Tίτλοι τέλους για το 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Την Κυριακή 21/3 τελείωσε το 12^ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Λιγότερος κόσμος απ’ ό,τι τα προηγούμενα δυο χρόνια, κυρίως λιγότερη νεολαία. Ιδίως στις προβολές μετά τις 15:30, μιας και μέχρι τότε για τους φοιτητές η είσοδος είναι δωρεάν. Λογικό, όταν η κρίση έμμεσα χτυπάει και την τσέπη του φοιτητή και σε συνδυασμό με την περαιτέρω εντατικοποίηση των σπουδών, ακόμη κι όταν έχει κάποια λεφτά δεν έχει το χρόνο για να τα διαθέσει όπως αυτός θέλει.

Οσον αφορά το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ καθεαυτό, πιο ανοργάνωτο από άλλες φορές, περισσότερη στήριξη σε εθελοντές φοιτητές που προκειμένου να δουν δωρεάν κάποιες ταινίες δούλευαν εκεί αμισθί, οι 8μηνες συμβάσεις στην πράξη έχουν γίνει ένας συνδυασμός από μικρότερες σε χρονική διάρκεια συμβάσεις μαζί με μαύρη εργασία κτ.λ. Στην τελετή λήξης, η Μάγια Τσόκλη, δημοσιογράφος και βουλευτής επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, μας ενημέρωσε για την αυτονόμηση του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ από το Φεστιβάλ Κ ινηματογράφου. Το τι θα σημάνει αυτό για το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ θα το δούμε στο άμεσο μέλλον, αν και το να θεωρήσει κανείς πως το ΠΑΣΟΚ της λιτότητας και της καταστολής θέλει το καλό της τέχνης παράλληλα με το κακό του λαού είναι τουλάχιστον φαιδρό.

Αντίστοιχα προβλήματα και με το περιεχόμενο των ταινιών. Με εξαίρεση το αφιέρωμα στον Ιβενς, το «Γάζα Ερχόμαστε» των Γιώργου Αυγερόπουλου και Γιάννη Καρυπίδη , το οποίο δικαίως πήρε το βραβείο κοινού, και μερικά άλλα ντοκιμαντέρ που πραγματικά μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού.
(Θα συστήναμε τα «Το τελευταίο τρένο του γυρισμού», του Λίξιν Φαν, που καταπιάνεται με το ζήτημα της εσωτερικής μετανάστευσης στην  Κίνα, το «Καλή τύχη» του Λάντον Βαν Σουστ για το «καλό» που κάνουν στην Αφρική πολυεθνικές και οργανισμοί σαν τον ΟΗΕ, το «Oil Rocks» του Μαρκ Βόλφενσμπεργκερ για την υπερθαλάσσια πόλη που χτίστηκε στην Κασπία επί Στάλιν, το «Η Λίστα της σιωπής» του Νίκου Βερζυγιάννη, για τους ελληνικής καταγωγής Αργεντίνους που δολοφονήθηκαν από τη χούντα του Βιντέλα, και για τους μουσικόφιλους το «Rocksteady» του Στάσα Μπάντερ για την καταγωγή της ρέγγε).

Εγιναν επιλογές ντοκιμαντέρ με ενδιαφέροντα θέματα, π.χ. προβλήματα στέγασης τόσο σε χώρες όπως η Βραζιλία -Πρέστες Μάια (βλέπε παλαιότερη κάλυψη για το θέμα από τον Αθέατο Κόσμο 12/7/2007)- ή και στην Ευρώπη (εργατικές κατοικίες στην Ιταλία - κατάσταση που θα θυμούνται όσοι έχουν δει την ταινία «Ο αδερφός μου είναι μοναχοπαίδι»), αλλά με προσέγγιση προσωποκεντρική λιγότερο ή περισσότερο (αντίστοιχα) παρά κοινωνικοπολιτική.