Εκθεση φωτογραφίας "Η Πόλη του Αρά Γκιουλέρ"

Μια ανθρωπιστική ματιά κατά την περίοδο μετάβασης της Κωνσταντινούπολης

Από τις 12 Μαΐου και μέχρι τις 25 Ιουλίου παρουσιάζεται στο μουσείο Μπενάκη στο κτίριο της οδού Πειραιώς έκθεση του αρμένικης καταγωγής Τούρκου φωτογράφου Αρά Γκιουλέρ. Οπως υποδηλώνει και ο τίτλος της έκθεσης "η Πόλη του Αρά Γκιουλέρ", αυτή αποτελείται από φωτογραφίες που αποτυπώνουν εικόνες από την πόλη και τη ζωή της Κωνσταντινούπολης από τα τέλη του '50 μέχρι και το '70. Εικόνες που εστιάζουν σε συγκεκριμένα θέματα και αποτυπώνουν την ιδιαίτερα ανθρωπιστική ματιά του φωτογράφου. Ανθρωποι του μόχθου, ψαράδες, αχθοφόροι στο λιμάνι, βαρκάρηδες, απλοί άνθρωποι που αποτελούν την ψυχή της πόλης, μέσα από τη δραστηριότητά τους αναδεικνύουν μια πόλη ζωντανή, μια πόλη σε κίνηση.

Είναι αναμφίβολο ότι ο φωτογράφος αγαπάει και την πόλη του και τους ανθρώπους της. Είναι και αυτός μέρος της πόλης, τριγυρνάει στα δρομάκια της, τις συνοικίες της, τους μαχαλάδες, γυρίζει απ’ άκρη σε άκρη, ανακατεύεται με τους ανθρώπους της, εστιάζει σε λεπτομέρειες που αναδεικνύουν την ιδιαιτερότητα αλλά ταυτόχρονα και και την ιστορικότητα του τόπου και της στιγμής. Αλλά και το μετασχηματισμό που αυτός υφίσταται τις δεκαετίες αυτές, με τα πρώτα σημάδια της αστικοποίησης να συνυπάρχουν με τις παραδόσεις της υπαίθρου.
Τον Γκιουλέ όμως δεν τον ενδιαφέρει να αναδείξει το καινούργιο που παίρνει τη θέση του παλιού, αλλά αντίθετα καταγράφει τη φυσικότητα της μετάβασης, δίνει βάρος σε αυτό που χάνεται, καταγράφει τη δραστηριότητα και όχι συγκεκριμένα πρόσωπα τα οποία χάνονται στις ασπρόμαυρες σκιές, και αυτό εντάσσει και τον Αρά Γκιουλέ σε έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της ρεαλιστικής παράδοσης. Γι’ αυτό και οι φωτογραφίες του μπορούν και λειτουργούν στο σήμερα ως τεκμήριο. Οχι όμως ως νεκρό λείψανο μιας εποχής που πέρασε, αλλά αντίθετα ανασυνθέτοντας με τον πιο γλαφυρό τρόπο το ζωντανό κομμάτι της πόλης, τους ανθρώπους με τις συνήθειές τους, τον τρόπο ζωής τους, τις υλικές συνθήκες του βίου τους, τις αντιθέσεις. Αυτά αποτελούν βοήθημα στο να διαβάσουμε την εποχή και να κατανοήσουμε τις αλλαγές που σημάδεψαν τη μετάβαση της πόλης και της κοινωνίας, έστω σε αυτό το γενικό ανθρωπιστικό πλαίσιο στο οποίο παραμένει το έργο του.

Μπορεί τα εγκαίνια της έκθεσης να συνέπεσαν χρονικά λίγο πριν την επίσκεψη του Ερντογάν στην Αθήνα και με έναν τρόπο, άθελά της, να εντάχθηκε στο πνεύμα του ελληνοτουρκικού "διαλόγου" που ακολούθησε. Ο Υπουργός Πολιτισμού Π. Γερουλάνος, στα εγκαίνια της έκθεσης όπου μίλησε για το "σκληρό κόσμο που καταγράφουν οι φωτογραφίες, σε αντίστιξη με την ποιητική που αναδεικνύουν", και εν τέλει, την ομοιότητα που παρουσιάζουν με αντίστοιχες παραστάσεις που έχουν καταγραφεί στο ελληνικό υποσυνείδητο, έσπευσε με τη "βαθυστόχαστη" ανάλυσή του να υπογραμμίσει καθετί που ενώνει τους δύο λαούς. Μόνο που αυτά που ενώνουν τους λαούς δεν αποτελούν σημεία των καιρών, και ανάλογα με το πώς νοιώθει και τι βολεύει την αστική τάξη της χώρας, τα παρουσιάζει αυτή κάθε φορά. Αυτά που ενώνουν τους δύο λαούς είναι διαχρονικά και αφορούν τους κοινούς αγώνες τους ενάντια στους ντόπιους δυνάστες τους και αυτούς που τους στηρίζουν.
Πηγή: Προλεταριακή Σημαία