Από τη Πέτρα που Κυλάει:
Το τελευταίο διάστημα βλέπουμε μια σημαντική υποχώρηση όσον αφορά το άσυλο. Για χρόνια το πανεπιστημιακό άσυλο δυσφημούνταν από το σύστημα, ιδιαίτερα μέσω των ΜΜΕ, ενώ παράλληλα η υποχώρηση του φοιτητικού (αλλά και του εργατικού και του ευρύτερου) κινήματος, τόσο σε μεγάλη κλίμακα από τα μέσα του ’80 όσο και μετά τις καταλήψεις του 06-07 διαμορφώνουν αρνητικούς συσχετισμούς ως προς την υπεράσπιση του, καθώς αυτή βασίζεται στη συνεχή νοηματοδότηση του μέσα από ζωντανές κινηματικές, πολιτικές, πολιτιστικές κλπ διαδικασίες οι οποίες το χρησιμοποιούν δίνοντας ταυτόχρονα το νόημα που εμείς θέλουμε σε αντίθεση με αυτό που προσπαθεί να επιβάλλει η κυριαρχία. Η προπαγάνδα του συστήματος και οι παρόντες αρνητικοί συσχετισμοί στην κοινωνία δεν έχουν ως βάση το «ψέμα», τις προβοκάτσιες κλπ (όχι ότι και αυτά δεν παίζουν ρόλο, δε χρησιμοποιούνται) αλλά τη δίκη μας αδυναμία να δώσουμε στο άσυλο το νόημα που θέλουμε.
Βλέπουμε λοιπόν το άσυλο, όπως το ξέραμε, να καταργείται. Ο νέος νόμος πλαίσιο, αποκρυσταλλώνοντας τους σημερινούς κοινωνικούς συσχετισμούς, επανανοηματοδοτεί το άσυλο ως προστάτη της εκπαιδευτικής και ερευνητικής διαδικασίας των πανεπιστημίων, ενάντια σε κινητοποιήσεις και αγώνες αλλά και σε τελική ανάλυση και σε οτιδήποτε δεν εντάσσεται στην επίσημη εκπαίδευση και έρευνα του πανεπιστημίου. Στόχος είναι ένα αποστειρωμένο πανεπιστήμιο, κλειστό στην κοινωνία και ανοιχτό στις επιχειρήσεις, όπου η εντατικοποίηση και η πειθάρχηση δε θα αφήνουν περιθώρια ελεύθερης έκφρασης και δημιουργίας, για να μη μιλήσουμε καν για αγώνες και πολιτικές διαδικασίες. Προφανώς, όλα αυτά εντάσσονται στο γενικότερο κλίμα καταστολής και περικοπής δημοκρατικών δικαιωμάτων που προετοιμάζει το σύστημα για να καταστείλει τις αντιδράσεις ενάντια στη σφοδρή επίθεση που έχει ξεκινήσει σε κάθε εργατικό και λαϊκό δικαίωμα εν μέσω της κρίσης του καπιταλισμού που διανύουμε.
Η επίδειξη της ισχύος του συστήματος με τους μπάτσους να αλωνίζουν στο ΑΠΘ και σε άλλα πανεπιστήμια για γελοίες έως ανύπαρκτες αφορμές είναι μια όψη του ζητήματος. Μια άλλη όψη, και η οποία δεν έχει λάβει τη σημασία που θα έπρεπε, έστω από τον πολιτικοποιημένο αριστερό κόσμο των πανεπιστημίων, είναι οι κλειδωμένες αίθουσες, οι κλειδωμένες εξωτερικές πόρτες ειδικά νυχτερινές ώρες και σαββατοκύριακα , η σε πολλές σχολές ουσιαστικά απαγόρευση αφισοκόλλησης (αντίθετα το ΑΠΘ συνεργάζεται και χαρίζει χρήματα στο 18-24, μια εταιρία που διοργανώνει εκδρομές και ταξίδια και η οποία ρυπαίνει σε καθημερινή βάση και σε υπερβολικό βαθμό ολόκληρο το ΑΠΘ με τις διαφημιστικές αφίσες της), ενώ χαρακτηριστική του που πάμε ήταν η απόφαση που είχε προσπαθήσει να εφαρμόσει το τμήμα νομικής Αθηνών να επιτρέπεται η είσοδος στη σχολή μονό με επίδειξη πάσο (και όποιος νομίζει πως μια τέτοια κατάσταση είναι πολύ μακριά μας είναι γελασμένος, αυτή είναι ακριβώς η κατάσταση που επικρατεί στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια και αυτή θέλουν να επιβάλλουν και εδώ). Πάνω σε αυτά έρχεται και το τελευταίο περιστατικό με κινηματογραφικές ομάδες του πολυτεχνείου, όταν μια εταιρία προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων και νομικός εκπρόσωπος πολυεθνικών κολοσσών έστειλε εξώδικο στο πανεπιστήμιο ζητώντας του να απαγορεύσει την προβολή του «Άβαταρ» και η πρυτανεία απάντησε δίνοντας τους τα ονόματα των φοιτητών που είχαν κλείσει την αίθουσα. Επίσης παράλληλα, η κοσμητεία του πολυτεχνείου ζητούσε από την κίνηση «ένα καράβι για τη γάζα» 2000 ευρώ για τη χρήση του κεντρικού αμφιθέατρου του πολυτεχνείου και όταν τελικά αυτή κλείστηκε από κινηματογραφική ομάδα του πολυτεχνείου για να μη δοθούν τα χρήματα (πράγμα που σίγουρα δεν αποτελεί καμιά λύση), η κοσμητεία για να επιτρέψει την προβολή της ταινίας ζητούσε τα πνευματικά δικαιώματα της ταινίας που θα προβάλλονταν εκεί στα πλαίσια της εκδήλωσης. Είναι ίσως η πρώτη φορά που γίνονται προσπάθειες από τα διοικητικά όργανα του πανεπιστημίου να απαγορευτούν εκδηλώσεις μέσα στο πανεπιστήμιο λόγω του περιεχομένου τους, και μάλιστα ενώ αυτές διοργανώνονται από φοιτητικούς συλλόγους, στα πλαίσια των οποίων λειτουργούν οι συγκεκριμένες ομάδες!
Κατά αρχάς πρέπει να αναγνωρίσουμε την υποχώρηση στο να κλειδώνονται οι αίθουσες του πανεπιστημίου και στο ότι για να τις χρησιμοποιήσει κανείς (είτε σύλλογος, είτε κάποια πολιτιστική ομάδα, είτε παράταξη/σχήμα/πρωτοβουλία είτε ο Γιάννης, η Μαρία και ο Νίκος) χρειάζεται γραπτή αίτηση για άδεια από τους υπεύθυνους των κτιρίων. Με αυτό αυτόματα αποδεχόμαστε πως οι χώροι αυτοί δεν είναι δημόσιοι αλλά κρατικοί και αν το κράτος απλά αν έχει τη διάθεση μας τις παραχωρεί. Επιπλέον όμως είναι φανερό από το τελευταίο αυτό περιστατικό, αλλά και από πολλά προηγούμενα μικρότερης εμβέλειας, πως δεν υπάρχει μια «καλή συνεργασία» με τις πανεπιστημιακές αρχές που θα έκανε αυτή τη διαδικασία απλά ένα «τυπικό» θέμα. Ούτε οι δικαιολογίες περί ζημιών μπορούν να είναι πιστευτές στο ελάχιστο καθώς από τη μια δεν υπάρχουν σοβαρά προηγούμενα με ζημιές στη διάρκεια εκδηλώσεων αλλά ούτε στις σχολές όπου οι αίθουσες δεν κλειδώνουν (ακόμα) παρατηρείται κανένα φαινόμενο καταστροφών. Άλλωστε αν κάποιος θέλει ντε και καλά να κάνει ζημιές δε θα τον αποτρέψει ένα λουκέτο.
Υπάρχει όμως και το ζήτημα των εξωτερικών θυρών των κτιρίων του πανεπιστημίου. Το τελευταίο διάστημα βλέπουμε πολλές πόρτες να κλειδώνουν από το μεσημέρι ακόμα η και να είναι πάντα κλειδωμένες. Στη ΣΘΕ συγκεκριμένα από τις απογευματινές ώρες μόνο η κεντρική είσοδος είναι ανοιχτή. Πολλές σχολές επίσης κλειδώνουν τελείως μετά τις 10 καθώς και τα σαββατοκύριακα ενώ σε αρκετές από αυτές δεν υπάρχει καν θυρωρός όπως προβλέπεται από τη σύμβαση του πανεπιστημίου με την εργολαβική εταιρεία που κατά καιρούς αναλαμβάνει τη φύλαξη (τώρα είναι η ασπίς, θυγατρική της iss) καθώς ο εργολάβος δηλώνει είτε εικονικά πρόσωπα είτε τσιράκια του για να παίρνει ο ίδιος τα χρήματα που υποτίθεται δίνει το πανεπιστήμιο για το θυρωρό. Πέρα από το τελείως άμεσο και πρακτικό του ζητήματος (ειδικά στην τελευταία περίπτωση στην οποία η είσοδος σε κτήρια του πανεπιστημίου αποκλείεται τελείως για κάποιον μη έχοντα κλειδιά), συμβάλει στην επικράτηση του κλίματος αποστείρωσης και έλεγχου στο ποιος μπαίνει στο πανεπιστήμιο, χτυπώντας τον ελεύθερο κοινωνικό χαρακτήρα του πανεπιστημίου.
Μόνη λύση είναι να επανοικιοποιηθούμε όσα μας ανήκουν. Και για αυτό πρέπει όλοι να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν στην καθημερινότητα μας στο πανεπιστήμιο πρώτα από όλα. Από σχήματα, πρωτοβουλίες μέχρι πολιτιστικές ομάδες και οποιονδήποτε, φοιτητή η μη, δραστηριοποιείται μέσα στο άσυλο, δεν έχουμε κανένα λόγο να ζητάμε οποιαδήποτε άδεια για να χρησιμοποιήσουμε χώρους που πρέπει να μας ανήκουν. Να υπερασπιστούμε αυτά που κάνουμε μέσα στο άσυλο και για τους λόγους που τα κάνουμε. Κανένας πρύτανης, κανένας κοσμήτορας, κανένα θεσμικό όργανο του πανεπιστημίου δεν έχει κανένα λόγο για το περιεχόμενο μιας οποιουδήποτε τύπου εκδήλωσης μέσα στο άσυλο. Σήμερα ήταν με μια κινηματογραφική ομάδα και αφορούσε τα πνευματικά δικαιώματα μιας ταινίας, αύριο μπορεί να είναι μια εκδήλωση για τα μεταλλαγμένα για την οποία κάποια εταιρεία βιοτεχνολογίας θα στείλει εξώδικο στο πανεπιστήμιο ζητώντας να την απαγορέψει θεωρώντας τη συκοφαντική δυσφήμιση. Επειδή ένα τέτοιο μέλλον δεν είναι και πολύ μακρινό, πρέπει τώρα να προασπίσουμε την ελεύθερη έκφραση και διακίνηση ιδεών μέσα στο πανεπιστήμιο, να υπερασπιστούμε τον κοινωνικό ρόλο που μόνο εμείς και καμιά πρυτανεία μπορούμε να δώσουμε στο χώρο αυτόν. Να προασπίσουμε το ΔΙΚΑΙΩΜΑ μας να κάνουμε ότι εκδηλώσεις θέλουμε χωρίς να ζητάμε καμιά άδεια, να μπορούμε να κολλάμε αφίσες και να μην τις βγάζουν το επόμενο δεκάλεπτο, να μπορούμε να μπαίνουμε στο πανεπιστήμιο χωρίς να απαιτείται ούτε καν να έχουμε κλειδί (που σημαίνει ότι ο κώλος μας καλα είναι βολεμένος και δε μας ενδιαφέρει τίποτε άλλο). Ο πρύτανης το έκανε ξεκάθαρο στη συνάντηση με τις κινηματογραφικές ομάδες, ότι θα απαγορεύει (στο βαθμό και με τον τρόπο που πρακτικά μπορεί να το κάνει) οποιαδήποτε «παράνομη» προβολή, εκδήλωση κλπ υποπέφτει στην αντίληψή του μέσα στο ΑΠΘ. Και τελικά ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ. Να εφαρμόζει τις κυρίαρχες πολιτικές του κράτους και των αφεντικών. Το να ζητάμε έναν πρύτανη «με αρχίδια» να υπερασπιστεί το δίκαιο είναι σαν να ζητάμε έναν συνταγματάρχη «με αρχίδια» να σώσει τη χώρα Αντι να κλαψουρίζουμε ή να τον παρακαλάμε να μας βρει νομική λύση σε ένα πρόβλημα που είναι έτσι και αλλιώς πολιτικό, να δούμε εμείς οι ίδιοι πως μπορούμε να υπερασπιστούμε αυτό που κάνουμε μέσα στο άσυλο και για τους λόγους που το κάνουμε, υπερασπίζοντας έτσι και το ίδιο το άσυλο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου