φωτίσει» τις ραγδαίες εξελίξεις στο Αφγανιστάν και τις αποδίδει σε αλλαγή στοχεύσεων των ΗΠΑ που αποσύρονται για να ενισχύσουν άλλα μέτωπα, όπως αυτό του Ειρηνικού. Η ευκολία, καλύτερα η ρηχότητα με την οποία ερμηνεύεται, μία τόσο σοβαρή εξέλιξη με βάση ένα βολικό σχήμα που βλέπει αποχώρηση του πιο ισχυρού ιμπεριαλιστή του πλανήτη από μία χώρα μετά από 20 χρόνια στρατιωτικής - πολιτικής κυριαρχίας και κατοχής γιατί έχει «άλλα σχέδια» έχει την εξήγησή της. Ουσιαστικά με τον τρόπο αυτό διαγράφει τόσο τον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, που κατά τα άλλα κάνει αναφορά σε αυτόν και τις νέες συνθήκες που διαμορφώνει όσο και τις εξελίξεις σε αυτή καθαυτή την υπό κατοχή χώρα σαν να μην έχουν κανένα αποτέλεσμα και καμία επίπτωση στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία. Παρουσιάζει τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές πρόθυμους να αποσυρθούν από χώρο κυριαρχίας τους λες και είναι η πιο φυσική εξέλιξη των πραγμάτων δίνοντας την εντύπωση ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί και αλλού (στην Ελλάδα για παράδειγμα;) χωρίς αυτή η υποχώρηση να σημαίνει και πολλά πράγματα για την επιδιωκόμενη παγκόσμια κυριαρχία τους ή έστω την ηγεμονία τους.

Έτσι ο ιμπεριαλισμός σαν σύστημα και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σαν κράτη απογυμνώνονται από τα πολιτικά τους χαρακτηριστικά και παρουσιάζονται σαν «παίκτες» που αλλάζουν σχέδια κατά το δοκούν, δεν υπάρχουν ήττες, υποχωρήσεις, ανακατανομή δυνάμεων, ανταγωνισμοί, στριμώγματα, αλλαγές συσχετισμών. Κατά τα άλλα η ηγεσία του ΚΚΕ καμώνεται ότι υποστηρίζει την λενινιστική άποψη για την ανισόμετρη ανάπτυξη την περίοδο του ιμπεριαλισμού, την οποία όμως περιορίζει μόνο στο οικονομικό επίπεδο με αποτέλεσμα να έχει μία στενή οικονομίστικη αντίληψη των εξελίξεων που δεν μπορούν να απαντήσουν στα ουσιαστικά ζητήματα της πάλης του λαού μας αλλά και συνολικά των λαών ενάντια στο ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα.

Αν η ηγεσία του ΚΚΕ έχει πάρει «διαζύγιο» από την λενινιστική αντίληψη και πολιτική για τον ιμπεριαλισμό αυτό δεν σημαίνει ότι έχει ξεκόψει από τις δεσμεύσεις του παρελθόντος που αποθέωναν τις επεμβάσεις της σοσιαλιμπεριαλιστικής ΕΣΣΔ του παλινορθωμένου καπιταλισμού όπως αυτή του Αφγανιστάν. Βαφτίζοντας τα πραξικοπήματα σαν «λαϊκές επαναστάσεις» και τις εισβολές και κατοχές χωρών σαν «διεθνιστική βοήθεια».

Είναι απορίας άξιο πως μια ηγεσία που έχει κάνει τόσο «βαθιά μελέτη» και έχει αποδομήσει όλη την ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και ιδιαίτερα αυτό της περιόδου της Γ’ Διεθνούς όχι μόνο δεν βρίσκει μία λέξη κριτικής για την σοσιαλιμπεριαλιστική πολιτική της ΕΣΣΔ, που τόσο προβοκάρισε το αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα, και έγινε ισχυρό όπλο στα χέρια των ιμπεριαλιστών – καπιταλιστών, αλλά συνεχίζει να την στηρίζει και σήμερα. Αποκαλύπτοντας με τον τρόπο αυτό ότι καθόλου δεν έχει ξεκόψει με παλιότερες αντιλήψεις «των τανκς που χορεύουν στους δρόμους και τις πλατείες της Καμπούλ» και ότι η όποια κριτική της για την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ στερείται κάθε ουσίας όταν ακόμη και για την δεκαετία του ’80 βλέπει «διεθνιστική βοήθεια» από μία τέτοια δύναμη.

Το να συνεχίζεις σήμερα να είσαι απολογητής του σοσιαλιμπεριαλισμού, των στρατιωτικών επεμβάσεων και πραξικοπημάτων είναι η καλύτερη υπηρεσία που μπορείς να προσφέρεις στο ιμπεριαλιστικό – καπιταλιστικό σύστημα καθώς με τον τρόπο αυτό υπονομεύεις την αντιιμπεριαλιστική πάλη των λαών και ιδιαίτερα σε χώρες και λαούς όπως αυτές του Αφγανιστάν όπου οι αντιδραστικές δυνάμεις ενισχύθηκαν ακριβώς πάνω σε αυτές τις αντιλήψεις και πρακτικές.

Γ.Α.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Στη δίνη των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών το Αφγανιστάν και οι λαοί της περιοχής - Ζητούμενο, η πάλη και οι νίκες των λαών!

0

Η αποτυχία των ΗΠΑ να συγκροτήσουν ένα ισχυρό κατοχικό κράτος στο Αφγανιστάν, που θα υπηρετεί τα συμφέροντά τους στη χώρα και τις πολεμικές κατακτητικές επιδιώξεις τους στη στρατηγικής σημασίας περιοχή, εκδηλώθηκε όλο το τελευταίο διάστημα με τον πιο δραματικό τρόπο. Πρόκειται για μια αποτυχία που πιστοποιεί ακόμα περισσότερο την αναντιστοιχία στόχων και μέσων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Πιστοποιεί τη σχετική υποχώρησή του έναντι των ανταγωνιστών του, και κυρίως του στρατηγικού αντιπάλου του, της Ρωσίας, αλλά και του στρατηγικού του ανταγωνιστή, της Κίνας. Σχετική υποχώρηση που από το 2001 της αμερικάνικης εισβολής στο Αφγανιστάν διαμόρφωσε γενικούς και ειδικότερους όρους μέσα στο Αφγανιστάν και στην περιοχή που δεν επέτρεψαν την ευόδωση των αμερικάνικων σχεδίων.

Ωστόσο, είναι επίσης φανερό ότι η Καμπούλ, όπως έσπευσε να επισημάνει και ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μπλίνκεν, «δεν είναι Σαϊγκόν». Στη Σαϊγκόν οι δυνάμεις των ΗΠΑ, ηττημένες από τον μεγαλειώδη εθνικοαπελευθερωτικό επαναστατικό αγώνα του Βιετναμέζικου λαού, αποχωρούσαν πανικόβλητες, κρεμασμένες σαν τσαμπιά από τα ελικόπτερά τους, ενώ στην περίπτωση του Αφγανιστάν οι εξελίξεις οπωσδήποτε δεν έχουν τη σφραγίδα και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του λαϊκού παράγοντα. Είναι χαρακτηριστικό ότι τον έλεγχο στο αεροδρόμιο της Καμπούλ έχουν οι χιλιάδες αμερικανοί στρατιώτες που έχουν παραταχθεί και συνεχίζουν και εκεί να πυροβολούν και να δολοφονούν πολίτες. Όλα αυτά συμβαίνουν παρά τη ραγδαία επέκταση σε όλη τη χώρα των δυνάμεων των Ταλιμπάν και την κατάληψη της Καμπούλ από τις δυνάμεις τους. Ακόμα και αν είναι πραγματικός ως ένα βαθμό ο αιφνιδιασμός των Μπάιντεν-Μπλίνκεν από την ταχύτατη αυτή «επικράτηση» των δυνάμεων των Ταλιμπάν στην πολύπαθη χώρα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ΗΠΑ μεθόδευσαν τη στρατιωτική αποχώρησή τους από τη χώρα, ενώ παράλληλα επιχειρούσαν να διαμορφώσουν συνεννοήσεις με τις δυνάμεις αυτές για την «επόμενη μέρα». Ήδη, οι συνομιλίες στο Κατάρ για «τη μορφή διακυβέρνησης του Αφγανιστάν», μεταξύ δυνάμεων της απελθούσης κατοχικής κυβέρνησης του τέως προέδρου Άσραφ Γκάνι και των ηγετών των Ταλιμπάν, διεξάγονται υπό την επιδιαιτησία των ΗΠΑ! Εξάλλου, οι δυνάμεις αυτές των Ταλιμπάν είναι γέννημα-θρέμμα των ΗΠΑ, από την δεκαετία του 1980, όταν ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός επιχειρούσε απαντήσεις στην εισβολή και κατοχή του Αφγανιστάν από την σοσιαλιμπεριαλιστική ΕΣΣΔ (1979-1989).

Συνεπώς είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ κάθε άλλο παρά παραιτούνται από το να ελέγξουν τις εξελίξεις στο Αφγανιστάν και ότι θα χρησιμοποιήσουν κάθε στρατιωτική, οικονομική και πολιτική δυνατότητα που έχουν στην περιοχή και στη χώρα για να εκβιάσουν τις εξελίξεις αυτές σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα και επιδιώξεις. Επιδιώξεις που αφορούν σε μια σειρά κρίσιμα μέτωπα της περιοχής, από τη Συρία και τον Περσικό Κόλπο έως το Ιράν, για να αναιρέσουν τις επιτυχίες και τις παρεμβάσεις του ρώσικου ιμπεριαλισμού, αλλά και για να μπλοκάρουν τη διείσδυση του κινέζικου ιμπεριαλισμού του οποίου το σχέδιο «μία Ζώνη, ένας Δρόμος» έχει σοβαρές στοχεύσεις στην περιοχή της Κεντρικής Ασίας. Ταυτόχρονα, βέβαια, ενισχύεται και η ρώσικη παρουσία στο Αφγανιστάν, καθώς η Μόσχα όχι μόνο δεν εκκενώνει την πρεσβεία της στην Καμπούλ, αλλά -όπως επισήμως ανακοινώνεται- βρίσκεται και αυτή σε συνομιλίες με δυνάμεις των Ταλιμπάν. Αλλά και η Κινέζικη πρεσβεία παραμένει σε λειτουργία στην Καμπούλ, ενώ αξιωματούχοι του Πεκίνου δήλωσαν ήδη πως επιδιώκουν «φιλικές σχέσεις» με τους Ταλιμπάν.

Συνολικά οι εξελίξεις αυτές και ο απολογισμός αίματος όλων των τελευταίων δεκαετιών του αφγανικού λαού, επιβεβαιώνουν, από τη μια, ότι οι ιμπεριαλιστές και ο ανταγωνισμός τους μόνο καταστροφή και δυστυχία φέρνουν στους λαούς. Επιβεβαιώνουν ότι οι λαοί μόνο στηριγμένοι στις δικές τους δυνάμεις μπορούν να διεκδικούν ανεξαρτησία, μπορούν να παλεύουν για να πάρουν τις τύχες τους στα δικά τους χέρια.

Από την άλλη, οι εξελίξεις αυτές είναι φανερό ότι ενισχύουν την ένταση του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, που -με επίκεντρο το Αφγανιστάν και τα πολλά ερωτήματα που συνοδεύουν τη ρευστότητα των εξελίξεων στη χώρα αυτή- μπορεί να προκαλέσει τυχοδιωκτισμούς και επιθετικές κινήσεις των ιμπεριαλιστών στην ευρύτερη περιοχή.

Ο λαός μας, οι λαοί της περιοχής καλούνται να αρνηθούν τα «πολλά πρόσωπα» της δυστυχίας που φέρνει ο ιμπεριαλισμός. Να παλέψουν για να συγκροτήσουν τη δική τους πάλη, το αντιιμπεριαλιστικό-αντιπολεμικό Μέτωπο των Λαών που είναι επιτακτική ανάγκη της εποχής μας.

Δευτέρα 16 Αυγούστου 2021
Το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για τα εγκλήματα πολέμου της Αυστραλίας στο Αφγανιστάν

0

 Άρθρο με υπογραφή Nick G. που δημοσιεύτηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2020 στην ιστοσελίδα της «Vanguard»  εφημερίδας του ΚΚ Αυστραλίας (Μαρξιστικό –Λενινιστικό) . Στάλθηκε για να μεταφραστεί  στην Ελλάδα κατόπιν αιτήματος  της  σύνταξης της «Προλεταριακής  Σημαίας» με αφορμή τις αποκαλύψεις των τελευταίων ημερών στα διεθνή ΜΜΕ  σχετικά με τα εγκλήματα Αυστραλών στρατιωτών στο Αφγανιστάν

Οι Μαρξιστές-Λενινιστές αναφέρονται σε δύο τύπους πολέμου-τους άδικους και τους δίκαιους.Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι αποκτηνώνουν τους στρατιώτες των ιμπεριαλιστικών στρατών που εμπλέκονται σε ξένους επιθετικούς και κατακτητικούς πολέμους. Αντίθετα, οι λαϊκοί απελευθερωτικοί στρατοί που μάχονται σε δίκαιους πολέμους βρίσκονται κάτω από την ηγεσία και την καθοδήγηση της ιδεολογίας της επαναστατικής τάξης και οργάνωσης υπηρετώντας το λαό.

Οι δίκαιοι πόλεμοι δεν μπορούν να νικήσουν μόνο με στρατιωτικά μέσα. Διεξάγονται συχνά από αδύναμες και τεχνολογικά κατώτερες δυνάμεις οι οποίες προσελκύουν την υποστήριξη του λαού και μπορούν να σταθεροποιηθούν και να οδηγηθούν στη νίκη με σωστή πολιτική. Αυτές οι σωστές πολιτικές περιλαμβάνουν τις σχέσεις ανάμεσα στις ένοπλες δυνάμεις και το λαό, αλλά και ανάμεσα στις ένοπλες δυνάμεις του δίκαιου σκοπού και στις ένοπλες δυνάμεις του άδικου σκοπού. Αιχμάλωτοι και τραυματισμένοι στρατιώτες του άδικου στρατού υπόκεινται σε εκπαίδευση για τους δυο τύπους πολέμου, και πείθονται να αποκηρύξουν την στήριξη τους για τους άδικους πολέμους, και αντιμετωπίζονται με επιείκεια.

Οι άδικοι πόλεμοι δεν μπορούν να προσελκύσουν τη λαϊκή στήριξη για μεγάλο διάστημα. Όποια στήριξη  κι αν υπάρχει μειώνεται  με τον χρόνο. Οι δυνάμεις του άδικου σκοπού πρέπει να βασίζονται στα στρατιωτικά μέσα, και τείνουν να κερδίζουν τη λαϊκή στήριξη λόγω της φαινομενικής υπεροχής τους στη δύναμη των όπλων και άλλων τεχνολογιών.

Αφγανιστάν-ένας άδικος πόλεμος.

Ο μεγαλύτερος σε εξέλιξη πόλεμος της Αυστραλίας είναι  η εμπλοκή της στο Αφγανιστάν. Ξεκίνησε τον Νοέμβρη του 2011 μετά την επίθεση της 11^ης Σεπτέμβρη στους  Πύργους του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη. Η Αυστραλιανή κυβέρνηση έστειλε στρατεύματα στο Αφγανιστάν για να δείξει την υποστήριξη και την δουλοπρέπεια της στις ΗΠΑ ως πιστός  σύμμαχος, συχνά αναφέρεται ως «μαριονέτα» ή «αναπληρωτής σερίφης των ΗΠΑ». Οι Αυστραλιανοί στρατιώτες είχαν υποστηρικτικό ρόλο στις δυνάμεις των ΗΠΑ και άλλων ιμπεριαλιστών. Αυτές οι δυνάμεις εισέβαλαν στο Αφγανιστάν σε ένα λεγόμενο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Υπήρχε και υπάρχει τρομοκρατία σχετιζόμενη με την αντιδραστική φασιστική πτέρυγα της Ισλαμικής θρησκείας, αλλά η εισβολή στο Αφγανιστάν από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν ήταν απλώς μια επίδειξη δύναμης.  Ήταν άδικη από την αρχή, υποκινούμενη σε μεγάλο βαθμό από τις αμερικάνικες ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις στη περιοχή και έστησε το σκηνικό για ένα κύμα αντιδημοκρατικών μέτρων, υπό την κάλυψη της «αντιτρομοκρατίας».

Η πρόσφατη έκθεση με περιστατικά εγκλημάτων πολέμου από τα Αυστραλιανά στρατεύματα στο Αφγανιστάν προηγήθηκε μιας έκθεσης που ανατέθηκε από τον επικεφαλής του Αυστραλιανού στρατού, στρατηγό Άνγκους Κάμπελ, το 2015 μετά από επίμονες φήμες για παράνομες εκτελέσεις Αφγανών από Αυστραλούς. Παρουσιάστηκε στον Κάμπελ το 2016, η έκθεση της κοινωνιολόγου Δρ. Σαμάνθα Κρόμπβοετς που ανέφερε Αυστραλούς στρατιώτες, οι οποίοι δεν ήθελαν να γνωστοποιηθούν, οι οποίοι φοβόντουσαν για  τη συμπεριφορά των συμπατριωτών στρατιωτών τους.

Ένας ανέφερε το 2012 ότι ήταν το χειρότερο που είχε δει:

«Τα παιδιά είχαν αυτή τη δίψα για αίμα. Ψύχωση. Απόλυτη ψύχωση. Και εμείς την τροφοδοτούσαμε. Αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν μεμονωμένα. Αυτοί (οι στρατιώτες) αποκτούν περισσότερη αυτοπεποίθηση με την πάροδο του χρόνου όταν είναι εκεί και αυτές οι συμπεριφορές γίνονται αποδεκτές και εξομοιώνεται με το να είσαι καλός και αποτελεσματικός στρατιώτης.»

Επανέλαβε ισχυρισμούς που έγιναν από στρατιώτες από τους οποίους πήρε συνέντευξη: όταν προσγειώθηκαν ελικόπτερα στα χωριά, όσοι χωρικοί έτρεχαν μακριά πυροβολούνταν, «σκοτώνοντας πολλούς από αυτούς τους άντρες και τα αγόρια (και ορισμένες φορές και γυναικόπαιδα) πυροβολώντας τους πισώπλατα, ενώ έτρεχαν μακριά.» Άλλοι στρατιώτες έπαιρναν όσους άντρες και αγόρια είχαν επιβιώσει «και τους ‘ανέκριναν’, που σημαίνει τους έδεναν και τους βασάνιζαν… για μέρες και ολόκληρο το χωριό  στερούνταν τροφής, νερού και φαρμάκων… Όταν οι Ειδικές Δυνάμεις έφευγαν, οι άντρες και τα αγόρια βρίσκονταν νεκρά: πυροβολημένα στο κεφάλι ή με δεμένα τα μάτια και με κομμένους λαιμούς,» έγραφε.

Ένα «ενοχλητικό παράδειγμα» που δόθηκε από στρατιώτες πληροφοριοδότες έγινε όταν Αυστραλιανοί στρατιώτες που οδηγούσαν σε ένα δρόμο, είδαν δυο 14χρόνα αγόρια και αποφάσισαν ότι μπορεί να είναι φιλο-Ταλιμπάν. «Τους σταμάτησαν, τους έψαξαν και τους έκοψαν το λαιμό. Το υπόλοιπο στράτευμα έπρεπε να «καθαρίσει την ακαταστασία»… τα σώματα τους μπήκαν σε σακούλες και πετάχτηκαν σε ένα κοντινό ποτάμι.»

Ήταν αυτή η έκθεση, που παραδόθηκε το 2015 αλλά κρατήθηκε μυστική τότε, που οδήγησε τον Άνγκους Κάμπελ  να γράψει την έκθεση για τους ισχυρισμούς των Αυστραλιανών εγκλημάτων πολέμου στο Αφγανιστάν. Ο Κάμπελ (νυν επικεφαλής όλων των Αυστραλιανών Αμυντικών Δυνάμεων) το έκανε τον Μάρτη του 2016.

Στο μεταξύ, ο David McBride, ένας πρώην στρατιωτικός δικηγόρος με δυο ταξίδια εργασίας στο Αφγανιστάν, διέρρεε φακέλους των Αυστραλιανών Ενόπλων Δυνάμεων (τους «Αφγανικούς φακέλους») σε Αυστραλιανό μέσο ενημέρωσης (ABC). Αυτοί με τη σειρά τους παρουσίασαν μια σειρά ιστοριών για τα ισχυριζόμενα Αυστραλιανά εγκλήματα πολέμου.

Η Αυστραλιανή κυβέρνηση απάντησε με αντίποινα εναντίων του McBride και του εθνικού μέσου ενημέρωσης. Το Σεπτέμβριο του 2018, ο McBride  κατηγορήθηκε για κλοπή κυβερνητικής ιδιοκτησίας (επιπλέον κατηγορίες προστέθηκαν στη συνέχεια), ενώ τον Ιούνιο του 2019, έγινε επιδρομή από την Αυστραλιανή ομοσπονδιακή αστυνομία (AFP) στα γραφεία του ABC και όλο το υλικό σχετικά με τους Αφγανικούς φακέλους κατασχέθηκε. Τον Ιούνιο του 2020, η AFP εισηγήθηκε να υπάρξουν κατηγορίες εναντίον του δημοσιογράφου του ABC, Dan Oakes . Υπήρξε εντυπωσιακή  δημόσια κατακραυγή και η κυβέρνηση αναγκάστηκε να υποχωρήσει στο να κατηγορήσει τον Όουκς. Παρόλα αυτά οι κατηγορίες ενάντια στον πληροφοριοδότη McBride  παραμένουν.

Η  σοβαρά λογοκριμένη έκθεση έρευνας του Αφγανιστάν, γνωστή και ως Εκθεση Μπρέρετον, βρίσκει αξιόπιστα αποδεικτικά στοιχεία για 23 περιστατικά που αφορούσαν 25 πρώην ή νυν υπαλλήλους της Ομοσπονδιακής αστυνομίας που κατηγορούνται για την δολοφονία 39 ατόμων, και με επιπλέον δυο άτομα τα οποία υποβλήθηκαν σε βασανιστική μεταχείριση. Ωστόσο, άλλα 28 περιστατικά (και 11 επιπλέον που είχαν διακοπεί) βρέθηκαν ότι οι ισχυρισμοί δεν τεκμηριώθηκαν ή δεν μπορούσαν να προχωρήσουν με αυτούς.

Από αυτούς που η Έκθεση βρήκε ότι δεν τεκμηριώθηκαν, υπήρχαν 20 ισχυρισμοί για παράνομες εκτελέσεις, εφτά από τις οποίες ενέπλεκαν περισσότερα τους ενός ατόμου. Εννιά αφορούσαν περιπτώσεις κακομεταχείρισης κρατουμένων, συμπεριλαμβανομένων  σεξουαλικών παρενοχλήσεων.

Εννιά από τους ισχυρισμούς που χαρακτηρίστηκαν ως αξιόπιστοι απορρίφθηκαν χωρίς να απαιτείται περαιτέρω ενέργεια λόγω της νομικής αρχής της χρήσης ασυλίας σύμφωνα με την οποία εάν ο Στρατιώτης Χ δώσει πληροφορίες στην έρευνα ότι σκότωσε παράνομα έναν κρατούμενο, οι πληροφορίες που δόθηκαν στην έρευνα από τον Στρατιώτη Χ (και οτιδήποτε αποκτηθεί ως έμμεση ή άμεση συνέπεια) είναι απαράδεκτο να οδηγήσουν για την κατηγορία του Στρατιώτη Χ.

Ανεξάρτητα από τα καταγγελλόμενα  εγκλήματα πολέμου των Αυστραλιανών στρατευμάτων στην άδικη εισβολή και κατοχή του Αφγανιστάν, υπάρχει μια κουλτούρα υπο-ιμπεριαλιστικού υπηρέτη που έχει χρόνια διαπεράσει τις Αυστραλιανές ένοπλες δυνάμεις. Με εξαίρεση τον πόλεμο ενάντια στον Φασισμό (2^ος Παγκόσμιος Πόλεμος ), κάθε σύγκρουση στην οποία εμπλέκονταν Αυστραλιανά στρατεύματα σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους ήταν άδικη. Η έκθεση Μπρέρετον μας κάνει τη χάρη και περιλαμβάνει μια ιστορική ανασκόπηση των Αυστραλιανών εγκλημάτων πολέμου (Κεφάλαιο 1.08 της Έκθεσης) από τον πόλεμο των  Μπόερς  μέχρι σήμερα. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα από τον Δεύτερο  Παγκόσμιο  Πόλεμο  , που ενώ παραδόξως ο σκοπός ήταν δίκαιος, η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία προήλθε από την φίλο-ιμπεριαλιστική μπουρζουαζία. Η Αυστραλία είχε στείλει στρατεύματα σχεδόν σε κάθε ιμπεριαλιστικό πόλεμο που διεξάγεται από τις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις  από τον Βρετανικό αποικιακό πόλεμο των  Μπόερς  στους Αμερικάνικους ιμπεριαλιστικούς πολέμους σε Κορέα, Βιετνάμ, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβυή και Συρία.

Φασίστες και ρατσιστές ελκύονται στην ιμπεριαλιστική στρατιωτική υπηρεσία και ενθαρρύνουν μια κουλτούρα στην οποία οι άδικες ενέργειες επιβραβεύονται . Το 2018, εμφανίστηκαν φωτογραφίες από Αυστραλιανά στρατεύματα, το 2007,  στις οποίες  κυματίζει η ναζιστική σημαία στα στρατιωτικά τους οχήματα. Τον Ιούνιο του 2020, εμφανίστηκε ντοκουμέντο από Αυστραλιανούς στρατιώτες να κρατάνε την ρατσιστική Συνομοσπονδιακή σημαία της «Νότιας Περηφάνιας» που χρησιμοποιήθηκε για να οδηγήσει  ένα Αμερικάνικο ελικόπτερο UH-60 Black Hawk για να μαζέψει Αφγανούς κρατούμενους μετά από Αυστραλιανή επιδρομή.

Πέρα από  την  απαραίτητη δίωξη των Αυστραλών εγκληματιών πολέμου, οι Αυστραλοί πρέπει να διασφαλίσουν  πως η χώρα μας έχει μια ανεξάρτητη και ειρηνική εξωτερική πολιτική, ότι κάνουμε  μια  αποφασιστική τομή στις σχέσεις μας   με τις ΗΠΑ και άλλους ιμπεριαλισμούς, και πως δεν θα επιτρέψουμε ξανά να στέλνονται οι Αυστραλιανές ένοπλες δυνάμεις για υποστήριξη άδικων πολέμων.

Ο πληροφοριοδότης David McBride  θα πρέπει να λάβει την μεγαλύτερη επιβράβευση   και οι εκδικητικές κατηγορίες εναντίον του να σταματήσουν  αμέσως.

Οι εργαζόμενοι  της Αυστραλίας έχουν  μεγάλη παράδοση αγώνων ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, φτάνοντας πίσω μέχρι την αντίθεσή του στον ιμπεριαλιστικό 1^ο Παγκόσμιο Πόλεμο  και την στρατολόγηση, στο φασισμό στο 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο  και στον πόλεμο του Βιετνάμ. Στους μήνες που ακολούθησαν την εισβολή στο Ιράκ το 2003 εκατομμύρια Αυστραλοί από διαφορετικά μονοπάτια ζωής ένωσαν τις φωνές τους ενάντια στην αποστολή  Αυστραλών  στρατιωτών  στον σχεδιασμένο και καθοδηγημένο από τους Αμερικάνους πόλεμο στο Ιράκ. Τον Φεβρουάριο του 2003, ένα μήνα πριν την εισβολή στο Ιράκ, περισσότεροι από 4 000 000 διαδηλωτών φώναξαν «Όχι πόλεμος στο Ιράκ», «Όχι πόλεμος για το πετρέλαιο», «Όχι στρατεύματα στο Ιράκ». Πολλοί κρατούσαν πλακάτ που απεικόνιζαν τον τότε Αυστραλιανό πρωθυπουργό σαν μαριονέτα των ΗΠΑ.

Καμία άλλη Αυστραλιανή εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους!

Για  την  ανεξαρτησία ενάντια στον ιμπεριαλισμό  και  τον σοσιαλισμό!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ