…..Άλλος κώδικας συμπεριφοράς!!!

Από Προλεταριακή Σημαία:  

Δεν κρύβουν τις προθέσεις τους οι ηγεσίες των ιμπεριαλιστικών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα απάνθρωπα αντιλαϊκά μέτρα του λεγόμενου προγράμματος σταθερότητας πρέπει να εφαρμοστούν χωρίς παρέκκλιση. Και να εφαρμοστούν και να αποδώσουν. Και στην περίπτωση που δεν αποδώσουν τα αναμενόμενα, δηλαδή στην περίπτωση που το στράγγισμα του λαού μας δεν μεταφέρει ικανοποιητικό ποσοστό στις τσέπες των κεφαλαιοκρατών; Τότε θα ακολουθήσει το επόμενο σχέδιο και ίσως το μεθεπόμενο.

Μια παράμετρο δηλώνουν ότι δεν ελέγχουν. Μία παράμετρο που δεν ελέγχει και το ντόπιο κατεστημένου αλλά και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Τις λαϊκές αντιστάσεις.

        

Δεν χωρούν αυταπάτες εδώ. Το αντιδραστικό κατεστημένο, ξένο και ντόπιο, θα επιχειρήσει να θωρακιστεί περισσότερο, για να αντιμετωπίσει τον αστάθμητο παράγοντα, που δεν είναι άλλος από το μετασχηματισμό του θυμού και της οργής των εργαζομένων σε ταξικό κίνημα αντίστασης.

Η δικτατορία των κέντρων εξουσίας, ξένων και ντόπιων, απλόχερα προσφέρει πολιτική στήριξη ώστε να ανακηρυχθεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στον απόλυτο ηγεμόνα, κάτι σαν τη φωνή του Θεού, που στις δέκα εντολές του πρέπει να γονατίσει και να συμμορφωθεί ο λαός μας.

Και η φωνή του Θεού δεν ανέχεται διαφωνίες...

Ο στόχος είναι ολοφάνερος. Σ’ αυτή τη φάση είναι απολύτως αναγκαίο για τη διάσωση ενός σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος, του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού, ο λαός η εργατική τάξη και η νεολαία να μπουν στην κατάψυξη. Θα ήταν βολικό να υπάρχουν μόνο σαν εξαρτήματα στην παραγωγή χωρίς μιλιά και δικαιώματα. Γι’ αυτό θέλουν να καταπνίξουν κάθε φωνή αντίστασης και αγώνα.

Επιχειρούν με μία γκάμα δήθεν επιχειρημάτων που δεν είναι άλλο από ιδεολογική τρομοκρατία να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι η πολιτική τους είναι η μοναδική διέξοδος, είναι το σωσίβιο σωτηρίας για τη χώρα και το λαό της.

Αυτή η αισχρή μειοψηφία που λυμαίνεται τον ιδρώτα των εργαζομένων βαφτίζει τη σωτηρία της «εθνική υπόθεση». Γιατί έχουν αντιληφθεί -και σωστά- ότι στο λαό και στη νεολαία έχουν ισχυροποιηθεί οι τάσεις απαξίωσης του συστήματος και των κομμάτων του.

Αξιοποιούν κάθε πρόσφορο γι’ αυτούς μέσο.

Αξιοποιούν τη γενικευμένη ανασφάλεια που κυριαρχεί στους εργαζόμενους ως αποτέλεσμα της επίθεσης της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού.

Αξιοποιούν την πολιτική κυριαρχία τους στις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων.

Είναι γεγονός ότι έχουν με το μέρος τους το συσχετισμό δύναμης. Η ήττα του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και η αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης δημιουργεί την εντύπωση ότι δεν υπάρχουν περιθώρια αντιστάσεων και ανατροπών. Το σύστημα όμως δεν είναι παντοδύναμο. Δεν γίνεται αποδεκτή η πολιτική του αλλά επιβάλλεται βίαια.

Καθήκον της Αριστεράς είναι να συμβάλει ώστε η τάση απαξίωσης του συστήματος και των πολιτικών του δυνάμεων και η ανυποληψία των ευθυγραμμιζόμενων με το σύστημα συνδικαλιστικών ηγεσιών να μετουσιωθούν σε αντιστάσεις και μαζικούς αγώνες.

Δεν υπάρχουν εδώ φαεινές ή κρυμμένοι άσσοι.

Υπάρχει μόνο η καθημερινότητα και οι ανάγκες της ταξικής πάλης.

Πρέπει να αναπτυχτούν αγώνες. Πρέπει, λοιπόν, να δημιουργούνται κάθε φορά οι κατάλληλες συνθήκες  μαζικότερης συμμετοχής εργαζομένων και νεολαίας, προϋπόθεση για τη διάρκεια και την αποτελεσματικότητα των αγώνων. Τα μάτια του κόσμου της δουλειάς έχουν δει πολλά. Αισθάνονται ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Γι’ αυτό και μας καλούν τους αριστερούς να ενωθούμε. Δεν εννοούν στις κάλπες και μόνο εκεί, όπως με χυδαίο τρόπο έχουν μεταφράσει την ενότητα αρκετές ηγεσίες αριστερών κομμάτων και οργανώσεων.

Δεν εννοούν ενότητα σε υψηλά ιδεολογικοπολιτικά προγράμματα που λειτουργούν σαν όπιο, περιγράφοντας το αύριο κάτι σαν τη μεταθανάτια ζωή. Και για το σήμερα, που γίνεται της πόρνης, δεν έχουν πειστικές απαντήσεις.

Η καθημερινότητα μας καλεί να χτίσουμε έναν άλλο κώδικα συμπεριφοράς των δυνάμεων που θέλουμε να υπηρετήσουμε την ανασυγκρότηση του λαϊκού κινήματος.

Αυτός ο νέος κώδικας συμπυκνώνεται με δυο λέξεις: ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ.

Θα θέλαμε η κοινή δράση να είναι κοινή υπόθεση για όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς. Είναι γεγονός ότι σε ένα τέτοιο κάλεσμα δεν θέλουν να συμμετάσχουν οι ηγεσίες των επίσημων κομμάτων της Αριστεράς ΚΚΕ και ΣΥΝ.

Το ΚΚΕ δηλώνει ότι αυτό αποτελεί την ενότητα και πως αν δυναμώσει εκλογικά θα δυναμώσει και ο λαός. Και όσο δεν δυναμώνει (στις προηγούμενες εκλογές) δεν υπάρχει ελπίδα. Όποια προσπάθεια ενωτικής δράσης δεν εντάσσεται στις γραμμές του λοιδορείται και -στη χειρότερη περίπτωση- προβοκάρεται σαν αντιδραστική. Όσο για την περίπτωση του ΣΥΝ,  η γραμμή της ηγεσίας του για «προγραμματική αντιπολίτευση» στην ουσία αναζητά την ενότητα στα πολυτελή σαλόνια της σοσιαλδημοκρατίας, γεγονός που βάζει σοβαρά προσκόμματα στην κοινή δράση.

Μπορούμε όμως να ξεκινήσουμε από κάπου. Μπορούν οι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και ανένταχτοι αγωνιστές να συντονίσουν τα βήματά τους και τη δράση τους, ώστε να εμπνεύσουν περισσότερους να ενταχθούν στο δρόμο του αγώνα. Κινήσεις όπως η διαδήλωση στην αγορά της Αθήνας για την πλατύτερη προπαγάνδιση της απεργίας στις 10 Φλεβάρη είναι θετικές και στη σωστή κατεύθυνση.

Να αξιοποιηθεί ο συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων. Αποτελεί αναγκαιότητα η διεύρυνσή του με αγωνιστές συνδικαλιστές, ώστε να αποκτήσει ένα ευρύτερο πεδίο άρα και πιο αποτελεσματικές παρεμβάσεις στους χώρους δουλειάς. Παραμένει αναξιοποίητο ένα μεγάλο δυναμικό κινήσεων και αγωνιστών στις γειτονιές που η κοινή του δράση, σ΄ αυτή τη φάση, θα παίζει πολύ σπουδαίο ρόλο στην ενίσχυση εστιών αντίστασης με συμμετοχή ευρύτερου κόσμου.

Η πανεργατική απεργία στις 24 του Φλεβάρη μπορεί να αξιοποιηθεί ώστε αυτό το δυναμικό να συντονιστεί πανελλαδικά στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, εκεί που σπουδάζει η νεολαία. Να προπαγανδίσει ενιαία την ανάγκη συμμετοχής την πανεργατική απεργία και να δημιουργήσει συναγωνιστικούς δεσμούς για τις επόμενες μάχες.